Αναφορικά με την αίτηση του Μιχάλη Μιχαήλ ν. Παύλος Σιβιτανίδης, Ειδ. Πτώχευσης αρ.: 20/2015, 23/6/2015

(6)μηνών τη διαμονή του στην πόλη και Επαρχία Πάφου.

1. Παρουσιάζω αντίγραφο της τελικής απόφασης εναντίον του ανωτέρω χρεώστη ληφθείσης υπ' εμού την 09/10/2012 στην Αγωγή 2042/12 Ε. Δ. Πάφου.
2. Εκτέλεση της ρηθείσας αποφάσεως δεν ανεστάλη.
3. Οιαδήποτε πληρωμή υπό του χρεώστη, δέον να γίνει προς το δικηγόρο μου κ. Χαράλαμπο Χ. Ζόππο από την Πάφο.» Η σχετική ειδοποίηση εκδόθηκε αυθημερόν και όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης επιδόθηκε προσωπικά στο χρεώστη, στις 5.3.
4. Επειδή έχει σημασία, το περιεχόμενο κι αυτής, ακολουθεί, επίσης, αυτούσιο: «Προς τον ανωτέρω αναφερόμενο από την Πάφο. Ε ΙΔΟΠΟΙΕΙΣΘΕ ότι εντός επτά

(7)ημερών από της προς υμάς επιδόσεως της παρούσης ειδοποιήσεως οφείλετε να πληρώσετε εις τον κ. Χαράλαμπο Χ. Ζόππο. Δικηγόρο από την Πάφο και εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο του αιτητή το ποσόν των €27.000 πλέον τόκους προς 9% το χρόνο από 01/08/2011 μέχρι εξόφλησης, πλέον έξοδα δυνάμει τελικής αποφάσεως ληφθείσης εναντίον σας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου την 09/10/12 στην Αγωγή Αρ. 2040/12 της οποίας η απόφαση δεν ανεστάλη ή διευθετήσετε τα ρηθέντα ποσά προς ικανοποίηση του αιτητή ή του Δικαστηρίου τούτου ή οφείλετε να ικανοποιήσετε το Δικαστήριο ότι έχετε ανταπαίτηση, συμψηφισμό, ή ανταξίωση εναντίον του αιτητή ήτις ισοδυναμεί ή υπερβαίνει τα απαιτούμενα ποσά και την οποία ανταπαίτηση δεν ηδύνασθο να απαιτήσετε εις στην Αγωγή, ή άλλως πως εις την οποία εξεδόθη απόφαση.» Ο χρεώστης, στις 13.3.2015 καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση με την οποία ζητά τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της παραπάνω ειδοποίησης. Η αίτηση, μεταξύ άλλων, στηρίζεται στα άρθρα 2 μέχρι 6, 11, 82 και 88 του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ.5, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς, κανονισμοί 16, 18, 41, 44 και 46, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.17 Θ.10 και Δ.48 Θ.Θ.1 μέχρι 9 και τέλος, στις γενικές συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εμφαίνονται στην ακόλουθη ένορκη δήλωση του χρεώστη: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Παύλος Σιβιτανίδης από την Πάφο ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:

1. Είμαι αιτητής στην παρούσα αίτηση αλλά και ο καθ' ου η αίτηση εις τον υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση των αιτητών και γνωρίζω πλήρως τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ενώ για τα νομικά ζητήματα έχω πάρει νομική συμβουλή από τον δικηγόρο μου κ. Αντώνη Παπαγεωργίου.
2. Πιστεύω ότι ο αιτητής κωλύεται στην προώθηση της παρούσας Ειδοποίησης καθώς αφού έχει προχωρήσει με μέτρο εκτέλεσης της απόφασης της αγωγής 2510/12 με την έκδοση διατάγματος πληρωμής του οφειλόμενου χρέους με μηνιαίες δόσεις στις 18/11/
4. Ο αιτητής έχει και στο παρελθόν καταχωρήσει τόσο Ειδοποίηση Πτώχευσης την 42/14 όσο και αίτηση πτώχευσης την 23/14 και πιστεύω ότι έχει καταχραστεί την διαδικασία και ότι μοναδικός σκοπός της παρούσας ειδοποίησης είναι ο εξαναγκασμός μου στην άμεση πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους μου υπό την πίεση της καταχώρησης αίτησης πτώχευσης.
5. Η αίτηση καταχωρήθηκε με μοναδικό σκοπό την άσκηση πίεσης προς το πρόσωπο μου για την είσπραξη του εξ' αποφάσεως χρέους μου αφού το ποσό της απόφασης έχει διευθετεί να πληρωθεί με τις μηνιαίες δόσεις και έτσι ο αιτητής κωλύεται στην έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης και επομένως η ως άνω αίτηση είναι καταχρηστική και πιεστική και χρησιμοποιείται για αλλότριους σκοπούς.
6. Η αίτηση είναι παράτυπη και λανθασμένη και/ή άκυρη αφού σ' αυτήν δεν αναφέρεται το πραγματικό οφειλόμενο υπόλοιπο αφού έχω ήδη πληρώσει το ποσό των €2422,40 και έτσι το υπόλοιπο είναι €24577,60 και όχι €27000 πλέον τόκους όπως παράτυπα και/ή λανθασμένα και/ή παραπλανητικά αναφέρει ο αιτητής στην αίτηση του.
7. Εξ' όσων γνωρίζω και όπως με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου δεν συντρέχουν στην παρούσα αίτηση οι νόμιμες και ουσιαστικές προϋποθέσεις για την έκδοση της Ειδοποίησης Πτώχευσης εναντίον μου.
8. Ως εκ των ως άνω ζητώ ακύρωση και/ή παραμερισμό της ειρημένης ειδοποίησης πτώχευσης ως νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και καταδίκη του αιτητή στα έξοδα.
9. Ορκίζομαι την παρούσα ένορκο δήλωση μου για υποστήριξη της αίτησης μου.» Ο πιστωτής καταχώρησε ένσταση στην αίτηση η οποία εδράζεται στους ακόλουθους λόγους: «1) Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. 2) Η αίτηση ουδέποτε επιδόθηκε Νομότυπα στο Δικηγόρο του καθ' ου η αίτηση ή στον ίδιο προσωπικά. 3) Η πράξη πτώχευσης έχει ήδη τελεστεί. 4) Ο καθ' ου η αίτηση δεν απέκρυψε εσκεμμένα οτιδήποτε από τον αιτητή - χρεώστη. 5) Δεν υπάρχει οποιοσδήποτε βασικός λόγος ένστασης ή ακύρωσης ή παραμερισμού της Ειδοποίησης Πτώχευσης. 6) Η διαδικασία ειδοποίησης πτώχευσης και γενικά της αίτησης πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης απόφασης. 7) Η αίτηση για την έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης συντάχθηκε και καταχωρήθηκε όπως προβλέπουν οι σχετικές νομοθετικές διατάξεις και δεν πάσχει ούτε είναι αντικανονική ή παράτυπη. 8) Η αίτηση για έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης επιδόθηκε προσωπικά στον Χρεώστη και σύμφωνα με τους σχετικούς κανονισμούς. 9) Ο πιστωτής δεν απέκρυψε κανένα ουσιαστικό γεγονός. 10) Δεν συντρέχουν λόγοι για την ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης. 11) Ο Χρεώστης αναφέρεται σε άλλη αγωγή.» Η ένσταση βασίζεται στον περί Πτώχευσης Νόμο, Κεφ. 5, άρθρα 2, 3

(1)(ζ)

(3), 5, 6, 87, 88, 93 και 102, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς, κανονισμοί 3 μέχρι 18, 38 μέχρι 43 και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 Θ.4 και τέλος, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τη νομολογία. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην ακόλουθη ένορκη δήλωση του πιστωτή: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Μιχάλης Μιχαήλ από την Πάφο, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:

1. Είμαι ο καθ' ου η αίτηση - πιστωτής στην παρούσα αίτηση, γνωρίζω προσωπικά τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση και για οποιοδήποτε νομικό ζήτημα αναφερθώ πιο κάτω έχω λάβει νομική συμβουλή από το δικηγόρο μου.
2. Στις 09/10/2012 εκδόθηκε απόφαση προς όφελος μου και εναντίον των εναγομένων για την πληρωμή των πιο κάτω ποσών: α) €27.000 πλέον τόκο 9% το χρόνο από 01/08/2011 μέχρι εξόφλησης. β) €817,00 έξοδα της αγωγής και έκδοσης της απόφασης πλέον τόκους προς 5,5% το χρόνο από 06/06/12 μέχρι εξόφλησης, πλέον Φ.Π.Α., πλέον €18 έξοδα επίδοσης.
3. Στις 22/08/2013 καταχωρήθηκε Ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας εναντίον και των 2 εναγομένων με αποτέλεσμα την κατάσχεση και πώληση του οχήματος του εναγομένου 2, αιτητή - χρεώστη με αρ. εγγρ. KSR 972 το οποίο πωλήθηκε στις 28/04/2014 στο χώρο στάθμευσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου για το συνολικό ποσό των €2.
5. Από το συνολικό ποσό των €2.600 αφαιρέθηκαν €130 δικαιώματα πώλησης κινητής περιουσίας και €47 για την εκτέλεση Δικαστικής Απόφασης και έλαβα το ποσό των €2.422,40σ. στις 28/05/2014 μέσω δικηγόρου μου. Επισυνάπτονται η ειδοποίηση πλειστηριασμού ημερ. 09/04/2014, οι ειδοποιήσεις για το ποσό της πώλησης και το καθαρό ποσό που έλαβα, ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1Α, 1Β, 1Γ.
6. Το πιο πάνω γεγονός δεν αναφέρεται στην ειδοποίηση πτώχευσης ημερ. 02/03/2015 για λόγους που οφείλονται σε αβλεψία και/ή απροσεξία του δικηγόρου μου να το αναφέρει. Το γεγονός αυτό δεν προκαλεί καμιά βλάβη ή ζημιά στον Αιτητή - Χρεώστη. Κατά συνέπεια το πραγματικά οφειλόμενο ποσό είναι €24.577,60 πλέον τόκους 9% επί του ποσού των €27.000 από 01/08/2011 μέχρι 28/5/14, πλέον τόκους 9% επί του ποσού 24.577,60 από 29/05/2014 μέχρι εξόφλησης. Επιπλέον οφείλεται το ποσό των €817,00 έξοδα της αγωγής και έκδοσης της απόφασης πλέον τόκους προς 5,5% το χρόνο από 06/06/12 μέχρι εξόφλησης, πλέον Φ.Π.Α., πλέον €18 έξοδα επίδοσης, πλέον 142,00 πλέον Φ.Π.Α. έξοδα έκδοσης Εντάλματος Κινητών ημερ. 15/11/2012 το οποίο επιστράφηκε ανεκτέλεστο την 28/01/13, πλέον €71,00 πλέον Φ.Π.Α. έξοδα έκδοσης Εντάλματος Κινητών ημερ. 30/08/
7. Επισυνάπτονται οι κλήσεις για εκποίηση της κινητής περιουσίας των εναγομένων ημερ. 15/11/12 και 30/08/13 και οι 2 αντίστοιχες ειδοποιήσεις του Δικαστικού Επιδότη, ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 2, 2Α, 3, 3Α.
8. Ακολούθως καταχωρήθηκε Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης στις 17/06/2014 με αριθμό ειδοποίησης πτώχευσης 42/14 και στις 11/07/2014 καταχωρήθηκε αίτηση πτώχευσης με αρ. 23/14 εναντίον του αιτητή - χρεώστη, η οποία αποσύρθηκε στις 18/11/2014 με έξοδα υπέρ μου €1700 εκτός εάν ο αιτητής - χρεώστης πλήρωνε το ποσό των €1000 μέχρι την 01/12/
9. Η πιο πάνω αίτηση πτώχευσης αποσύρθηκε άνευ βλάβης και με επιφύλαξη του δικαιώματος μου για καταχώρηση νέας. Επισυνάπτεται ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4 το πρακτικό. Ο λόγος που αποσύρθηκε η πιο πάνω Αίτηση Πτώχευσης ήταν κατόπιν παρότρυνσης του αιτητή - χρεώστη με την υπόσχεση ότι θα πλήρωνε €400 κάθε μήνα χωρίς ποτέ να υλοποιηθεί αυτή η υπόσχεση του ή να πληρώσει οποιοδήποτε ποσό έναντι των τότε συμφωνηθέντων δικηγορικών εξόδων.
10. Στη συνέχεια καταχώρησα μέσω του δικηγόρου μου Αίτηση Έρευνας στα πλαίσια της Αγωγής 2040/12 ημερ. 13/11/2014 και ο αιτητής - χρεώστης δέχτηκε Διάταγμα για το ποσό των €350 στις 18/11/2014 από 01/01/2015 μέχρι εξόφλησης, πλέον έξοδα €272, πλέον Φ.Π.Α., πλέον €18 έξοδα επίδοσης. Ο αιτητής - χρεώστης μέχρι σήμερα δεν πλήρωσε κανένα ποσό συμφώνως του Διατάγματος Μηνιαίων δόσεων που εκδόθηκε εναντίον του, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται, ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
12. Εξ' όσων έχω λάβει νομική συμβουλή από το δικηγόρο μου η διαδικασία πτώχευσης γενικά και η ειδοποίηση πτώχευσης δεν αποτελούν μέθοδο εκτέλεσης μιας Δικαστικής Απόφασης, αλλά εξυπηρετούν άλλο σκοπό που είναι η προστασία και η διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση προσώπου, ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και εις όνομα όλους τους πιστωτές.
13. Με την παρούσα διαδικασία δεν έχω σκοπό να εξασκήσω πίεση προς τον αιτητή - χρεώστη για να εισπράξω οποιοδήποτε ποσό, αλλά ούτε και να τον εξαναγκάσω όπως ο ίδιος ισχυρίζεται στην άμεση πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του.
14. Επίσης όμως με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη, αντικανονική και πάσχει τόσο κατά Νόμο, όσον και κατ' ουσία. Δεν υπάρχει επίδοση της αίτησης ημερ. 13/03/2015, ούτε προς εμένα προσωπικά, ούτε προς το δικηγόρο μου. Η πράξη πτώχευσης έχει ήδη τελεστεί αφού η αίτηση προς έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης καταχωρήθηκε στις 02/03/2015 και επιδόθηκε προσωπικά στον ίδιο τον αιτητή - χρεώστη στις 05/03/2015, δηλαδή παρήλθε η επταήμερη προθεσμία που προνοεί η σχετική Νομοθεσία και είναι επιτακτική, αφού η αίτηση καταχωρήθηκε στις 13/03/2015, 8 ημέρες αργότερα.
15. Επίσης εξ όσων με συμβουλεύει ο δικηγόρος μου δεν υπάρχει οποιοσδήποτε βάσιμος λόγος ένστασης ή ακύρωσης ή παραμερισμού της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης.
16. Ουδέποτε καταχώρησα αγωγή εναντίον του αιτητή - χρεώστη υπ' αρ. 2510/
17. Η αγωγή η οποία αφορά την παρούσα διαδικασία είναι η Αγωγή 2040/12 του Ε.Δ. Πάφου, απόφαση της οποίας επισυνάπτεται στην αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης. Κατά συνέπεια απορρίπτω τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντος όσον αφορά την παράγραφο 2 της Ένορκης Δήλωσης, 3, 4, 5, 6, 7 και 8 και επαναλαμβάνω και υιοθετώ όσα αναφέρω ανωτέρω και ο σκοπός του αιτητή - χρεώστη με τους ισχυρισμούς που προβάλλει είναι να αποφύγει τυχόν έκδοση Διατάγματος Παραλαβής της περιουσίας εναντίον του.
18. Περαιτέρω ισχυρίζομαι και λέγω ότι ο αιτητής - χρεώστης δεν έχει καταφέρει να αποδείξει την υπόθεση του και ζητώ την απόρριψη της αίτησης με έξοδα υπέρ μου, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
19. Ορκίζομαι την παρούσα μου ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ενστάσεως μας εις την αίτηση του αιτητή - χρεώστη ημερ. 13/03/2015.» Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Προτού υπεισέλθω στους λόγους για τους οποίους ο χρεώστης ζητά την ακύρωση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης θεωρώ ορθό να εξετάσω τους λόγους ένστασης που στρέφονται κατά του κύρους της αίτησης. Σ' αυτό το πλαίσιο, στο οποίο προφανώς εντάσσονται οι τρεις πρώτοι λόγοι ένστασης, ο πιστωτής, στην ένορκη του δήλωση και ο ευπαίδευτος δικηγόρος του στη γραπτή του αγόρευση, μεταξύ άλλων αναφέρουν τα εξής: Η αίτηση δεν έχει επιδοθεί στον πιστωτή μα ούτε και στο δικηγόρο του. Η πράξη πτώχευσης έχει διαπραχθεί ενώ η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα. Το πρώτο συνέβη επειδή ο χρεώστης δε συμμορφώθηκε με τις απαιτήσεις της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης, εντός της νόμιμης προθεσμίας των 7 ημερών από την ημέρα που του επιδόθηκε η ειδοποίηση και το δεύτερο, επειδή καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση 8 μέρες μετά που του επιδόθηκε η ειδοποίηση πτώχευσης. Παρατηρώ τα εξής: Είναι γεγονός ότι από τα στοιχεία του φακέλου δεν προκύπτει κατά πόσο η αίτηση έχει επιδοθεί είτε στον πιστωτή είτε στο δικηγόρο του, μολονότι είναι σαφές, πως, δεδομένου ότι στις 3.4.2015 που η υπό κρίση αίτηση ήταν ορισμένη για πρώτη φορά στο Δικαστήριο, ο πιστωτής εκπροσωπήθηκε στη διαδικασία από το δικηγόρο του, προφανώς, με κάποιο τρόπο, δηλαδή, ακόμη και χωρίς να επιδοθεί σ' οποιοδήποτε από αυτούς η αίτηση, έλαβαν γνώση τόσο για την ύπαρξή της όσο και για την ημερομηνία ορισμού της. Επειδή όμως, ο ισχυρισμός του πιστωτή (τον οποίο προβάλλει ενόρκως) πως δεν του έχει επιδοθεί η αίτηση, παρέμεινε αναντίλεκτος, για σκοπούς εξέτασης του σχετικού λόγου ένστασης δέχομαι ότι η αίτηση δεν έχει επιδοθεί στον ίδιο μα ούτε και στο δικηγόρο του. Τίθεται το ερώτημα για τις επιπτώσεις - αν υπάρχουν - από τη σχετική παράλειψη, που αποτελεί ασφαλώς παρατυπία και συγκεκριμένα κατά πόσο συνεπεία αυτής θα πρέπει να απορρίψω την αίτηση. Η απάντηση είναι αρνητική. Ακολουθεί το σκεπτικό: Σύμφωνα με το άρθρο 102

(1)του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 105: «Καμιά πτωχευτική διαδικασία δεν ακυρώνεται εξαιτίας τυπικού ελαττώματος ή αντικανονικότητας, εκτός αν το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε ένσταση εναντίον της διαδικασίας είναι της γνώμης ότι προκλήθηκε από το ελάττωμα ή την αντικανονικότητα ουσιαστική αδικία και ότι η αδικία δεν δύναται να θεραπευτεί από οποιοδήποτε διάταγμα του Δικαστηρίου εκείνου.» Κάτι ανάλογο διαλαμβάνει και ο κανονισμός 2 των πτωχευτικών κανονισμών. Σύμφωνα με αυτό: «Η μη συμμόρφωση προς οποιοδήποτε από τους κανονισμούς αυτούς ή προς οποιοδήποτε κανόνα πρακτικής που ισχύει επί του παρόντος δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει έτσι, αλλά τέτοια διαδικασία μπορεί να ακυρωθεί, είτε εξ ολοκλήρου είτε μερικώς, ως αντικανονική ή να τροποποιηθεί ή διαφορετικά να αντιμετωπιστεί κατά τέτοιο τρόπο και με τέτοιους όρους, ως το Δικαστήριο δυνατό να θεωρήσει σκόπιμο.» Επί του προκειμένου, ο πιστωτής που προβάλλει το συγκεκριμένο λόγο ένστασης ως λόγο απόρριψης της αίτησης, όχι μόνο δεν αναφέρει οτιδήποτε που να καταδεικνύει έστω ότι υπέστη οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό, εξαιτίας της υπό αναφοράς παρατυπίας, αλλά, ούτε και ισχυρίζεται ότι θα ήταν άδικο γι αυτόν, εάν εξέδιδα διάταγμα απαλλαγής της (βλ. μεταξύ άλλων, Μερκής v. Intertopacco (Cyprus) Ltd

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 788, Σιατής ν. Λοϊζου (Αρ.2)

(1994)1 Α.Α.Δ. 226 και Τρύφωνος ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ κ.ά.

(1993)1 Α.Α.Δ. 706). Αντίθετα, το γεγονός ότι σε όλα τα στάδια της διαδικασίας εκπροσωπείται από δικηγόρο, σε συνδυασμό και με τη φύση των υπόλοιπων λόγων ένστασης στην αίτηση που προβάλλει αποδεικνύει πρώτο, ότι αντιλήφθηκε πλήρως τη φύση της υπό κρίση αίτησης και δεύτερο, ότι δε συντρέχει κανένας λόγος ακύρωσης ή απόρριψης της, εξαιτίας της παρατυπίας. Κατά συνέπεια εκδίδω διάταγμα απαλλαγής από αυτή. Για να συνεχίσω, δεν είναι ορθό ότι η αίτηση έχει καταχωρηθεί εκπρόθεσμα. Πρόκειται για αίτηση ακύρωσης της ειδοποίησης πτώχευσης η υπό κρίση, δυνάμει του κανονισμού 16 των πτωχευτικών κανονισμών - ο οποίος περιλαμβάνεται και στη νομική βάση της αίτησης - και όχι για ένορκη δήλωση - η οποία υπέχει θέση αίτησης παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης -, δυνάμει των κανονισμών 40 και 41 των ίδιων κανονισμών και καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. μεταξύ άλλων, Λαϊκή Τράπεζα Λτδ ν. Δημητρίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 425, Αλωνεύτης ν. Alpha Bank Ltd

(2010)1(A) Α.Α.Δ. 475 και την εντελώς πρόσφατη υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd, πρώην Alpha Bank Ltd ν. Αριστείδη κ.ά., ECLI:CY:AD:2015:A355, Πολιτικές Εφέσεις αρ. 199/10 και 200/10, ημερομηνίας 20.5.2015), όταν επιδιώκεται η ακύρωση ειδοποίησης πτώχευσης με αίτηση, για λόγους άλλους από αυτούς που αναφέρονται στον κανονισμό 40

(2)των πτωχευτικών κανονισμών, η προθεσμία των τριών ημερών που προβλέπεται για την ένορκη δήλωση, δεν ισχύει. Βλέπε και το σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση, σελ. 38 και In Re Costas Luca

(1986)2 J.S.C. 365. Δεδομένου ότι με την υπό κρίση αίτηση επιδιώκεται ο παραμερισμός και/ή η ακύρωση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης, για λόγους άλλους από τους προβλεπόμενους στον κανονισμό 40

(2)των πτωχευτικών κανονισμών είναι σαφές, ότι, η προθεσμία των τριών ημερών δεν ισχύει, επομένως, η αίτηση, κανένα πρόβλημα αντιμετωπίζει επειδή καταχωρήθηκε 8 μέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης πτώχευσης στο χρεώστη. Έπεται ότι ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος. Είναι γεγονός, ότι, αφ' ης στιγμής ο χρεώστης παρέλειψε να καταχωρήσει την προβλεπόμενη στον κανονισμό 40

(2)ένορκη δήλωση, εντός της αποκλειστικής προθεσμίας των τριών ημερών που προβλέπεται στην παράγραφο

(3)του ίδιου κανονισμού, από τις 5.3.2015 που του επιδόθηκε η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης, μα ούτε και συμμορφώθηκε προς τις απαιτήσεις της, εντός της προθεσμίας των επτά ημερών που του είχε δοθεί με αυτή για πληρωμή, συντελέστηκε πράξη πτώχευσης εναντίον του, κατά τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 3

(1)(ζ) του νόμου, Κεφ.105. Ωστόσο (για να επαναλάβω) δεδομένου ότι με την υπό κρίση αίτηση επιδιώκεται η ακύρωση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης, για διαφορετικούς λόγους από αυτούς που αναφέρονται στον κανονισμό 40

(2)των πτωχευτικών κανονισμών, η σχετική προθεσμία των τριών ημερών που προβλέπεται για την καταχώρηση ένορκης δήλωσης δυνάμει της παραγράφου

(2)του ίδιου κανονισμού, καθώς ήδη έχει αναφερθεί, δεν ισχύει. Επομένως, έστω κι αν έχει συντελεστεί η πράξη πτώχευσης, σε περίπτωση επιτυχίας της αίτησης, η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης θα ακυρωθεί με διαταγή, ως επακόλουθο αυτής της εξέλιξης, να θεωρηθεί ως εάν να μην έχει συντελεστεί οποιαδήποτε πράξη πτώχευσης. Προχωρώ τώρα στην εξέταση των λόγων για τους οποίους ο χρεώστης ζητά την ακύρωση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης. Ειδικότερα: Κατά πρώτο ισχυρίζεται ότι η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης είναι καταχρηστική και πιεστική και χρησιμοποιείται για αλλότριους σκοπούς, αφού, ό, τι επιδιώκεται αποκλειστικά με αυτή είναι ο εξαναγκασμός του στην άμεση πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του, υπό την πίεση της καταχώρησης αίτησης πτώχευσης. Για σκοπούς τεκμηρίωσης των εν λόγω ισχυρισμών του επικαλείται τα ακόλουθα γεγονότα: Ο πιστωτής έχει προχωρήσει με μέτρο εκτέλεσης της απόφασης της αγωγής 2510/12 εναντίον του και στις 18.11.2014 εκδόθηκε διάταγμα πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους του με μηνιαίες δόσεις. Περεταίρω, κατά το παρελθόν, εναντίον του καταχώρησε τόσο την ειδοποίηση πτώχευσης 42/14 όσο και την αίτηση πτώχευσης 23/

1. Έναντι των παραπάνω ισχυρισμών του, ο πιστωτής αντιτείνει τα εξής: Η απόφαση σε σχέση με την οποία καταχωρήθηκε η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης εκδόθηκε στις 9.10.2012 στο πλαίσιο της αγωγής 2040/12 και όχι της αγωγής 2510/12, στην οποία αναφέρεται ο χρεώστης. Ουδέποτε καταχώρησε τέτοια αγωγή εναντίον του. Απ' εκεί και πέρα, απ' όσα αναφέρει στην ένορκη του δήλωση σε συνδυασμό και με το περιεχόμενο αριθμού τεκμηρίων που επισυνάπτονται σ' αυτή προκύπτει ότι, σε σχέση με την απόφαση για την οποία εκδόθηκε η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης, στις 22.8.2013 καταχωρήθηκε εκ μέρους του αίτηση για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης συγκεκριμένου οχήματός του χρεώστη, το οποίο, αφού κατασχέθηκε πωλήθηκε με δημόσιο πλειστηριασμό, στις 28.4.2014, για το ποσό των €2.600,
2. Για το ίδιο εξ αποφάσεως χρέος, εναντίον του χρεώστη, στις 17.6.2014 καταχώρησε την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης 42/14 και στις 11.7.2014, την αίτηση πτώχευσης 23/14, η οποία, στις 18.11.2014 αποσύρθηκε άνευ βλάβης, με €1.700,00 έξοδα υπέρ του και σε βάρος του χρεώστη, εκτός εάν ο τελευταίος, μέχρι και την 1η 12.2014 πλήρωνε το ποσό των €1.000,00 έναντι των εξόδων, περιλαμβανομένου και του Φ.Π.Α, οπότε τα εν λόγω έξοδα θα θεωρούνταν ως πλήρως εξοφληθέντα. Η αίτηση πτώχευσης αποσύρθηκε κατόπιν παρότρυνσης του χρεώστη, με την υπόσχεση ότι θα πλήρωνε το ποσό των €400,00 κάθε μήνα, χωρίς ωστόσο να υλοποιήσει ποτέ την υπόσχεσή του ή να πληρώσει οποιοδήποτε ποσό έναντι των δικηγορικών εξόδων. Στη «συνέχεια» και συγκεκριμένα στις 13.11.2014 καταχώρησε αίτηση έρευνας εναντίον του, ο οποίος, στις 18.11.2014 δέχθηκε διάταγμα πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους του με μηνιαίες δόσεις, ύψους €350,00 από 1.1.2015 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα, χωρίς ωστόσο να πληρώσει κανένα ποσό μέχρι σήμερα. Συνεχίζοντας ο πιστωτής αναφέρει τα εξής στις παραγράφους 8 και 9 της ένορκης του δήλωσης: «
3. Εξ' όσων έχω λάβει νομική συμβουλή από το δικηγόρο μου η διαδικασία πτώχευσης γενικά και η ειδοποίηση πτώχευσης δεν αποτελούν μέθοδο εκτέλεσης μιας Δικαστικής Απόφασης, αλλά εξυπηρετούν άλλο σκοπό που είναι η προστασία και η διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση προσώπου, ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και εις όνομα όλους τους πιστωτές.
4. Με την παρούσα διαδικασία δεν έχω σκοπό να εξασκήσω πίεση προς τον αιτητή - χρεώστη για να εισπράξω οποιοδήποτε ποσό, αλλά ούτε και να τον εξαναγκάσω όπως ο ίδιος ισχυρίζεται στην άμεση πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του.» Παρατηρώ τα εξής: Καταρχήν, το γεγονός ότι ο χρεώστης, προφανώς εκ λάθους συνδέει τα διάφορα διαδικαστικά διαβήματα στα οποία έχει προβεί ο πιστωτής εναντίον του, με το εξ αποφάσεως χρέος του στην αγωγή 2510/12 και όχι στην αγωγή 2040/12 που είναι ο ορθή, κανένα απολύτως πρόβλημα δημιουργεί στην υπό κρίση αίτηση και ιδίως στα γεγονότα που επικαλείται ο χρεώστης για σκοπούς στοιχειοθέτησής της. Και τούτο, επειδή, πολύ απλά, στο σύνολό τους οι πιο πάνω διαδικαστικές ενέργειες και διαβήματα στα οποία όπως ισχυρίζεται προέβη ο πιστωτής - καθώς και ακόμη δυο - επιβεβαιώνονται πλήρως και με περισσότερες λεπτομέρειες από το σύνολο των παραπάνω ισχυρισμών του τελευταίου, επομένως, αυτά, θα πρέπει να θεωρούνται ούτως ή άλλως αποδεδειγμένα για τους σκοπούς και τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας. Επί της ουσίας τώρα, θα έλεγα πως, η όλη συμπεριφορά και γενικά η διαγωγή που επέδειξε ο πιστωτής έναντι του χρεώστη (ως ανωτέρω), παρά την περί αντιθέτου θέση του πρώτου αποτελεί τον ορισμό της κατάχρησης διαδικασίας, έχοντας υπόψη πως αυτή μπορεί να εκδηλωθεί σε υποθέσεις τέτοιας φύσεως, όπως είναι η παρούσα υπόθεση. Θεωρώ πως, τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης σε σημαντικό βαθμό είναι τα ίδια με τα γεγονότα στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.ά. ν. Παπαδόπουλου

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1699, τα οποία συνοψίζω: Οι εφεσείοντες, οι οποίοι εξασφάλισαν δύο αποφάσεις σε δύο αγωγές εναντίον του εφεσίβλητου ακολούθως καταχώρησαν εναντίον του αίτηση για πληρωμή των εξ αποφάσεως χρεών του με μηνιαίες δόσεις. Το Δικαστήριο, το διέταξε να πληρώνει το ποσό των £100,00 μηνιαίως για κάθε απόφαση, από 1.2.1993. Προφανώς δεν ήταν συνεπής με την πληρωμή των δόσεων και γι αυτό οι εφεσείοντες του επέδωσαν δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης - μία για κάθε απόφαση - τις οποίες, ωστόσο, απέσυραν στις 11.2.1999, επειδή ο εφεσίβλητος συμφώνησε να πληρώνει το ποσό των £300,00, μηνιαίως. Φαίνεται πως δεν ανταποκρίθηκε πάλιν στην υπόσχεσή του και γι αυτό του επέδωσαν άλλες δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης. Ο εφεσίβλητος καταχώρησε αίτηση ακύρωσής τους, με την εισήγηση ότι η πτωχευτική διαδικασία που άρχισαν οι εφεσείοντες αποτελούσε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δεδομένου ότι χρησιμοποιείτο για αλλότριους σκοπούς, ολωσδιόλου αντίθετους με τους σκοπούς της πτωχευτικής διαδικασίας. Η εισήγηση του έγινε δεκτή και το Δικαστήριο ακύρωσε τις δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης. Το εφετείο, βασικά, επικροτώντας την προσέγγιση του θέματος από το πρωτόδικο Δικαστήριο υπέδειξε τα εξής: « Είναι φανερό πως οι εφεσείοντες χρησιμοποίησαν δυο φορές εναντίον του εφεσίβλητου τη πτωχευτική διαδικασία για να τον πιέσουν να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος του. Η πτωχευτική όμως διαδικασία δεν σκοπεί στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει χρέος του προς συγκεκριμένο άτομο. Σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ισονομία όλων των πιστωτών. Δεν εξηγήθηκε στο πρωτόδικο Δικαστήριο γιατί δεν προωθήθηκε η ορθή διαδικασία είσπραξης της εξ αποφάσεως οφειλής του εφεσίβλητου, μετά που προφανώς αμέλησε να καταβάλει τις εξ £100 μηνιαίες δόσεις για το κάθε ένα από τα εξ αποφάσεως χρέη του. Υπήρχε σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο οι ίδιοι οι εφεσείοντες δεν προώθησαν προς εκτέλεση. Και εφόσο υπήρχε αυτό το διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο ο εφεσίβλητος μπορούσε να πληρώνει £200 το μήνα και για τα δυο του χρέη, αιωρείται το ερώτημα πώς η κατάσταση του μεταβλήθηκε, μετά την καταχώρηση των πρώτων ειδοποιήσεων πτώχευσης, ώστε να αναλάβει εκουσίως να πληρώνει £300 το μήνα. Τα πιο πάνω γεγονότα αποδεικνύουν καθαρά την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης. Η διαδικασία που ανελήφθη από τους εφεσείοντες ήταν καταπιεστική εις βάρος του εφεσίβλητου, γιατί δεν απέβλεπε με την ορθή χρήση της δικαστικής διαδικασίας στην εκτέλεση των υπέρ των αποφάσεων, αλλά με την κατάχρηση της να καταπιέσουν τον εφεσίβλητο.» (Η έμφαση είναι δική μου) Η μόνο διαφορά ανάμεσα στις δύο υποθέσεις είναι η εξής: Σε αντίθεση με την London (ανωτέρω), όπου το εφετείο πιθανολογεί, θα έλεγα, για τους λόγους που οι εφεσείοντες επέδωσαν στον εφεσίβλητο τις τέσσερις συνολικά ειδοποιήσεις πτώχευσης (δύο κάθε φορά και μία για κάθε απόφαση), στην περίπτωσή μας, ο πιστωτής, ομολογεί ευθέως το λόγο, που με τη σειρά του αντανακλά και το σκοπό για τον οποίο χρησιμοποίησε δύο φορές την πτωχευτική διαδικασία εναντίον του χρεώστη. Όπως αναφέρει στην ένορκη του δήλωση, η αίτηση πτώχευσης με αριθμό 23/14 που καταχώρησε εναντίον του χρεώστη στις 11.7.2014 αποσύρθηκε άνευ βλάβης στις 18.11.2014, με €1.700,00 έξοδα υπέρ του, κατόπιν παρότρυνσης του χρεώστη, ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα πλήρωνε το ποσό των €400,00, κάθε μήνα, «..χωρίς ποτέ να υλοποιηθεί αυτή η υπόσχεση του ή να πληρώσει οποιοδήποτε ποσό έναντι των τότε συμφωνηθέντων δικηγορικών εξόδων.» Στη συνέχεια, εναντίον του καταχώρησε την αίτηση μηνιαίων δόσεων, ημερομηνίας 13.11.2014 στο πλαίσιο της οποίας, αυτός, στις 18.11.2014 δέχθηκε διάταγμα για το ποσό των €350,00 από 1.1.2015 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα. Μέχρι σήμερα, προστίθεται, δεν πλήρωσε κανένα ποσό συμφώνως του διατάγματος μηνιαίων δόσεων. Παρατηρώ τα εξής: Ο πιστωτής, ο οποίος με όσα αναφέρει στην παράγραφο 8 της ένορκης του δήλωσης, ενώ είναι σαφές ότι έχει επίγνωση του πραγματικού και ορθού σκοπού της πτωχευτικής διαδικασίας και συνεπώς, κατά προέκταση, πότε αυτή ασκείται καταχρηστικά, για εκείνο που σίγουρα δε με πείθει είναι για όσα αναφέρει στην επόμενη παράγραφο

(9)και συγκεκριμένα, ότι με την παρούσα διαδικασία δεν έχει σκοπό να εξασκήσει πίεση στον χρεώστη για να εισπράξει οποιοδήποτε ποσό μα ούτε και να τον εξαναγκάσει στην άμεση πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του. Για λόγους που ακολουθούν θεωρώ πως, ακριβώς αυτός είναι ο αποκλειστικός σκοπός του. Εάν ο σκοπός του είναι αυτός που αναφέρει γενικά ως θέμα αρχής στην παράγραφο 8 της ένορκης του δήλωσης που είναι ο ορθός σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας (βλ. την London (ανωτέρω)) καθώς και την Αρέστης ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1258, σύμφωνα με την οποία: «Η πτώχευση είναι μια διαδικασία, σύμφωνα με την οποία, ο χρεώστης αποξενώνεται του ελέγχου της περιουσίας του, που περιέρχεται σε πρόσωπο που διορίζεται για το σκοπό αυτό. Η περιουσία που ξεκαθαρίζει διανέμεται μεταξύ των προσώπων στα οποία ο πτωχεύσας οφείλει χρήματα. Η κήρυξη κάποιου σε πτώχευση έχει επιπτώσεις στη ζωή του.» καταρχήν, διερωτώμαι για ποιο λόγο στις 18.11.2014 απέσυρε την αίτηση πτώχευσης με αριθμό 23/14 την οποία καταχώρησε εναντίον του χρεώστη για το ίδιο εξ αποφάσεως χρέος, για το οποίο εξέδωσε και την υπό κρίση ειδοποίηση πτώχευσης και δεν επέμενε μέχρι τέλους στην εκδίκασή της; Εάν ο σκοπός του μέσω της εν λόγω διαδικασίας ήταν να αποξενωθεί ο χρεώστης του ελέγχου της περιουσίας του και αφού αυτή ξεκαθαρίσει να διανεμηθεί όχι απλώς στον ίδιο, αλλά μεταξύ και άλλων προσώπων στα οποία ο χρεώστης ενδεχομένως χρωστούσε χρήματα, γιατί δέχθηκε να αποσύρει την αίτηση πτώχευσης, έστω με παρότρυνση του χρεώστη, με μόνο λόγο την υπόσχεση του τελευταίου ότι θα του κατέβαλλε το ποσό των €400,00 κάθε μήνα, για πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του; Έπειτα, εκκρεμούσης της εν λόγω αίτησης πτώχευσης και συγκεκριμένα, στις 13.11.2014 (και όχι στη συνέχεια, δηλαδή μετά την απόσυρσή της, όπως αναληθώς αναφέρει στην παράγραφο 7 της ένορκης του δήλωσης) γιατί καταχώρησε εναντίον του χρεώστη και την αίτηση έρευνας, στο πλαίσιο της οποίας, προφανώς, όχι τυχαία, στις 18.11.2014 που απόσυρε την αίτηση πτώχευσης εναντίον του χρεώστη, αυτός δέχθηκε διάταγμα πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους του με μηνιαίες δόσεις; Τέλος, πόσο γνήσιος και ειλικρινής είναι, ισχυριζόμενος ότι με την παρούσα διαδικασία δε σκοπεύει να εξασκήσει πίεση στο χρεώστη για να εισπράξει οποιοδήποτε ποσό μα ούτε και να τον εξαναγκάσει στην άμεση πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του, τη στιγμή που σε διάστημα μόλις δύο μηνών από την 1η 1.2015 (που ο χρεώστης θα έπρεπε να του καταβάλει την πρώτη δόση για σκοπούς συμμόρφωσής του προς το σχετικό διάταγμα ημερομηνίας 18.11.2014) και συγκεκριμένα, στις 2.3.2015 καταχώρησε εναντίον του την αίτηση, στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε αυθημερόν η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης; Για να πω και αλλιώς, για ποιο άλλο λόγο θυμήθηκε και πάλι, ας μου επιτραπεί να πω, την πτωχευτική διαδικασία και την προστασία της περιουσίας του χρεώστη, προς όφελος, όχι μόνο του ίδιου, αλλά και άλλων προσώπων στα οποία αυτός, ενδεχομένως χρωστά χρήματα, εκτός από το γεγονός ότι δεν πλήρωσε κανένα ποσό στον ίδιο, έναντι του χρέους του; Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι, για τον ίδιο λόγο που καταχώρησε την πρώτη ειδοποίηση πτώχευσης και ακολούθως την αίτηση πτώχευσης εναντίον του χρεώστη, κυρίως όμως, για τον λόγο που την απέσυρε, καταχώρησε και την αίτηση που οδήγησε στην έκδοση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης. Ουσιαστικά, μετέτρεψε δύο φορές την πτωχευτική διαδικασία σε διαδικασία εκτέλεσης της απόφασης, καταχωρώντας, αρχικά, την πρώτη ειδοποίηση πτώχευσης και ακολούθως την αίτηση πτώχευσης την οποία απέσυρε την ίδια μέρα που ο χρεώστης (πιθανότητα, γνωρίζοντας τις επιπτώσεις που συνεπάγεται στη ζωή του, ενδεχόμενη κήρυξή του σε πτώχευση) αναγκάστηκε μάλλον να δεχθεί να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος του με μηνιαίες δόσεις. Και απέσυρε την αίτηση πτώχευσης, με το αζημίωτο φυσικά, αφού την απέσυρε, όχι απλώς άνευ βλάβης, αλλά και με έξοδα εναντίον του χρεώστη, τα οποία ανέρχονται στο ουχί ευκαταφρόνητο ποσό των €1.700,00, ο οποίος καταδικάστηκε και στα έξοδα της αίτησης έρευνας, ύψους €314,00. Και με μόνο λόγο το γεγονός ότι ο χρεώστης παρέλειψε να συμμορφωθεί με το διάταγμα πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους του προς τον ίδιο με μηνιαίες δόσεις, καταχώρησε εναντίον του την αίτηση η οποία οδήγησε στην έκδοση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης, την οποία χρησιμοποιεί ως μοχλό πίεσης εναντίον του, καταχρηστικά και καταπιεστικά για να τον εξαναγκάσει να ξοφλήσει το χρέος του, είτε ακόμη στην καλύτερη περίπτωση, για να τον υποχρεώσει να συμμορφωθεί με το διάταγμα πληρωμής του χρέους του με μηνιαίες δόσεις. Δε νομίζω πως χρειάζεται επεκταθώ. Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο ο χρεώστης ζητά την ακύρωση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης εδράζεται στο - παραδεκτό εν τέλει και από τον πιστωτή - γεγονός, ότι η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης είναι παράτυπη και λανθασμένη επειδή σ' αυτή δεν αναφέρεται το πραγματικά οφειλόμενο ποσό που είναι €24.577,60 πλέον τόκοι και έξοδα, αλλά, το ποσό των €27.000,00, πλέον τόκοι και έξοδα. Είναι γεγονός ότι ο πιστωτής επιδίωξε και εξασφάλισε την έκδοση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης για ολόκληρο το εξ αποφάσεως χρέος του χρεώστη, χωρίς να αφαιρέσει από αυτό το ποσό των €2.600.00 που αποτελεί το προϊόν πώλησης με δημόσιο πλειστηριασμό του οχήματος του χρεώστη, το οποίο κατασχέθηκε στο πλαίσιο της σχετικής αίτησης την οποία καταχώρησε ο πιστωτής στις 22.8.2013, για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης για την οποία επιδίωξε και πέτυχε την έκδοση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης. Η μη αναφορά του παραπάνω γεγονότος στην επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης αποδίδεται από τον πιστωτή σε αβλεψία και/ή απροσεξία του δικηγόρου του. Ωστόσο προστίθεται, το γεγονός αυτό, καμία βλάβη ή ζημιά προκαλεί στον χρεώστη. Σε συμφωνία με τον πιστωτή θεωρώ αβάσιμο το συγκεκριμένο λόγο ακύρωσης και/ή παραμερισμού της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης. Στην υπόθεση Ανδρέα Λεωνίδα ν. Γεώργιου Μέσσιου, Ειδοποίηση Πτώχευσης με αριθμό 2062/2008, ημερομηνίας 2.12.2008, ο Δικαστής Μαλαχτός υιοθέτησε το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με τον Κύπρο Καραβιώτη, Ειδοποίηση Πτώχευσης με αριθμό 1805/2006, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας: «Είναι γνωστό νομολογιακά ότι η διαδικασία πτώχευσης δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης, αλλά είναι μία sui generis διαδικασία, η οποία μάλιστα χαρακτηρίζεται ως οιωνεί ποινικού χαρακτήρα (δέστε Williams & Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση, σελ. 1). Είναι γι΄ αυτό το λόγο, αλλά και λόγω της καταλυτικής επίπτωσης που έχει η κήρυξη ενός χρεώστη σε πτώχευση πάνω στην περιουσία του αλλά και τις εμπορικές συναλλαγές του, που η απόδειξη της ισχυριζόμενης πράξης πτώχευσης, πρέπει να είναι καθαρή και πειστική. Όπως αναφέρεται στο πιο πάνω σύγγραμμα: «no person should be made bankrupt on an ambiguity». Κατά συνέπεια μια ειδοποίηση πτώχευσης, πρέπει να είναι σαφής στην τοποθέτηση της και να μην υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το οποίο λογίζεται ως οφειλόμενο ποσό κατά την ημέρα της έκδοσης της ειδοποίησης πτώχευσης, αντικατοπτρίζει το ακριβές και αληθές ποσό». Η ορθότητα των παραπάνω αρχών αντανακλάται στις υποθέσεις Αλωνεύτης (ανωτέρω) και Alpha Bank Cyprus Ltd, πρώην Alpha Bank Ltd ν. Αριστείδη κ.ά. (ανωτέρω επίσης), στις οποίες με παράπεμψε ο ευπαιδευτος δικηγόρος του χρεώστη. Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα: «Αναμένεται από τους πιστωτές, ενόψει και της sui generis φύσης της διαδικασίας πτώχευσης, οιωνεί ποινικού χαρακτήρα μεγαλύτερη προσοχή στην προώθηση τέτοιων μέτρων καθώς κα αυστηρή προσήλωση στους τύπους της ειδοποίησης, περιλαμβανομένης της ορθής κα επακριβούς αναφοράς στο ποσό που στην πράξη παραμένει οφειλόμενο». Θα μπορούσε να λεχθεί ότι σε εφαρμογή των παραπάνω αρχών, ο υπό εξέταση λόγος ακύρωσης της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης θα έπρεπε να γίνει αποδεκτός και όχι να κριθεί αβάσιμος. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει επειδή, όπως θα διαφανεί αμέσως, οι παραπάνω αρχές, θα πρέπει να ιδωθούν σε συνάρτηση με το άρθρο 3

(3)(β) του περί Πτώχευσης Νόμου το οποίο προνοεί ότι: «

(3)Νοείται ότι ειδοποίηση πτώχευσης- (α)..................................... .. (β) δεν θα ακυρώνεται εξαιτίας μόνο ότι το ποσό που ορίζεται στην ειδοποίηση ως το οφειλόμενο υπερβαίνει το ποσό που πραγματικά οφείλεται, εκτός αν ο οφειλέτης μέσα στην προθεσμία που δόθηκε για πληρωμή δώσει ειδοποίηση στον πιστωτή ότι αμφισβητεί την εγκυρότητα της ειδοποίησης πτώχευσης με βάση την ανακρίβεια αυτή, αλλά, αν ο οφειλέτης δεν δώσει τέτοια ειδοποίηση θα θεωρείται ότι έχει συμμορφωθεί με την ειδοποίηση πτώχευσης αν μέσα στην προθεσμία που δόθηκε λαμβάνει τέτοια μέτρα τα οποία θα συνιστούσαν συμμόρφωση προς την ειδοποίηση αν το πραγματικά οφειλόμενο ποσό οριζόταν ορθά σε αυτή.» Με ορθή ανάλυση και ερμηνεία της παραπάνω διάταξης είναι φανερό, ότι ο χρεώστης, για να είχε το δικαίωμα να ζητά την ακύρωση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης επειδή το ποσό που ορίζεται σ' αυτή υπερβαίνει το πραγματικά οφειλόμενο, που στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών ότι ανέρχεται στο ποσό των €24.577,60 και όχι στο ποσό των €27.000,00 (εννοείται, πλέον τόκους και έξοδα), προηγουμένως, θα έπρεπε να συμμορφωθεί με την παραπάνω προνοία, ακολουθώντας τη μία από τις δύο επιλογές που του παρείχε αυτή. Η πρώτη επιλογή που είχε ήταν όπως εντός της προθεσμίας των επτά ημερών - από την επίδοση στον ίδιο της ειδοποίησης πτώχευσης - που του ζητήθηκε να πληρώσει το ποσό που αναφέρεται στην ειδοποίηση ως οφειλόμενο, ειδοποιήσει γραπτώς τον πιστωτή ότι αμφισβητεί την εγκυρότητα της ειδοποίησης πτώχευσης, επικαλούμενος ως λόγο, το γεγονός ότι το ποσό που του ζητείται να καταβάλει με αυτή δεν είναι αυτό που πραγματικά οφείλει αλλά μικρότερο, αναφέροντας ποιο είναι αυτό. Η άλλη επιλογή που είχε ήταν να καταβάλει εντός της ίδιας προθεσμίας το ποσό που πραγματικά οφείλει, γεγονός που θα θεωρείτο ότι συνιστούσε συμμόρφωσή του προς τις απαιτήσεις της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης. Αφ' ης στιγμής δεν ακολούθησε οποιαδήποτε από τις δύο αυτές επιλογές, δε νομιμοποιείται να επικαλείται το γεγονός ότι το αναφερόμενο στην ειδοποίηση πτώχευσης ως οφειλόμενο ποσό, δεν είναι το πραγματικά οφειλόμενο (που όντως δεν είναι), αλλά μεγαλύτερο, κατά το ποσό που αναφέρει, ως λόγο ακύρωσης της ειδοποίησης πτώχευσης. Συγκεφαλαιώνοντας, δεδομένου του συμπεράσματος μου - για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί - ότι ο πιστωτής προέβη στην έκδοση της επίδικης ειδοποίησης πτώχευσης καταχρηστικά, την οποία χρησιμοποιεί καταπιεστικά ως μοχλό πίεσης εναντίον του χρεώστη, για να τον εξαναγκάσει να ξοφλήσει το χρέος του, είτε ακόμη - στην καλύτερη περίπτωση -, για να τον υποχρεώσει να συμμορφωθεί με το διάταγμα πληρωμής του χρέους του με μηνιαίες δόσεις, η αίτηση επιτυγχάνει. Η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης, ημερομηνίας 2.3.2015 ακυρώνεται, με διαταγή όπως η πράξη πτώχευσης θεωρηθεί ως εάν να μην έχει συντελεστεί ποτέ. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του αιτητή - χρεώστη και σε βάρος του καθ' ου η αίτηση - πιστωτή. (Υπ.) ............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Bankruptcy/Interim Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση ακύρωσης ειδοποίησης πτώχευσης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο