Λάμπρου Μέσσιου κ.α. ν. Karvelia Ltd κ.α., Aρ. Αγωγής: 2771/2014, 13/7/2015

(287)που απαγορεύει τη μετάδοση μουσικής και εκπομπή θορύβων πέραν των ορίων του ακινήτου των Εναγομένων αρ.1 με τέτοιο τρόπο που να δημιουργείται επηρεασμός των ανέσεων των παρακείμενων χρήσεων και γενικά της περιοχής.

1. Οι εναγόμενοι αντιπρόσωποι και υπηρέτες τους σε διάφορες τακτές ημερομηνίες από τον Μάιο του 2013 μέχρι σήμερα κατά παράβαση της πιο πάνω άδειας λειτουργίας προκάλεσαν, επέτρεψαν, συνέργησαν, παρέσχον συνδρομή, εξουσιοδότησαν, συμβούλεψαν, ενέκριναν και ανέχθηκαν τη λειτουργία μουσικής και χρήσης μεγαφώνων στον εξωτερικό χώρο της αίθουσας κατά τη διάρκεια της μέρας και της νύκτας μέχρι και πρώτες πρωινές ώρες και έτσι δημιουργούν, προκαλούν, επιτρέπουν και ανέχονται τη δημιουργία και πρόκληση υπερβολικών ηχητικών εκπομπών θορύβων και δονήσεων να ακούονται και να φθάνουν στο ακίνητο μας κατά τρόπον ώστε να παρεμβαίνουν συστηματικά στην υπό εμάς εύλογη χρήση και απόλαυση του ρηθέντος ακινήτου και κατοικία μας δημιουργούντες, προκαλούντες, επιτρέποντες ή ανεχόμενους στη δημιουργία και πρόκληση οχληρίας και ηχορύπανσης σε βάρος μας.
2. Από ότι μας πληροφορούν οι δικηγόροι μας, οι πράξεις οχληρίας των εναγόμενων που περιγράφτηκαν παραπάνω είναι παράνομες πράξεις γιατί παραβαίνουν τη ρηθείσα Πολεοδομική Άδεια και τους Νόμους της Κυπριακής Νομοθεσίας.
3. Οι εναγόμενοι διαμόρφωσαν τον εξωτερικό χώρο εκδηλώσεων με την κατασκευή υπερυψωμένης σκηνής για ορχήστρα και Deejay («DJ») με μόνιτορς και μεγάφωνα στη νότια μεριά του ακινήτου τους σχεδόν εφαπτόμενη με το ακίνητό μας.
4. Οι εναγόμενοι παράλειψαν να λάβουν υπόψη τα παράπονα μας και των περιοίκων και τις οδηγίες και τις συστάσεις των διαφόρων αρμόδιων υπηρεσιών και οργάνων.
5. Επίσης, οι εναγόμενοι παράλειψαν να λάβουν οποιαδήποτε μέτρα ή οποιαδήποτε επαρκή μέτρα ώστε να μην προκαλούνται ηχητικές εκπομπές, θόρυβοι και δονήσεις στο εξωτερικό χώρο εκδηλώσεων και να μην ακούονται και φθάνουν στο ακίνητο και κατοικία μας.
6. Εξ' αιτίας των παραπάνω ζητημάτων η διαμονή μας στην κατοικία έγινε ανυπόφορη. Υποφέρουμε από σοβαρές ταλαιπωρίες, ενοχλήσεις, δυσχέρειες, στενοχώριες, αναστατώσεις, κακού ή ανεπαρκούς ύπνου και άλλα προβλήματα.
7. Η μεγαλύτερη οχληρία και ηχορύπανση δημιουργείται κατά τους μήνες των εποχών άνοιξης, καλοκαιριού και φθινοπώρου οπόταν οι εναγόμενοι λειτουργούν πιο συχνά το κέντρο αναψυχής και ο καιρός επιτρέπει στους εναγόμενους τη διοργάνωση δεξιώσεων και εκδηλώσεων στον εξωτερικό χώρο του υποστατικού των εναγομένων αρ.
9. Για τις πιο πάνω πράξεις οχληρίας των εναγόμενων ετοιμάσθηκε μελέτη και έκθεση από τον ειδικό εμπειρογνώμονα χημικό μηχανικό και μηχανικό περιβάλλοντος, Δρ. Μιχάλη Λοϊζίδη εκ μέρους της Iso Tech Ltd, Τεκμήριο Β, μετά από επίσκεψή του στο επίδικο ακίνητο την 19/09/14 μέχρι τις πρωινές ώρες της 20/09/
11. Οι εναγόμενοι σκοπεύουν εκτός εάν εμποδιστούν με Διάταγμα του Δικαστηρίου να συνεχίσουν τις παραπάνω πράξεις οχληρίας.
12. Εγώ και ο εναγόμενος αρ.1 είμαστε φερέγγυοι και σε θέση να πληρώσουμε οποιαδήποτε αποζημίωση δυνατό να καταδικαστούμε να πληρώσουμε τους Εναγόμενους ως αποτέλεσμα του Διατάγματος.
13. Με την έκδοση του Διατάγματος δεν θα διαταραχθεί αλλά θα διαφυλαχθεί η κατάσταση των πραγμάτων ως ήταν πριν την αναφερόμενη οχληρία.
14. Από όσα γνωρίζω και πιστεύω οι σκοποί της δικαιοσύνης ικανοποιούνται και τα συμφέροντα μας καθώς και των Εναγόμενων δεν ζημιώνονται με την έκδοση του Διατάγματος παρά με την μη έκδοση του.» Οι εναγόμενοι 1 και 2, καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση, η οποία εδράζεται στους εξής λόγους: «α) Στην παρούσα υπόθεση δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του Διατάγματος που οι αιτητές αιτούνται, ούτε για παροχή προς αυτούς από το Δικαστήριο ενδιάμεσης θεραπείας. β) Οι αιτητές αποκρύπτουν από το Δικαστήριο ότι παράνομα κατέχουν κατοικία εντός του τεμαχίου υπ' αριθ. 86 του Φ/Σχ. LΙ/46 στην Τίμη, αφού δεν έχουν εξασφαλίσει πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής της εν λόγω κατοικίας. γ) Οι αιτητές αποκρύπτουν ότι είναι μόνιμοι κάτοικοι Λευκωσίας και ότι το περιγραφέν ακίνητο δεν είναι η μόνιμη τους κατοικία. δ) Οι αιτητές αποκρύπτουν ότι το ακίνητο της εναγόμενης

(1)έχει νομίμως ανεγερθεί ως αίθουσα δεξιώσεων και ότι ενοικιάζεται σε διοργανωτές δεξιώσεων, χωρίς οι εναγόμενοι να έχουν οποιαδήποτε σχέση με την εκπομπή μουσικής. ε) Οι ενάγοντες δεν αποκαλύπτουν ότι το ακίνητο τους βρίσκεται εκτός οικιστικής περιοχής και μέσα σε ζώνη, που λόγω εκπομπής θορύβων από απογειώσεις και προσγειώσεις αεροπλάνων στο παρακείμενο αεροδρόμιο επιτρέπεται μόνο ανέγερση και λειτουργία κέντρων αναψυχής με κύρια χρήση τις Υπηρεσίες. στ) Υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση από την κατ' ισχυρισμό δημιουργία των επίδικων περιστατικών μέχρι την καταχώρηση της αίτησης των αιτητών. ζ) Η καταχώρηση και προώθηση της αίτησης των αιτητών αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. η) Οι ενάγοντες δεν έχουν καλή αιτία αγωγής ούτε και πιθανότητα επιτυχίας, αφού: (α)Δεν έχουν τη νόμιμη κατοχή του ακινήτου, το οποίο περιγράφουν ως κατοικία τους. (β) Ουδέποτε οι εναγόμενοι εξέπεμψαν οποιοδήποτε θόρυβο, αφού κυρίως ενοικιάζουν σε τρίτα πρόσωπα το ακίνητο για πραγματοποίηση εκδηλώσεων και ποτέ δεν εγκατέστησαν μόνιμο ηχητικό εξοπλισμό στον εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο. (γ) Η εναγόμενη

(1)είναι νομικό πρόσωπο και ουδέποτε εξουσιοδότησε τη μετάδοση μουσικής ή τη λειτουργία μεγαφώνων, ενώ ο εναγόμενος

(2)είναι απλός γραμματέας εταιρείας περιορισμένης ευθύνης. θ) Με την αίτηση τους οι αιτητές αποσκοπούν στην έκδοση διατάγματος, το οποίο θα επέφερε οριστική επίλυση της διαφοράς των διαδίκων. ι) Η ενόρκως δηλούσα επικαλείται «μελέτη», η οποία αφορά μία και μόνο εκδήλωση και ο ούτω καλούμενος «εμπειρογνώμονας» δεν είναι ειδικός στην εκπόνηση μελετών αναφορικά με την ένταση ήχου. κ) Οι ενάγοντες δεν αποκαλύπτουν γεγονότα, από τα οποία θα προέκυπτε ότι θα ήταν αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκοθεί το διάταγμα, που ζητούν.» Η ένσταση βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.39 και Δ.48 Θ.Θ.1 μέχρι 7 και 9, στον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο, Κεφ. 96, άρθρα 3 και 10 και τέλος, στην πρακτική και τις έμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση, όπως αναφέρεται στο σώμα της, προκύπτουν από το φάκελο της διαδικασίας και εμφαίνονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του εναγόμενου 2, ο οποίος, στην παράγραφο 1 ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους εναγόμενους 1 να προβεί σ' αυτή. Επειδή εν λόγω ένορκη δήλωση είναι εκτενής, στη συνέχεια, θα παραθέσω όσο πιο συνοπτικά μπορώ το ουσιαστικό της μέρος. Ειδικότερα: Οι ενάγοντες δεν προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και αποκρύβουν ουσιώδη γεγονότα. Ως τέτοια αναφέρονται τα εξής: Η έπαυλη που ανήγειραν επί του επίδικου ακινήτου τους είναι παράνομη και τούτο, επειδή την ανήγειραν χωρίς πολεοδομική άδεια, χωρίς άδεια οικοδομής και χωρίς να έχουν εξασφαλίσει πιστοποιητικό έγκρισης. Επομένως παράνομα την κατέχουν και χρησιμοποιούν. Οι ενάγοντες είναι μόνιμοι κάτοικοι Λευκωσίας και η παράνομη επίδικη κατοικία τους χρησιμοποιείται περιστασιακά λίγες μέρες το καλοκαίρι σαν εξοχικό. Στο επίδικο τεμάχιο των εναγόμενων 1 έχει ανεγερθεί νόμιμα αίθουσα δεξιώσεων, η οποία πληρεί όλες τις πολεοδομικές παραμέτρους του σχεδίου των πολεοδομικών ζωνών, συνάδει με τις επιτρεπόμενες χρήσεις του σχεδίου χρήσης και εκπληρώνει τις πρόνοιες του τοπικού σχεδίου Πάφου. Στην πολεοδομική ζώνη που βρίσκονται τα επίδικα τεμάχια επιτρέπονται και αναπτύξεις που παρέχουν ψυχαγωγία οχληρής μορφής, ενώ απαγορεύονται άλλες χρήσεις, όπως αυτές της κατοικίας και ξενοδοχείων. Η αίθουσα δεξιώσεων ενοικιάζεται σε άτομα που διοργανώνουν δεξιώσεις, όπως γάμους και βαφτίσεις. Η εκπομπή της μουσικής είναι θέμα των διοργανωτών των δεξιώσεων για το οποίο οι δυο εναγόμενοι δεν έχουν καμιά ανάμειξη. Εν πάση περιπτώσει, οι διοργανωτές εκπέμπουν μουσική σε χαμηλά επίπεδα όχλησης και εντός των ορίων του τεμαχίου των εναγόμενων 1, σύμφωνα με τις άδεις χρήσης μεγαφώνων από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου. Το επίδικο ακίνητο των εναγόντων βρίσκεται εκτός οικιστικής περιοχής, σε μέρος που δημιουργείται ανυπόφορος θόρυβος λόγω της προσγείωσης και απογείωσης αεροσκαφών στο παρακείμενο αεροδρόμιο, εξαιτίας των οποίων, οι αρμόδιες αρχές επιτρέπουν την ανέγερση και λειτουργία μόνο τουριστικών χώρων αναψυχής και όχι κατοικιών. Οι ενάγοντες απότυχαν να καταδείξουν το στοιχείο του επείγοντος και δεν παρέχουν καμιά δικαιολογία γιατί δεν έλαβαν δικαστικά μέτρα από το Μάη του 2013, που όπως ισχυρίζονται άρχισε η χρήση των μεγαφώνων. Οι ενάγοντες δεν αποκαλύπτουν καλή αιτία αγωγής και δεν έχουν πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή, αφού, πρώτο, δεν κατέχουν και δε χρησιμοποιούν νόμιμα την κατοικία τους, δεύτερο, οι εναγόμενοι 1 και 2 ουδέποτε προκάλεσαν όχληση από εκπομπή μουσικής και ουδέποτε εγκατέστησαν μόνιμο ηχητικό εξοπλισμό, τρίτο, μετάδοση μουσικής από τους κατά περίπτωση ενοικιαστές της αίθουσας δεξιώσεων γίνεται περιστασιακά και δεν προκαλείται οχληρία και τέταρτο, οι εναγόμενοι 1, ως νομικό πρόσωπο που είναι δε θα μπορούσαν ποτέ να αποφασίσουν ή εξουσιοδοτήσουν εκπομπές θορύβων, ενώ ο εναγόμενος 2 είναι γραμματέας τους και δεν έχει εξουσία λήψης αποφάσεων. Εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα επιλυθεί οριστικά η διαφορά μεταξύ των διαδίκων, πράγμα ανεπίτρεπτο σύμφωνα με τη νομολογία. Η ενάγουσα δεν παρέχει στοιχεία ότι η μελέτη που επισυνάπτεται στην ένορκη της δήλωση αναφορικά με τις εκπομπές θορύβων συντάχθηκε από ειδικό πραγματογνώμονα. Εν πάση περιπτώσει, πρόκειται για μελέτη η υπό αναφορά, που αφορά μία μόνο μεμονωμένη εκδήλωση, η οποία δε διοργανώθηκε από τους εναγόμενους. Τέλος, οι ενάγοντες δε δικαιολογούν γιατί θα ήταν αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)το οποίο περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την εξουσία έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων έχει τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλέπε μεταξύ άλλων τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, AK International UK Ltd v. Πλοίου "Νaime S" (Αρ.2)

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1456, Κύριλλου ν. Λάμπρου

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1528 και Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 225, από την οποία και τ' ακόλουθο απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και

(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ"Bασίλη

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σύμφωνα με την Κύριλλου (ανωτέρω): «Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32». Για σκοπούς πληρέστερης αναφοράς στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου θεωρώ αναγκαίο να παρατεθούν και τ' ακόλουθα: Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης, με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων. Με αναφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Κυτάλα κ.ά. Χρυσάνθου κ.ά.

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253, σε σχέση με την ίδια προϋπόθεση, η διακρίβωση επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ενώ στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(Β) Α.Α.Δ 788 υπενθυμίζεται ότι, γενικά, η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων. Ομοίως και στη Γρηγορίου (ανωτέρω επίσης) από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά την δίκη της ουσίας της υπόθεσης». Με αναφορά στην τρίτη προϋπόθεση, σύμφωνα με την Odysseos και πάλιν, αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης, σε βαθμό που, αν η επιδίκασή τους στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα, τότε η έκδοση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Με αυτά φυσικά δε μου διαφεύγει ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245). Τέλος, αναφορικά με το εύλογο και δίκαιο της έκδοσης προσωρινού διατάγματος - το οποίο εξετάζεται σε περίπτωση που κριθεί ότι πληρούνται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις - θεωρώ καθ' όλα σχετικά όσα ακολουθούν από την υπόθεση Αβερκίου ν. Θεο Κτηματική Λτδ κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 85/2010, ημερομηνίας 31.1.2013: «Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κοσμά ν. Χ΄Κυπρή

(2001)Α.Α.Δ. 169, από τη στιγμή που ικανοποιείται το πρωτόδικο δικαστήριο για την ύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων, που τίθενται με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δεν αυτοματοποιείται η έκδοση του αιτούμενου προστακτικού διατάγματος, αφού τούτο, ως εκ της φύσεως του δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξεως πραγμάτων, αλλά την απόδοση στην εφεσείουσα της θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται στην αγωγή. Περαιτέρω, στην υπόθεση Goody´s v. Lani

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1572, σημειώθηκε ότι το συντηρητικό διάταγμα στοχεύει στην παροχή προσωρινής θεραπείας, λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης, και όχι στην ικανοποίηση του ουσιαστικού αιτήματος της δίκης. Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, που είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα διατάγματα στο πλαίσιο της αγωγής, η δε έκδοση τους επιφέρει, ουσιαστικώς τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με σπουδή στην εκδίκασης της υπόθεσης, συναρτάται άμεσα προς το ισοζύγιο της ευχέρειας και δεν πρέπει να παραχωρούνται. Βλ. AKIS v. Kokkonis

(1998)1 A.A.Δ. 149. Όπως ορθώς επισημαίνεται από το πρωτόδικο δικαστήριο, στο στάδιο έκδοσης ή μη ενός προσωρινού διατάγματος, είναι ανεπιθύμητο να εμπλέκεται ο δικαστής στην εξέταση της ουσίας της αγωγής. ΄Εκαμε αναφορά το πρωτόδικο δικαστήριο στην υπόθεση Τσιερκέζου ν.Dracon

(2009)1 A.A.Δ. 734, για να εξετάσει κατά πόσο η παρουσιασθείσα ενώπιον του μαρτυρία οδηγεί στη διαπίστωση μιας φανερής και ασυνήθιστα δυνατής υπόθεσης, έτσι ώστε να προχωρήσει στην έκδοση του αιτουμένου διατάγματος.» Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές και με βάθρο την ενώπιόν μου μαρτυρία παρατηρώ τα εξής: Με απλή ανάγνωση των διαφόρων αξιώσεων των εναγόντων εναντίον των εναγόμενων, όπως αυτές διατυπώνονται στην έκθεση απαίτησης του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής των πρώτων και της υπεράσπισης των δεύτερων, σε συνδυασμό ασφαλώς και με το περιεχόμενο των δυο ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση για έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος, η μια και τους λόγους ένστασης στην αίτηση, η άλλη είναι σαφές, ότι υπάρχει τόσο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση όσο και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Η περί αντιθέτου θέση των εναγόμενων, που προφανώς εκλαμβάνει ως δεδομένο ότι τα αμφισβητούμενα γεγονότα είναι σύμφωνα με την εκδοχή τους, δε με βρίσκει σύμφωνο. Και τούτο, επειδή παραβλέπει τις προαναφερθείσες νομολογιακές αρχές, σύμφωνα με τις οποίες, (για να επαναλάβω) γενικά, η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων, ως επίσης και ότι το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. τις Bacardi, Γρηγορίου και Αβερκίου (ανωτέρω)). Παραπέμπω ακόμη και στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802, σύμφωνα με την οποία, σε ενδιάμεση διαδικασία εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Στην παρούσα υπόθεση, θεωρούμενα ως αληθή όσα οι ενάγοντες καταλογίζουν στους δυο εναγόμενους τα οποία συνθέτουν και τη βάση της εναντίον τους αγωγής τους, θεμελιώνουν το αγώγιμο δικαίωμά τους για ικανοποίηση, μερικών, τουλάχιστον από τις αξιώσεις τους εναντίον και των δυο εναγόμενων και θα έλεγα πως, αυτό ισχύει ακόμη και στην περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι ευσταθούν και μερικοί από τους ισχυρισμούς των εναγόμενων. Δε νομίζω να αμφισβητείται από τους εναγόμενους, ότι αιτία της εναντίον τους αγωγής των εναγόντων είναι η διάπραξη του αστικού αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας, κατά παράβαση του άρθρου 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Οι εναγόμενοι, προκειμένου να τεκμηριώσουν τη θέση τους πως δεν πληρούνται οι δυο πρώτες από τις τρεις ουσιαστικές προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος επικαλούνται ως βασικό λόγο, το γεγονός, όπως είναι η θέση τους, ότι η οικία (έπαυλη) των εναγόντων που βρίσκεται στο επίδικο ακίνητό τους ανεγέρθηκε παράνομα. Συγκεκριμένα, χωρίς πολεοδομική άδεια, άδεια οικοδομής και χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Προφανώς, δεν πρόκειται να αποφασίσω κατά πόσο αυτό το θέμα που εγείρουν οι εναγόμενοι, το οποίο θωρώ εξόχως νομικό και αρκετά πολύπλοκο επηρεάζει το δικαίωμα των εναγόντων να εγείρουν την παρούσα αγωγή. Εκείνο που σίγουρα όμως μπορώ να πω είναι το εξής: Το άρθρο 46 του Κεφ. 148 στοχεύει στην εξασφάλιση και προστασία της εύλογης χρήσης και απόλαυσης της ακίνητης ιδιοκτησίας, από κάθε μορφή επέμβασης που συνιστά ιδιωτική οχληρία. Στην προκειμένη περίπτωση, ακόμη να αποτελεί γεγονός, ότι η έπαυλη των εναγόντων που βρίσκεται στο επίδικο ακίνητό τους είναι παράνομη, για τους λόγους που αναφέρουν οι εναγόμενοι, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες του εν λόγω ακινήτου, γεγονός το οποίο, ως θέμα καθαρά νόμου, τους νομιμοποιεί να εγείρουν αγωγή για ιδιωτική οχληρία. Ωστόσο, δε θα ήθελα να επεκταθώ επειδή όλα αυτά τα θέματα θα απασχολήσουν το Δικαστήριο που θα επιληφθεί της ουσίας της αγωγής. Επειδή οι εναγόμενοι, στην προσπάθειά τους να με πείσουν πως δεν πληρούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, από τη μια επικαλούνται το παράνομο της έπαυλης των εναγόντων και από την άλλη, όπως αναφέρει ο ευπαίδευτος δικηγόρος τους στο πλαίσιο της γραπτής αγόρευσής του, το γεγονός ότι το επίδικο υποστατικό των εναγόμενων 1 πληρεί όλες τις προϋποθέσεις νομιμότητας, περιορίζομαι να πω τα εξής: Το γεγονός ότι η επίδικη αίθουσα δεξιώσεων έχει ανεγερθεί νόμιμα δε δημιουργεί κανένα τεκμήριο μα ούτε και αποτελεί άνευ άλλου απόδειξη ότι από τη χρήση της δεν μπορεί είτε γενικά είτε στην προκειμένη περίπτωση να προκληθεί οχληρία που στοιχειοθετεί το ομώνυμο αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας. Και τούτο, αν ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι ανάμεσα στους όρους που περιέχονται στην πολεοδομική άδεια που έχει δοθεί στους εναγόμενους 1 για χρήση του επίδικου ακινήτου τους ως αίθουσας δεξιώσεων αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, ότι περιέχεται και ο όρος 287, ο οποίο διαλαμβάνει τα εξής: «Να μην εκπέμπεται πέραν των ορίων του τεμαχίου μουσική ή θόρυβος με τρόπο που να δημιουργείται επηρεασμός των ανέσεων των παρακείμενων χρήσεων και γενικά της περιοχής.» Τέλος, επί του ισχυρισμού των εναγόμενων ότι η επίδικη αίθουσα δεξιώσεων ενοικιάζεται από διάφορα άτομα, με τους ίδιους να μην έχουν καμιά ανάμειξη με την εκπομπή μουσικής σ' αυτή, τον οποίο προβάλλουν στο ίδιο πάντοτε πλαίσιο παρατηρώ τα εξής: Εκτός του ότι αποτελεί αμφισβητούμενο γεγονός, ο εν λόγω ισχυρισμός τους, (αφού η θέση των εναγόντων είναι ότι οι εναγόμενοι 1 είναι ιδιοκτήτες και κάτοχοι και λειτουργούν την αίθουσα δεξιώσεων που βρίσκεται στο ακίνητό τους, με τον εναγόμενο 2, ο οποίος, εκτός από αποκλειστικός μέτοχός τους φέρεται να διαχειρίζεται εκ μέρους τους και όλες τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες), οπότε και δεν μπορώ στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας να αποφανθώ κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα είναι και το γεγονός, ότι, όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου «Κεφάλαιο 148 Αστικά Αδικήματα Δίκαιο και Αποφάσεις», 1ος Τόμος, σελ. 144, για το αστικό αδίκημα της οχληρίας ενάγεται εκείνος που δημιουργεί την οχληρία. Σε περίπτωση που η οχληρία προστίθεται, προκαλείται από τη χρήση ακίνητης περιουσίας, τότε εναγόμενος πρέπει να είναι ο κάτοχος ή ο ιδιοκτήτης, αν ο τελευταίος δημιούργησε την οχληρία και μετά ενοικίασε την περιουσία ή αν εξουσιοδότησε ρητά η εξυπακουόμενα ενοικιαστή να τη συνεχίζει. Υπενθυμίζω απλώς στους εναγόμενους ότι είναι οι εναγόμενοι 1 που ζήτησαν και εξασφάλισαν πολεοδομική άδεια για χρήση (ανάπτυξη κατ' ακρίβεια αναφέρεται στην εν λόγω άδεια) του επίδικου ακινήτου τους σε αίθουσα δεξιώσεων, στην οποία περιέχεται και όρος 287 (ανωτέρω) καθώς και την ομολογία τους ότι ενοικιάζουν την εν λόγω αίθουσα σε άτομα που διοργανώνουν δεξιώσεις. Όλα τα παραπάνω απαντούν και στον ισχυρισμό του εναγόμενου 2 ότι είναι γραμματέας των εναγόμενων 1 και υπό αυτή του την ιδιότητα, δεν έχει εξουσία λήψης αποφάσεων. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, οι ενάγοντες, μεταξύ άλλων ισχυρίζονται τα εξής: Από τη λειτουργία της μουσικής και τη χρήση των μεγαφώνων στον εξωτερικό χώρο της επίδικης αίθουσας δεξιώσεων κατά τη διάρκεια της μέρας και της νύχτας μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες προκαλούνται υπερβολικές ηχητικές εκπομπές θορύβων και δονήσεων που ακούονται και φθάνουν στο ακίνητό τους κατά τρόπο ώστε να παρεμβαίνουν συστηματικά στην εύλογη χρήση και απόλαυση του επίδικου ακινήτου και της κατοικίας τους, προκαλώντας, επιτρέποντας ή ανεχόμενοι, ηχορύπανση σε βάρος τους. Εξαιτίας όλων αυτών, η διαμονή τους στην κατοικία τους έγινε ανυπόφορη. Υποφέρουν από σοβαρές ταλαιπωρίες, ενοχλήσεις, δυσχέρειες, στεναχώριες, αναστατώσεις, κακό ή ανεπαρκή ύπνο και άλλα προβλήματα. Η μεγαλύτερη οχληρία και ηχορύπανση δημιουργείται κατά την άνοιξη, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο που οι εναγόμενοι λειτουργούν πιο συχνά το υποστατικό τους και ο καιρός τους επιτρέπει τη διοργάνωση δεξιώσεων και εκδηλώσεων στον εξωτερικό χώρο του υποστατικού τους. Εκτός και αν εμποδιστούν με διάταγμα του Δικαστηρίου σκοπεύουν να συνεχίσουν τις παραπάνω πράξεις οχληρίας. Έναντι των παραπάνω ισχυρισμών των εναγόντων, οι εναγόμενοι, με τη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου του αντιτείνουν ότι: Οι ενάγοντες δεν έχουν καμιά πιθανότητα να πετύχουν στην αγωγή τους επειδή είναι κάτοχοι παράνομης οικοδομής σε αντίθεση με τους εναγόμενους 1, των οποίων το υποστατικό πληρεί όλες τις προϋποθέσεις νομιμότητας. Ωστόσο, ακόμη και να είχε πιθανότητα επιτυχίας η αγωγή τους, αποτιμούν σε χρήμα τη ζημιά που υφίστανται διεκδικώντας χρηματικές αποζημιώσεις, οι οποίες, ούτε εξειδικεύονται μα ούτε και συγκεκριμενοποιούνται στην έκθεση απαίτησης. Τέλος, στην ένορκη τους δήλωση δεν αναφέρουν τίποτα από το οποίο να μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι υπόκεινται τέτοια ζημιά στο παράνομα ανεγερθέν ακίνητό τους ώστε θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το διάταγμα. Κατά πόσο οι ενάγοντες έχουν πιθανότητα να πετύχουν στην αγωγή τους έχω ήδη αναφερθεί και απάντησα καταφατικά στο ερώτημα. Απ' εκεί και πέρα, οι παραπάνω ισχυρισμοί τους αντανακλούν και τη ζημιά που υφίστανται εξαιτίας της οχληρίας που προκαλούν οι εναγόμενοι, την οποία, όπως είναι η θέση τους, θα εξακολουθήσουν να υφίστανται, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Είναι σχέση με αυτή τη ζημιά που καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση, που δεν ασφαλώς είναι χρηματική. Ως τέτοια, δηλαδή χρηματική προβάλλεται στο πλαίσιο της αγωγής και όχι της παρούσας αίτησης. Δεδομένης της φύσης της ζημιάς την οποία επικαλούνται στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας τυγχάνουν απόλυτης εφαρμογής τα ακόλουθα από την απόφαση στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. ν. Φυλακτίδη κ.ά.

(2009)1(Α) Α.Α.Δ.317: «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι θα προκληθεί τέτοια αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες και δεν συντρέχει λόγος για επέμβαση στα ευρήματά του. Αναφορικά με τα κατά πόσον η έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων ήταν μέτρο πρόσφορο και δίκαιο, υπό τις περιστάσεις, και πάλι συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο. Κρίνουμε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο έλαβε υπόψη του και στάθμισε όλους τους σχετικούς παράγοντες, περιλαμβανομένης και της κατ' ισχυρισμό παρανομίας των εφεσειόντων, η οποία ορθά συνεκτιμήθηκε, ως σχετικός παράγοντας, και της κατ' ισχυρισμό οχληρίας την οποία υφίσταντο οι εφεσίβλητοι εξαιτίας των κατ' ισχυρισμό ενεργειών των εφεσειόντων. Η επέμβαση στην απόλαυση της ησυχίας κάποιου ατόμου συνιστά μια από τις αναγνωρισμένες κατηγορίες οχληρίας. Σε τέτοια περίπτωση σταθμίζεται από τη μια το δικαίωμα του κατόχου περιουσίας-εναγόμενου να χρησιμοποιεί την περιουσία του για τη δική του νόμιμη απόλαυση και από την άλλη το δικαίωμα του ενάγοντα στη, χωρίς παρεμβάσεις, απόλαυση της δικής του περιουσίας. Είναι θεμελιωμένο ότι τόσο διηνεκή όσο και παρεμπίπτοντα διατάγματα εκδίδονται από τα δικαστήρια, στις κατάλληλες περιπτώσεις, με σκοπό την παρεμπόδιση ή την άρση οχληρίας (Δέστε: Kerr on Injunctions, έκτη έκδοση, Κεφ. VI, σελ. 131 κ.επ.). Στην προκείμενη περίπτωση θεωρούμε ότι ορθά κατέληξε το πρωτόδικο δικαστήριο ότι, υπό τις περιστάσεις, ήταν εύλογο και δίκαιο να εκδοθούν τα ζητούμενα διατάγματα, εφόσον οι ενάγοντες-εφεσίβλητοι πρόσφεραν επαρκή μαρτυρία ότι επηρεάστηκε δυσμενώς η απόλαυση της δικής τους περιουσίας από τις κατ' ισχυρισμό πράξεις και ενέργειες των εναγομένων-εφεσειόντων, οι οποίες μάλιστα ήταν και παράνομες.» Εξάλλου, καθώς ήδη έχει αναφερθεί με αναφορά στην υπό εξέταση προϋπόθεση, ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης (ανωτέρω)) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρίσαββα κ.ά. (ανωτέρω επίσης) καθώς και τη Zena Co. Ltd ν. Demenian Catering Ltd

(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 1848). Για όλους τους παραπάνω λόγους κρίνω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση για σκοπούς έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Προτού εξετάσω κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο να το εκδώσω, θα ήθελα να απαντήσω και σε όσους από τους λόγους ένστασης έχουν προωθηθεί από τους εναγόμενους (με βάση το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης του δικηγόρου τους), οι οποίοι δεν έχουν απαντηθεί. Στο σύνολό τους, τα διάφορα γεγονότα που επικαλούνται οι εναγόμενοι και ισχυρίζονται ότι απέκρυψαν οι ενάγοντες, είτε αποτελούν αντικρουόμενους ισχυρισμούς γεγονότων οπότε και δεν μπορώ να τα θεωρήσω ως δεδομένα στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, είτε ακόμη, ουδεμία επίδραση μπορεί να έχουν στην άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας να εκδώσω ή όχι το αιτούμενο διάταγμα, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε διά κλήσεως και η νομολογία που επιστρατεύει ο κ. Καλαβάς, προκειμένου να με πείσει να απορρίψω την αίτηση, επειδή, όπως είναι η θέση του, οι ενάγοντες δεν προσέρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και αποκρύβουν ουσιώδη γεγονότα αφορά στην περίπτωση που ο ενάγοντας επιδιώκει την έκδοση προσωρινού διατάγματος με μονομερή αίτηση. Ακολουθεί ότι ο σχετικός λόγος ένστασης είναι αβάσιμος. Δε συμφωνώ με τους εναγόμενους ότι οι ενάγοντες αποσκοπούν στην έκδοση διατάγματος το οποίο θα επιφέρει την οριστική επίλυση της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Τούτου λεχθέντος, δε βοηθά τους εναγόμενους η υπόθεση Αβερκίου (ανωτέρω), σύμφωνα με την οποία: «Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, που είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα διατάγματα στο πλαίσιο της αγωγής, η δε έκδοση τους επιφέρει, ουσιαστικώς τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με σπουδή στην εκδίκασης της υπόθεσης, συναρτάται άμεσα προς το ισοζύγιο της ευχέρειας και δεν πρέπει να παραχωρούνται. Βλ. AKIS v. Kokkonis

(1998)1 A.A.Δ. 149.» Με την υπό κρίση αίτηση, οι ενάγοντες ζητούν την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στους εναγόμενους να προκαλούν και/ή επιτρέπουν την λειτουργία και μετάδοση μουσικής εντός του ακινήτου των εναγόμενων 1, κατά τρόπο ώστε να προκαλείται οχληρία στο δικό τους ακίνητο. Σε περίπτωση έκδοσης του διατάγματος είναι σαφές, ότι, οι εναγόμενοι θα δικαιούνται να μεταδίδουν ή επιτρέπουν τη μετάδοση μουσικής κ.λ.π. στο ίδιο ακίνητό, νοουμένου φυσικά ότι δεν θα προκαλούν οχληρία στο ακίνητο των εναγόντων. Από την άλλη, απλή ανάγνωση του παρακλητικού της έκθεσης απαίτησης της αγωγής αποκαλύπτει ότι με αυτή οι ενάγοντες αξιώνουν και διάφορες άλλες θεραπείες, όπως για παράδειγμα, διάταγμα που να διατάσσει τους εναγόμενους να μετακινήσουν και/ή αφαιρέσουν την υπερυψωμένη σκηνή, τα μεγάφωνα, τα μόνιτορς και οτιδήποτε άλλο προκαλεί την οχληρία καθώς και αποζημιώσεις που υπερβαίνουν το ποσό των €80.000,

1. Ό,τι επιδιώκουν οι ενάγοντες, με το απαγορευτικό διάταγμα, όπως και οι εφεσείοντες στην Zena Co. Ltd (ανωτέρω) είναι ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι μόνο ένα από τα ζητούμενα με την αγωγή. Αναφορικά με τον προτελευταίο λόγο ένστασης, με τον οποίο οι εναγόμενοι αμφισβητούν την επιστημονική μαρτυρία που επικαλούνται οι ενάγοντες καθώς και την ειδικότητα του εμπειρογνώμονά τους ο οποίος ετοίμασε τη σχετική μελέτη, με την οποία επιδιώκουν να θεμελιώσουν τη θέση τους για πρόκληση οχληρίας από τους εναγόμενους περιορίζομαι να πω τα εξής: Εκτός του ότι, τουλάχιστον για την ώρα, οι εναγόμενοι δεν επικαλούνται καθόλου επιστημονική μαρτυρία που να τεκμηριώνει οποιοδήποτε από τους ισχυρισμούς τους που τείνουν να καταρρίψουν ή αμφισβητήσουν την επιστημονική μαρτυρία που επικαλούνται οι ενάγοντες είναι και το γεγονός, ότι, οι εναγόμενοι, για ακόμα μια φορά συγχέουν την παρούσα διαδικασία, στην οποία καθώς ήδη έχει αναφερθεί δεν μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα αναφορικά με αμφισβητούμενα γεγονότα, με την εκδίκαση της αγωγής, που είναι το κατάλληλο και μοναδικό πλαίσιο στο οποίο παρέχεται τέτοια δυνατότητα. Θεωρώ αβάσιμο και τον έβδομο λόγο ένστασης με τον οποίο οι εναγόμενοι υποβάλλουν ότι η καταχώρηση και προώθηση της παρούσας αίτησης αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Είναι γεγονός, ότι οι ενάγοντες, στις 12.12.2014 που καταχώρησαν την αγωγή τους καταχώρησαν και μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσαν την ίδια ακριβώς θεραπεία που ζητούν και με την υπό κρίση αίτηση. Ωστόσο αποτελεί επίσης γεγονός, το οποίο οι εναγόμενοι αποσιωπούν ότι η συγκεκριμένη αίτηση αποσύρθηκε κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου στο στάδιο που ήταν ορισμένη για οδηγίες, δηλαδή προτού εκδικαστεί και χωρίς επηρεασμό του δικαιώματος των εναγόντων να καταχωρήσουν νέα. Αποσιωπούν ακόμη οι εναγόμενοι, ότι οι ενάγοντες επιβαρύνθηκαν και με τα έξοδα της εν λόγω αίτησης, ενώ, ούτε καν ισχυρίζονται ότι υπέστησαν οποιαδήποτε ζημιά συνεπεία του γεγονότος ότι στις 4.3.2015 αποσύρθηκε η μονομερής αίτηση και στις 27.3.2015 καταχωρήθηκε δια κλήσεως η υπό κρίση. Ό, τι απομένει είναι να δοθεί απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Οι λόγοι για τους οποίους κρίθηκε αναγκαία η έκδοσή του έχουν ήδη αναφερθεί με αναφορά και στις επιπτώσεις για τους ενάγοντες σε περίπτωση μη έκδοσής του. Απ' εκεί και πέρα, οι εναγόμενοι, δεδομένου και του περιεχομένου του διατάγματος σε συνδυασμό και με τη σταθερή τους θέση ότι οι διοργανωτές των δεξιώσεων στην επίδικη αίθουσα δεξιώσεων εκπέμπουν μουσική σε χαμηλά επιπεδα όχλησης και εντός των ορίων του τεμαχίου των εναγόμενων 1, χωρίς να προκαλείται οχληρία, ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι για ποιο λόγο εναντιώνονται τόσο έντονα στην έκδοση του διατάγματος, το οποίο αποβλέπει απλώς στην προστασία του δικαιώματος των εναγόντων για απόλαυση της περιουσίας τους και προστασία της ησυχίας τους από τις μουσικές εκπομπές που, όπως είναι η θέση του προκαλούνται στην επίδικη αίθουσα δεξιώσεων των εναγόμενων
2. Οι τελευταίοι, παρά την έκδοση του διατάγματος, θα έχουν το δικαίωμα να συνεχίζουν απρόσκοπτα τις όποιες δραστηριότητες τους στο επίδικο ακίνητό τους και μόνο σε περίπτωση που αυτές αποβούν σε βάρος των συμφερόντων των εναγόντων και παραβιάσουν τα παραπάνω δικαιώματά τους θα πρέπει να ανησυχούν. Υπό αυτή την έννοια διακρίνεται η παρούσα υπόθεση και μάλιστα για δυο λόγους από την υπόθεση Αβερκίου (ανωτέρω), στην οποία, το αιτούμενο διάταγμα ήταν καταφανώς πιο δραστικό από το αιτούμενο στην παρούσα υπόθεση και έπειτα αποτελούσε κοινό έδαφος μεταξύ των μερών ότι υπήρχε ταυτότητα αιτημάτων μεταξύ του τελικού με την αγωγή επιδιωχθέντος διατάγματος και του αιτούμενου στο πλαίσιο της ενδιάμεσης διαδικασίας συντηρητικού διατάγματος, η έκδοση του οποίου ουσιαστικά θα επέφερε τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Και κάτι ακόμη. Είναι γεγονός, ότι οι ενάγοντες, μολονότι αποδίδουν στους εναγόμενους ότι άρχισαν να προκαλούν οχληρία σε βάρος τους από το Μάη του 2013, ουδεμία εξήγηση ή δικαιολογία δίδουν για το γεγονός ότι επέλεξαν να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή εναντίον τους, ενάμισι περίπου χρόνο μετά και την παρούσα αίτηση, δυο περίπου χρόνια μετά τη διάπραξη του αδικήματος. Αποτελεί επίσης γεγονός, ότι η επί του προκειμένου καθυστέρηση λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στο στάδιο που το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο, παρά τη συνδρομή των τριών βασικών προϋποθέσεων για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί αυτό. Ωστόσο, προσεκτική μελέτη της υπόθεσης Bacardi & Co Ltd (ανωτέρω) στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγόμενων αναδεικνύει ότι ο παράγοντας καθυστέρηση, ως λόγος μη έκδοσης προσωρινού διατάγματος, δε λαμβάνεται υπόψη κατ' απομόνωση προς οτιδήποτε άλλο, αλλά συνεκτιμάται και με διάφορους άλλους παράγοντες, οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη, όπως είναι για παράδειγμα, η ζημιά ή αδικία και ταλαιπωρία που θα προκληθεί στον εναγόμενο από την έκδοση του διατάγματος, ο οποίος, λόγω της απραξίας του ενάγοντα, ενδεχομένως να οδηγήθηκε σε έξοδα ή καθησυχάσθηκε ότι όλα ήταν ασφαλή ή παραπλανήθηκε. Ένα τέτοιο παράδειγμα το οποίο αναφέρεται και στο απόσπασμα που παρατίθεται στο γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου δικηγόρου των εναγόμενων από τη Bacardi & Co Ltd και πάλι είναι η περίπτωση που ο ενάγοντας με την καθυστέρηση αφήνει τον εναγόμενο να δημιουργήσει την επιχείρησή του σε σχέση με την επίδικη δραστηριότητα οπότε θα ήταν άδικο να δοθεί θεραπεία στον ενάγοντα πριν αποδείξει πλήρως την υπόθεσή του. Δηλαδή προτού εκδικαστεί η αγωγή. Προφανώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο στην παρούσα υπόθεση, όπου με το αιτούμενο διάταγμα, σε περίπτωση που θα εκδοθεί ό,τι θα απαγορεύεται στους εναγόμενους δεν είναι να προκαλούν και/ή επιτρέπουν τη λειτουργία και μετάδοση μουσικής και τη χρήση μουσικών οργάνων, μεγαφώνων και άλλων συναφών συσκευών εντός της επίδικης αίθουσας δεξιώσεων που βρίσκεται μέσα στο ακίνητο των εναγόμενων 1 (όλα αυτά θα δικαιούνται να τα κάνουν), αλλά, με τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλείται οχληρία στο ακίνητο των εναγόντων. Σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι ουδεμία ζημιά ισχυρίζονται οι εναγόμενοι ότι θα υποστούν από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος σε αντίθεση με τη ζημιά που υφίστανται και θα εξακολουθήσουν να υφίστανται οι ενάγοντες σε περίπτωση μη έκδοσής του και λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες που διέπουν το θέμα, κατά την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας θεωρώ ορθό και δίκαιο να εκδώσω το διάταγμα. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα, ως η αίτηση. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων 1 και 2 και σε βάρος των εναγόμενων 1 και 2 και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TA Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο