Πούλλας Τσαδιώτης Λιμιτεδ ν. Selenior Non-Metallics Limited κ.α., Αρ. Αγωγής :- 2517 / 2012, 3/8/2015

(1996)1 Α. Α. Δ. 911). [ 13 ] Αναφέρονται σχετικά στη σελίδα 222 της Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα

(1995)1 Α. Α. Δ. 217, τα ακόλουθα,:- «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Στην ίδια απόφαση αναφέρεται επίσης πως η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της µιας διαδικασιών για την επίτευξη στόχων που µπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε µια διαδικασία, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και πως η επιδίωξη όµοιων σκοπών µε την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων µέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου. [ 14 ] Υπάρχει επίσης σχετική αναφορά στην Beogradska (βλ. πιο πάνω) ως προς το ότι σύμφωνα με την Αγγλική νομολογία έχει υιοθετηθεί κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες, της μεταγενέστερης, ενώ σε ποινικές υποθέσεις έχει υιοθετηθεί το μέτρο της απόρριψης δίχως όμως να έχει διατυπωθεί οποιοσδήποτε κανόνας ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα. Αναφέρεται επίσης πως η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης όσο και το μέτρο της αναστολής ενώ χωρίς να επιχειρείται η διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα το Ανώτατο Δικαστήριο θεώρησε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται ενώ εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας. [ 15 ] Δεν θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω οποιαδήποτε επιπρόσθετη αναφορά στη νομολογία η οποία υπάρχει επί του θέματος. Ο ίδιος ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας αν και ορθά αναφέρθηκε γενικά σε σχετικές αρχές επέλεξε να μην αναφερθεί σε οποιαδήποτε σχετική νομολογία. [ 16 ] Θα προχωρήσω συνεπώς σε εφαρμογή αυτών των αρχών. [ 17 ] Κατ΄ αρχάς δεν θα συμφωνήσω με τη θέση ότι το διάταγμα του οποίου επιδιώκεται η έκδοση δεν έχει όμοιους σκοπούς είτε με το ήδη εκδοθέν προστακτικό προσωρινό διάταγμα είτε με την τρίτη αίτηση παρακοής. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι με το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα ζητείται όπως επιτραπεί στην ενάγουσα να πράξει αυτό το οποίο οι εναγόμενοι έχουν διαταχτεί να πράξουν και κατ΄ ισχυρισμό δεν έχουν πράξει, εντούτοις αυτό το οποίο ζητείται να επιτραπεί στην ενάγουσα να πράξει είναι όντως αυτό το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχουν πράξει οι εναγόμενοι. [ 18 ] Ζητείται δηλαδή, όπως χαρακτηριστικά ο ίδιος ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας το έχει θέσει, η υλοποίηση πράξεων τις οποίες προ πολλού το Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι θα πρέπει να υλοποιηθούν. Οι οποίες πράξεις βεβαίως αφορούν τη μετακίνηση και μεταφορά υλικών και αντικειμένων από συγκεκριμένο χώρο. Το γεγονός ότι ζητείται να επιτραπεί στην ενάγουσα όπως προβεί σε αυτές τις πράξεις δεν αλλοιώνει το σκοπό του αιτούμενου διατάγματος. [ 19 ] Ούτε και η αναφορά στην τοποθέτηση αυτών των υλικών και αντικειμένων εντός γειτονικών ακινήτων υπό την κατοχή των εναγομένων αποτελεί οποιαδήποτε σημαντική διαφοροποίηση από το αρχικό προστακτικό διάταγμα. Καταδεικνύει όμως αυτή η πρόνοια και επηρεασμό δικαιωμάτων κατοχής και προφανώς χρήσης ακίνητης ιδιοκτησίας η οποία κατέχεται από τους εναγόμενους ο οποίος δεν ενυπήρχε στο αρχικό προστακτικό διάταγμα. Καθιστώντας ακόμη πιο έκδηλη την ενημέρωση των εναγομένων έτσι ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να ακουστούν και επί αυτού του θέματος. [ 20 ] Επιπλέον, όχι μόνο διαπιστώνεται η ομοιότητα στον απώτερο στόχο εφαρμογής είτε του αρχικά εκδομένου προστακτικού προσωρινού διατάγματος είτε του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος, αλλά δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί επίσης το γεγονός ότι η ενάγουσα παράλληλα προωθεί και άλλη δικαστική διαδικασία, δηλαδή την τρίτη αίτηση παρακοής η οποία έχει ήδη οριστεί για επίδοση, με σκοπό ασφαλώς την επίτευξη εφαρμογής του αρχικού προστακτικού προσωρινού διατάγματος. [ 21 ] Διατηρώντας υπόψη αυτά τα δεδομένα το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς το ότι η καταχώρηση της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. [ 22 ] Βάσει αυτής της διαπίστωσης το Δικαστήριο έχει εξουσία είτε απόρριψης της αίτησης είτε αναστολής της. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση ως η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα με την τρίτη αίτηση παρακοής. [ 23 ] Συνεπώς αυτή θα πρέπει να απορριφθεί καθότι πραγματικά δεν είναι δυνατό να κριθεί ότι αρκεί και μόνο το γεγονός ότι ζητείται να επιτραπεί στην ενάγουσα να πράξει αυτό το οποίο οι εναγόμενοι έχουν διαταχθεί να πράξουν, έτσι ώστε να διαπιστωθεί ότι αυτή καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην τρίτη αίτηση παρακοής και κατ΄ επέκταση να κρίνεται ορθό να διαταχθεί η αναστολή αυτής της αίτησης μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας. [ 24 ] Επομένως, η αίτηση απορρίπτεται ως καταχρηστική της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δίχως οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα. [ 25 ] Ολοκληρώνεται η απόφαση του Δικαστηρίου με τα όσα αναφέρονται πιο πάνω. Όμως, έχοντας αποφασίσει επί του θέματος προς εξέταση με αυτή την απόφαση διευκρινίζω πως το Δικαστήριο θα μπορούσε να εξετάσει κι άλλα επί μέρους θέματα σε σχέση με το αίτημα της ενάγουσας. [ 26 ] Όπως, παραδείγματος χάριν, το γεγονός ότι είναι η ίδια η ενάγουσα η οποία αιτείται διάταγμα το οποίο να της επιτρέπει αντί ουσιαστικά να τη διατάσσει ή να της απαγορεύει την εκτέλεση συγκεκριμένων πράξεων σε συνάρτηση και με το δεδομένο ότι σύμφωνα με το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60όπως τροποποιήθηκε) το Δικαστήριο έχει εξoυσία vα εξαvαγκάζει σε υπακoή πρoς οποιοδήποτε διάταγμα έχει εκδοθεί το οποίο διατάσσει ή απαγορεύει την εκτέλεση οποιασδήποτε πράξης. [ 27 ] Δηλαδή αυτό το οποίο αιτήθηκε η ενάγουσα προσομοιάζει περισσότερο με την παροχή δικαιώματος παρά με την έκδοση διατάγματος. Κλήθηκε ουσιαστικά το Δικαστήριο να εκδώσει ένα «προσωρινό» διάταγμα το οποίο δεν θα επέβαλε οποιαδήποτε υποχρέωση ή απαγόρευση αλλά ουσιαστικά θα παρείχε απευθείας ένα δικαίωμα στην ενάγουσα. Διερωτάται πραγματικά το Δικαστήριο κατά πόσο το αίτημα της ενάγουσας είναι καν δυνατό να πλαισιωθεί εντός ή να θεμελιωθεί επί του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, το οποίο αναφέρεται σαφώς σε έκδοση απαγoρευτικού διατάγματος σε περιπτώσεις όπου είναι δυνατό να κριθεί πως υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv. [ 28 ] Αιτήθηκε ουσιαστικά η ενάγουσα την παροχή ή αναγνώριση ενός άμεσου δικαιώματος έστω και υπό μορφή προσωρινού διατάγματος αντί ενός έμμεσου δικαιώματος το οποίο να πηγάζει από την υποχρέωση συμμόρφωσης ενός αντιδίκου, δηλαδή των εναγομένων, με το αρχικό προστακτικό προσωρινό διάταγμα. Οι οποίοι εναγόμενοι βεβαίως θα μπορούσαν μελλοντικά να εξαναγκαστούν σε υπακοή από το Δικαστήριο βάσει και της εκκρεμούσας προς εκδίκαση αίτησης παρακοής. [ 29 ] Δηλαδή, παρέχοντας στην ενάγουσα ένα δικαίωμα παρά μία υποχρέωση βάσει της οποίας θα μπορούσε σε οποιαδήποτε πιθανή περίπτωση η ίδια να εξαναγκαστεί σε υπακοή του διατάγματος. Παρακάμπτωντας παράλληλα την οποιαδήποτε προγενέστερη υποχρέωση των ίδιων των εναγομένων καθώς εκμηδενίζεται παντελώς η σημασία του αρχικού προστακτικού προσωρινού διατάγματος το οποίο όχι μόνο θα εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ισχύ αλλά σε σχέση με το οποίο ήδη η ενάγουσα είχε επιλέξει να καταχωρήσει και αίτηση παρακοής. [ 30 ] Δηλαδή δικονομικά η ενάγουσα εξακολουθεί να καταβάλει προσπάθεια εξαναγκασμού των εναγομένων σε υπακοή σε ένα διάταγμα σε σχέση με το οποίο όμως παράλληλα προσφέρθηκε να εκτελέσει η ίδια τις υποχρεώσεις των εναγομένων βάσει αυτού του αρχικού διατάγματος με την έκδοση του αιτούμενου επιπρόσθετου διατάγματος. [ 31 ] Άλλο επί μέρους θέμα το οποίο θα μπορούσε να εξεταστεί από το Δικαστήριο είναι και το γεγονός ότι εάν εκδιδόταν προσωρινό διάταγμα αυτό εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να επιδοθεί στους εναγόμενους οδηγώντας ενδεχομένως σε επανάληψη μίας ακροαματικής διαδικασίας βάσει της οποίας ήδη έχει εκδοθεί το αρχικό προστακτικό διάταγμα με το ίδιο ουσιαστικά αντικείμενο και το οποίο θα εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ισχύ κατά τη διάρκεια αυτής της ακροαματικής διαδικασίας. Ανεξαρτήτως και του δεδομένου ότι η ακροαματική αυτή διαδικασία θα είχε βεβαίως και ως επιπρόσθετο στοιχείο προς εξέταση το χώρο μετακίνησης των αντικειμένων και υλικών (βλ. σχετικά την παράγραφο [ 19 ] αυτής της απόφασης). [ 32 ] Διερωτάται δηλαδή το Δικαστήριο, βάσει και των πιο πάνω παραδειγμάτων, κατά πόσο το δικονομικό μέτρο το οποίο η ενάγουσα επέλεξε είναι το πιο πρόσφορο υπό τις περιστάσεις. Όμως παρά και το γεγονός πως το Δικαστήριο θα μπορούσε να εξετάσει και άλλες σχετικές παραμέτρους σε σχέση με το αίτημα της ενάγουσας θεωρώ ότι αυτό είναι αχρείαστο διατηρώντας υπόψη το συμπέρασμα του Δικαστηρίου ως προς την καταχρηστική φύση της αίτησης. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο