Μυριάνθης Χριστοδούλου ν. Πανορμίτη Μουζουράκη, Αριθμός Αγωγής: 2283/2010, 5/10/2015

(2008)2 Α.Α.Δ. 841). Αντιπαραβάλλοντας τις εκατέρωθεν εκδοχές - ασφαλώς, με βάθρο τα δικόγραφα - και με υπαγωγή σ' αυτές της ενώπιόν μου μαρτυρίας, για λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια θεωρώ ότι η ενάγουσα απέδειξε μέρος των σωματικών βλαβών που ισχυρίζεται ότι υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα. Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει ότι, εν μέρει συμφωνώ με τον εναγόμενο, ότι η εκδοχή της δεν αντικατοπτρίζει απόλυτα την πραγματική εικόνα αναφορικά με το πρώτο επίδικο θέμα της υπόθεσης. Σε σχέση με αυτό, η εκδοχή της, σε σημαντικό βαθμό υπήρξε αντιφατική, η ίδια καθώς και μερικοί από τους μάρτυρές της ήσαν υπερβολικοί, χωρίς να μου διαφεύγει και το γεγονός, ότι, η εκδοχή της, για το ίδιο, πάντοτε, επίδικο θέμα, σε κάποιο βαθμό, δεν καλύπτεται από τα δικόγραφά της. Γι' αυτούς και διάφορους άλλους λόγους που θα διαφανούν στη συνέχεια θεωρώ ότι οι τραυματισμοί που υπέστη απότοκο του επίδικου ατυχήματος και οι επιπτώσεις στην ίδια εξαιτίας αυτών είναι πιο ήπιας μορφής, απ' ό, τι αυτή και μερικοί από τους μάρτυρές της προσπάθησαν να τα παρουσιάσουν. Και κάτι ακόμη. Όσο υπερβολικό και ν' ακούγεται αυτό που θα πω, εντούτοις αποτελεί γεγονός, ότι, στην απουσία ιατρικής μαρτυρίας εκ μέρους του εναγόμενου καθώς και της παραδοχής του τελευταίου - μέσω της γραπτής αγόρευσης της δικηγόρου του - ότι η ενάγουσα υπέστη δυο - συγκεκριμένα - κατάγματα είναι αμφίβολο κατά πόσο θα μπορούσα να καταλήξω σε ασφαλή συμπεράσματα αναφορικά με τα κατάγματα που υπέστη η ενάγουσα κατά το επίδικο ατύχημα. Η δικογραφημένη εκδοχή της ενάγουσας για το πρώτο επίδικο θέμα της υπόθεσης διατυπώνεται στην παράγραφο 6 της έκθεσης απαίτησης, κάτω από τον τίτλο «ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ ΒΛΑΒΩΝ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ». Ακολουθεί αυτούσια: «Σύμφωνα με το Ιατρικό Πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, η Ενάγουσα προσήλθε στο ΤΑΕΠ του εν λόγω Νοσοκομείου στις 10/7/2009 μετά από τροχαίο ατύχημα. Η ίδια παραπονείτο για αυχεναλγία. Έγινε ο απαιτούμενος εργαστηριακός και ακτινολογικός έλεγχος και αξονική τομογραφία αυχένος, ο οποίος έδειξε συντριπτικό κάταγμα προσθίου τμήματος Ο4 και αυχένος και Ο

1. Ζητήθηκε ορθοπεδική εκτίμηση και τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο. Η Ενάγουσα παρέμεινε στο Νοσοκομείο μέχρι τις 14/7/
2. Επειδή η Ενάγουσα μετά το εξιτήριο της από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ένοιωθε έντονους πόνους στον αυχένα και σε άλλα σημεία του σώματος της και επίσης είχε συνεχή πονοκέφαλο, αυθημερόν επεσκέφθη και ιδιώτη ιατρό, τον κ. Τάκη Θεοδοσίου - Διευθυντή και εργαζόμενο ιατρό της Κλινικής Ιπποκράτειο. Σύμφωνα με το Ιατρικό Πιστοποιητικό της ως άνω Κλινικής διεπιστώθησαν τα ακόλουθα: Η Ενάγουσα κατά την προσαγωγή της στην Κλινική στις 14/7/2009 έφερε ζώνη οσφυϊκής μοίρας και παραπονείτο για έντονο πόνο στον αυχένα, λιποθυμική ίαση, κεφαλαλγία, έντονο πόνο στην θωρακική και οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης και αστάθεια. Έγινε συστηματική εξέταση της Ενάγουσας και ευρέθησαν τα κάτωθι: Έντονος πόνος και σύσπαση στον αυχένα. Έντονος πόνος στη σπονδυλική στήλη, στη θωρακική μοίρα και οσφυϊκή, ανθεκτική στην φαρμακευτική αγωγή και επιμένουσα. Α.Λ. 110/70, σφυγμοί 66/min. Παρουσίαζε βαρειά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και βαρειά κάκωση σπονδυλικής στήλης με εμπιεστικό κάταγμα στο σώμα της. Α7 και Θ2 σπονδύλου με σφηνοειδή παραμόρφωση. Ευθειασμοί και διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης. Αιμωδίες άνω άκρων. Αστάθεια με επιδείνωση κατά την κίνηση της κεφαλής, κυρίως περιστροφικά. Περιορισμός κλίσης της αυχενικής μοίρας 30 πρόσθια & οπίσθια και 60 πλάγια κίνηση. Συντριπτικό κάταγμα Ο4 (πρόσθιου τμήματος του σώματος). Η Ενάγουσα παρέμεινε στην κλινική μέχρι τις 24/7/2009 και έλαβεν αγωγή με ορρούς, Neurobion, Diclac, Nootropil, πλήρη ακινητοποίηση αυχένα με αυχενοθωρακικό κηδεμόνα και οσφύος. Η Ενάγουσα παρακολουθείτο από Ορθοπεδικό, Νευρολόγο, Χειρούργο και Νευροχειρούργο και μετά την έξοδο της σαν εξωτερική ασθενής. Είχε καλή εξέλιξη αναφορικά με την κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Παρουσιάζει όμως κόπωση και συχνές κρίσεις με πόνους στον αυχένα, στον θώρακα και τον όσφυ και λαμβάνει ανακουφιστική θεραπεία. Λόγω των πολλαπλών κακώσεων και καταγμάτων η Ενάγουσα αδυνατεί να εξασκεί χειρονακτική εργασία, διότι κάθε χρήση των πασχόντων μερών δύναται να επιδεινώσει τη σωματική κατάσταση με πιθανήν κύρτωση με συνέπεια χειρουργικής αποκατάστασης της πάθησης. Εφ΄ όρου ζωής θα πρέπει να είναι υπό ιατρική παρακολούθηση και καθοδήγηση. Όπως φαίνεται από τις λεπτομέρειες των σωματικών βλαβών, που ένεκα του ρηθέντος δυστυχήματος υπέστη η Ενάγουσα, ο τραυματισμός της υπήρξε πολύ σοβαρός και παρά τις προσπάθειες τόσον της ιδίας όσον και των ιατρών που την παρακολουθούσαν αυτή μέχρι σήμερα υποφέρει. Λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων και των αβάστακτων πόνων που αισθανόταν έτυχε ιατρικών εξετάσεων και μακράς θεραπευτικής αγωγής. Της εχορηγήθη ιατρική άδεια - αρχικά ενός μηνός - και στη συνέχεια από ιδιώτη ιατρό μέχρι τις 30/9/
3. Ένεκα του δυστυχήματος η Ενάγουσα υπέστη πολλά οικονομικά προβλήματα. Επιπλέον λόγω των πολλαπλών και σοβαρών τραυμάτων η Ενάγουσα βασανίστηκε και βασανίζεται σε μεγάλο βαθμό και οπωσδήποτε η ποιότητα ζωής της διαταράχθηκε σημαντικά και έχει δυσκολίες ακόμη και σε δραστηριότητες της καθημερινής της ζωής. Γενικά η Ενάγουσα νοιώθει πολύ δυστυχισμένη και πιστεύει ότι το ρηθέν ατύχημα την σημάδεψε για όλη τη ζωή της, γιατί πάντοτε θα υπάρχει ο κίνδυνος επιδείνωσης της σωματικής της κατάστασης, θα χρειάζεται δε συνεχή παρακολούθηση από τους θεράποντες ιατρούς της και ίσως μελλοντικά να χρειασθεί μέχρι και χειρουργική επέμβαση για αποκατάσταση των σωματικών προβλημάτων που πιθανόν με το πέρας του χρόνου να δημιουργηθούν. Η Ενάγουσα ήταν μόνο 20 ετών και σχεδόν για μια ολόκληρη ζωή θα τυγχάνει ιατρικής εξέτασης και φροντίδας. Αναγκαστικά θα προσέχει κατά την ώρα της εργασίας της και για τις καθημερινές της δραστηριότητες φοβούμενη την επιδείνωση των τραυμάτων της και/ή την πρόκληση πόνου.» Υπεισέρχομαι τώρα στη σχετική μαρτυρία που παρουσίασε η ενάγουσα, για σκοπούς στοιχειοθέτησης όλων των παραπάνω ισχυρισμών της. Ειδικότερα: Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δυο πλευρών ότι το επίδικο ατύχημα έγινε στις 10.7.2009, ως επίσης και ότι η ενάγουσα, συνεπεία των τραυματισμών που υπέστη σ' αυτό διακομίστηκε αμέσως για περίθαλψη στο τμήμα Α' Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου. Όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 18) που ετοίμασε ο διευθυντής της χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Μ.Ε.6), όταν η ενάγουσα προσήλθε στο νοσοκομείο παραπονείτο για αυχεναλγία. Έγινε ο απαιτούμενος εργαστηριακός και ακτινολογικός έλεγχος, αξονική τομογραφία αυχένος, ο οποίος έδειξε συντριπτικό κάταγμα προσθίου τμήματος Ο4 και αυχένος και Ο
4. Η ενάγουσα δεν έφερε εξωτερικές κακώσεις. Ζητήθηκε ορθοπεδική εκτίμηση. Τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο. Παρέμεινε μέχρι και τις 14.7.2009 οπότε και πήρε εξιτήριο. Ο μάρτυρας απαντώντας σε διάφορες ερωτήσεις του δικηγόρου της ενάγουσας, μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε ότι οι τραυματισμοί που υπέστη αυτή (στους οποίους, θα πρέπει να σημειωθεί περιλαμβάνονται και οι τραυματισμοί που διαγνώσθηκαν από άλλους γιατρούς μάρτυρες) το μόνο πρόβλημα που προκαλούν είναι αρκετά δυνατό πόνο στην περιοχή των καταγμάτων. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανάφερε και τα εξής: Τα ευρήματα που αναφέρει στο πιστοποιητικό του δεν είναι δικά του, αλλά των ακτινολόγων. Στην περίπτωση της ενάγουσας ζητήθηκε ορθοπεδική εκτίμηση από την ορθοπεδική κλινική και αφού μελέτησαν τις ακτινογραφίες, ζήτησαν και τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο. Ο ίδιος εξέδωσε το πιστοποιητικό, με βάση το φάκελο της ενάγουσας στον οποίο είναι καταχωρημένα τα ευρήματα των ορθοπεδικών. Ο πόνος που ένιωθε η ενάγουσα εξαιτίας των καταγμάτων αντιμετωπίστηκε με αναλγητικά. Το πότε υποχωρεί εξαρτάται και από την ιδιοσυγκρασία του ατόμου, ενώ τα κατάγματα επουλώνονται σε 4 με 6 περίπου βδομάδες. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ισχυρίστηκε ότι από τα ευρήματα - όπως περιγράφονται τόσο στο μαγνητικό όσο και στον αξονικό τομογράφο, όπου εμφανίζεται γραμμοειδής σκίαση, η οποία είναι πιθανόν, όπως περιγράφεται στα πορίσματα των ακτινολόγων, να εμφανίζει κάταγμα στον αυχένα -, το αυχενικό κολάρο σταθεροποιεί και δεν επιτρέπει τόσο την κίνηση, αλλά και προστατεύει τον ασθενή από περαιτέρω βλάβη και ελάττωση του πόνου, επομένως είναι η ενδεικνυόμενη θεραπεία. Ο νάρθηκας αφορά άλλου τύπου κακώσεις της σπονδυλικής στήλης, που δεν αφορούν την ενάγουσα. Στην τελευταία ερώτηση που του έγινε από την κα Φλουρέντζου («Θεωρείτε εσείς, σε περίπτωση που μια ασθενής πάθαινε ό, τι έπαθε η ενάγουσα, μετά από δυο χρόνια θα ήταν δικαιολογημένο να ισχυρίζεται ότι λόγω των τραυματισμών που έπαθε δεν μπορεί ούτε να κάθεται ούτε να στέκει ούτε να ξαπλώνει;») ο μάρτυρας απάντησε ως εξής: «Από τα ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας επισημαίνεται ότι είχε κύφωση, μεταξύ άλλων ευρημάτων, που προϋπήρχαν του ατυχήματος τα οποία μπορεί δυνητικά να επιφέρουν κάποια συμπτώματα, αλλά, τα κατάγματα, όπως περιγράφονται, μετά από παρέλευση δυο χρόνων έχουν πλήρως επουλωθεί και η δική μου εκτίμηση είναι ότι δεν μπορούν να επιφέρουν τα συμπτώματα που λέτε.» Για την ώρα περιορίζομαι να πω ότι, πλείστα όσα έχει αναφέρει ο μάρτυρας, συγκρούονται με τη μαρτυρία, τόσο της ενάγουσας όσο και των υπόλοιπων μαρτύρων της, που στο σύνολό τους είναι γιατροί. Και κάτι ακόμη. Είναι φανερό ότι το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού που εξέδωσε ο μάρτυρας - στο οποίο γίνεται αναφορά και στο συντριπτικό κάταγμα πρόσθιου τμήματος Ο4 και αυχένος Ο5, το οποίο δε δέχεται ο εναγόμενος -, στο σύνολό του αποτελεί εξ ακοής μαρτυρία και μάλιστα άγνωστου βαθμού, αφού, καθ' ομολογία του μάρτυρα εδράζεται σε στοιχεία που πήρε από το φάκελο της ενάγουσας τα οποία καταχώρησαν οι γιατροί της ορθοπεδικής κλινικής που επιλήφθηκαν του περιστατικού της καθώς και σε ευρήματα των ακτινολόγων, χωρίς, ωστόσο, να τεθούν οποτεδήποτε ενώπιόν μου οποιεσδήποτε εκθέσεις/γνωματεύσεις, είτε των ορθοπεδικών που επιλήφθηκαν των τραυματισμών της ενάγουσας είτε των ακτινολόγων που την υπόβαλαν στις ακτινολογικές εξετάσεις, οι οποίες - εξετάσεις -, επίσης δεν έχουν παρουσιαστεί στο Δικαστήριο και τέλος, χωρίς οποιοσδήποτε από τους εν λόγω γιατρούς (ορθοπεδικούς και ακτινολόγους) να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο και να καταθέσει ως μάρτυρας. Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος μεταξύ των δυο πλευρών, ότι η ενάγουσα, στις 14.7.2009, αφότου πήρε εξιτήριο από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, ακολούθως, την ίδια μέρα εισήχθηκε στην ιδιωτική κλινική «Ιπποκράτειο» στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 24.7.
5. Σύμφωνα με τη μαρτυρία των θεραπόντων γιατρών της στην εν λόγω κλινική (Μ.Ε.1 και 3) καθώς και της ίδιας, κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής της και συγκεκριμένα, στις 16.7.2009, αλλά και στις 19.8.2009 διακομίστηκε στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης» για διάφορες εξετάσεις (ακτινογραφίες και μαγνητικής τομογραφίας). Οι εν λόγω εξετάσεις έγιναν από τον ειδικό ακτινολόγο Γεώργιο Βορκά (Μ.Ε.4), ο οποίος, σε σχέση με αυτές ετοίμασε τις γνωματεύσεις (τεκμήρια 12 μέχρι 15). Η ουσία της μαρτυρίας του γιατρού Βορκά έγκειται στα εξής: Με βάση το περιεχόμενο της γνωμάτευσής του (τεκμήριο 15) προκύπτει ότι η ενάγουσα μετά από τραυματισμό υπέστη κάταγμα της εγκάρσιας απόφυσης του Θ12 σπονδύλου, δεξιά, που εμφανίζει μικρή, πλάγια, παρεκτόπιση. Το μόνο σχόλιο που επιθυμώ να κάνω συναφώς με τον εν λόγω τραυματισμό είναι ότι δε δικογραφείται από την ενάγουσα, επομένως, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Η ενάγουσα, με τα δικόγραφά της, τα μόνα κατάγματα που ισχυρίζεται ότι υπέστη είναι το συντριπτικό κάταγμα πρόσθιου τμήματος Ο4 και αυχένος και Ο5 καθώς και το εμπιεστικό κάταγμα Α7 και Θ2 σπονδύλου με σφηνοειδή παραμόρφωση. Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό, ότι, τα δυο τελευταία κατάγματα, εν τέλει τα αναγνωρίζει και ο εναγόμενος. Ερωτηθείς ο μάρτυρας, εάν από τις δικές του εξετάσεις εντόπισε τα δυο πρώτα από τα παραπάνω κατάγματα (πρόσθιου τμήματος Ο4 και αυχένος Ο5, τα οποία, σύμφωνα με το Μ.Ε.6 και το ιατρικό πιστοποιητικό του είναι και τα μόνα που εντοπίστηκαν στο νοσοκομείο Πάφου) απάντησε αρνητικά. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ισχυρίστηκε ότι εάν υπήρχαν τα εν λόγω κατάγματα, κατά τη δική του εξέταση θα έπρεπε να εντοπιστούν. Εντόπισε όμως το εμπιεστικό κάταγμα Α7 που αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 1) του γιατρού Θεοδοσίου (Μ.Ε.1), το οποίο, όπως είπε νομίζει ότι περιγράφει σαν γραμμοειδές σχήμα στο σώμα του Α
6. Κληθείς από τον κ. Λαπέρτα να πει με απλά λόγια τους τραυματισμούς της ενάγουσας που εντόπισε απάντησε ως εξής: «Εντόπισα ότι στον αυχενικό σπόνδυλο νούμερο 7 υπάρχει ένα γραμμοειδές κάταγμα στο σώμα του σπονδύλου και από τις ακτινογραφίες που διενεργήθηκαν κάταγμα της εγκάρσιας απόφυσης του Θ12 σπονδύλου δεξιά. Αυτά είναι συμπερασματικά τα ευρήματα των εξετάσεων που διενεργήθηκαν στο «Ίασης».» Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, μεταξύ άλλων ανάφερε και τα εξής: Με αναφορά στη γνωμάτευσή του (τεκμήριο 14) και τη φράση σ' αυτή, «Οριζόντια ασαφής γραμμή κ.λ.π.» σε σχέση με το σπόνδυλο 7 ισχυρίστηκε ότι μπορεί και να μην υπέστη κάταγμα ο συγκεκριμένος σπόνδυλος, αλλά να πρόκειται απλώς για μια γραμμή που να προϋπήρχε εξ ου και κάνει αναφορά σε δυο πιθανές διαγνώσεις («κοκκιωμάτωδης ιστός» η μία και «γραμμοειδές κάταγμα» η άλλη). Ερωτηθείς εάν συγκαταλέγει τα ευρήματα του σε μια κατηγορία σοβαρών καταγμάτων, βασικά απάντησε αρνητικά. Όπως είπε, «Σοβαρό κάταγμα θεωρείται κάποιο όταν πιέζει το νωτιαίο μυελό ή τα νεύρα.» Στην προκειμένη περίπτωση - όπως είπε απαντώντας στην επόμενη ερώτηση - δεν έκανε οποιοδήποτε εύρημα τέτοιας φύσεως στην ενάγουσα. Απαντώντας σε άλλη ερώτηση επανέλαβε ότι από το σύνολο των δικών του εξετάσεων δεν εντόπισε το συντριπτικό κάταγμα, όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 18). Ερωτηθείς δε, πώς αντιλαμβάνεται το συγκεκριμένο κάταγμα, «Διαλύθηκε ο σπόνδυλος.» απάντησε. Συγκεφαλαιώνοντας, η ουσία της μαρτυρίας του γιατρού Βορκά έγκειται στα εξής: Από τις διάφορες εξετάσεις στις οποίες υπόβαλε την ενάγουσα, στις 16.7.2009 και στις 19.8.2009, από το σύνολο των καταγμάτων που αυτή ισχυρίζεται δικογραφικά ότι υπέστη, το μόνο κάταγμα που εντόπισε - και αυτό πιθανό - είναι το γραμμοειδές κάταγμα στο σπόνδυλο Α
7. Το άλλο κάταγμα που εντόπισε (της εγκάρσιας απόφυσης του Θ12 σπονδύλου δεξιά, που όπως αναφέρεται στη σχετική γνωμάτευσή του - τεκμήριο 15 - εμφανίζει μικρή πλάγια περεκτόπιση) καθώς ήδη έχει αναφερθεί δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη για την επίλυση οποιουδήποτε επίδικου θέματος, επειδή (για να επαναλάβω) δε δικογραφείται τέτοιο κάταγμα από την ενάγουσα. Από εκεί και πέρα σημειώνω και τη θέση του μάρτυρα, ότι τα κατάγματα που εντόπισε - ακόμη και αυτό που δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη -, για τους λόγους που έχει αναφέρει δε θεωρούνται σοβαρά κατάγματα. Απ' όσα προηγήθηκαν καθίσταται τελείως ξεκάθαρο, πόσο «συνάδει» η μαρτυρία των δυο γιατρών μαρτύρων της ενάγουσας αναφορικά με τα κατάγματα καθώς και σε ποιο βαθμό η μαρτυρία αυτή καλύπτεται από τα δικόγραφά της. Για τα ίδια θέματα προχωρώ τώρα και στη μαρτυρία του νευροχειρουργού Γιάννη Ιωάννου (Μ.Ε.7), ο οποίος εξέτασε συνολικά 5 φορές την ενάγουσα και ετοίμασε τη σχετική ιατρική βεβαίωση (τεκμήριο 19). Όπως αναφέρει σ' αυτή, «Εκ του νευροαπεικονιστικού ελέγχου που περιλαμβάνει Απλές Ακτινογραφίες, αξονική Τομογραφία του εγκεφάλου και της Οσφυϊκής Μοίρας της Σπονδυλικής Στήλης. Μαγνητική Τομογραφία της Αυχενικής της Θωρακικής και της Οσφυϊκής Μοίρας της Σπονδυλικής Στήλης προκύπτει εμπιεστικό κάταγμα του σώματος του Α7 και Θ2 σπονδύλου με πρόσθια σφηνοειδή παραμόρφωση.» Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, μεταξύ άλλων ανάφερε και τα εξής: Η παραπάνω διάγνωσή του βασίζεται σε αντικειμενικές ακτινολογικές εξετάσεις. Συγκεκριμένα, του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, της ιδιωτικής κλινικής «Ίασης» στην Πάφο και της πολυκλινικής «Υγεία» στη Λεμεσό. Όπως είπε απαντώντας σε σχετική ερώτηση, οι αξονικές τομογραφίες της ενάγουσας που είδε είναι του νοσοκομείου Πάφου. Έχει δει το ιατρικό πιστοποιητικό του εν λόγω νοσοκομείου (τεκμήριο 18) και διαφωνεί με την αναφορά σ' αυτό ότι η ενάγουσα έπαθε κάταγμα πρόσθιου τμήματος Ο4 και αυχένος Ο
8. Όπως είπε ειδικά για το πρώτο (κάταγμα στον Ο4) είναι Limbus Vertebrae, ομοιάζει με κάταγμα, αλλά δεν είναι κάταγμα. Ερωτηθείς πώς αντιμετωπίζονται οι επιπτώσεις από το εμπιεστικό κάταγμα που έπαθε η ενάγουσα και πιο συγκεκριμένα, εάν αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική αγωγή και ουσιαστικά ανάπαυση και αποφυγή άρσης βαρέων αντικειμένων και γενικά με ό,τι αναφέρει και στη βεβαίωσή του, απάντησε ως εξής: «Ναρθηκοποίηση, ακινητοποίηση, φαρμακευτική αγωγή και μετέπειτα φυσιοθεραπεία.» Ερωτηθείς τι περιλαμβάνει η φαρμακευτική αγωγή, «Αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά.» απάντησε. Κληθείς να πει εάν το εμπιεστικό κάταγμα επουλώνεται ή μένει για πάντα, έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Τα κατάγματα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων υπόκεινται σε επούλωση, με τη διαφορά ότι υπάρχει κίνδυνος αλλαγής της γραμμικότητας της σπονδυλικής στήλης με αποτέλεσμα, σε κάποιες περιπτώσεις, οι ασθενείς να παρουσιάζουν χρόνιο άλγος και να αντιμετωπίζονται σε δεύτερο χρόνο με χειρουργική επέμβαση.» Μολονότι ο μάρτυρας, με αναφορά στη φράση (από τη βεβαίωσή του - τεκμήριο 19 -) «.. και πιθανότατα εάν υπάρχει περαιτέρω επιδείνωση της κύφωσης και κλινικής κατάστασης του ασθενούς να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση σπονδυλοδεσίας στο μέλλον.», ερωτηθείς εάν η κύφωση προέκυψε από το ατύχημα, απάντησε καταφατικά, με μόνο λόγο ότι η κύφωση δεν περιλαμβάνεται στα δικόγραφα της ενάγουσας, ως ένας από τους τραυματισμούς που υπέστη συνεπεία του επίδικου ατυχήματος, δεν αποδίδω καθόλου σημασία σε οτιδήποτε αναφέρθηκε από το μάρτυρα καθώς και από άλλους μάρτυρες για το ίδιο θέμα. Συνοψίζοντας τη μαρτυρία του γιατρού Ιωάννου, ως προς τα κατάγματα που διέγνωσε ότι υπέστη η ενάγουσα κατά το επίδικο ατύχημα είναι σαφές, ότι, πρόκειται για δύο κατάγματα. Όπως αναφέρεται στη βεβαίωσή του, αυτή υπέστη εμπιεστικό κάταγμα του σώματος του Α7 και Θ2 σπονδύλου, με πρόσθια σφηνοειδή παραμόρφωση. Και τα δυο αυτά κατάγματα υπόκεινται σε επούλωση. Είναι φανερό ότι η διάγνωση του μάρτυρα καθώς και η μαρτυρία του συναφώς με το θέμα, ενώ καλύπτεται απόλυτα από τα δικόγραφα της ενάγουσας διαφέρει πλήρως από τη μαρτυρία του γιατρού Παπαδόπουλου (Μ.Ε.6), ενώ βρίσκεται σε μερική, μόνο, συμφωνία, με τη μαρτυρία του ακτινολόγου Βορκά (Μ.Ε.4). Εν τέλει, για λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια με αναφορά και στη μαρτυρία του Μ.Υ.2 καθώς και στο περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης δικηγόρου του εναγόμενου, αυτά τα δύο κατάγματα είναι και τα μόνα που δέχομαι ότι υπέστη η ενάγουσα κατά το επίδικο ατύχημα. Υπεισέρχομαι τώρα και στη μαρτυρία του γιατρού Τάκη Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) για το ίδιο, πάντοτε, θέμα. Όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό του (τεκμήριο 1) κάτω από τον τίτλο, «Διάγνωση», η ενάγουσα υπέστη βαριά κάκωση σπονδυλικής στήλης με εμπιεστικό κάταγμα στο σώμα του Α7 και Θ2 σπονδύλου με σφηνοειδή παραμόρφωση. Υπέστη ακόμη συντριπτικό κάταγμα Ο4 (προσθίου τμηματοσώματος.) Έχοντας υπόψη ότι, αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, ερωτηθείς πώς συμπέρανε ότι η ενάγουσα υπέστη βαριά κάκωση σπονδυλικής στήλης παράπεμψε στις αποτυπώσεις των τριών διαγνωστικών - απεικονιστικών κέντρων (του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, του ιδιωτικού νοσοκομείου «Ίασης» και της πολυκλινικής «Υγεία») τα ευρήματα των οποίων είναι αντιφατικά είναι σαφές, πως δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του, για σκοπούς εξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων αναφορικά με τα κατάγματα που υπέστη η ενάγουσα κατά το επίδικο ατύχημα. Επιπλέον είναι και το γεγονός, ότι, για λόγους που θα αναφέρω κατά την εξέταση του τρίτου επίδικου θέματος της υπόθεσης, θεωρώ ότι, ο μάρτυρας, ο οποίος έχει και προσωπικό συμφέρον από την έκβαση της υπόθεσης, καθότι, εκτός από εκ των θεραπόντων γιατρών της ενάγουσας είναι και ο ιδιοκτήτης της ιδιωτικής κλινικής «Ιπποκράτειο» στην οποία αυτή νοσηλεύθηκε για 10 μέρες είχε κάθε λόγο να παρουσιάσει πιο σοβαρούς τους τραυματισμούς της ενάγουσας απ' ό,τι ήταν και τούτο, προκειμένου να αιτιολογήσει το γεγονός, ότι, αυτή, βασικά, με δική του απόφαση, για λόγους που θα αναφέρω αργότερα, αχρείαστα και αδικαιολόγητα παρέμεινε στην κλινική του για 10 ολόκληρες μέρες, με ό,τι αυτό σημαίνει για τον ίδιο και τα συμφέροντά του, κυρίως, ως επιχειρηματία, λαμβανομένων υπόψη των διαφόρων χρεώσεων τις οποίες επέβαλε για τις διάφορες υπηρεσίες, που, όπως είναι η δικογραφημένη θέση της ενάγουσας, της προσφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην κλινική του. Για τους ίδιους, περίπου, λόγους και για το ίδιο θέμα, ούτε και στη μαρτυρία του γιου του μάρτυρα, ορθοπεδικού χειρουργού Γιώργου Θεοδοσίου (Μ.Ε.3) - ο οποίος, βασικά επικαλείται τις ίδιες αποτυπώσεις για σκοπούς τεκμηρίωσης της θέσης του ότι η ενάγουσα υπέστη τα ίδια κατάγματα που ανάφερε και ο πατέρας του - μπορώ να βασιστώ. Ο Αντώνης Παπαλεοντίου (Μ.Υ.2) είναι ακτινολόγος στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Απολλώνιο» από το
9. Η ουσία της μαρτυρίας του περικλείεται στο περιεχόμενο των 8 γνωματεύσεων (που συνθέτουν σε δέσμη το τεκμήριο 21) στις οποίες προέβη αναφορικά με διάφορες εξετάσεις ακτινολογικής φύσης στις οποίες υποβλήθηκε η ενάγουσα. Όπως είπε στο στάδιο της κυρίως εξέτασης πρόκειται για πολλές ακτινογραφίες, αξονικές τομογραφίες και μαγνητικές τομογραφίες που αφορούσαν τις εξετάσεις της αυχενικής, θωρακικής και οσφυϊκής μοίρας, οι εν λόγω εξετάσεις. Το συμπέρασμα από όλες, πρόσθεσε είναι ότι υπήρχε σίγουρα μια ανταλγική θέση στις ακτινογραφίες αυχενικής μοίρας η οποία καταδείκνυε μυϊκό σπασμό, δηλαδή πόνο και επίσης αναδεικνύονται κατάγματα στα σπονδυλικά σώματα του 7ου σπονδύλου, ως επίσης και κάταγμα στο 2ο θωρακικό σπόνδυλο. Δεν υπήρχε μετατόπιση σπονδυλικών σωμάτων μα ούτε και παθολογία στο νωτιαίο μυελό. Όπως και οι Μ.Ε. 4 και 7 έτσι και αυτός δε βρήκε κάταγμα στον Ο4 σπόνδυλο της ενάγουσας. Επεξηγώντας το εύρημά του «Μη οστεοποιηθείς πυρήνας οστεώσεως στο πρόσθιο - ανώτερο τμήμα του σπονδυλικού σώματος του Ο4 σπονδύλου.» που περιέχεται στη γνωμάτευσή του αναφορικά με την εξέταση της ενάγουσας, ημερομηνίας 25.7.2009, το οποίο, όπως είπε, υπάρχει και στη γνωμάτευσή του, ημερομηνίας 19.8.2009 ανάφερε τα εξής: «Στην απεικόνιση υπάρχει μια περιοχή του 4ου οσφυϊκού σπονδύλου που παρουσιάζει ατελή συνέχεια, αλλά τα χαρακτηριστικά του θα μπορούσε να τα εκλάβει κάποιος ως κάταγμα, αλλά αφορά τμήμα του σπονδύλου το οποίο δεν έχει οστεοποιηθεί. Αυτό είναι συγγενής ανωμαλία.» Κληθείς να πει τι είδους κατάγματα είναι τα δυο κατάγματα που βρήκε στην ενάγουσα, «Το κάταγμα του Α7 σπονδύλου ήταν συμπιεστικό και το κάταγμα του Θ2 ήταν μικρής έκτασης και αφορούσε το πρόσθιο ανώτερο τμήμα του.» απάντησε. Απαντώντας στην επόμενη ερώτηση ισχυρίστηκε ότι τα κατάγματα δεν προκάλεσαν βλάβη στο νωτιαίο μυελό. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, μεταξύ άλλων ανάφερε και τα εξής: Εξήγησε γιατί είναι λάθος η αναφορά στο ιατρικό πιστοποιητικό του Μ.Ε.6 (τεκμήριο 18), «Έγινε ο απαιτούμενος εργαστηριακός και ακτινολογικός έλεγχος αξονική τομογραφία αυχένος ο οποίος έδειξε συντριπτικό κάταγμα πρόσθιου τμήματος Ο4 και αυχένος και Ο5.» Όπως είπε χαρακτηριστικά «..δε βγαίνει νόημα. Αναφέρεται για εύρημα εξέτασης που δεν αναφέρει ότι έγινε. Αυτό έχω να σχολιάσω. Σας εξηγώ ότι είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Μιλάτε για κατάγματα οσφυϊκό και η ακτινογραφία είναι άλλη περιοχή, είναι αυχενική μοίρα». Κοντολογίς, αυτό που βασικά ισχυρίστηκε ο μάρτυρας είναι το εξής: Εξ αντικειμένου δεν μπορεί μια ακτινογραφία που έγινε στην αυχενική μοίρα να έδειξε κάταγμα στον οσφυϊκό σπόνδυλο. Τέλος, ο μάρτυρας επανέλαβε τη θέση του ότι σε καμιά από τις εξετάσεις του είδε κάταγμα στον Ο4 και Ο5, ως επίσης ότι η ενάγουσα είχε κάταγμα στον Α7 σπόνδυλο και Θ2 σπόνδυλο. Για το ίδιο θέμα, δηλαδή για τα κατάγματα που υπέστη η ενάγουσα, η ουσία της μαρτυρίας του ορθοπεδικού χειρουργού - τραυματολόγου Ηλία Γεωργίου (Μ.Υ.1), θα έλεγα πως συμπυκνώνεται στην ακόλουθη φράση, η οποία περιέχεται στην ιατρική έκθεση που ετοίμασε για την ενάγουσα (τεκμήριο 20): «Με βάση τα πιο πάνω η προσωπική μου εισήγηση είναι όπως όλες οι ακτινολογικές της εξετάσεις δοθούν σε ειδικό ακτινολόγο αφού του υποδειχθούν οι πιο πάνω διαφορές και όπως γνωματεύσει σε δική του ακτινολογική έκθεση για τα ευρήματά του.» Για να καταλήξω σε σχέση με αυτή την πτυχή των τραυματισμών που υπέστη η ενάγουσα, δηλαδή των καταγμάτων, δεδομένης της σοβαρής διάστασης που υπάρχει μεταξύ των διαφόρων γιατρών μαρτύρων οι οποίοι κατάθεσαν για την υπόθεση της ενάγουσας είναι σαφές, ότι, αν δεν υπήρχε και η μαρτυρία του Μ.Υ.2 που είναι ακτινολόγος, ο οποίος κατάθεσε για την υπόθεση του εναγόμενου και συμφωνεί εν μέρει με την ενάγουσα ότι υπέστη τα 2 από τα 4 συνολικά κατάγματα που δικογραφικά ισχυρίζεται ότι υπέστη καθώς και η παραδοχή του εναγόμενου, ο οποίος, με ρητή δήλωση της δικηγόρου του (βλ. το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσής της) δέχεται ότι η ενάγουσα υπέστη τα δύο αυτά κατάγματα (συμπιεστικό κάταγμα χωρίς μετατόπιση στον Α7 σπόνδυλο και ελαφρύ παρόμοιο κάταγμα στο Θ2 σπόνδυλο), δε θα μου παρεχόταν δυνατότητα εξαγωγής συμπεράσματος ότι η ενάγουσα υπέστη οποιοδήποτε κάταγμα κατά το επίδικο ατύχημα. Προφανώς, όταν οι γιατροί μάρτυρές της δε συμφωνούν μεταξύ τους συναφώς με αυτά αποτελεί ευτύχημα για την ίδια και την υπόθεσή της, η στάση που τήρησε ο εναγόμενος επί του προκειμένου, ο οποίος, ενώ θα μπορούσε να επικαλεστεί απλώς την αντιφατικότητα της εκδοχής της γύρω από το θέμα και να με καλέσει να την απορρίψω συνολικά, συμφωνεί μαζί της, ότι υπέστη τα 2 από τα 4 συνολικά κατάγματα που ισχυρίζεται ότι υπέστη, γεγονός το οποίο καθιστά εκ μέρους μου δυνατή την εξαγωγή σχετικών συμπερασμάτων. Σε διαφορετική περίπτωση, ενδεχομένως, μόνο υιοθετώντας την εισήγηση του γιατρού Γεωργίου (Μ.Υ.1) θα μπορούσε να καταστεί δυνατή η εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τα κατάγματα που υπέστη η ενάγουσα κατά το επίδικο ατύχημα. Ισχυρίζεται ακόμη η ενάγουσα, ότι εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Προκειμένου να αποφανθώ κατά πόσο δέχομαι τον επί του προκειμένου ισχυρισμό της, θα ακολουθήσω την ίδια μέθοδο που ακολούθησα και για τα κατάγματα. Αρχίζοντας από το ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου (τεκμήριο 18), το οποίο καθώς ήδη έχει αναφερθεί ετοίμασε ο γιατρός Παπαδόπουλος (Μ.Ε.6), δεν αναφέρεται τέτοιο εύρημα, παρά μόνο, ότι η ενάγουσα προσήλθε στο τμήμα Α' Βοηθειών του νοσοκομείου, μετά από αναφερόμενο τροχαίο ατύχημα, παραπονούμενη για αυχεναλγία, χωρίς να φέρει εξωτερικές κακώσεις. Δεδομένου ότι η ενάγουσα διακομίστηκε στο νοσοκομείο ευθύς αμέσως μετά το ατύχημα, στο οποίο παρέμεινε για 4 ολόκληρες μέρες, σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι, όπως ανάφερε ο γιατρός Παπαδόπουλος ετοίμασε το ιατρικό πιστοποιητικό βάσει του ιατρικού φακέλου της ενάγουσας είναι σαφές, ότι, εάν αυτή είχε υποστεί βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, θα έπρεπε να διαγνωστεί στο νοσοκομείο. Και σε τέτοια περίπτωση, να αναφέρεται και στο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό που ετοίμασε ο μάρτυρας. Στην απουσία σχετικής αναφοράς στο ιατρικό πιστοποιητικό, το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι η ενάγουσα δεν υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Επειδή, ένας από τους γιατρούς μάρτυρες που ισχυρίζονται ότι η ενάγουσα υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση είναι ο ιδιοκτήτης της ιδιωτικής κλινικής «Ιπποκράτειο», γενικός χειρουργός Τάκης Θεοδοσίου (Μ.Ε.1), στην οποία η ενάγουσα νοσηλεύθηκε για 10 μέρες (από τις 14.7.2009 μέχρι και τις 24.7.2009) υπεισέρχομαι τώρα στο σχετικό μέρος της μαρτυρίας του. Ειδικότερα: Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανάφερε τα εξής: Ερωτηθείς πώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ενάγουσα υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση ισχυρίστηκε ότι με την είσοδό της στο θάλαμο θεραπείας εξετάστηκε από δυο εξειδικευμένους γιατρούς για κρανιοεγκεφαλική κάκωση και πέραν της δικής του υπόνοιας, ο νευροχειρουργός Ιωάννου (Μ.Ε.7) θέτει οριστικά τη διάγνωση για κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ερωτηθείς συνεπεία ποιας εξέτασης υπήρχε η υπόνοια ότι υπήρχε βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, «Η ζάλη, ο πονοκέφαλος, η αστάθεια, τα μουδιάσματα στα άνω άκρα είναι τα βασικά στοιχεία που δίνει μια κρανιοεγκεφαλική κάκωση.» απάντησε. Στην επόμενη ερώτηση, «Καλά, μια τέτοια, βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, όχι απλή δε θα φαινόταν από την πρώτη στιγμή και τουλάχιστον να υπήρχε κάποια υπόνοια και τουλάχιστον να προβεί σε εξετάσεις ο γιατρός του νοσοκομείου;» «Δεν επιθυμώ να κρίνω τη συμπεριφορά και ικανότητα των συναδέλφων του κυβερνητικού τομέα.» απάντησε. Εκτός του ότι δε θεωρώ πειστικό τον τρόπο με τον οποίο απέφυγε να απαντήσει σ' αυτό το, τόσο καίριας σημασίας, εύλογο ερώτημα που του υποβλήθηκε θεωρώ και ανοίκειο τον τρόπο με τον οποίο άφησε υπονοούμενα για την επαγγελματική επάρκεια και ευσυνειδησία των συναδέλφων του γενικά του δημοσίου τομέα, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι, ο Μ.Ε.6 που είναι ένας από αυτούς, στο Δικαστήριο είναι για την υπόθεση της ενάγουσας που κατάθεσε και προφανώς, αυτή, δεν μπορεί χωρίς πειστική δικαιολογία να επικαλείται τη μαρτυρία του αποσπασματικά και κατά πώς τη βολεύει. Για να συνεχίσω, ότι ο μάρτυρας, δυστυχώς, δεν έλεγε την αλήθεια συναφώς με αυτή την πτυχή της υπόθεσης καταφαίνεται και από την απάντησή του στην επόμενη ερώτηση που του υποβλήθηκε, που είναι εάν αμφισβητεί το πόρισμα που έβγαλε το νοσοκομείο. «Δυστυχώς, δεν υπάρχει πόρισμα. Το μόνο που υπάρχει είναι το αποτέλεσμα της αξονικής τομογραφίας όσον αφορά την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης.» απάντησε. Ο εν λόγω ισχυρισμός του, τον οποίο προέβαλε αρκετές φορές τον αφήνει πολλαπλά εκτεθειμένο και πλήττει καίρια την αξιοπιστία του ως μάρτυρα, δεδομένου ότι το φέρνει σε ευθεία σύγκρουση με το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, ως θέμα αρχής. Διερωτώμαι ειλικρινά πόσο αξιόπιστος μπορεί να θεωρηθεί ο μάρτυρας, τη στιγμή που, ενώ ισχυρίζεται επίμονα πως δεν υπάρχει πόρισμα του νοσοκομείου, το ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 18), ημερομηνίας 12.12.2011, όχι μόνο είναι του νοσοκομείου και αποτελεί ένα τέτοιο πόρισμα, αλλά, στη διαδικασία κατατέθηκε από μάρτυρα της ενάγουσας, ενώ, το αποτέλεσμα της αξονικής τομογραφίας στο οποίο αναφέρεται ο μάρτυρας και ισχυρίζεται ότι είναι και το μόνο που υπάρχει ουδέποτε παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Άξια αναφοράς είναι και απάντησή του στην ερώτηση, εάν είναι από το αποτέλεσμα της εξέτασης της σπονδυλικής στήλης που συμπέρανε ότι η ενάγουσα είχε υποστεί βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ακολουθεί και αυτή αυτούσια: «Η κλινική εικόνα με τη συμπτωματολογία και τα παράπονα της ασθενούς και τα ευρήματα από την κλινική εξέταση επιβεβαιώθηκαν από προηγούμενες απεικονίσεις που έγιναν.» Ακολουθούν τα σχόλιά μου: Καταρχήν, καμιά απεικόνιση έχει τεθεί ενώπιόν μου, παρά μόνο οι 4 γνωματεύσεις (τεκμήρια 12 - 15) του γιατρού Βορκά (Μ.Ε.4), ο οποίος κατάθεσε για την υπόθεση της ενάγουσας και οι 8 γνωματεύσεις (τεκμήριο 21 σε δέσμη) του συναδέλφου του Παπαλεοντίου (Μ.Υ.2) - ακτινολόγος και αυτός -, ο οποίος κατάθεσε για την υπόθεση του εναγόμενου. Σε καμιά από αυτές διατυπώνεται εύρημα βαριάς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, είτε ακόμη, απλώς κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, ενώ και οι δυο μάρτυρες που προέβησαν στις εν λόγω γνωματεύσεις, με τη διά ζώσης μαρτυρία τους, ουδέποτε ισχυρίστηκαν ότι από τη μελέτη των σχετικών ακτινολογικών εξετάσεων στις οποίες υποβλήθηκε η ενάγουσα, διαπιστώθηκε ότι υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και μάλιστα βαριά, όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό του γιατρού Θεοδοσίου (Μ.Ε.1), αλλά και στην έκθεση απαίτησης. Ακόμη και ο νευροχειρουργός Ιωάννου (Μ.Ε.7) τον οποίο επικαλέστηκε ο Μ.Ε.1 προκειμένου να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του ότι η ενάγουσα υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, αυτό που διέγνωσε είναι κρανιοεγκεφαλική κάκωση και όχι βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Υπεισέρχομαι τώρα και στη μαρτυρία του νευρολόγου Μιχαήλ Μιχαήλ (Μ.Ε.5), που επίσης κατάθεσε για την υπόθεση της ενάγουσας και ετοίμασε τη σχετική βεβαίωση (τεκμήριο 17). Όπως αναφέρει σ' αυτή ο μάρτυρας, στις 15.7.2009 κλήθηκε να εξετάσει την ενάγουσα στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ιπποκράτειο», μετά από τροχαίο ατύχημα που είχε στις 10.7.
10. Αυτή, μετά το ατύχημα παραπονιέται για ζάλη και αυχεναλγία. Είναι σε εγρήγορση και εκτελεί απλές εντολές. Αυχενική δυσκαμψία αρνητική. Επίπεδο συνείδησης εντός φυσιολογικών ορίων. Κόρες ισομεγέθεις, αντιδρούν στο φως. Αντανακλαστικό προσαρμογής και σύγκλεισης φυσιολογικό. Κρανιακά νεύρα εντός φυσιολογικών ορίων. Μυϊκή ισχύς άνω και κάτω άκρων εντός φυσιολογικών ορίων. Αντανακλαστικά άνω-κάτω άκρων grade 2 (MRC) αμφοτερόπλευρα. Χωρίς εμφανείς διαταραχές αισθητικότητας. Παρεγκεφαλιδικές δοκιμασίες άνω- κάτω άκρων εντός φυσιολογικών ορίων. Πέλματα καμπτικά άμφω. Συμπέρασμα χωρίς σαφή εστιακή νευρολογική σημειολογία. Λόγω της επίμονης αυχεναλγίας σύσταση για MRI αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης και επανεκτίμηση. Ερωτηθείς από το δικηγόρο της ενάγουσας τι διαπίστωσε κατά την εξέτασή της, «Το συμπέρασμα ήταν ότι η νευρολογική εξέταση είναι φυσιολογική, εντός φυσιολογικών ορίων.» απάντησε, ενώ, αντεξεταζόμενος επανέλαβε τη θέση του, ότι, όταν στις 15.7.2009 πήγε στην κλινική «Ιπποκράτειο» για να δει την ενάγουσα, αυτή του παραπονέθηκε μόνο για ζάλη και κεφαλαλγία. Η ουσία του πράγματος έγκειται στο γεγονός, ότι, από την εξέταση της ενάγουσας από το μάρτυρα καθώς και από τη μαρτυρία του δεν προκύπτει να διέγνωσε ότι η ενάγουσα είχε υποστεί βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Για να συνεχίσω με τους μάρτυρες της ενάγουσας και τον ίδιο τραυματισμό που αυτή ισχυρίζεται ότι υπέστη, για λόγους που άπτονται της αξιοπιστίας του νευροχειρουργού Ιωάννου (Μ.Ε.7) - τον οποίο, για λόγους που θα αναφέρω θεωρώ αξιόπιστο μάρτυρα -, ενώ δε δέχομαι ότι η ενάγουσα υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, στη βάση της μαρτυρίας του υπό αναφορά μάρτυρα δέχομαι ότι υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ειδικότερα: Καταρχήν, ο συγκεκριμένος τραυματισμός αναφέρεται στην ιατρική βεβαίωση του μάρτυρα (τεκμήριο 19) κάτω από τον τίτλο «ΔΙΑΓΝΩΣΗ» και η μαρτυρία του σε σχέση με οτιδήποτε αναφέρεται στη βεβαίωσή του παρέμεινε αναντίλεκτη. Ακολούθως είναι και το γεγονός, ότι, ο μάρτυρας, σε αντίθεση με άλλους μάρτυρες που κατάθεσαν για την υπόθεση της ενάγουσας και συγκεκριμένα με τους γιατρούς Θεοδοσίου (Μ.Ε.1 και 3), οι οποίοι επιχείρησαν να διογκώσουν τους τραυματισμούς που υπέστη αυτή κατά το επίδικο ατύχημα καθώς και τη σοβαρότητά τους, υπήρξε δίκαιος, αντικειμενικός και απόλυτα τεκμηριωμένος σε σχέση με οτιδήποτε ισχυρίστηκε ότι διέγνωσε κατά τη δική του εξέταση. Μάλιστα, σ' αυτό το πλαίσιο, με απόλυτα πειστικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο διατύπωσε και τη διαφορετική του γνώμη έναντι αυτής άλλων γιατρών και μάλιστα, σε σημαντικό βαθμό, σε συμφωνία με την εκδοχή του εναγόμενου, εν γνώσει του, ότι, στο Δικαστήριο κλήθηκε ως μάρτυρας από την ενάγουσα. Όπως θα διαφανεί αργότερα, ο μάρτυρας, δεν είναι σε σχέση μόνο με τα κατ' ισχυρισμό της ενάγουσας κατάγματα που την εκθέτει καθώς και τους Μ.Ε.1 και 3, αλλά και για διάφορα άλλα θέματα που αφορούν στην επίλυση και των τριών επίδικων θεμάτων της υπόθεσης. Έπειτα είναι και το γεγονός, ότι, ο μάρτυρας εξέτασε την ενάγουσα 5 φορές στο «Ιπποκράτειο» (στις 15 και 22.7.2009, στις 8.
11. και 29.8.2009 καθώς και στις 3.9.2009) και κατά την εξέτασή της είχε στη διάθεσή του - και έλαβε υπόψη - το σύνολο των ακτινολογικών εξετάσεων στις οποίες υποβλήθηκε αυτή (Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, ιδιωτικού νοσοκομείου «Ίαση» και πολυκλινικής «Υγεία»). Τέλος, λαμβάνω υπόψη και το γεγονός, ότι, γενικά η μαρτυρία του συγκεκριμένου γιατρού, σε σημαντικό βαθμό ενισχύεται και/ή επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία και των δυο μαρτύρων οι οποίοι κατάθεσαν για την υπόθεση του εναγόμενου. Επειδή μπορεί να λεχθεί ότι η τελευταία από τις παραπάνω διαπιστώσεις μου δεν ισχύει δοθέντος ότι ο γιατρός Γεωργίου (Μ.Υ.1), τη μαρτυρία του οποίου επικαλούμαι ως ενισχυτική και/ή επιβεβαιωτική της μαρτυρίας του γιατρού Ιωάννου, για το λόγο που αναφέρει στη δική του ιατρική βεβαίωση (τεκμήριο 20) και για διάφορους άλλους λόγους που ανάφερε με τη διά ζώσης μαρτυρία του αποκλείει την πιθανότητα να υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση η ενάγουσα περιορίζομαι να πω τούτο∙ σε αντίθεση με το γιατρό Ιωάννου, ο οποίος διέγνωσε κρανιοεγκεφαλική κάκωση, ο γιατρός Γεωργίου, ομολογώ, με απόλυτα πειστικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο εξήγησε γιατί αποκλείει την πιθανότητα η ενάγουσα να υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Οι ευθειασμοί και το διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης είναι ανάμεσα στις σωματικές βλάβες που η ενάγουσα δικογραφικά ισχυρίζεται ότι υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα. Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο έχει αποδειχθεί οτιδήποτε από αυτά. Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική, με τη διαφορά, ότι, η ενάγουσα υπέστη ευθειασμό και όχι ευθειασμούς, όπως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης. Καταρχήν, ο ευθειασμός της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και το διάστρεμμα στο ίδιο σημείο διαγνώστηκαν από το νευροχειρουργό Ιωάννου και αναφέρονται σε δύο περιπτώσεις στην ιατρική βεβαίωσή του. Ακολούθως είναι και το γεγονός, ότι, ο γιατρός Γεωργίου (Μ.Υ.1), όχι απλώς δεν απέκλεισε τον ευθειασμό, αλλά, αφού τον επεξήγησε κιόλας και ανάφερε τι τον προκαλεί, όπως είπε καταληκτικά, κατά τη γνώμη του, το συγκεκριμένο εύρημα δικαιολογείται μετατραυματικά, όχι όμως σε μόνιμη βάση. Το ίδιο εύρημα, δηλαδή, ο ευθειασμός της αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης αναφέρεται και στη γνωμάτευση του ακτινολόγου Παπαλεοντίου (Μ.Υ.2), με αναφορά στην εξέταση της ενάγουσας, ημερομηνίας 10.7.
12. Τέλος είναι και το γεγονός, ότι, ο συγκεκριμένος τραυματισμός, έστω έμμεσα γίνεται παραδεκτός και από την ευπαίδευτη δικηγόρο του εναγόμενου η οποία, στη γραπτή αγόρευσή της αναφέρει τα εξής: «Πολύ πιθανό επίσης είναι να υπέστη και ευθειασμό της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.» Απ' εκεί και πέρα, ουδεμία αναφορά υπήρξε εκ μέρους του γιατρού Γεωργίου αναφορικά με τον ισχυρισμό της ενάγουσας ότι υπέστη διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης, γεγονός το οποίο μου επιτρέπει να θεωρήσω πως δεν αμφισβητεί τον εν λόγω τραυματισμό. Οι αιμωδίες άνω άκρων που η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα, έχουν επίσης διαγνωστεί από το νευροχειρουργό Ιωάννου. Όπως αναφέρεται και στην ιατρική του βεβαίωση διαγνώστηκαν στο πλαίσιο της νευρολογικής εξέτασης της ενάγουσας. Δεδομένου ότι και αυτή η αναφορά του μάρτυρα - όπως και η προηγούμενη - παρέμεινε αναντίλεκτη σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι πρόκειται για απλά μουδιάσματα οι αιμωδίες, σύμφωνα με όλους τους γιατρούς που κατάθεσαν στην υπόθεση, δε βλέπω για ποιο λόγο ο γιατρός Ιωάννου θα μπορούσε να της συμπεριλάβει στη βεβαίωσή του, εάν δεν τις είχε διαγνώσει, τη στιγμή που (για να επαναλάβω) μολονότι μάρτυρας της ενάγουσας απέκλεισε πολύ πιο σοβαρούς τραυματισμούς που αυτή ισχυρίζεται ότι υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα. Ακολουθεί πως δέχομαι ότι οι αιμωδίες που ένιωθε η ενάγουσα αποτελούν απότοκο του επίδικου ατυχήματος και τούτο, παρά την περί αντιθέτου γνώμη του γιατρού Γεωργίου (Μ.Υ.1), ο οποίος συναρτά το συγκεκριμένο σύμπτωμα με τον τραυματισμό νευρικών ριζών, δηλαδή νεύρων που εξέρχονται από τον αυχένα και καταλήγουν στα χέρια, με τον εν λόγω τραυματισμό, όπως είπε, να επιβεβαιώνεται με εξειδικευμένη εξέταση ηλεκτρονευρομυογραφήματος, η οποία - εξέταση -, εξ όσων γνωρίζει δεν κρίθηκε αναγκαία. Αφ' ης στιγμής ο γιατρός Ιωάννου κρίθηκε καθόλα αξιόπιστος σε σχέση με οτιδήποτε αναφέρει στην ιατρική του βεβαίωση για την ενάγουσα και οι αιμωδίες περιλαμβάνονται ανάμεσα στα πολλά ευρήματά του τα οποία προέκυψαν στο πλαίσιο της νευρολογικής εξέτασης στην οποία υπόβαλε την ενάγουσα, θεωρώ τη μαρτυρία του και επί του προκειμένου, πιο πειστική και τεκμηριωμένη από τη μαρτυρία του γιατρού Γεωργίου, τον οποίο, ναι μεν θεωρώ αξιόπιστο μάρτυρα για πλείστα όσα έχει αναφέρει πλην όμως, δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι, σε αντίθεση με το γιατρό Ιωάννου, του οποίου η διάγνωση συναφώς με το θέμα αποτελεί προϊόν εξέτασης της ενάγουσας κατά το χρόνο του επίδικου ατυχήματος, η γνώμη του ιδίου ανάγεται καθαρά σε θεωρητική βάση, αφού, ενώ ουδέποτε υπόβαλε την ενάγουσα σε νευρολογική εξέταση, η εξέταση στην οποία την υπόβαλε για θέματα της ειδικότητάς του έγινε μόλις στις 4.2.
13. Δηλαδή, 3,1/2 χρόνια μετά το επίδικο ατύχημα. Ισχυρίζεται ακόμη η ενάγουσα ότι εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος παρουσίαζε αστάθεια με επιδείνωση κατά την κίνηση της κεφαλής, κυρίως περιστροφικά. Δεν έχει αποδειχθεί ότι η ενάγουσα παρουσίαζε αστάθεια εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος. Ακολουθεί το σκεπτικό: Καταρχήν, συναφώς με το θέμα εντοπίζω σοβαρές αντιφάσεις ανάμεσα στη μαρτυρία της ενάγουσας (Μ.Ε.2) και των γιατρών Θεοδοσίου (Μ.Ε.1 μέχρι 3). Αρχίζοντας από την ενάγουσα ισχυρίστηκε τα εξής: Όταν στις 14.7.2009 έφυγε από το νοσοκομείο, μεταξύ άλλων δεν μπορούσε να περπατήσει κανονικά, έχανε τα βήματά της. Στην κλινική «Ιπποκράτειο», όταν ανέφερε στο γιατρό Τάκη Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) ότι έχανε τα βήματά της, ερωτηθείσα από την κα Φλουρέντζου, τι είδους εξέταση της έκανε γενικά ο εν λόγω γιατρός, για ό,τι του είχε παραπονεθεί ισχυρίστηκε ότι την έβαλε να περπατήσει για να δει κατά πόσο χάνει τα βήματά της. Με τη σειρά του, ο γιατρός Τάκης Θεοδοσίου (Μ.Ε.1), αντεξεταζόμενος, μεταξύ άλλων ισχυρίστηκε τα εξής: Όταν την πρώτη μέρα πήγε κοντά τους η ενάγουσα παραπονιόταν και για αστάθεια. Ωστόσο, αργότερα, ερωτηθείς εάν η ενάγουσα τούς είπε από πότε είχε την αστάθεια, «Την αστάθεια την αντιλήφθηκε κατά την ώρα της πρώτης εξέτασης στο «Ιπποκράτειο.»» απάντησε. Το μέγεθος των αντιφάσεων μεταξύ των δυο μαρτύρων και ειδικά για το γιατρό Θεοδοσίου και αυτοτελώς είναι ολοφάνερο. Προφανώς, η ενάγουσα δεν μπορεί με το που εισήλθε στην κλινική «Ιπποκράτειο» να παραπονέθηκε για αστάθεια, την οποία όμως αντιλήφθηκε κατά την ώρα της πρώτης εξέτασης της στη συγκεκριμένη κλινική. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Σε αντίθεση με την ενάγουσα η οποία ισχυρίστηκε ότι ο γιατρός Θεοδοσίου την έβαλε να περπατήσει για να δει κατά πόσο χάνει τα βήματά της, δηλαδή αν είχε αστάθεια, ο γιατρός Θεοδοσίου, ερωτηθείς και πάλιν από την κα Φλουρέντζου κατά πόσο η αστάθεια σαν απότοκο του επίδικου ατυχήματος, όπως είναι η θέση της ενάγουσας, θα εμφανιζόταν 4 μέρες μετά το ατύχημα ή αμέσως μετά από αυτό, απάντησε ως εξής: «Η υπινιακή αστάθεια για να εκδηλωθεί πρέπει να εξετάσει γιατρός, να τη ψάξει με ειδική κίνηση του κεφαλιού σχετικά απότομα. Δεν εκδηλώνεται αλλιώς.» Όπως είπε απαντώντας στην επόμενη ερώτηση, η αστάθεια της ενάγουσας εκδηλωνόταν με ειδικό τεστ, με απότομη στροφή της κεφαλής. Ερωτηθείς ακολούθως, εάν η ενάγουσα, ως αποτέλεσμα της αστάθειάς της περπατούσε και δεν έβρισκε τα πόδια της, «Η αστάθεια που εκδήλωνε ήταν με απότομη στροφή της κεφαλής, ήταν μερικά λεπτά. Είναι όμως σημαντικό εύρημα ότι έχει προηγηθεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση.» απάντησε. Στην υποβολή ότι η ενάγουσα σε καμιά περίπτωση αντιμετώπιζε αστάθεια ισχυρίστηκε ότι το επί του προκειμένου εύρημα επιβεβαιώθηκε και από το νευροχειρουργό κ. Ιωάννου (δηλαδή το Μ.Ε.7) που κλήθηκε αμέσως μετά και εξέτασε την ενάγουσα. Το πόσο «συνάδει» η μαρτυρία της ενάγουσας με αυτή του γιατρού Θεοδοσίου αναφορικά, πρώτο, με το χρόνο που διαπιστώθηκε ότι η ενάγουσα είχε αστάθεια, δεύτερο, αναφορικά με το πώς αυτή εκδηλώνεται και τέλος, αναφορικά με τον τρόπο (είδος εξέτασης) που διαπιστώνεται είναι ολοφάνερο. Και κάτι ακόμη το οποίο εκθέτει ακόμη περισσότερο το γιατρό Θεοδοσίου για το ίδιο θέμα. Ούτε στην ιατρική βεβαίωση του γιατρού Ιωάννου αναφέρεται ότι ο ενάγουσα παρουσίαζε αστάθεια μα ούτε και με τη διά ζώσης μαρτυρία του ο εν λόγω γιατρός ανάφερε κάτι ανάλογο. Υπάρχει όμως ακόμη μια - τουλάχιστον - εκδοχή συναφώς με το ίδιο θέμα. Προέρχεται από το γιο του γιατρού Τάκη Θεοδοσίου, τον ορθοπεδικό χειρουργό Γιώργο Θεοδοσίου (Μ.Ε.3), ο οποίος αντεξεταζόμενος ανάφερε τα εξής: Ερωτηθείς εάν κατά την εξέταση της ενάγουσας την έβαλαν να περπατήσει απάντησε καταφατικά. Ερωτηθείς ακολούθως εάν κατά το περπάτημά της πήγαινε δεξιά και αριστερά, «Δεξιά και αριστερά πάνε μόνο οι μεθυσμένοι.» απάντησε. Στην ερώτηση, πώς διέγνωσαν την αστάθεια, απάντησε ως εξής: «Υπάρχουν δοκιμασίες που γίνονται για την αστάθεια και για τις εγκεφαλοπάθειες. Παράδειγμα, ο ασθενής σε όρθια θέση, σε έκταση τα άνω άκρα, κλειστά τα μάτια, εάν είναι μεγάλη υπάρχει αστάθεια που ασθενής σου φεύγει είτε δεξιά ή αριστερά ή κατά πίσω εάν είναι από παρεγκεφαλίδα και η βάδιση ανάλογα του ημισφαιρίου του εγκεφάλου το οποίο πρόβλημα εάν ο ασθενής σου τραβά αριστερά είναι το δεξί ημισφαίριο. Χιάζει δηλαδή ο εγκέφαλος.» Όταν στη συνέχεια κλήθηκε να πει τι είχε η ενάγουσα και διέγνωσαν αστάθεια και ειδικότερα, εάν πήγαινε δεξιά και αριστερά, απάντησε ως εξής: «Δε θυμούμαι, αλλά υπήρχε αστάθεια όταν. σε όρθια θέση δεν έχει δεξιά ή αριστερά. Υπάρχει αστάθεια. Στη βάδιση παρουσιάζει αστάθεια, πολλοί ασθενείς περιγράφουν το λες και είναι πάνω σε πλοίο με τρικυμία. Κάπως έτσι εν το συναίσθημα που περιγράφουν.» Πέραν από το προφανές, που είναι ότι ο μάρτυρας επιχείρησε με υποθέσεις να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό της ενάγουσας ότι παρουσίαζε αστάθεια απότοκο του επίδικου ατυχήματος είναι και το γεγονός, ότι, στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας υπέπεσε σε εμφανείς αντιφάσεις, ενώ η εκδοχή του είναι φανερό πως δε συνάδει με την εκδοχή, ούτε της ενάγουσας μα ούτε και του πατέρα του. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Αυτό που δέχομαι ότι παρουσίαζε η ενάγουσα το οποίο δικογραφικά συνδέει με την αστάθεια - που δεν είχε - είναι ό,τι αναφέρει ο γιατρός Ιωάννου (Μ.Ε.7) στη βεβαίωσή του, το οποίο διαστρέφεται όπως καταγράφεται στο ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 1) του γιατρού Τάκη Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) καθώς και στην έκθεση απαίτησης. Όπως αναφέρεται στην ιατρική βεβαίωση του γιατρού Ιωάννου - το οποίο είχε προκύψει κατά τη νευρολογική εξέταση της ενάγουσας -, «Εκ της ψηλαφήσεως διαπιστώνεται σύσπαση των ιναυχενικών μυών. Κατά τη στροφή της κεφαλής αναπαράγεται το αίσθημα πόνου στον αυχένα και επιτείνεται το αίσθημα της ζάλης. Επίσης επιτείνεται το αίσθημα του πόνου κατά την κλίση της κεφαλής.» Κάτι ανάλογο αναφέρεται και στο μέρος κάτω από τον τίτλο «ΔΙΑΓΝΩΣΗ» καθώς και κάτω από τον τίτλο, «ΠΡΟΓΝΩΣΗ». Αυτά τα συμπτώματα είναι που παρουσίαζε η ενάγουσα και όχι αστάθεια με επιδείνωση κατά την κίνηση της κεφαλής, κυρίως περιστροφικά, που αποτελεί τη δικογραφημένη θέση της η οποία περικλείεται και στο ιατρικό πιστοποιητικό του γιατρού Θεοδοσίου (Μ.Ε.1). Με αναφορά και πάλιν στη μαρτυρία του γιατρού Ιωάννου δέχομαι τον ισχυρισμό της ενάγουσας, ότι, απότοκο των τραυματισμών που υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα ήταν και ο περιορισμός της πρόσθιας και οπίσθιας κλίσης της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κατά 30 μοίρες και της πλάγιας κλίσης, κατά 60 μοίρες. Θα έλεγα πως, συναφώς με αυτό το θέμα καθώς και το προηγούμενο, η μαρτυρία του γιατρού Ιωάννου, έστω έμμεσα επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του γιατρού Γεωργίου (Μ.Υ.1). Κατά τα λοιπά, με συνδυασμό όσων ανάφεραν η ενάγουσα και αριθμός μαρτύρων της καθώς και ο γιατρός Γεωργίου δέχομαι ότι, όσα ακολουθούν αποτελούν κι αυτά απότοκο του επίδικου ατυχήματος: Εξαιτίας των δύο καταγμάτων που είχε υποστεί η ενάγουσα, που δεν είναι σοβαρά και έχουν επουλωθεί πλήρως, χωρίς να της αφήσουν κανένα λειτουργικό κατάλοιπο, αρχικά, δηλαδή, αμέσως μετά το ατύχημα και την πρώτη μετατραυματική περίοδο ένιωθε έντονο πόνο και δυσκαμψία στον αυχένα, πόνο στη σπονδυλική στήλη και σε διάφορα άλλα μέρη του σώματος, είχε ενοχλήσεις ζάλης και πονοκεφάλους, συμπτώματα τα οποία, σταδιακά αποκαταστάθηκαν. Στο νοσοκομείο όπου διακομίστηκε την ημέρα του ατυχήματος, της τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο το οποίο της αφαιρέθηκε στην κλινική «Ιπποκράτειο». Εκεί, της τοποθετήθηκε νάρθηκας, τον οποίο έφερε περίπου για περίοδο τριών μηνών, με τον οποίο ακινητοποιήθηκε ο αυχένας και ο θώρακας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της στο νοσοκομείο για 4 μέρες και στην κλινική Ιπποκράτειο για 10 μέρες υποβλήθηκε σε διάφορες ακτινολογικές, αιματολογικές και άλλες εξετάσεις από αρκετούς γιατρούς, διαφόρων ειδικοτήτων. Στις ακτινολογικές εξετάσεις περιλαμβάνονται και αυτές που έγιναν στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης» στην Πάφο καθώς και στην πολυκλινική «Υγεία» στη Λεμεσό. Υποβλήθηκε ακόμη και σε έντονη φαρμακευτική αγωγή. Τέλος, της δόθηκε αναρρωτική άδεια για περίοδο τριών, περίπου, μηνών (μέχρι και τις 30.9.2009). Αναμφίβολα, όλη αυτή την περίοδο, η ενάγουσα, ηλικίας 20 ετών ταλαιπωρήθηκε αρκετά και ενδέχεται να ταλαιπωρηθεί και στο μέλλον. Προς τούτο παραπέμπω σε όσα έχουν αναφερθεί από τους γιατρούς Γεωργίου και Ιωάννου (Μ.Υ.1 και Μ.Ε.7 αντίστοιχα). Ειδικότερα: Αρχίζοντας από τον πρώτο, αντεξεταζόμενος, ερωτηθείς εάν πιστεύει ότι η ενάγουσα έχει αποκατασταθεί πλήρως ή εάν έχει προβλήματα μέχρι σήμερα απάντησε ως εξής: «Λειτουργικό κατάλοιπο δεν έχει κύριε πρόεδρε και ούτε άλλοι συνάδελφοί μου διαπίστωσαν και έγραψαν λειτουργικό κατάλοιπο. Το τι έπαθε το έχω πει κάτι το οποίο όμως δεν έχω πει είναι ότι δεν μπορώ να αποκλείσω παντελώς την πιθανότητα περιοδικών ενοχλήσεων στον αυχένα, κυρίως σε καιρικές αλλαγές ή μετά από συνεχές σκύψιμο του αυχένα. Όχι λειτουργικό κατάλοιπο, απλή ενόχληση.» Με τη σειρά του, ο γιατρός Ιωάννου, στη βεβαίωσή του (τεκμήριο 19) αναφέρει τα εξής, χωρίς να έχει αμφισβητηθεί καθόλου από την ευπαίδευτη δικηγόρο του εναγόμενου: Απαιτείται παρακολούθησή της με τακτικό νευροαπεικονιστικό έλεγχο από ειδικό νευροχειρουργό. Δεν μπορεί να εξασκεί χειρονακτική εργασία γιατί η σωματική κόπωση και άσκηση και η άρση βαρέων αντικειμένων θα επιδεινώσει την παρούσα κλινική κατάσταση. Χρήζει ιατρικής παρακολούθησης, φυσιοθεραπείων και φαρμακευτικής αγωγής. Η αποφυγή των ανωτέρω και η προσαρμογή της καθημερινότητάς της στις ιατρικές οδηγίες κρίνεται απαραίτητη ώστε να αποφευχθεί στο μέτρο του δυνατού η επιδείνωση της κατάστασής της. Προστίθενται και τα εξής, τα οποία ο μάρτυρας ανάφερε αντεξεταζόμενος: Τα δυο κατάγματα που υπέστη η ενάγουσα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων υπόκεινται σε επούλωση, με τη διαφορά ότι υπάρχει κίνδυνος αλλαγής της γραμμικότητας της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα, σε κάποιες περιπτώσεις, οι ασθενείς να παρουσιάζουν χρόνιο άλγος και να αντιμετωπίζονται σε δεύτερο χρόνο με χειρουργική επέμβαση. Στο σημείο αυτό θεωρώ σκόπιμο να σημειώσω τα εξής: Μολονότι η μαρτυρία του γιατρού Ιωάννου (για να επαναλάβω) παρέμεινε αναντίλεκτη, εντούτοις, λαμβάνω σοβαρά υπόψη, ότι, όλα τα παραπάνω είναι με βάση την εικόνα που έχει σχηματίσει για την ενάγουσα, την οποία, ναι μεν εξέτασε συνολικά 5 φορές, πλην όμως, για τελευταία φορά, στις 3.9.
14. Σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι, αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, ερωτηθείς εάν μπορεί να τοποθετηθεί για τη σημερινή κατάσταση της ενάγουσας απάντησε αρνητικά είναι φανερό, ότι, η αξία της μαρτυρίας του για τις ενδεχόμενες μελλοντικές επιπτώσεις στην υγεία της ενάγουσας είναι περιορισμένη. Και κάτι ακόμη, το οποίο δηλώνω από τώρα ότι θα διαδραματίσει κάποιο ρόλο στο στάδιο καθορισμού του ύψους του ποσού των γενικών αποζημιώσεων που θα επιδικάσω στην ενάγουσα. Αντεξεταζόμενος και πάλιν ο γιατρός Ιωάννου, κληθείς να αναφέρει με ποιο τρόπο αντιμετωπίζονται οι επιπτώσεις που είχε η ενάγουσα εξαιτίας των δυο καταγμάτων που υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα, «Ναρθηκοποίηση, ακινητοποίηση, φαρμακευτική αγωγή και μετέπειτα φυσιοθεραπεία.» απάντησε. Με εξαίρεση τη ναρθηκοποίηση, με την οποία διαφωνεί ο γιατρός Γεωργίου, κατά λοιπά συμφωνεί απόλυτα με το γιατρό Ιωάννου. Και ενώ προκύπτει από τη μαρτυρία ότι η ενάγουσα μετά το ατύχημα ακινητοποιήθηκε, της τοποθετήθηκε νάρθηκας και υποβλήθηκε σε φαρμακευτική αγωγή, εκείνο που δεν προκύπτει είναι κατά πόσο υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία. Εν πάση περιπτώσει, ούτε και δικογραφείται κάτι τέτοιο. Δεδομένης και της σημασίας που αποδίδεται στη φυσιοθεραπεία σε τέτοιου είδους τραυματισμούς, στην ενάγουσα, η οποία, χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία παρέλειψε να μετριάσει τη ζημιά της, σε εφαρμογή όσων αναφέρονται συναφώς με το θέμα στην υπόθεση Ταμπούρας ν. Κολάνη

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 384, θα γίνει σχετική μείωση του ποσού των γενικών αποζημιώσεων που θα της επιδικαστεί. Προστίθενται και τα εξής: Συναφώς με το υπό εξέταση θέμα, για λόγους που εν μέρει έχουν αναφερθεί τους οποίους θα συμπληρώσω στη συνέχεια, από τη μαρτυρία των γιατρών Θεοδοσίου (Μ.Ε.1 και 3 αντίστοιχα) δέχομαι μόνο εκείνο το μέρος της που συνάδει με άλλη αξιόπιστη μαρτυρία. Την ίδια ώρα, δεδομένης της εντύπωσής μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του γιατρού Γεωργίου, τον οποίο, σε γενικές γραμμές θεωρώ αξιόπιστο μάρτυρα - αφού πλείστα όσα έχει αναφέρει τα έχει τεκμηριώσει επαρκώς με επιστημονικό τρόπο, ενώ μέρος αυτών έχουν αναφερθεί και από μερικούς από τους μάρτυρες της ενάγουσας, της οποία εν μέρει υιοθέτησε και την εκδοχή - δε δέχομαι τη θέση της ενάγουσας, ότι, όταν στις 4.2.2013 μετέβη στο ιατρείο του για να την εξετάσει - για λογαριασμό της ασφαλιστικής εταιρείας του εναγόμενου - , όπως είπε δεν μπήκε καν στον κόπο να την εξετάσει και γενικά την αντιμετώπισε με τον απρεπή τρόπο που έχει αναφέρει. Είμαι βέβαιος, ότι ο λόγος που του καταλογίζει αναληθώς όλα αυτά είναι για να εξουδετερώσει τη μαρτυρία του, η οποία, προφανώς δεν είναι απόλυτα βολική για την υπόθεσή της και τούτο, στην προσπάθειά της να με πείσει ότι οι επιπτώσεις στην ίδια και τη ζωή της εξαιτίας των τραυματισμών που υπέστη είναι πολύ πιο σοβαρές από ό,τι ήταν - και ενδεχομένως είναι ακόμη - στην πραγματικότητα, με προφανή επιδίωξη να της επιδικάσω μεγαλύτερο ποσό γενικών αποζημιώσεων. Επειδή, το ύψος του ποσού των γενικών αποζημιώσεων που θα επιδικάσω στην ενάγουσα, σε κάποιο βαθμό συναρτάται με το συνολικό ποσό των €9.170,84 που αξιώνει υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων για ιατρικά έξοδα, ιατρικές εκθέσεις, φάρμακα, ζώνη οσφύος και αναλύσεις θεωρώ ορθό να εξετάσω πρώτα το θέμα των εδικών αποζημιώσεων και να καθορίσω το ύψος του ποσού που θα επιδικάσω στην ενάγουσα συναφώς με αυτές και ακολούθως να προχωρήσω στον καθορισμό του ύψους του ποσού των γενικών αποζημιώσεων. Προτού υπεισέλθω στα διάφορα ποσά που αξιώνει η ενάγουσα υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων θα ήθελα να αναφερθώ στις σχετικές αρχές που διέπουν το θέμα. Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. μεταξύ άλλων και την υπόθεση Ευριπίδης Συκοπετρίτης Λτδ ν. Αθηνάκη

(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 844: «Η αρχή, η οποία ακολουθείται από τη νομολογία, είναι ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να εκτίθενται με ακρίβεια στο δικόγραφο και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία.» Προστίθενται και τα εξής, από το σύγγραμμα του Φρίξου Νικολαϊδη «Αποζημιώσεις για Σωματικές Βλάβες»

(1996), παρ. 1-07, σελ. 10: «Οι ειδικές αποζημιώσεις είναι οι αποζημιώσεις που δε συνάγονται από τη φύση της πράξης και δεν είναι δεδομένες. Είναι ασυνήθιστες από τη φύση τους και θα πρέπει να καταγράφονται λεπτομερώς στα δικόγραφα και να αποδεικνύονται με ακρίβεια. Η απόδειξή των ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια.» Και λίγο παρακάτω στην ίδια σελίδα: «Οι εδικές αποζημιώσεις δυνατό να περιλαμβάνουν και απώλεια ή ζημιά που προήλθε από το δυστύχημα, όπως...., αλλά και ιατρικά έξοδα, έξοδα νοσηλείας .» Από το ίδιο σύγγραμμα, παρ. 1-24, σελ. 29: «Ειδική ζημιά σημαίνει τη συγκεκριμένη ζημιά και θα πρέπει να περιλαμβάνεται στα δικόγραφα με ικανοποιητική εξειδίκευση, άλλως κατά την ακρόαση της υπόθεσης δε θα επιτραπεί στον ενάγοντα να προσαγάγει μαρτυρία για απόδειξή της.» Και λίγο παρακάτω στη σελίδα 30: «Ο εναγόμενος μπορεί να ζητήσει περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες των ειδικών αποζημιώσεων,..» Δεδομένης της συμφωνίας μεταξύ των δυο πλευρών αναφορικά με την αξία του αυτοκινήτου της ενάγουσας, την απώλεια των ημερομισθίων και/ή εισοδημάτων της καθώς και τα μεταφορικά, ό,τι απομένει προς εξέταση είναι κατά πόσο αυτή δικαιούται το ποσό των €85,43, που αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι κατέβαλε για την ετοιμασία αστυνομικής έκθεσης καθώς και το ποσό των €9.170,84, το οποίο αξιώνει υπό μορφή ιατρικών εξόδων, ιατρικών εκθέσεων, φαρμάκων, ζώνης οσφύος και αναλύσεων. Κατά την εξέταση του θέματος, ασφαλώς λαμβάνω υπόψη και τη σχετική θέση του εναγόμενου σύμφωνα με την υπεράσπισή του, που είναι η εξής: Αρνείται τις λεπτομέρειες των ειδικών ζημιών της ενάγουσας την οποία καλεί σε αυστηρή απόδειξή τους. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι οι σωματικές βλάβες και/ή πόνος και/ή ταλαιπωρία και/ή ειδικές ζημιές και/ή ζημιές είναι υπερβολικές και/ή εξογκωμένες και/ή ουδεμία ευθύνη γι' αυτές φέρει ο ίδιος. Υπεισέρχομαι τώρα στην ουσία του θέματος. Αρχίζοντας με το ποσό των €85,43 που η ενάγουσα (για να επαναλάβω) αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι κατέβαλε για την ετοιμασία αστυνομικής έκθεσης, θεωρώ πως δεν το δικαιούται. Η θέση του ευπαίδευτου δικηγόρου της, η οποία περιλαμβάνεται στη γραπτή αγόρευσή του, ότι αναγκάστηκε να επιβαρυνθεί με το ποσό αυτό, εξαιτίας της αποκλειστικής υπαιτιότητας του εναγόμενου για το επίδικο ατύχημα, ως επίσης και ότι η έκθεση ήταν απαραίτητη προς δικαιολόγηση και απόδειξη της θέσης της για το δυστύχημα και τις αποζημιώσεις που αξιώνει, για δυο λόγους δε δικαιολογεί τη σχετική αξίωση. Καταρχήν είναι καλά γνωστό, ότι το περιεχόμενο της αγόρευσης του δικηγόρου του διαδίκου, δεν αποτελεί μαρτυρία. Και με δεδομένο ότι η ενάγουσα, ουδέν έχει αναφέρει απ' όσα αναφέρονται από το δικηγόρο της για σκοπούς αιτιολόγησης της αναγκαιότητας εξασφάλισης αστυνομικής έκθεσης εκ μέρους της, αυτά δεν μπορούν να ληφθούν και δε λαμβάνονται καθόλου υπόψη. Ωστόσο, ακόμη και να μπορούσαν να ληφθούν υπόψη, υπάρχει ακόμη ένας λόγος για τον οποίο δε θα επιδίκαζα στην ενάγουσα τη σχετική δαπάνη. Η υπό αναφορά αστυνομική έκθεση ουδέποτε τέθηκε ενώπιόν μου, επομένως δεν μπορώ να γνωρίζω κατά πόσο ευσταθεί ο ισχυρισμός του κ. Λαπέρτα ότι ήταν απαραίτητο έγγραφο προς δικαιολόγηση και απόδειξη της θέσης της ενάγουσας για το δυστύχημα και τις αποζημιώσεις που αξιώνει. Εξάλλου, θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι το θέμα της ευθύνης για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος δεν είναι επίδικο, αφού, αναφορικά με αυτό υπήρξε συμφωνία μεταξύ των δυο πλευρών, ότι την ευθύνη φέρει αποκλειστικά ο εναγόμενος. Ούτε και υπάρχει μαρτυρία ή έστω κάποια δήλωση εκ μέρους των δικηγόρων των διαδίκων, ότι, για να προβούν στην επί του προκειμένου συμφωνία βασίστηκαν στο περιεχόμενο της αστυνομικής έκθεσης. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Η ενάγουσα, για σκοπούς απόδειξης του ποσού των €9.170,84, το οποίο αξιώνει υπό μορφή ιατρικών εξόδων, ιατρικών εκθέσεων, φαρμάκων, ζώνης οσφύος και αναλύσεων, κατά κύριο λόγο επικαλείται το τιμολόγιο, ημερομηνίας 18.11.2009 (τεκμήριο 2) το οποίο εξέδωσε και κατάθεσε στο Δικαστήριο ο γιατρός Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) καθώς και διάφορα άλλα έγγραφα - τεκμήρια στα οποία θα αναφερθώ στη συνέχεια. Όπως είπε ο μάρτυρας, στο εν λόγω τιμολόγιο περιλαμβάνονται οι χρεώσεις της κλινικής «Ιπποκράτειο» κατά τη διάρκεια της εκεί νοσηλείας της ενάγουσας, για τις διάφορες υπηρεσίες που της προσφέρθηκαν καθώς και οφειλές προς το κέντρο «Ίασης» Πάφου και το κέντρο «Υγεία» στη Λεμεσό. Περιλαμβάνονται ακόμη και οφειλές στους θεράποντες γιατρούς της ενάγουσας. Για σκοπούς ευκολίας αναφοράς, το περιεχόμενο του εν λόγω τιμολογίου ακολουθεί αυτούσιο: «ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ No. 1100 ΕΙΣΑΓΩΓΗ: 14/07/2009 ΕΞΟΔΟΣ: 24/7/2009 10 Ημέρες κλινική @ 160 1600 Αναλύσεις 140 Ακτινολογικός έλεγχος - CT - Mαγνητικές 2100 U/S κοιλιάς / νεφρών 80 Νάρθηκας αυχενοθωρακο-οσφύος 350 18 Ορροί 180 24 Neurobion 48 12 DICLAC 36 TABLETS NOOTROPIL 3 boxes 62 8 Αμπούλες DEXAMED 32 2 Διακομίσεις για αξονικό και MRI 180 Παρακολούθηση από χειρούργο 800 Αμοιβή Νευρολόγου 150 Αμοιβή Ορθοπεδικού 800 Αμοιβή Νευροχειρούργου 800 Έκδοση Πιστοποιητικού 500 10 Εξωτερικές επισκέψεις (Ορθοπεδικός, Νευροχειρούργος και Χειρούργος) 1200 ΣΥΝΟΛΟ 9058 » Επειδή έχει σημασία θα εξετάσω τις διάφορες χρεώσεις που αναφέρονται στο τιμολόγιο με διαφορετική σειρά από εκείνη που τηρείται σ' αυτό. Σύμφωνα λοιπόν με αυτό, η ενάγουσα επιβαρύνθηκε με το ποσό των €2.100,00 για ακτινολογικό έλεγχο - CT μαγνητικές. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Ε.1 ισχυρίστηκε ότι ο ακτινολογικός έλεγχος και οι μαγνητικές στοιχίζουν το συγκεκριμένο ποσό. Αναλύοντάς το ισχυρίστηκε ότι το ποσό των €250,00 είναι όσα στοιχίζουν οι ακτινογραφίες που έγιναν στην κλινική τους την ημέρα της εισόδου της ενάγουσας σ' αυτή, το ποσό των €780,00 είναι η χρέωση που του έκανε το ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης», όταν στις 16.7.2009 μετέφεραν εκεί την ενάγουσα με ασθενοφόρο, συνοδεία ορθοπεδικού, όπου έγιναν ξανά ακτινογραφίες και MRI οσφυϊκής μοίρας και αυχένος, το ποσό των €135,00 αποτελεί επιπλέον χρέωση του νοσοκομείου «Ίασης» για καινούργιες ακτινογραφίες και τέλος, το ποσό των €942,00 είναι για ανάλογες εξετάσεις στην πολυκλινική «Υγεία» στη Λεμεσό. Παρατηρώ τα εξής: Αναφορικά με το ποσό των €250,00 με το οποίο ο μάρτυρας έχει χρεώσει την ενάγουσα για τις ακτινογραφίες που έγιναν στην κλινική του, μολονότι ερωτηθείς εάν έχει κάποια σημείωση για το κόστος τους και ότι έγιναν οι εν λόγω ακτινογραφίες, απάντησε καταφατικά, εντούτοις, τέτοια σημείωση, ουδέποτε παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Ακολούθως, δεδομένου ότι ο εναγόμενος δικογραφικά αρνείται τις λεπτομέρειες ειδικών ζημιών της ενάγουσας και διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι οι ισχυριζόμενες ειδικές ζημιές της ενάγουσας είναι υπερβολικές και/ή εξογκωμένες, αυτή όφειλε να προσκομίσει κατάλληλη μαρτυρία για σκοπούς απόδειξης, καταρχήν κάθε εξέτασης στην οποία υποβλήθηκε καθώς και κάθε υπηρεσίας η οποία της προσφέρθηκε που μαζί (εξετάσεις και υπηρεσίες) συνθέτουν κάθε ποσό το οποίο αξιώνει υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, για ιατρικά έξοδα, ιατρικές εκθέσεις, φάρμακα, ζώνη οσφύος και αναλύσεις, ακολούθως, ότι όλα αυτά ήταν αναγκαία και τέλος, ότι η σχετική, κατά περίπτωση, δαπάνη για αυτά, είναι εύλογη. Στην προκειμένη περίπτωση, ενώ δέχομαι ότι η ενάγουσα υποβλήθηκε στις ακτινογραφίες που ανάφερε ο Μ.Ε.1 στην κλινική του την πρώτη μέρα που εισήλθε σ' αυτή - εξάλλου, ούτε και αμφισβητήθηκε ο μάρτυρας συναφώς με το θέμα -, ως επίσης και ότι η σχετική εξέταση ήταν αναγκαία - αφού, αυτό που υποβλήθηκε στο μάρτυρα είναι ότι, τουλάχιστον οι ιατρικές εξετάσεις που έγιναν στο κέντρο «Υγεία» δεν ήταν ιατρικά επιβεβλημένες, χωρίς να του έχει υποβληθεί ότι ισχύει το ίδιο και για την ακτινολογική εξέταση που υποβλήθηκε η ενάγουσα στην κλινική του, ενώ, ούτε και παραγνωρίζω το γεγονός, ότι, η διάγνωση του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου αποδείχθηκε εσφαλμένη ως προς τα κατάγματα που είχε υποστεί η ενάγουσα -, εκείνο που δεν έχει αποδειχθεί είναι το εύλογο της χρέωσης για τη σχετική εξέταση από το μάρτυρα. Προφανώς, το ποσό με το οποίο έχει χρεώσει την ενάγουσα καθώς και κάθε άλλη χρέωση η οποία περιλαμβάνεται στο τιμολόγιο που εξέδωσε ο ίδιος, δε σημαίνει ότι επειδή, όπως είπε στο στάδιο της κυρίως εξέτασης, οι χρεώσεις έγιναν με βάση τους ιατρικούς κανονισμούς, αυτές αποτελούν και εύλογη αμοιβή, για κάθε τέτοια χρέωση, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι οι κατ' ισχυρισμό του μάρτυρα ιατρικοί κανονισμοί στους οποίους γενικά και αόριστα έχει αναφερθεί ουδέποτε τέθηκαν ενώπιόν μου. Αναφορικά με τις τέσσερις, συνολικά, ακτινολογικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε η ενάγουσα στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης» είμαι διατεθειμένος να της επιδικάσω το ποσό των €780,00 και τούτο, επειδή, πρώτο θεωρώ δικαιολογημένες τις εν λόγω εξετάσεις, δεύτερο, τόσο η διενέργειά τους όσο και η σχετική χρέωση γι' αυτές έχουν αποδειχθεί με κατάλληλη μαρτυρία και τρίτο, όλα αυτά αναγνωρίζονται και από τον εναγόμενο, με σχετική αναφορά η οποία περικλείεται στη γραπτή αγόρευση της δικηγόρου του. Προκύπτει από το περιεχόμενο των σχετικών γνωματεύσεων του γιατρού Βορκά (Μ.Ε.4) για κάθε εξέταση (τεκμήρια 12 μέχρι 15) ότι, η οι τρεις εξετάσεις στο νοσοκομείο «Ίασης» έγιναν στις 16.7.2009 και η τέταρτη στις 19.8.

1. Περαιτέρω, από το περιεχόμενο του σχετικού τιμολογίου που εξέδωσε το ίδιο νοσοκομείο (τεκμήριο 16) προκύπτει ότι οι εξετάσεις αυτές χρεώθηκαν με το ποσό των €780,
2. Το ποσό των €135,00 που αξιώνει η ενάγουσα, για τις καινούργιες εξετάσεις, στις οποίες, όπως είπε ο Μ.Ε.1 υποβλήθηκε αυτή στο ίδιο νοσοκομείο, δεν μπορεί να της επιδικαστεί, όχι μόνο επειδή δεν έχει αποδειχθεί αλλά και για τον επιπλέον λόγο, ότι, ο μάρτυρας, συναφώς με αυτό το ποσό είναι και αναξιόπιστος και μάλιστα με βάθρο το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας. Προκύπτει από το περιεχόμενο του τιμολογίου που εξέδωσε το νοσοκομείο «Ίασης» ότι η χρέωση με το ποσό των €780,00 είναι και για τις τέσσερις, συνολικά, εξετάσεις, στις οποίες υποβλήθηκε η ενάγουσα, σε δύο ημερομηνίες (στις 16.7.2009 και στις 19.8.2009). Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει πως δεν μπορεί ο μάρτυρας να περιλαμβάνει στο τιμολόγιο που εξέδωσε ο ίδιος για την ενάγουσα για τις «καινούριες ακτινογραφίες» οποιοδήποτε ποσό, πέραν αυτού με το οποίο, το ίδιο το νοσοκομείο την έχει χρεώσει για όλες τις ακτινολογικές εξετάσεις στις οποίες την υπόβαλε και στις δύο ημερομηνίες. Ακόμη ένα στοιχείο που αποδεικνύει ότι ο μάρτυρας εντελώς αυθαίρετα και αδικαιολόγητα περιέλαβε στο τιμολόγιό του το ποσό των €135,00 είναι και το γεγονός, ότι, κανένα αποδεικτικό στοιχείο έχει τεθεί ενώπιόν μου, που ν' αποδεικνύει ότι η ενάγουσα, στο νοσοκομείο «Ίασης» υποβλήθηκε σε κάποια άλλη εξέταση, πέραν των τεσσάρων για τις οποίες υπάρχουν και οι σχετικές γνωματεύσεις, είτε ακόμη και τη χρέωση από το ίδιο νοσοκομείο για το συγκεκριμένο ποσό. Ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι για ποιο λόγο, εάν υπήρχε η συγκεκριμένη χρέωση, το νοσοκομείο που προέβη σ' αυτή, γιατί να μην εκδώσει σχετικό τιμολόγιο, όπως είχε κάνει και με το ποσό των €780,
3. Απ' εκεί και πέρα, μολονότι η ενάγουσα απέδειξε τόσο ότι έκανε ανάλογες ακτινολογικές εξετάσεις και στην πολυκλινική «Υγειά» καθώς και το ποσό των €942,00 με το οποίο αυτές χρεώθηκαν από την εν λόγω κλινική (το πρώτο δεν αμφισβητείται από τον εναγόμενο, ενώ το δεύτερο προκύπτει από το περιεχόμενο των τεκμηρίων 8 και 9) εντούτοις, για δυο λόγους θεωρώ ότι το ποσό αυτό, το οποίο περιλαμβάνεται και στο τιμολόγιο που εξέδωσε ο Μ.Ε.1 και διεκδικείται από την ενάγουσα, υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, δεν μπορεί να της επιδικαστεί. Καταρχήν, η εκ μέρους της μαρτυρία αναφορικά με την αναγκαιότητα να υποβληθεί στις εν λόγω εξετάσεις είναι αντιφατική και στερούμενη πειστικότητας. Ακολούθως, δεν έχει αποδειχθεί ότι η σχετική χρέωση είναι εύλογη. Αναφορικά με το δεύτερο πιστεύω πως δε χρειάζεται να προσθέσω οτιδήποτε άλλο, ενώ για το πρώτο παρατηρώ τα εξής: Αντεξεταζόμενος ο Μ.Ε.1 ισχυρίστηκε ότι επειδή το αποτέλεσμα των ακτινολογικών εξετάσεων του ιδιωτικού νοσοκομείου «Ίασης» ήταν σε μερική αντίθεση με αυτά του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, γι' αυτό, στις 25.7.2009 έκαναν και τρίτο έλεγχο στην ενάγουσα με MRI στην πολυκλινική «Υγειά», στο οποίο επιβεβαιώθηκαν τα ευρήματα της αντίστοιχης εξέτασης του νοσοκομείου «Ίασης», ενώ δεν επιβεβαιώθηκαν τα ευρήματα του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου για κάταγμα στον Ο
4. Στην υποβολή ότι δεν ήταν ιατρικά επιβεβλημένες οι εξετάσεις στην πολυκλινική «Υγειά», επειδή είχαν κάνει σαν δεύτερες εξετάσεις, τις εξετάσεις τύπου MRI και αξονικό στο «Ίασης» απάντησε ως εξής: «Πρώτο, έπρεπε να απαντηθεί το ερώτημα εάν τα αποτελέσματα της αξονικής του νοσοκομείου ήταν τα ορθά και το δεύτερο ερώτημα που θα έπρεπε να απαντηθεί, υπήρχε επιδείνωση ή σχετική βελτίωση, όταν φτάσαμε στο «Υγεία»; Λοιπόν, τα αποτελέσματα άμα τα συγκρίνουμε είναι ότι απόλυτα ταυτίζονται τα ευρήματα του «Ίασης» με το «Υγεία». Του νοσοκομείου υπολείπονται τα ευρήματα και επιπλέον διαπιστώνουμε ότι η θεραπεία απέδωσε όσον αφορά τουλάχιστον τον σπόνδυλο, συγκρατήθηκε η σπονδυλική στήλη και δεν μας έκανε επιδείνωση ή παράλυση.» Με τη σειρά της, η ενάγουσα (Μ.Ε.2), αντεξεταζόμενη κι' αυτή ερωτηθείσα για ποιο λόγο πήγε στην πολυκλινική «Υγεία» ισχυρίστηκε ότι πήγε για πιο ξεκάθαρη εξέταση επειδή οι γιατροί του «Ιπποκράτειου» ήθελαν να πάρουν και δεύτερη γνώμη και επειδή το μηχάνημα εκεί ήταν πιο ξεκάθαρο, πιο σύγχρονο. Επιπλέον, ο γιος του Μ.Ε.1, Γιώργος Θεοδοσίου (Μ.Ε.3), στην κυρίως εξέταση, ερωτηθείς γιατί η ενάγουσα στάλθηκε στην πολυκλινική «Υγεία» απάντησε ως εξής: «Για δυο λόγους. Όταν είδαμε τα φίλμς που την κλινική «Ίασης» και βγάλαμε τις πρώτες διαγνώσεις, ο νευροχειρούργος επέμενε ότι ήθελε ξανά επανέλεγχο λόγω της εικόνας της οποίας παραπονιέτουν η ασθενής και στη θωρακική μοίρα, ανώτερη θωρακική μοίρα, οπότε, μετά έλευσης χρόνου στον επανέλεγχο ζητήθηκε να γίνει φαντάζομαι, λόγω εμπιστοσύνης που τον νευροχειρούργο Ιωάννου στην πολυκλινική «Υγεία», αλλά είθισται όταν μιλάς για κατάγματα και ιδιαίτερα σπονδυλικής στήλης, πάντοτε θέλεις σωστό επανέλεγχο για να δεις εάν έχεις πιεστικά ευρήματα, εάν πιέζονται ρίζες εξερχομένων νεύρων και για να μπορέσεις να γράψεις την πορεία της ασθενούς.» Τέλος, ο γιατρός Ιωάννου, αντεξεταζόμενος περιορίστηκε να δηλώσει ότι ο ίδιος είναι που ζήτησε τις εξετάσεις που έγιναν στην πολυκλινική «Υγεία». Με απλή σύγκριση όσων ανάφεραν οι παραπάνω για το ίδιο θέμα καταφαίνεται πόσο αντιφατική και στερούμενη πειστικότητας είναι η εκδοχή της ενάγουσας αναφορικά με την αναγκαιότητα να υποβληθεί σε ακτινολογικές εξετάσεις και στην πολυκλινική «Υγεία». Η ενάγουσα διεκδικεί και το ποσό των €140,00 για αναλύσεις, το οποίο, επίσης περιλαμβάνεται στο τιμολόγιο (τεκμήριο 2 - ανωτέρω -). Αντεξεταζόμενος ο Μ.Ε.1 ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για αναλύσεις ρουτίνας οι λόγω αναλύσεις, τις οποίες έκανε η Τούλα Παπαξενοφώντος, σε χημείο το οποίο στεγάζεται στην κλινική του. Ο λόγος που έγιναν, ήταν για να αποκλειστεί ένα οποιοδήποτε σύμπτωμα της ενάγουσας που πιθανόν να οφειλόταν σε παθολογικό αίτιο και όχι στους τραυματισμούς της. Ερωτηθείς πώς γνωρίζει ότι είναι €140,00 οι αναλύσεις, απάντησε ως εξής: «Σε συνεννόηση μαζί της. Πάντοτε κοστολογούμε τις αναλύσεις.» Ερωτηθείς στη συνέχεια εάν η χημικός εξέδωσε κάποιο τιμολόγιο, απάντησε αρνητικά. Μολονότι δέχομαι ότι έγιναν οι εν λόγω αναλύσεις - εξάλλου, το αποτέλεσμά τους έχει κατατεθεί ως τεκμήριο (τεκμήριο 11) - καθώς και ότι ήταν αναγκαίες για το λόγο που ανάφερε ο μάρτυρας, εντούτοις, για δυο λόγους δεν έχω πεισθεί ότι θα πρέπει να επιδικάσω το ποσό των €140,00 που διεκδικεί η ενάγουσα γι' αυτές. Καταρχήν, αφ' ης στιγμής, οι αναλύσεις έγιναν από χημικό που απλώς στεγάζεται στην κλινική του Μ.Ε.1, η οποία - χημικός -, προφανώς, δεν έχει οποιαδήποτε λειτουργική σχέση με την κλινική, θεωρώ πως θα έπρεπε να παρουσιαστεί έστω κάποιο τιμολόγιο, προερχόμενο από την ίδια τη χημικό που έκανε τις αναλύσεις, στο οποίο να εμφαίνεται η σχετική χρέωση και ακολούθως, να αποδειχθεί ότι αυτή είναι εύλογη. Το δεύτερο, δεδομένου ότι (για να επαναλάβω), ο εναγόμενος, δικογραφικά ισχυρίζεται ότι οι ειδικές ζημιές της ενάγουσας είναι υπερβολικές και/ή εξογκωμένες. Η ενάγουσα αξιώνει και το ποσό των €80,00 για υπέρηχο κοιλιάς/νεφρών. Αναφορικά με το ποσό αυτό, ενώ δέχομαι πρώτο, ότι έγινε η συγκεκριμένη εξέταση, δεύτερο, ότι δικαιολογημένα έγινε - μιας και ο Μ.Ε.1, ο οποίος στην κυρίως εξέταση ισχυρίστηκε ότι όλες οι υπηρεσίες που προσέφεραν στην ενάγουσα και αναφέρονται στο τιμολόγιο (τεκμήριο 2) ήταν αναγκαίες, αντεξεταζόμενος, δεν αμφισβητήθηκε αναφορικά με την εν λόγω εξέταση - , εκείνο που δεν μπορώ να δεχθώ, επειδή και πάλιν δεν έχει αποδειχθεί είναι το εύλογο της σχετικής χρέωσης, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι, τόσο ο Μ.Ε.1 όσο και ο γιος του (Μ.Ε.3), αναφορικά με διάφορες υπηρεσίες που περιλαμβάνονται στο τιμολόγιο που εξέδωσε ο πρώτος, υπέπεσαν σε σοβαρές αντιφάσεις. Ακολουθεί ότι η ενάγουσα δε δικαιούται το ποσό των €80,
5. Αναφορικά με το νάρθηκα (αυχενοθωρακικό - οσφύος) η ενάγουσα αξιώνει το ποσό των €350,
6. Ότι της είχε τοποθετηθεί ο νάρθηκας, δεν αμφισβητείται. Αναφορικά με την αναγκαιότητα τοποθέτησής του παραπέμπω στη μαρτυρία του νευροχειρουργού Ιωάννου, τον οποίο, για λόγους που έχουν αναφερθεί θεωρώ αξιόπιστο μάρτυρα, ο οποίος, αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε χωρίς να έχει αμφισβητηθεί ότι, όταν έβλεπε την ενάγουσα σαν εξωτερική ασθενή φορούσε νάρθηκα με τον οποίο ναρθηκοποιήθηκε και ακινητοποιήθηκε ο αυχένας και ο θώρακας. Ούτε και μου διαφεύγει ότι, όπως είπε ο μάρτυρας, χωρίς και πάλιν να αμφισβητηθεί τα κατάγματα της ενάγουσας (μαζί με διάφορα άλλα που έχει αναφέρει) αντιμετωπίζονται και με ναρθηκοποίηση. Παρόλα αυτά, ούτε και αυτό το ποσό μπορώ να επιδικάσω στην ενάγουσα, επειδή δεν έχει αποδειχθεί πρώτο, ότι πληρώθηκε το ποσό που αξιώνει η ενάγουσα για την αγορά του και δεύτερο, το εύλογο της σχετικής χρέωσης. Αναφορικά με το πρώτο, αντεξεταζόμενος ο Μ.Ε.1 ισχυρίστηκε ότι το νάρθηκα τον παράγγειλαν και στάλθηκε επειγόντως από τη Λευκωσία από κάποια εταιρεία που έχει παρόμοια ορθοπεδικά είδη και τον έχουν πληρώσει. Ερωτηθείς, ωστόσο, εάν έχει απόδειξη ότι τον έχουν πληρώσει απάντησε ως εξής, ομολογώ χωρίς να έχω αντιληφθεί πλήρως τι ήθελε να πει: «Δυστυχώς, οι αποδείξεις του 2009 έκλεισαν με το λογιστή μας και είναι εκτός φακέλου είναι κάτι το οποίο μπορείτε να διαπιστώσετε εύκολα στην αξία του βοηθήματος τούτου.» Η ουσία του πράγματος είναι ότι, εάν ο μάρτυρας για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούσε να παρουσιάσει την απόδειξη πληρωμής του νάρθηκα ή έστω κάποιο τιμολόγιο δεν έχει δοθεί καμιά εξήγηση, είτε από το μάρτυρα είτε από την ενάγουσα, γιατί δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία από την εταιρεία που πούλησε το νάρθηκα, για να αποδειχθεί με την καλύτερη δυνατή μαρτυρία - και όχι με εξ ακοής μαρτυρία και μάλιστα άγνωστου βαθμού - η αξία του, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι το σχετικό ποσό αξιώνεται υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, οι οποίες καθώς ήδη έχει αναφερθεί πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά και με απόλυτη ακρίβεια. Φυσικά, το εύλογο της σχετικής χρέωσης, για όποιο ποσό και να ήταν αυτή αποτελεί ακόμη ένα πρόβλημα που θα αντιμετώπιζε η ενάγουσα σε περίπτωση που αποδείκνυε το ποσό αγοράς του νάρθηκα. Αναφορικά με το συνολικό ποσό των €358,00 που η ενάγουσα αξιώνει για ορρούς και φάρμακα (τα οποία αναφέρονται αναλυτικά στο τιμολόγιο - τεκμήριο 2 -) παρατηρώ τα εξής: Ισχυρίστηκε ο Μ.Ε.1 ότι τα διάφορα φάρμακα που συνθέτουν τη σχετική αξίωση καθώς και η δοσολογία και ο τρόπος χρήσης τους, τα οποία χορηγήθηκαν στην κλινική του κατά τη διάρκεια της δεκαήμερης νοσηλείας της ενάγουσας είναι καταγραμμένα στην κάρτα νοσηλείας της (τεκμήριο 5). Ισχυρίστηκε ακόμη, ότι τα διάφορα στοιχεία της ασθενούς που αναφέρονται στην εν λόγω κάρτα, όπως, ημερομηνία γέννησης, τόπος διαμονής και μέρα εισαγωγής, τα γράφει η νοσοκόμα. Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση δε θυμόταν ποια νοσοκόμα τα έγραψε. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση της κας Φλουρέντζου συμφώνησε μαζί της, ότι η ενάγουσα εισήχθηκε στην κλινική του στις 14.7.2009 και βγήκε στις 24.7.
7. Όταν κλήθηκε να εξηγήσει γιατί στη μια από τις δύο κόλλες, που συναποτελούν την κάρτα νοσηλείας της ενάγουσας αναγράφεται η 14.7.2014, ως η ημερομηνία εισαγωγής της στην κλινική του, απάντησε ως εξής: «Δεν ξέρω είναι της νοσοκόμας. Τα δικά μου είναι εδώ και τα φάρμακα τα οποία έχω γράψει. Το πιο πιθανότερο είναι λάθος.» Όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε εάν μπορούσε να αναγνωρίσει ποια ήταν η νοσοκόμα ή από τα γραφόμενα στο τεκμήριο, ποιες νοσοκόμες έγραψαν πάνω στην κόλλα στην οποία αναγράφεται ως ημερομηνία εισαγωγής της ενάγουσας, η 14.7.2014 έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Είναι από το 2009, άλλαξαν αρκετές νοσοκόμες. Αν προστρέξουμε, αν υπάρχει το πρόγραμμα μπορούμε να βρούμε πιθανόν.» Δεδομένου ότι το συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας του, δεν είναι και το μόνο στο οποίο εκτίθεται σε επίπεδο αξιοπιστίας θεωρώ πως, εάν η ενάγουσα ήθελε να ελπίζει ότι θα βασιζόμουν στη μαρτυρία του εν λόγω γιατρού, για να της επιδικάσω το ποσό με το οποίο την είχε χρεώσει για ορρούς και φάρμακα, θα έπρεπε να με πείσει με άλλη, αξιόπιστη μαρτυρία, ότι πράγματι πρόκειται για λάθος η αναγραφή στην κάρτα νοσηλείας της, ημερομηνίας εισαγωγής της στην κλινική του μάρτυρα, μεταγενέστερης κατά 5 ολόκληρα χρόνια από την πραγματική. Θα μπορούσε για παράδειγμα να παρουσιάσει τη νοσοκόμα που είχε συμπληρώσει το σχετικό μέρος στην κάρτα νοσηλείας, για να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό του γιατρού Θεοδοσίου ότι αυτή έγραψε τη συγκεκριμένη ημερομηνία και ότι πρόκειται περί λάθους, το γεγονός, ότι, αντί να γράψει την 14.7.2009 ως ημερομηνία εισαγωγής της στην κλινική έγραψε την 14.7.
8. Σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι, όχι μόνο δε δόθηκε κάποια εξήγηση ή δικαιολογία εκ μέρους της, γιατί δεν έγινε τουλάχιστον κάποια προσπάθεια εντοπισμού της νοσοκόμας η οποία συμπλήρωσε το συγκεκριμένο στοιχείο στην κάρτα νοσηλείας της, για να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο και να καταθέσει για το θέμα, τη στιγμή μάλιστα, που ο γιατρός Θεοδοσίου δεν απέκλεισε ότι υπήρχε τέτοια δυνατότητα θεωρώ πως έχει - λογικό - έρεισμα η υποβολή της κας Φλουρέντζου προς το γιατρό Θεοδοσίου, ότι το τεκμήριο 5 κατασκευάστηκε πρόσφατα και δεν είναι η κάρτα νοσηλείας της ενάγουσας. Η θέση μου ότι περί αυτού πρόκειται ενισχύεται και από το γεγονός, ότι, η 14.7.2014 που αναγράφεται ως ημερομηνία εισαγωγής της ενάγουσας στην κλινική «Ιπποκράτειο», ως προς τη χρονολογία, ενώ απέχει 5 ολόκληρα χρόνια από τον πραγματικό χρόνο που εισήχθηκε η ενάγουσα στην κλινική απέχει μόλις 13 μέρες, μέχρι και τις 13.1.2015 που αυτή άρχισε να καταθέτει ως μάρτυρας στην υπόθεση. Επομένως και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, ενώ δεν μπορεί να ευσταθεί ο ισχυρισμός του γιατρού Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) ότι η νοσοκόμα που συμπλήρωσε το συγκεκριμένο στοιχείο στην κάρτα νοσηλείας της ενάγουσας το 2009, «συμπτωματικά», εκ λάθους έγραψε το 2014 ως το χρόνο εισαγωγής θεωρώ ότι αυτός ή αυτή που συμπλήρωσε τουλάχιστον το συγκεκριμένο στοιχείο, έγραψε το 2014, επειδή, τότε ήταν που ετοιμάστηκε ή ορθότερα κατασκευάστηκε η σχετική κάρτα, με προοπτική να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο, για σκοπούς απόδειξης των ισχυρισμών του γιατρού Θεοδοσίου και κατ' επέκταση της υπόθεσης της ενάγουσας για ό,τι προκύπτει από το συγκεκριμένο τεκμήριο. Των παραπάνω λεχθέντων είναι φανερό ότι ελλείπει το ουσιαστικό υπόβαθρο επί του οποίου η ενάγουσα επιχειρεί να στοιχειοθετήσει τη σχετική αξίωσή της, γεγονός το οποίο, με απλά λόγια σημαίνει ότι αυτή απορρίπτεται. Λέγοντας αυτά ομολογώ πως, ακόμη και να αποδείκνυε η ενάγουσα το είδος των φαρμάκων που της είχαν χορηγηθεί στην κλινική του γιατρού Θεοδοσίου καθώς και τη δοσολογία τους (παρενθετικά να πω πως δέχομαι ότι υποβλήθηκε σε φαρμακευτική αγωγή στην εν λόγω κλινική, αφού, ακόμη και ο γιατρός Γεωργίου που κατάθεσε για την υπόθεση του εναγόμενου ανάφερε ότι με εξαίρεση το dexamed, θα έδινε και ο ίδιος όλα τα άλλα φάρμακα που ισχυρίστηκε ο γιατρός Θεοδοσίου ότι χορήγησε στην ενάγουσα, δεδομένης της διάγνωσής του γι' αυτή, σύμφωνα με όσα αναφέρει στο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό - τεκμήριο 1 -), η κατάληξή μου θα ήταν και πάλιν η ίδια, αφού, δεν υπάρχει καθόλου μαρτυρία που να αιτιολογεί τη σχετική χρέωση, για κάθε φάρμακο που χορηγήθηκε στην ενάγουσα, όπως αυτά αναφέρονται και χρεώνονται στο σχετικό τιμολόγιο (τεκμήριο 2) που εξέδωσε ο γιατρός Θεοδοσίου (Μ.Ε.1). Η ενάγουσα αξιώνει το ποσό των €180,00 για δυο διακομίσεις για αξονικό και MRI. Όπως ανάφεραν και οι γιατροί Θεοδοσίου (Μ.Ε.1 και 3) η σχετική χρέωση αφορά τις διακομίσεις της ενάγουσας στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης», οι οποίες έγιναν με ασθενοφόρο και με συνοδό γιατρό το γιατρό Γιώργο Θεοδοσίου (Μ.Ε.3). Με μόνο λόγο ότι η δεύτερη εξέταση της ενάγουσας στο νοσοκομείο «Ίασης» έγινε στις 19.8.2009, δηλαδή, περίπου ένα μήνα μετά που αυτή εξήλθε της κλινικής «Ιπποκράτειο», η οποία, στις 25.7.2009 μετέβη στην πολυκλινική «Υγεία» στη Λεμεσό, χωρίς ασθενοφόρο και χωρίς να υπάρχει ανάγκη συνοδείας της από οποιοδήποτε γιατρό, ακόμη και να έγιναν με ασθενοφόρο καθώς και με τη συνοδεία του γιατρού Θεοδοσίου (Μ.Ε.3) οι δύο διακομίσεις της στο νοσοκομείο «Ίασης», δεν έχω πειστεί ότι ήταν αναγκαίο να διακομιστεί εκεί αντί να μεταβεί με τον ίδιο τρόπο που μετέβη στην πολυκλινική «Υγεία». Το γεγονός ότι ο γιατρός Θεοδοσίου (Μ.Ε.3), όταν υπό το βάρος της αντεξέτασης στην οποία είχε υποβληθεί συναφώς με το θέμα, αντιλαμβανόμενος ότι δεν είναι λογικό, η ενάγουσα, στις 19.8.2009, ούσα στο σπίτι της, να μεταβαίνει με το αυτοκίνητό της στην κλινική «Ιπποκράτειο» και μετά να μπαίνει σε ασθενοφόρο για να πάει στο νοσοκομείο «Ίασης», έφθασε στο σημείο να αρνείται την υποβολή ότι η ενάγουσα στις 19.8.2009 δε βρισκόταν στην κλινική τους - τη στιγμή που αποτελεί κοινό έδαφος ότι αυτή, τη συγκεκριμένη μέρα βρισκόταν εκτός κλινικής - , δεν με πείθει όχι απλώς για το δικαιολογημένο των κατ' ισχυρισμών του μάρτυρα διακομίσεων της ενάγουσας, αλλά και ότι αυτές έγιναν. Ακολουθεί πως ούτε και το ποσό των €180,00 μπορώ να επιδικάσω στην ενάγουσα. Αναφορικά με το ποσό των €150,00 που απαιτεί η ενάγουσα το οποίο αποτελεί την αμοιβή του νευρολόγου Μιχαήλ (Μ.Ε.5) για την εξέταση της ενάγουσας και την ετοιμασία της σχετικής βεβαίωσης που ετοίμασε ο μάρτυρας αναφορικά με αυτή (τεκμήριο 17) παρατηρώ τα εξής: Όπως ανάφερε ο μάρτυρας εξέτασε την ενάγουσα στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ιπποκράτειο» πρώτη και τελευταία φορά στις 15.7.
9. Δε θυμάται τη φάτσα της μα ούτε και την έχει ξαναδεί. Δεν πήγε για follow up. Όπως είπε αντεξεταζόμενος - το οποίο καταγράφει και στη βεβαίωσή του -, μολονότι σύστησε MRI αυχενικής μοίρας και επανεκτίμηση δεν υπάρχει επανεκτίμηση. Ούτε και γνωρίζει εάν έγινε το MRI. Ερωτηθείς δε, εάν γνωρίζει τι έπαθε η ενάγουσα από το επίδικο ατύχημα απάντησε αρνητικά. Τέλος, στην ερώτηση της κας Φλουρέντζου για το λόγο που τον κάλεσαν αφού σύστησε MRI και δεν του έδωσαν MRI απάντησε ως εξής: «Αυτό να το ρωτήσετε από το δικηγόρο που με κάλεσε όχι εμένα. Εγώ κλήθηκα στο Δικαστήριο.» Μου φαίνεται πως, καθόλα δικαιολογημένα εισηγείται η κα Φλουρέντζου, ότι σε καμιά περίπτωση δικαιολογείται η επί του προκειμένου αξίωση της ενάγουσας, αφού συμφωνώ μαζί της - στη βάση όσων εμφανώς και με κάποιο παράπονο είπε ο μάρτυρας (ανωτέρω) - ότι πράγματι, ο λόγος για τον οποίο κλήθηκε ο συγκεκριμένος γιατρός να την εξετάσει είναι μετέωρος, μιας και χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία δεν έγινε αυτό που εισηγήθηκε ο μάρτυρας, δηλαδή, επανεκτίμηση της ενάγουσας, προφανώς από τον ίδιο, μετά το MRI αυχένος, οπότε τίθεται το ερώτημα προς τι η αρχική της εξέταση από τον ίδιο και κυρίως, γιατί αυτή να αξιώνει το ποσό της αμοιβής του από τον εναγόμενο, τη στιγμή που, ούτε η ίδια μα ούτε και κάποιος από τους μάρτυρές της εξήγησαν γιατί αποτάθηκαν στο συγκεκριμένο γιατρό, χωρίς να του δώσουν την δυνατότητα να συμπληρώσει την εξέτασή της, όπως ο ίδιος είχε κρίνει πως θα πρεπε να γίνει αυτή. Υπεισέρχομαι τώρα και στα διάφορα ποσά που αξιώνει η ενάγουσα για την αμοιβή των γιατρών Θεοδοσίου (Μ.Ε.1 και 3 αντίστοιχα) καθώς και για την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού (τεκμήριο 1) το οποίο εξέδωσε ο Μ.Ε.
10. Αρχίζοντας από το ποσό των €800,00, με το οποίο έχει χρεώσει ο γιατρός Τάκης Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) την ενάγουσα για την παρακολούθησή της στην κλινική του, κατά τη διάρκεια της δεκαήμερης εκεί νοσηλείας της παρατηρώ τα εξής: Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, κληθείς να πει πώς προέκυψε αυτό το ποσό ισχυρίστηκε ότι το ποσό αυτό είναι το minimum που χρεώνει για 14 μέρες ενδοκλινική παρακολούθηση ασθενούς. Όταν στη συνέχεια του υποδείχθηκε (και ορθά) ότι η ενάγουσα έμεινε για 10 μέρες στην κλινική του, «Για 10 μέρες.» απάντησε. Το μέγεθος της αντίφασης είναι ολοφάνερο. Απαντώντας στην επόμενη ερώτηση, μεταξύ άλλων που είπε ήταν και ότι ουσιαστικά χρέωσε περίπου €80,00 την ημέρα, επειδή υπήρχαν και άλλες χρεώσεις από τους συναδέλφους του που παρακολουθούσαν επιμέρους θέματα. Όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε εάν χρέωσαν και οι άλλοι γιατροί €800,00, «Δεν λέω αυτό, αντίθετα λέω ότι αυτή είναι η αμοιβή του γενικού χειρούργου και επιπλέον έχει χρεωθεί η ασθενής από άλλους συναδέλφους που συμπεριλαμβάνονται στο τιμολόγιο πιο κάτω.» Το πρώτο που παρατηρώ είναι ότι το ποσό των €80,00 είναι ακριβώς αυτό με το οποίο ο μάρτυρας έχει χρεώσει την ενάγουσα, για κάθε μία από τις 10 συνολικά μέρες νοσηλείας της στην κλινική του, επομένως, ο μάρτυρας δεν μπορεί να λέει ότι η σχετική χρέωση είναι στο περίπου. Έπειτα, ο μάρτυρας δεν μπορεί προκειμένου να δικαιολογήσει το ποσό των €800,00 με το οποίο έχει χρεώσει συνολικά την ενάγουσα, να ισχυρίζεται ότι, ουσιαστικά, ο ίδιος είναι ο βασικός γιατρός που είχε την ευθύνη παρακολούθησής της, σε αντίθεση με τους άλλους συναδέλφους του, οι οποίοι, όπως είπε παρακολουθούσαν επιμέρους θέματα και να ισχυρίζεται πως δε χρέωσαν και οι συνάδελφοί του την ενάγουσα με το ίδιο ποσό, τη στιγμή που, ο γιός του (Μ.Ε.3) την έχει χρεώσει με το ίδιο ακριβώς ποσό. Εν πάση περιπτώσει, δεδομένης της αναξιοπιστίας του μάρτυρα συναφώς με το θέμα, για λόγους που θα αναφέρω κατά την εξέταση της χρέωσης του γιατρού Ιωάννου, θεωρώ ότι η αμοιβή του πρώτου, για όσες μέρες κριθεί ότι, δικαιολογημένα η ενάγουσα παρέμεινε για νοσηλεία στην κλινική του ανέρχεται στο ποσό των €50,00, για κάθε μέρα νοσηλείας. Όσα ακολουθούν αναφορικά με το ποσό των €500,00 με το οποίο ο γιατρός Τάκης Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) έχει χρεώσει την ενάγουσα για την έκδοση του ιατρικού του πιστοποιητικού (τεκμήριο 1) πλήττουν ακόμη περισσότερο την αξιοπιστία του ως μάρτυρα. Ειδικότερα: Όταν του υποβλήθηκε ότι η σχετική χρέωση είναι υπερβολική, δεδομένου ότι υπήρχε και η χρέωσή του για παρακολούθηση της ενάγουσας ισχυρίστηκε ότι η εν λόγω χρέωση είναι κανονική χρέωση του ιατρικού πιστοποιητικού, μαζί ο γενικός χειρουργός και ο ορθοπεδικός. Απαντώντας στην επόμενη ερώτηση ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο πιστοποιητικό συντάχθηκε από κοινού από τον ίδιο και τον ορθοπεδικό. Ευθύς αμέσως ρωτήθηκε εάν είναι συνήθης διαδικασία να βάζει γραπτώς τη θέση του ένας γιατρός και να μην υπογράφει το πιστοποιητικό του. Απάντησε ως εξής: «Για μας είναι συνηθισμένη πρακτική, ο πρώτος τη τάξει που έχει την ευθύνη για τη θεραπεία να υπογράφει και για το δεύτερο ή και για τρίτο συνάδελφο.» Όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε εάν στο εν λόγω πιστοποιητικό αναφέρεται η γνώμη και/ή διάγνωση και των άλλων γιατρών (του νευρολόγου και νευροχειρούργου) ισχυρίστηκε ότι αυτό συντάχθηκε βάσει της δικής του γνώμης και ιατρικής άποψης, λαμβάνοντας υπόψη και τις γνώμες και απόψεις όλων των συναδέλφων του, οι οποίοι έλαβαν μέρος στη διάγνωση και θεραπεία της ενάγουσας. Ισχυρίστηκε ακόμη, ότι επιμέρους πιστοποιητικά, ξεχωριστά ζητήθηκαν και εκδόθηκαν από το νευρολόγο καθώς και το νευροχειρουργό. Και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, ομολογώ δεν μπορώ να δεχθώ πώς είναι δυνατό ένα ιατρικό πιστοποιητικό που συντάσσεται από περισσότερους, του ενός, γιατρούς, να υπογράφεται και να φέρεται ότι εκδόθηκε μόνο από τον ένα. Την ίδια ώρα αδυνατώ να αντιληφθώ με ποια λογική, αφ' ης στιγμής, τόσο ο νευροχειρουργός όσο και ο νευρολόγος έχουν χρεώσει ξεχωριστά την ενάγουσα για το ιατρικό πιστοποιητικό που εξέδωσαν, η ενάγουσα - και ουσιαστικά ο εναγόμενος σήμερα -, να επωμιστεί και με ακόμη ένα ποσό και μάλιστα μεγαλύτερο, για το πιστοποιητικό που εξέδωσε ο Μ.Ε.1, στο οποίο, όπως είπε ο ίδιος, δεν περικλείεται απλώς η γνώμη του, αλλά και η γνώμη και απόψεις, βασικά, όλων των γιατρών που έλαβαν μέρος στη διάγνωση και θεραπεία της ενάγουσας, ανάμεσά τους και αυτοί που εξέδωσαν το δικό τους πιστοποιητικό, ακόμη και ο Μ.Ε.6., του οποίου η διάγνωση ως προς τα κατάγματα, καθ' ομολογία του γιατρού Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) είναι εσφαλμένη, χωρίς ωστόσο να εξηγήσει γιατί την υιοθετεί στο πιστοποιητικό του. Προς επιβεβαίωση παραπέμπω στο ιατρικό του πιστοποιητικό, όπου, κάτω από τον τίτλο «διάγνωση» αναφέρεται και το συντριπτικό κάταγμα Ο4 (προσθίου τμηματοσώματος). Για να συνεχίσω, ερωτηθείς ο Μ.Ε.1 από την κα Φλουρέντζου, κατά πόσο συμφωνεί μαζί της ότι με βάση τα τραύματα που έπαθε η ενάγουσα έχριζε περισσότερο της προσοχής και παρακολούθησης από ορθοπεδικό γιατρό, απάντησε ως εξής: «Ο πολυτραυματίας μετά από ένα βαρύ τροχαίο, όπως η συγκεκριμένη περίπτωση απαιτούσε τη γενική επίβλεψη και προστασία από έμπειρο γενικό χειρουργό. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι που κλήθηκαν να εξετάσουν και γνωματεύσουν ήταν βοηθητικοί στην όλη προσπάθεια. Με την έξοδο της ασθενούς, ο νευροχειρούργος, κατά κύριο λόγο και ο ορθοπεδικός είχαν αυτοί πια τον πρώτο λόγο.» Φυσικά, ευθύς αμέσως, ερωτηθείς από ποιο είχε καθημερινά παρακολούθηση η ενάγουσα, εκτός από τον ίδιο, ενόσω ήταν μέσα στην κλινική, «Από τον ορθοπεδικό .» απάντησε. Συν τοις άλλοις ανακύπτει και το ερώτημα, για τη λογική με την οποία ο γιος του μάρτυρα, Γιώργος Θεοδοσίου (Μ.Κ.3) έχει χρεώσει την ενάγουσα με το ίδιο ποσό με αυτό που την έχει χρεώσει ο πατέρας του, μιας και σύμφωνα με τον τελευταίο, ο πρώτος ήταν βοηθητικός στην όλη προσπάθεια. Και κάτι ακόμη που αντανακλά και το βαθμό ακρίβειας και κατ' επέκταση, της αλήθειας που διέπει το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού του γιατρού Τάκη Θεοδοσίου (Μ.Ε.1) καθώς και το επίπεδο αξιοπιστίας του ως μάρτυρα στην υπόθεση. Διερωτώμαι ειλικρινά, πόσο ασφαλές είναι να βασιστώ στο περιεχόμενο του εν λόγω πιστοποιητικού για οτιδήποτε αναφέρεται σ' αυτό, το οποίο δεν επιβεβαιώνεται από άλλη - αξιόπιστη - μαρτυρία, αλλά και πόσο αξιόπιστος μάρτυρας μπορεί να θεωρηθεί ο συγκεκριμένος γιατρός, τη στιγμή που, ενώ, όπως είπε ο νευρολόγος Μιχαήλ (Μ.Ε.5), εξέτασε την ενάγουσα μόνο μια φορά, συγκεκριμένα στις 15.7.2009, δηλαδή καθ' ον χρόνο αυτή νοσηλευόταν στην κλινική «Ιπποκράτειο», ο γιατρός Τάκης Θεοδοσίου, στο ιατρικό του πιστοποιητικό (τεκμήριο 1) αναφέρει ότι η ενάγουσα παρακολουθείτο και μετά την έξοδό της από την κλινική του σαν εξωτερική ασθενής, μεταξύ άλλων και από νευρολόγο. Δηλαδή, από το Μ.Ε.5, ο οποίος το διαψεύδει. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Αναφορικά με το ποσό των €800,00 που η ενάγουσα αξιώνει για την αμοιβή του Μ.Ε.3 περιορίζομαι να πω ό,τι και για την αμοιβή του πατέρα του (Μ.Ε.1). Δεδομένου ότι δεν αμφισβητείται ότι ο μάρτυρας προσέφερε τις υπηρεσίες του στην ενάγουσα κατά τη διάρκεια της δεκαήμερης νοσηλείας της στην κλινική «Ιπποκράτειο», για λόγους που θα αναφέρω κατά την εξέταση της χρέωσης του νευροχειρουργού Ιωάννου θεωρώ ότι, η αμοιβή του μάρτυρα, για όσες μέρες κριθεί ότι η ενάγουσα δικαιολογημένα παρέμεινε για νοσηλεία στην εν λόγω κλινική ανέρχεται στο ποσό των €50,00 για κάθε μέρα νοσηλείας. Όσα ακολουθούν αναφορικά με το ποσό των €1.200,00 με το οποίο χρεώθηκε η ενάγουσα για τις 10 εξωτερικές επισκέψεις των γιατρών (ορθοπεδικού, νευροχειρουργού και χειρουργού) αναδεικνύουν ακόμη ένα λόγο, για τον οποίο δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία των γιατρών Θεοδοσίου, σε σχέση με τις διάφορες χρεώσεις που περιλαμβάνονται στο τιμολόγιο (τεκμήριο 1), τις οποίες, σε σημαντικό βαθμό θεωρώ αυθαίρετες και/ή αδικαιολόγητες. Την ίδια ώρα αναδεικνύεται και το βάσιμο της υποβολής της κας Φλουρέντζου προς το Μ.Ε.1, ο οποίος, ως επί το πλείστον προέβη σ' αυτές, σύμφωνα με την οποία, δεδομένου ότι γνώριζε από την πρώτη στιγμή ότι οποιαδήποτε χρέωση εκ μέρους του θα πληρωνόταν από την ασφαλιστική εταιρεία του εναγόμενου, φρόντισε να παραφουσκώσει το λογαριασμό, με την ελπίδα να πάρει όσα περισσότερα χρήματα μπορούσε. Ειδικότερα: Στο στάδιο της κυρίως εξέτασης, ερωτηθείς ο Μ.Ε.3 πόσες φορές εξέτασαν την ενάγουσα ο νευροχειρούργος (Μ.Ε.7) και ο νευρολόγος (Μ.Ε.5) ισχυρίστηκε ότι ο νευρολόγος την εξέτασε σίγουρα πάνω από 3, 4 φορές, το ίδιο και ο νευροχειρούργος, τον οποίο, όπως είπε, λόγω των προβλημάτων που είχαν με την ενάγουσα, τον κάλεσε να την εξετάσει και ως εξωτερικό ασθενή, αρκετές φορές. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι στο ποσό της αμοιβής των νευροχειρούργου, ορθοπεδικού καθώς και τη δική του, σύμφωνα με το τιμολόγιο (τεκμήριο 2) δεν περιλαμβάνονται και οι εξωτερικές επισκέψεις. Όπως είπε, οι αμοιβές που αναγράφονται είναι όταν είναι εσωτερικός ασθενής. Απ' ό,τι θυμάται, πρόσθεσε, στην αμοιβή του νευροχειρούργου, ήταν και το ιατρικό πιστοποιητικό του και όταν αναλύσουμε το ποσό των €1.200,00 είναι οι επισκέψεις σαν εξωτερικός ασθενής, δηλαδή, που πηγαινοερχόταν στην κλινική για έλεγχο. Ερωτηθείς στη συνέχεια, εάν τούτες οι 10 εξωτερικές επισκέψεις έγιναν στην κλινική τους, ισχυρίστηκε ότι έγιναν πολύ περισσότερες από τις 10 που χρεώθηκαν. Παρατηρώ τα εξής, τα οποία αναδεικνύουν πόσο αντιφατικός υπήρξε ο μάρτυρας συναφώς με όλα τα παραπάνω: Καταρχήν, ο νευρολόγος (Μ.Ε.5) (για να επαναλάβω) όπως είπε ο ίδιος επισκέφθηκε την ενάγουσα και την εξέτασε μόνο μία φορά και συγκεκριμένα, στις 15.7.2009 ως εσωτερικό ασθενή στην κλινική «Ιπποκράτειο» (και όχι «σίγουρα 3 με 4 φορές» όπως αναληθώς ισχυρίστηκε ο Μ.Ε. 3.), ενώ δεν την εξέτασε καμιά φορά ως εξωτερικό ασθενή. Ακολούθως, ο νευροχειρουργός Ιωάννου (Μ.Ε.7), ο οποίος, όπως ισχυρίστηκε ο Μ.Ε.3 εξέτασε την ενάγουσα, επίσης, σίγουρα πάνω από 3, 4 φορές ως εσωτερικό ασθενή και που λόγω των προβλημάτων που είχαν μαζί της, τον κάλεσε να την εξετάσει και ως εξωτερικό ασθενή αρκετές φορές, όπως είπε ο ίδιος εξέτασε την ενάγουσα ως εσωτερικό ασθενή μόνο δύο φορές (στις 15 και 22.7.2009) και ως εξωτερικό ασθενή, άλλες τρεις φορές (στις 8 και 29.8.2009 και στις 3.9.2009). Τέλος, ενώ ο Μ.Ε.3 ισχυρίστηκε ότι στο ποσό των €1.200,00, με το οποίο έχουν χρεώσει την ενάγουσα για τις 10 εξωτερικές επισκέψεις περιλαμβάνεται και το ανάλογο ποσό για τις εξωτερικές επισκέψεις του νευροχειρουργού, ο τελευταίος, διαψεύδοντάς τον ισχυρίστηκε ότι στο συνολικό ποσό των €800,00 που συνθέτει την αμοιβή του, ποσό €300,00 αφορά στη σύνταξη της ιατρικής βεβαίωσής του (τεκμήριο 19) και το ποσό των €500,00 την αμοιβή του, για τις 5 συνολικά επισκέψεις του στην κλινική «Ιπποκράτειο» για σκοπούς εξέτασης της ενάγουσας (τις οποίες χρέωνε με το ποσό των €100,00 κάθε φορά). Των παραπάνω λεχθέντων καταφαίνεται πόσο αυθαίρετη και αδικαιολόγητη είναι η χρέωση του ποσού των €1.200,00 για τις κατ' ισχυρισμό του Μ.Ε.3 δέκα εξωτερικές επισκέψεις στην οποία προέβη ο πατέρας του (Μ.Ε.1), ο οποίος έφθασε στο σημείο να χρεώνει την ενάγουσα δύο φορές, με το ίδιο ποσό, το οποίο, σε περίπτωση που επιδικαζόταν, ασφαλώς θα επωμιζόταν ο εναγόμενος. Για τη δεκαήμερη παραμονή της ενάγουσας στην κλινική «Ιπποκράτειο», αυτή έχει χρεωθεί με το συνολικό ποσό των €1.600,00, το οποίο αξιώνει επίσης από τον εναγόμενο. Όπως αναφέρεται στο τιμολόγιο που εξέδωσε ο Μ.Ε.1, η ενάγουσα χρεώθηκε με το ποσό των €160,00, για κάθε μέρα νοσηλείας. Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο δικαιολογημένα η ενάγουσα νοσηλεύτηκε στην κλινική του μάρτυρα και αν ναι, κατά πόσο χρειαζόταν να παραμείνει εκεί για 10 μέρες. Ακολούθως, δεδομένης της θέσης του εναγόμενου ότι οι ειδικές ζημιές της ενάγουσας είναι υπερβολικές και/ή εξογκωμένες τίθεται και το ερώτημα κατά πόσο το ποσό των €160,00 με το οποίο έχει χρεωθεί η ενάγουσα για κάθε μέρα νοσηλείας αποτελεί εύλογη χρέωση και/ή αμοιβή, για τέτοιου είδους υπηρεσίες. Στο ερώτημα κατά πόσο δικαιολογημένα νοσηλεύτηκε η ενάγουσα στην κλινική «Ιπποκράτειο» η απάντηση είναι καταφατική και τούτο, ανεξάρτητα με την κρίση μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία των γιατρών Θεοδοσίου, οι οποίοι, για λόγους που έχουν αναφερθεί έκρινα ότι στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα διάφορα ποσά με τα οποία έχουν χρεώσει την ενάγουσα για τις διάφορες υπηρεσίες που της προσέφεραν (αλλά και που δεν της προσέφεραν), είτε υπέπεσαν σε αντιφάσεις είτε ακόμη υπερέβαλαν ως προς τη σοβαρότητα και έκταση των τραυματισμών που υπέστη αυτή, εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι θέλω να πω είναι το εξής: Ενώ από τον ακτινολογικό έλεγχο στον οποίο υποβλήθηκε η ενάγουσα στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης» καθώς και στην πολυκλινική «Υγειά», όπως ο ίδιος ο Μ.Ε.1 ανάφερε δεν έχει επιβεβαιωθεί η διάγνωση του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου για συντριπτικό κάταγμα του πρόσθιου τμήματος Ο4 αυχένος και Ο5, εντούτοις, το συγκεκριμένο εύρημα περιλαμβάνεται και στο ιατρικό πιστοποιητικό του μάρτυρα, ως μέρος και της δικής του διάγνωσης, ενώ, απ' όσα έχει αναφέρει είναι σαφές, ότι το έλαβε υπόψη και για σκοπούς αιτιολόγησης της διάρκειας νοσηλείας της ενάγουσας στην κλινική του. Για να συνεχίσω, ο βασικός λόγος για τον οποίο θεωρώ δικαιολογημένη τη νοσηλεία της ενάγουσας για κάποια περίοδο στην κλινική «Ιπποκράτειο» είναι ο εξής: Αφ' ης στιγμής, στη βάση της, εσφαλμένης, έστω - όπως αποδείχθηκε - διάγνωσης του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, για το συντριπτικό κάταγμα του αυχένα, όπως είπε και ο γιατρός Γεωργίου (Μ.Υ.1), η ενάγουσα, δικαιολογημένα κρατήθηκε για νοσηλεία στο νοσοκομείο για 4 μέρες, δεδομένου ότι τα δύο κατάγματα που πραγματικά είχε υποστεί καθώς και η κρανιοεγκεφαλική κάκωση διαπιστώθηκαν καθ' ον χρόνο αυτή νοσηλευόταν στην κλινική «Ιπποκράτειο», τηρουμένων των αναλογιών, θεωρώ ότι τα συγκεκριμένα τραύματα δικαιολογούσαν την εκεί παραμονή της για νοσηλεία και περίθαλψη, για ανάλογη περίοδο. Δηλαδή, για 4 μέρες. Και, με δεδομένο ότι αυτή, για κάθε μέρα νοσηλείας της έχει χρεωθεί με το ποσό των €160,00 τίθεται το ερώτημα κατά πόσο δικαιούται το ποσό αυτό από τον εναγόμενο. Η απάντηση στο ερώτημα είναι αρνητική. Και τούτο, επειδή, ο Μ.Ε.1, ο οποίος έχει προβεί στη σχετική χρέωση υπήρξε αντιφατικός συναφώς με αυτή, ενώ, ανεξάρτητα από αυτό, ούτε και έχει αποδειχθεί ότι το ποσό αυτό αποτελεί εύλογη αμοιβή για ανάλογες υπηρεσίες. Αναφορικά με τον πρώτο λόγο για τον οποίο θεωρώ ότι, η ενάγουσα, μολονότι δικαιολογημένα είχε κρατηθεί για νοσηλεία στην κλινική «Ιπποκράτειο» για 4 μέρες, εντούτοις δε δικαιούται να αξιώνει κανένα ποσό για τη σχετική χρέωση, παρατηρώ τα εξής: Όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 1), η ενάγουσα, η οποία εισήχθηκε στην κλινική «Ιπποκράτειο» στις 14.7.2009 και εξήλθε στις 24.7.2009, για τις 10 μέρες που παρέμεινε εκεί χρεώθηκε με το συνολικό ποσό των €1.600,00 (10 μέρες @ €160,00). Αντεξεταζόμενος ο γιατρός Θεοδοσίου (Μ.Ε.1), ο οποίος προέβη και σ' αυτή τη χρέωση, ερωτηθείς εάν ενάγουσα έμενε μόνη της στο δωμάτιο 104 της κλινικής ισχυρίστηκε ότι για κάποιες μέρες έμενε μαζί με τη μητέρα της. Αν θυμάται καλά, πρόσθεσε, έμενε μαζί της για 2 μέρες. Απαντώντας σε κάποια άλλη ερώτηση ισχυρίστηκε ότι η μητέρα της ενάγουσας έμενε στο ίδιο δωμάτιο μαζί της, ως αποτέλεσμα του ίδιου δυστυχήματος. Απαντώντας στην επόμενη ερώτηση ισχυρίστηκε ότι εξέδωσε ξεχωριστό τιμολόγιο για τη μητέρα της ενάγουσας. Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής. Δεδομένου ότι, όπως είπε ο μάρτυρας, η μητέρα της ενάγουσας, για 2 μέρες (κατά μια εκδοχή, επομένως δεν αποκλείεται να είναι και για περισσότερες) έμενε στο ίδιο δωμάτιο με την ενάγουσα και στην πρώτη εξέδωσε ξεχωριστό τιμολόγιο, που με απλά λόγια σημαίνει πως, είτε για 2 μέρες παρέμεινε στο ίδιο δωμάτιο με την ενάγουσα είτε για περισσότερες, την έχει χρεώσει ξεχωριστά, με ποια λογική έχει χρεώσει την ενάγουσα και για τις 10 μέρες νοσηλείας της στην κλινική του, με το ποσό των €160,00, για κάθε μέρα νοσηλείας; Και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, δε θα πρεπε, τουλάχιστον για τις 2 μέρες που μάνα και κόρη έμεναν στο ίδιο δωμάτιο, να επωμιστούν εξ ημισείας τα έξοδα διαμονής τους σ' αυτό ή έστω, ο μάρτυρας, να δώσει κάποια εξήγηση γιατί δε συνέβη κάτι τέτοιο; Αυτό και μόνο, κατά τη γνώμη μου αποτελεί επαρκή αιτιολογία γιατί θεωρώ και αυθαίρετη, συν τοις άλλοις τη σχετική χρέωση στην οποία προέβη ο μάρτυρας. Αναφορικά με την αμοιβή του νευροχειρουργού Ιωάννου (Μ.Ε.7), η οποία ανέρχεται στο ποσό των €800,00, το οποίο αναφέρεται και στο τιμολόγιο (τεκμήριο 2) και αξιώνεται από την ενάγουσα παρατηρώ τα εξής: Αναλύοντας την αμοιβή του ο εν λόγω γιατρός, όπως είπε, για τη σύνταξη της ιατρικής του βεβαίωσης έχει χρεώσει το ποσό των €300,00, ενώ για κάθε μία από τις 5 συνολικά φορές που μετέβη στην κλινική Ιπποκράτειο και εξέτασε την ενάγουσα, η σχετική χρέωση ανέρχεται στο ποσό των €500,00 (€100,00 η κάθε επίσκεψη /εξέταση). Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, στην υποβολή ότι η χρέωση των €100,00 για κάθε επίσκεψη είναι υπερβολική και δε συνάδει με τις χρεώσεις του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου, απάντησε ως εξής: «Όχι, ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος έχει δώσει κατάλογο ενδεικτικών τιμών, χωρίς καμιά περαιτέρω οδηγία να ακολουθούνται. Είναι ενδεικτικές οι τιμές του καταλόγου. Κατά δεύτερο λόγο, να διευκρινίσω ότι η ιατρική επίσκεψη τιμάται στα €50,00 από τον ιατρικό σύλλογο και το ποσό των €100,00 προκύπτει από την αναθεώρηση των ναρθήκων των καταγμάτων την οποία επιχειρούσα κάθε φορά που έβλεπα την ασθενή, άρα, δεν ήταν απλή εξέταση ιατρική.» Αναφορικά με το ποσό των €300,00 με το οποίο ο γιατρός Ιωάννου έχει χρεώσει την ενάγουσα για την έκδοση της ιατρικής του βεβαίωσης, με μόνο λόγο ότι και ο εναγόμενος, με τη γραπτή αγόρευση της δικηγόρου του, το αποδέχεται, η ενάγουσα δικαιούται γι' αυτό απόφαση. Απ' εκεί και πέρα, δεδομένου ότι στο γιατρό Ιωάννου - στου οποίου τα ευρήματα και/ή τη διάγνωση κατά βάση στηρίζομαι για σκοπούς εξαγωγής συμπερασμάτων αναφορικά με τις σωματικές βλάβες που υπέστη η ενάγουσα και τις επιπτώσεις στην ίδια και γενικά τη ζωή της συνεπεία αυτών -, δεν υποβλήθηκε πως δεν ήταν αναγκαίες οι 5 επισκέψεις του, για σκοπούς εξέτασης της ενάγουσας μα ούτε ότι 3 επισκέψεις για τον έλεγχο της πορείας της ενάγουσας, θα ήταν ικανοποιητικές, θεωρώ και τις 5 επισκέψεις του μάρτυρα, καθόλα αναγκαίες και πλήρως δικαιολογημένες. Αναφορικά με το ποσό των €100,00 που ο μάρτυρας έχει χρεώσει την ενάγουσα για κάθε επίσκεψη, μέχρι και το ποσό των €50,00 δεν τίθεται καθόλου θέμα, αφού, πρώτο, ο μάρτυρας, το έχει αιτιολογήσει με αναφορά στον κατάλογο ενδεικτικών τιμών του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου, ο οποίος θεωρώ ότι μπορεί να αποτελέσει δείκτη προσδιορισμού της εύλογης αμοιβής για μια ιατρική επίσκεψη/εξέταση και δεύτερο, το αποδέχεται και ο εναγόμενος, με ρητή και πάλιν δήλωση της ευπαίδευτης δικηγόρου του, η οποία περιέχεται στη γραπτή αγόρευσή της. Απ' εκεί και πέρα, μολονότι ο μάρτυρας δεν έχει αμφισβητηθεί ως προς το λόγο που προέβαλε για σκοπούς αιτιολόγησης και της επιπλέον χρέωσης του ποσού των €50,00 για κάθε επίσκεψη, ωστόσο, στην απουσία κάποιας βάσης που να αποκαλύπτει το ποσό της αμοιβής άλλων συναδέλφων του, για ανάλογη επίσκεψη/εξέταση κάποιου ασθενή, όπως ήταν η ενάγουσα, δεν μου παρέχεται ευχέρεια επιδικασμού, είτε του ποσού των €100,00 το οποίο έχει χρεώσει ο μάρτυρας, είτε κάποιου άλλου, μικρότερου ποσού, πέραν του ποσού των €50,00 το οποίο και θα επιδικάσω για κάθε μία από τις 5 επισκέψεις του μάρτυρα, για σκοπούς εξέτασης της ενάγουσας. Συγκεφαλαιώνοντας, για την αμοιβή του μάρτυρα, η ενάγουσα δικαιούται απόφαση εναντίον του εναγόμενου, για το συνολικό ποσό των €550,
11. Δεδομένου ότι καθώς ήδη έχει αναφερθεί έκρινα ότι η αμοιβή των γιατρών Θεοδοσίου (Μ.Ε.1 και 3), για όσες μέρες ήθελε θεωρηθεί ότι δικαιολογημένα η ενάγουσα παρέμεινε για νοσηλεία στην κλινική «Ιπποκράτειο» ανέρχεται στο ποσό των €50,00, για κάθε μέρα νοσηλείας, σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι, καθώς επίσης έχει αναφερθεί κρίθηκε ότι η παραμονή της ενάγουσας στην εν λόγω κλινική, για τις 4 από τις 10 συνολικά μέρες που παρέμεινε εκεί ήταν δικαιολογημένη, χωρίς να έχει αμφισβητηθεί από τον εναγόμενο ότι εκεί έτυχε εξέτασης και από τους δυο γιατρούς καθημερινά - δεδομένης της φύσης και σοβαρότητας των τραυματισμών της, κατά τη γνώμη μου, καθόλα δικαιολογημένα - στην ενάγουσα, για την αμοιβή των εν λόγω γιατρών θα επιδικάσω το συνολικό ποσό των €400,00 (€200,00 σε κάθε γιατρό, δηλαδή €50,00 για κάθε μια από τις 4 μέρες που η ενάγουσα δικαιολογημένα παρέμεινε στην κλινική τους). Η ενάγουσα, με το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου δικηγόρου της αξιώνει και το ποσό των €65,
12. Το ποσό αυτό, σύμφωνα με τον κ. Λαπέρτα αντιπροσωπεύει την αξία της αγορασθείσας ζώνης οσφύος. Ούτε και αυτό το ποσό δικαιούται η ενάγουσα και τούτο, επειδή η μαρτυρία της συναφώς με το θέμα συγκρούεται με το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας, η οποία, εν μέρει παρουσιάστηκε από την ίδια στο Δικαστήριο. Ειδικότερα: Η ενάγουσα, στο στάδιο της κυρίως εξέτασης ισχυρίστηκε ότι στο νοσοκομείο έμεινε 4 μέρες και βγήκε στις 14.7.
13. Ισχυρίστηκε ακόμη, ότι στο νοσοκομείο τής τοποθέτησαν αυχενικό κολάρο και μια ζώνη στη μέση την οποία είχε αγοράσει ο πατέρας για το ποσό των €65,
14. Όπως είπε έχει τιμολόγιο και απόδειξη για τη σχετική αγορά. Τέλος, όπως ανάφερε στη συνέχεια, όταν στις 14.7.2009 έφυγε από το νοσοκομείο, η ζώνη ήταν τοποθετημένη στο σώμα της. Απαντώντας στην επόμενη ερώτηση που της υποβλήθηκε ισχυρίστηκε ότι η ζώνη τη βοηθούσε να «βαστά τη σπονδυλική στήλη.» Παρατηρώ τα εξής: Πρόκειται για το τεκμήριο 7 η απόδειξη μαζί με το σχετικό τιμολόγιο αγοράς της ζώνης στην οποία αναφέρθηκε η ενάγουσα, ημερομηνίας 27.7.2009 και τα δύο έγραφα, επομένως, διερωτώμαι πόσο βάσιμος μπορεί να είναι ο ισχυρισμός της, ότι έφυγε από το νοσοκομείο, στις 14.7.2009, έχοντας τοποθετημένη και τη ζώνη οσφύος και μάλιστα, για το λόγο που ανάφερε τη στιγμή που, από το περιεχόμενο του σχετικού τιμολογίου καθώς και της απόδειξης είσπραξης του ποσού αγοράς της ζώνης (τεκμήριο 7) που παρουσιάστηκαν από την ίδια στο Δικαστήριο προκύπτει ότι η ζώνη οσφύος αγοράστηκε στις 27.7.2009, δηλαδή, σε χρόνο που η ίδια δε βρισκόταν, ούτε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου μα ούτε και στην κλινική «Ιπποκράτειο». Εν πάση περιπτώσει, ότι στο νοσοκομείο τής είχε τοποθετηθεί μόνο αυχενικό κολάρο αναφέρεται και στο ιατρικό πιστοποιητικό του γιατρού Παπαδόπουλου (Μ.Ε.6), ο οποίος, αντεξεταζόμενος δέχθηκε ότι όταν αυτή έφυγε από το νοσοκομείο έφερε αυχενικό κολάρο. Τέλος, η ενάγουσα, για δύο λόγους, ούτε το ποσό των €47,84 που καταβλήθηκε για την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου (τεκμήριο 18) νομιμοποιείται να αξιώνει από τον εναγόμενο. Ότι έχει πληρωθεί το ποσό αυτό για σκοπούς έκδοσης του εν λόγω πιστοποιητικού και μάλιστα έναντι συγκεκριμένης απόδειξης αναφέρεται στο ίδιο το πιστοποιητικό. Ωστόσο, η απόδειξη δεν έχει τεθεί ενώπιόν μου για να διαφανεί από ποιον πληρώθηκε μα ούτε και στο πιστοποιητικό αναγράφεται αυτό το στοιχείο. Εν πάση περιπτώσει - και αυτό που θα πω αποτελεί και το βασικό λόγο για τον οποίο η ενάγουσα δε δικαιούται να αξιώνει το ποσό αυτό - αποτελεί και αντινομία η ενάγουσα να αξιώνει το ποσό που πληρώθηκε για την έκδοση του ιατρικού πιστοποιητικού, το οποίο, αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε πως ούτε καν έχει δε. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Συνοψίζοντας, η ενάγουσα δικαιούται απόφαση υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, αναλυτικά, ως ακολούθως: Για τον ακτινολογικό έλεγχο που υποβλήθηκε στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης» για το ποσό των €780,
15. Για την αμοιβή του γιατρού Τάκη Θεοδοσίου (Μ.Ε.1), για το ποσό των €200,
16. Για την αμοιβή του γιατρού Γιώργου Θεοδοσίου (Μ.Ε.3), για το ποσό των €200,
17. Για την αμοιβή του γιατρού Γιάννη Ιωάννου (Μ.Ε.7), για το ποσό των €250,
18. Για τη σύνταξη της ιατρικής βεβαίωσης του γιατρού Ιωάννου (Μ.Ε.7), για το ποσό των €300,
19. Απ' εκεί και πέρα, η ενάγουσα, στο ίδιο πλαίσιο, δηλαδή, υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων δικαιούται απόφαση και για τα ακόλουθα ποσά, τα οποία έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δυο πλευρών: Για το ποσό των €7.200,00 που αποτελεί την αξία της ζημιάς του αυτοκινήτου της με αριθμό εγγραφής KVD
20. Για το ποσό των €2.500,00, για απώλεια εισοδημάτων και ημερομισθίων. Για το ποσό των €200,00, μεταφορικά έξοδα. Το συνολικό ποσό των ειδικών ζημιών που υπέστη η ενάγουσα, εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος, για τις οποίες θα εκδοθεί απόφαση υπέρ της, υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων ανέρχεται στο ποσό των €11.630,00, πλέον τόκους. Στρέφομαι τώρα στον καθορισμό του ύψους του ποσού των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται η ενάγουσα, για τις σωματικές βλάβες που υπέστη και γενικά τις επιπτώσεις στη ζωή της, εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος, έχοντας υπόψη και τις αρχές που διέπουν το θέμα, υπό το φως όσων αναφέρονται μεταξύ άλλων και στις υποθέσεις Μαυροπετρή ν. Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66 και Ταμπούρας (ανωτέρω), από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Όσον αφορά ευρύτερα την επάρκεια των γενικών αποζημιώσεων που δόθηκαν είναι δεδομένη και αποδεκτή από τη νομολογία η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις για τον ανθρώπινο πόνο και την ταλαιπωρία, έχοντας υπόψη και τη σημασία των αποζημιώσεων. (A. Panayides Contracting Ltd v. Χαραλάμπους

(2004)1 Α.Α.Δ. 416). Η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει επίσης να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς. (Lankuttis v. Νικόλα

(2002)1 Α.Α.Δ. 1128). Βεβαίως, ορθή είναι και η άλλη διαπίστωση στη νομολογία ότι προηγούμενες αποφάσεις στα θέματα των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο (G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού

(2003)1 Α.Α.Δ. 948), ενώ η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί και οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση (Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ ν. Πολίτη

(2003)1 Α.Α.Δ. 590)». Καθώς ήδη έχει αναφερθεί η ενάγουσα, εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, κάκωση αυχενικής, θωρακικής και οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης με εμπιεστικό κάταγμα του σώματος του Α7 και Θ2 σπονδύλου με πρόσθια σφηνοειδή παραμόρφωση. Υπέστη ακόμη ευθειασμό και διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης. Και τα δύο κατάγματα που δεν είναι σοβαρά αντιμετωπίστηκαν συντηρητικά και έχουν επουλωθεί πλήρως, παρότι υπάρχει κίνδυνος αλλαγής της γραμμικότητας της σπονδυλικής στήλης, με αποτέλεσμα, η ενάγουσα να παρουσιάσει χρόνιο άλγος το οποίο αντιμετωπίζεται σε δεύτερο χρόνο με χειρουργική επέμβαση. Ωστόσο, 5,1/2 και πλέον χρόνια μετά το επίδικο ατύχημα και συγκεκριμένα, μέχρι και το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας δεν έχει τεθεί ενώπιόν μου αξιόπιστη μαρτυρία, που να καταδεικνύει έστω, ότι υπάρχει ανάγκη για τη διενέργεια τέτοιας χειρουργικής επέμβασης. Απότοκο του επίδικου ατυχήματος είναι και οι αιμωδίες (μουδιάσματα) των άνω άκρων που ένιωθε η ενάγουσα καθώς και τα εξής, τα οποία διαγνώστηκαν κατά την νευρολογική της εξέταση από το γιατρό Ιωάννου: Κατά την ψηλάφησή της διαπιστώθηκε σύσπαση των ιναυχενικών μυών. Κατά τη στροφή της κεφαλής αναπαραγόταν το αίσθημα πόνου στον αυχένα και επιτεινόταν το αίσθημα της ζάλης. Επίσης επιτεινόταν το αίσθημα του πόνου κατά την κλίση της κεφαλής. Σύμφωνα και πάλιν με το γιατρό Ιωάννου απότοκο των τραυματισμών που υπέστη η ενάγουσα ήταν και ο περιορισμός της πρόσθιας και οπίσθιας κλίσης της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης κατά 30 μοίρες και της πλάγιας κλίσης κατά 60 μοίρες. Εξαιτίας των δύο καταγμάτων που υπέστη τα οποία (για να επαναλάβω) έχουν επουλωθεί πλήρως, χωρίς να της αφήσουν κανένα λειτουργικό κατάλοιπο, αρχικά, δηλαδή, αμέσως μετά το ατύχημα και την πρώτη μετατραυματική περίοδο ένιωθε έντονο πόνο και δυσκαμψία στον αυχένα, πόνο στη σπονδυλική στήλη και σε διάφορα άλλα μέρη του σώματος, είχε ενοχλήσεις ζάλης και πονοκεφάλους, συμπτώματα τα οποία σταδιακά αποκαταστάθηκαν. Στο νοσοκομείο όπου διακομίστηκε την ημέρα του ατυχήματος τής τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο το οποίο της αφαιρέθηκε στην κλινική «Ιπποκράτειο». Εκεί τής είχε τοποθετηθεί νάρθηκας, τον οποίο έφερε περίπου για περίοδο τριών μηνών, με τον οποίο ακινητοποιήθηκε ο αυχένας και ο θώρακας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της στο νοσοκομείο για 4 μέρες και ακολούθως, για 10 μέρες στην κλινική «Ιπποκράτειο» υποβλήθηκε σε διάφορες ακτινολογικές, αιματολογικές και άλλες εξετάσεις από αρκετούς γιατρούς, διαφόρων ειδικοτήτων. Στις ακτινολογικές εξετάσεις περιλαμβάνονται και αυτές που έγιναν στο ιδιωτικό νοσοκομείο «Ίασης» στην Πάφο καθώς και στην πολυκλινική «Υγεία» στη Λεμεσό. Υποβλήθηκε ακόμη και σε έντονη φαρμακευτική αγωγή. Τέλος, της δόθηκε αναρρωτική άδεια για περίοδο τριών, περίπου, μηνών (μέχρι και τις 30.9.2009). Αναμφίβολα, όλη αυτή την περίοδο, η ενάγουσα, ηλικίας 20 ετών ταλαιπωρήθηκε αρκετά και ενδέχεται να ταλαιπωρηθεί και στο μέλλον. Σύμφωνα και πάλιν με το γιατρό Ιωάννου, απαιτείται παρακολούθησή της με τακτικό νευροαπεικονιστικό έλεγχο από ειδικό νευροχειρουργό. Δεν μπορεί να εξασκεί χειρονακτική εργασία γιατί η σωματική κόπωση και άσκηση και η άρση βαρέων αντικειμένων θα επιδεινώσει την παρούσα κλινική κατάσταση. Χρήζει ιατρικής παρακολούθησης, φυσιοθεραπειών και φαρμακευτικής αγωγής. Η αποφυγή των ανωτέρω και η προσαρμογή της καθημερινότητάς της στις ιατρικές οδηγίες κρίνεται απαραίτητη ώστε να αποφευχθεί στο μέτρο του δυνατού η επιδείνωση της κατάστασής της. Προστίθενται και τα εξής, βασικά και αυτά υπό μορφή επανάληψης: Μολονότι πλείστα όσα αναφέρονται πιο πάνω απορρέουν από τη μαρτυρία του γιατρού Ιωάννου η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη, εντούτοις, λαμβάνω σοβαρά υπόψη ότι αυτά είναι με βάση την εικόνα που ο μάρτυρας είχε σχηματίσει για την ενάγουσα, μέχρι και τις 3.9.2009 που την εξέτασε για τελευταία φορά. Σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι, όπως είπε αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, δεν μπορεί να τοποθετηθεί για τη σημερινή κατάσταση της ενάγουσας είναι φανερό, ότι, η αξία της μαρτυρίας του (που είναι και η πλέον αξιόπιστη) για τις ενδεχόμενες μελλοντικές επιπτώσεις στην υγεία της ενάγουσας είναι περιορισμένη. Και κάτι ακόμη, το οποίο θα διαδραματίσει κάποιο ρόλο στον καθορισμού του ύψους του ποσού των γενικών αποζημιώσεων που θα επιδικάσω στην ενάγουσα. Δεδομένου ότι, σύμφωνα πάντοτε με το γιατρό Ιωάννου, οι επιπτώσεις στην ενάγουσα, εξαιτίας των δυο καταγμάτων που υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα αντιμετωπίζονται με «Ναρθηκοποίηση, ακινητοποίηση, φαρμακευτική αγωγή και μετέπειτα φυσιοθεραπεία, χωρίς ωστόσο αυτή να έχει υποβληθεί σε φυσιοθεραπεία, δεδομένης και της σημασίας που αποδίδεται στη φυσιοθεραπεία σε τέτοιου είδους τραυματισμούς, στην ενάγουσα, η οποία χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία παρέλειψε να μετριάσει τη ζημιά της, σε εφαρμογή όσων αναφέρονται συναφώς με το θέμα στην υπόθεση Ταμπούρας (ανωτέρω) θα γίνει σχετική μείωση του ποσού των γενικών αποζημιώσεων που θα της επιδικαστεί. Από τη μελέτη αριθμού υποθέσεων στις οποίες με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι και των δυο πλευρών, για σκοπούς καθοδήγησης, αναφορικά με το ύψος του ποσού των γενικών αποζημιώσεων που θα επιδικάσω στην ενάγουσα θεωρώ ότι αυτή που σε κάποιο βαθμό προσομοιάζει με την παρούσα υπόθεση είναι η υπόθεση X'' Θεοδοσίου ν. Διονυσίου

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1121. Στην υπόθεση αυτή, τα τραύματα που υπέστη ο εφεσείοντας και η θεραπευτική αγωγή στην οποία υποβλήθηκε, όπως είχαν διαγνωστεί στην πρωτόδικη απόφαση παρατίθενται αυτούσια και στην εφετειακή απόφαση. Το σχετικό απόσπασμα ακολουθεί αυτούσιο: ««Ο Ενάγων συνεπεία του αυτοκινητιστικού δυστυχήματος στο οποίο ενεπλάκη στις 25.2.93, υπέστη διάφορα τραύματα σ΄ όλο του το σώμα, με σοβαρότερο το κάταγμα του 6ου θωρακικού σπονδύλου. Παρέμεινε στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε μετά το δυστύχημα για διάστημα 19-20 ημερών και του δόθηκε συντηρητική θεραπεία. Ακολούθω