← Κύπρος

ENVITEC A.E. ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΠΑΦΟΥ, Αρ. Γεν. Αίτησης: 87/2015, 1/9/2015

ENVITEC A.E. ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΠΑΦΟΥ, Αρ. Γεν. Αίτησης: 87/2015, 1/9/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A144 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ν. ΚΟΝΗ, Α.Ε.Δ. Αρ. Γεν. Αίτησης: 87/2015 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ ΝΟΜΟ ΤΟΥ 1987 ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΘΕΙ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΜΕΤΑΞΥ: ENVITEC A.E., από την Ελλάδα Απαιτητών Και ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΠΑΦΟΥ Καθ΄ ων η Αίτηση ---------------------- Αίτηση ημερομηνίας 06.04.2015 Ημερομηνία: 01/09/2015 Εμφανίσεις Για τους Αιτητές: κ. Α. Γεωργιάδης για Χρήστος Γεωργιάδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Α. Δημητρίου για Ιωαννίδης Δημητρίου ΔΕΠΕ -------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Την 06/04/2015 οι Αιτητές καταχώρησαν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενική Αίτηση, με την οποία εξαιτούνται: "1. Παρεμπίπτον διάταγμα που να διατάσσει το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Πάφου («οι Καθ΄ ων η Αίτηση») να παραδώσει στην Envitec A.E. («οι Αιτητές») την εγγυητική επιστολή της Τράπεζας EFG Eurobank Ergasias A.E. αρ. 9004044526, ημερ. 08/01/14 («η Εγγυητική»). 2. Χωρίς βλάβη στην παρ.1, παραπάνω, επιπρόσθετα και/ή διαδοχικά, παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στους Καθ΄ ων η Αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή υπηρέτες των Καθ΄ ων η Αίτηση για λογαριασμό τους, την απόσυρση και/ή την υποβολή αιτήματος για απόσυρση των χρημάτων της Εγγυητικής, ή οποιοδήποτε μέρος των εν λόγω χρημάτων, μέχρι την τελική εκδίκαση της Διαιτησίας, ή νεότερη Διαταγή του Δικαστηρίου. 3. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα το Δικαστήριο κρίνει ορθό και δίκαιο να εκδώσει. 4. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης." Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της ως άνω Γενικής Αίτησης οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση και πέτυχαν την έκδοση του πιο κάτω παρεμπίπτοντος διατάγματος: ". που να απαγορεύει στο Συμβούλιο Αποχετεύσεων Πάφου («οι Καθ' ων η Αίτηση») και/ή τους αντιπροσώπους και/ή εκπροσώπους και/ή υπηρέτες των Καθ' ων η Αίτηση για λογαριασμό τους, την απόσυρση και/ή την υποβολή αιτήματος για απόσυρση των χρημάτων της εγγυητικής επιστολής της Τράπεζας EFG Eurobank Ergasias A.E. Αρ. 9004044526, ημερ. 8/1/14, ή οποιοδήποτε μέρος των εν λόγω χρημάτων". Οι Καθ' ων η Αίτηση (Συμβούλιο Αποχετεύσεων Πάφου, «Σ.Α.ΠΑ.») καταχώρησαν ένσταση για τη συνέχιση της ισχύος του διατάγματος. Ακολούθησε η ακρόαση της παρούσας αίτησης, κατά την οποία οι δικηγόροι των δύο πλευρών προχώρησαν σε αγορεύσεις χωρίς να ζητήσουν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στην αίτηση και την ένσταση. Κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στη συνέχεια στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που αφορούν την αίτηση και την ένσταση, καθώς και των λόγων ένστασης. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Νίκου Μιχόπουλου, μηχανολόγου μηχανικού των Αιτητών και διευθυντή του έργου «Μονάδα Επεξεργασίας Λυμάτων και Αντλιοστασίων Πάφου» («το Έργο»). Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του ότι οι Αιτητές είναι ανώνυμη εταιρεία που έχει εγγραφεί σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι Αιτητές και οι Καθ' ων η Αίτηση συνήψαν την 09.11.2007 συμφωνία για τον σχεδιασμό, κατασκευή και τη δεκαετή λειτουργία και συντήρηση του Έργου («η Συμφωνία»). Ως Τεκμήριο Α1 επισυνάπτονται οι γενικοί όροι της Συμφωνίας και ως Τεκμήριο Α2 το Addendum No.10, ημερομηνίας 15.01.2007, που επίσης αποτελεί μέρος της Συμφωνίας. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η προσωρινή παραλαβή του Έργου έγινε την 05.12.2011, ενώ στη συνέχεια επιθεωρήθηκαν οι υπολειπόμενες εργασίες από τα συμβαλλόμενα μέρη και αμφότερα βεβαίωσαν ότι οι εργασίες υλοποιήθηκαν, όπως αναφέρεται στο Πρακτικό ημερομηνίας 14.03.2013 (Τεκμήριο Β1). Η τελική παραλαβή του Έργου έγινε την 04.12.2012, δηλαδή μετά την ολοκλήρωση της δωδεκάμηνης περιόδου εγγύησης του Έργου (Defects Liability Period) και εκδόθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση το Performance Certificate ημερομηνίας 27.12.2013 (Τεκμήριο Β2). Ο ενόρκως δηλών αναφέρει, επίσης, ότι κατά τη διάρκεια κατασκευής του Έργου είχαν προκύψει διαφορές μεταξύ των μερών και οι Αιτητές καταχώρησαν εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση τη Διαιτησία 19811/AGF στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου, ως επίσης, την Αγωγή 2863/13, Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Οι διαφορές μεταξύ των μερών διευθετήθηκαν πλήρως και τελικώς με τη συμφωνία συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013 (Τεκμήριο Γ). Όπως προβλέπει η συμφωνία συμβιβασμού οι Αιτητές εξασφάλισαν προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση την εγγυητική επιστολή της Τράπεζας EFG Eurobank Ergasias A.E. αρ. 9004044526 ημερομηνίας 08.01.2014 για το ποσό των €350.000,00 (Τεκμήριο Δ), («η Εγγυητική»). Ο Ν. Μιχόπουλος αναφέρει ακόμα ότι λόγω του ότι την 02.12.2014 οι Αιτητές υπέβαλαν αίτημα για έκδοση πιστοποιητικού πληρωμής για τη λειτουργία και συντήρηση του Έργου κατά τον Νοέμβριο του έτους 2014 (Τεκμήριο Ε1) και οι Καθ΄ ων η Αίτηση επιβεβαίωσαν τις ποσότητες, οι Καθ' ων η Αίτηση υπέγραψαν τιμολόγιο την 15.01.2015 για το ποσό του ως άνω πιστοποιητικού πληρωμής (Τεκμήριο Ε2). Λόγω καθυστέρησης στην πληρωμή του εν λόγω ποσού η Αιτήτρια απέστειλε διαμαρτυρόμενη την επιστολή ημερομηνίας 03.02.2015 (Τεκμήριο ΣΤ). Την 05.02.2015 οι Καθ' ων η Αίτηση ενέκριναν και υπόγραψαν τα πιστοποιητικά πληρωμής για τη λειτουργία και συντήρηση του Έργου κατά τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο 2014 (Τεκμήρια Ζ1 και Ζ2, αντίστοιχα). Λόγω του ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση εξακολουθούσαν να μην πληρώνουν οι Αιτητές έστειλαν δυο επιστολές, ημερομηνίας 18.02.2015 και 26.02.2015 (Τεκμήρια Η1 και Η2, αντίστοιχα), χωρίς όμως οι Καθ' ων η Αίτηση να αντιδράσουν με οποιοδήποτε τρόπο. Οι Αιτητές ζήτησαν συνάντηση με τον Πρόεδρο των Καθ' ων η Αίτηση για συζήτηση του θέματος. Λόγω άρνησης του Προέδρου των Καθ' ων η Αίτηση να ορίσει συνάντηση, οι Αιτητές απέστειλαν δυο επιστολές, ημερομηνίας 04.03.2015 και 05.03.2015 (Τεκμήρια Θ1 και Θ2, αντίστοιχα). Με το Τεκμήριο Θ2 δόθηκε προειδοποίηση για τερματισμό της Συμφωνίας και επισημάνθηκαν ενδεχόμενοι κίνδυνοι στη δημόσια υγεία, αλλά και πάλι δεν υπήρξε οποιαδήποτε αντίδραση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση. Την 11.03.2015 οι Αιτητές προειδοποίησαν τους Καθ' ων η Αίτηση μέσω επιστολής, ίδιας ημερομηνίας, ότι θα τερμάτιζαν τη Συμφωνία (Τεκμήριο Ι), όμως και πάλι δεν υπήρξε αντίδραση. Την 20.03.2015 οι Καθ' ων η Αίτηση επιβεβαίωσαν με το Τεκμήριο Κ ότι όφειλαν στους Αιτητές τα ποσά των πιστοποιητικών, όμως δεν πλήρωσαν οποιοδήποτε ποσό. Την 24.03.2015 οι Καθ' ων η Αίτηση με επιστολή τους (Τεκμήριο Λ) αποδέχθηκαν τον τερματισμό και ζήτησαν από τους Αιτητές να τους ενημερώσουν για το πρόγραμμα απομάκρυνσης από το Έργο. Η Συμφωνία τερματίστηκε με επιστολή των Αιτητών ημερομηνίας 26.03.2015 (Τεκμήριο Μ) και στην επιστολή αναφερόταν ότι οι Αιτητές θα απομακρύνονταν από το Έργο την 31.03.2015. Ζητήθηκε επίσης η επιστροφή της Εγγυητικής και ενημερώθηκαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση για την πρόθεση των Αιτητών να καταχωρήσουν εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση Διαιτησία στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (βάσει των άρθρων 20.1, 20.5 και 20.6 του Τεκμηρίου Α1). Μέχρι και την 26.03.2015, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είχαν εργοδοτήσει προσωπικό στο Έργο, ούτε έλαβαν οποιοδήποτε μέτρο για την ομαλή ανάληψη της λειτουργίας και συντήρησης από τους ίδιους. Το επιστημονικό και εργατικό προσωπικό των Καθ' ων η Αίτηση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Έργο και το ανέλαβε την 27.03.2015, ενώ την 31.03.2015 η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος μεταφέρθηκε στο όνομά τους. Οι Αιτητές απομακρύνθηκαν από το εργοτάξιο την 31.03.2015, σύμφωνα με το άρθρο 16.3 του Τεκμηρίου Α1 και το Τεκμήριο Μ. Περαιτέρω, απέστειλαν επιστολή ημερομηνίας 31.03.2015, με την οποία πληροφορούσαν τους Καθ' ων η Αίτηση ότι το επιστημονικό προσωπικό των Αιτητών θα παρέμενε διαθέσιμο για περίοδο 3 - 4 εβδομάδων για να βοηθήσει συμβουλευτικά και υποστηρικτικά τους Καθ' ων η Αίτηση λόγω της ανευθυνότητας των Καθ' ων η Αίτηση αφού, ενώ οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονταν ότι αποφάσισαν από το τέλος του 2014 να σταματήσουν να καταβάλλουν οφειλές στους Αιτητές και επομένως, σκόπιμα προκάλεσαν και ανέμεναν τον τερματισμό της Συμφωνίας, δεν μερίμνησαν έγκαιρα για την πρόσληψη και εκπαίδευση προσωπικού στο Έργο. Μετά τα παραπάνω γεγονότα, αναφέρει ακόμα ο ενόρκως δηλών, οι Καθ' ων η Αίτηση απέστειλαν δύο επιστολές το βράδυ της 31.03.2015 (Τεκμήρια Ξ1 και Ξ2, αντίστοιχα), με τις οποίες αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά η υποχρέωση πληρωμής των πιστοποιητικών. Προβλήθηκαν σωρεία ζητημάτων, όπως η εγκυρότητα της συμφωνίας συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013, χωρίς να δοθούν συγκεκριμένοι λόγοι, ως επίσης η απαίτηση να παραμείνουν οι Αιτητές στο Έργο. Οι Αιτητές απάντησαν με επιστολή τους ημερομηνίας 01.04.2015 (Τεκμήριο 0) επισημαίνοντας ότι είχαν ήδη απομακρυνθεί από το Έργο και ότι αυτό ήταν σε γνώση και έγινε αποδεκτό από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, ενώ επανέλαβαν το αίτημά τους για επιστροφή της Εγγυητικής. Επισημαίνετο επίσης στους Καθ΄ ων η Αίτηση πως το Έργο λειτουργούσε με ασφάλεια για πέραν των τριών ετών και δεν εφαρμοζόταν το άρθρο 16.3 (α) του Τεκμηρίου Α1. Ανεξάρτητοι μηχανικοί - ελεγκτές βεβαίωσαν γραπτώς με τα Τεκμήρια Π και Ρ ότι ο εξοπλισμός στο Έργο είχε ελεγχθεί στην παρουσία των εκπροσώπων των Αιτητών και των Καθ' ων η Αίτηση την 30.03.2015 και 31.03.2015 και ήταν πλήρης, λειτουργικός και σε καλή κατάσταση. Με επιστολή τους ημερομηνίας 02.04.2015 (Τεκμήριο Σ) οι Καθ΄ ων η Αίτηση ενημέρωσαν τους Αιτητές ότι θα προέβαιναν σε δική τους ασφάλιση του Έργου και την ίδια ημέρα οι Καθ΄ ων η Αίτηση υπέγραψαν Πιστοποιητικό Εμπειρίας προς τους Αιτητές (Τεκμήριο Τ1), το οποίο συνιστά βεβαίωση ότι κατά το 2014 η ποιότητα των εργασιών των Αιτητών, η χρονική επάρκεια (δηλαδή δεν υπήρχαν καθυστερήσεις), η επάρκεια των μέσων και του προσωπικού και η οικονομική επάρκεια των Αιτητών για την υλοποίηση των εργασιών ήταν άριστες (η ίδια βεβαίωση είχε δοθεί για το 2013 - Τεκμήριο Τ2). Ο ενόρκως δηλών, αναφέρει στη συνέχεια, ότι την 03.04.2015 ο εκ των δικηγόρων των Αιτητών κ. Ιωάννης Αναστασιάδης, από την Αθήνα, πληροφορήθηκε από την Τράπεζα ΕFG Eurobank Ergasias A.E. ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ζητούσαν ρευστοποίηση της Εγγυητικής την προηγούμενη ημέρα. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα το άρθρο 16.4 (α) του Τεκμηρίου Α1προνοεί ρητά και καθαρά ότι σε περίπτωση τερματισμού της Συμφωνίας από τους Αιτητές, οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν να επιστρέψουν άμεσα (promptly) την Εγγυητική, ενώ το άρθρο 4.2 προνοεί ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν ρευστοποίηση της Εγγυητικής εκτός στις συγκεκριμένες περιπτώσεις που απαριθμούνται στο εν λόγω άρθρο. Όπως ο δικηγόρος του τον συμβουλεύει, στην παρούσα περίπτωση η Συμφωνία ξεκάθαρα εμποδίζει τους Καθ' ων η Αίτηση να υποβάλουν αίτημα για ρευστοποίηση της Εγγυητικής και περαιτέρω, προνοεί ότι οι Καθ' ων η Αίτηση οφείλουν να επιστρέψουν αμέσως την Εγγυητική στους Αιτητές, όπως οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά. Τα πιο πάνω τέθηκαν υπόψη της ως άνω Τράπεζας με εξώδικη δήλωση - πρόσκληση ημερομηνίας 26.03.2015 του ως άνω δικηγόρου των Αιτητών (Τεκμήριο Υ). Ο ενόρκως δηλών επιχειρεί στη συνέχεια μια σύνοψη των πιο πάνω γεγονότων. Επισημαίνει ότι οι απαιτήσεις των Καθ' ων η Αίτηση οι οποίες εγέρθηκαν για πρώτη φορά μετά την απομάκρυνση των Αιτητών από το Έργο είναι αόριστες και ατεκμηρίωτες και ότι οι Καθ' ων η Αίτηση γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι οι ίδιοι που όφειλαν στους Αιτητές και ότι ουδεμία γνήσια απαίτηση έχουν προς τους Αιτητές, ως επίσης, ότι δεν συντρέχουν οποιεσδήποτε προϋποθέσεις που να νομιμοποιούν να ζητήσουν ρευστοποίηση της Εγγυητικής. Η από μέρους των Καθ' ων η Αίτηση επιδίωξη ρευστοποίησης της Εγγυητικής συνιστά προσπάθεια να προκληθεί ηθελημένα ανεπανόρθωτη βλάβη, οικονομική και ηθική, η οποία δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις. Από ότι τον πληροφορεί ο δικηγόρος των Αιτητών και απ' όσα γνωρίζει, στην παρούσα γενική αίτηση και διαιτησία που θα καταχωρηθεί υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότατα οι Αιτητές να δικαιούνται στις αξιώσεις και θεραπείες που ζητούν και ότι, όπως αναφέρεται στο Τεκμήριο Μ, οι Αιτητές υπολογίζουν τις απαιτήσεις τους και σύντομα θα τις παραπέμψουν σε διεθνή διαιτησία βάσει της Συμφωνίας. Ο ενόρκως δηλών καταλήγοντας αναφέρει: "32. Οι Αιτητές έχουν ήδη υποστεί σοβαρές απώλειες και ζημιές λόγω του τερματισμού της Συμφωνίας και της μη πληρωμής τους για τις υπηρεσίες λειτουργίας και συντήρησης του Έργου από 01/11/14 μέχρι 31/03/15, ποσού €998.367,08, όπως φαίνεται από το αίτημα για τον λογαριασμό του Μάρτη 2015, Τεκμήριο Φ. Αν τα διατάγματα δεν εκδοθούν, οι Αιτητές θα υποστούν επιπρόσθετη, σοβαρή απώλεια και ζημιά. Η ανεπανόρθωτη βλάβη των Αιτητών έγκειται στο ότι όχι μόνον θα κληθεί να καλύψει αιφνίδια στην Eurobank Ergasias A.E. ποσό των €350.000,00 εντός τριημέρου, υπό συνθήκες μειωμένης ρευστότητας, λόγω του ότι υποχρεώθηκε να καλύπτει από υπαιτιότητα των Καθ΄ ων η Αίτηση τις λειτουργικές δαπάνες του Έργου επί πεντάμηνο χωρίς να λαμβάνει το συμφωνημένο μηνιαίο τίμημα, πέραν των εγγενών προβλημάτων, γνωστών σε όλους, της Ελληνικής αγοράς, αλλά και γιατί θα κλονιστεί η τραπεζική πίστη που διαθέτουν οι Αιτητές, έχοντας ένα ιστορικό 30 ετών ανεπίληπτης εκτέλεσης των έργων που αναλαμβάνει, χωρίς να συμβεί οποτεδήποτε ανάλογο περιστατικό ρευστοποίησης δικής της εγγυητικής. Επιπλέον, λόγω του ότι οι Αιτητές είναι εισηγμένοι στη ΝΕΧΑ, θα υποχρεωθούν να εκδώσουν σχετική δημόσια ανακοίνωση προς τις Ελληνικές Χρηματιστηριακές Αρχές και να ενημερώσουν το επενδυτικό κοινό, πράγμα που θα προξενήσει ανησυχίες στην αγορά και θα πλήξει τόσο την τιμή της μετοχής της, όσο και τη θετική εικόνα που διαθέτει έναντι του κοινού, των Τραπεζών και των Δημόσιων Αρχών. 33. Εάν εκδοθούν τα διατάγματα που ζητούνται οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά αφού η ισχύς της Εγγυητικής λήγει στις 04/12/21 και εν πάση περιπτώσει επειδή οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν έχουν προβάλει μέχρι σήμερα οποιαδήποτε συγκεκριμένη απαίτηση εναντίον των Αιτητών, παρά μόνο τις εικονικές πιθανολογίες των Τεκμηρίων Ξ1 & Ξ2. Αντίθετα, παραδέχθηκαν επανειλημμένα ότι οφείλουν στους Αιτητές, τουλάχιστον τα ποσά των Πιστοποιητικών και κατακρατούν παράνομα το ποσό των €998.367,08, που είναι οφειλόμενο προς τους Αιτητές, και που είναι σχεδόν τριπλάσιο του ποσού της Εγγυητικής. 34. Η Εγγυητική είναι πληρωτέα το αργότερο εντός 3 εργάσιμων ημερών από την υποβολή του αιτήματος ρευστοποίησής της, δηλαδή σήμερα, και επομένως η έκδοση των διαταγμάτων που ζητούνται επείγει." Oι Καθ' ων η Αίτηση στην ένστασή τους, προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: "(α) Οι Αιτητές απέτυχαν και/ή παρέλειψαν να προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη (full and frank disclosure) όλων των γεγονότων και εγγράφων και/ή απέκρυψαν και/ή εσκεμμένα απέκρυψαν ουσιαστικά γεγονότα και έγγραφα, τα οποία δυνατόν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου, παρά το γεγονός ότι οι αρχές της επιείκειας αυτό ακριβώς επιτάσσουν και άρα οι Αιτητές έχουν αυξημένο καθήκον αποκάλυψης. (β) Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, αφού έχουν παραδεχθεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης αρ. 12057/2014, Δημοκρατία v. Σάββα Βέργα, Ευτύχιου Μαληκίδη και άλλων, ότι, μέσω του Γενικού Διευθυντή, κ. Χρίστου Δρακόπουλου, δωροδόκησαν τους προαναφερθέντες Βέργα και Μαληκίδη σε σχέση με το επίδικο έργο και ως εκ τούτου είναι ένοχοι δόλου και απάτης εις βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση. (γ) Οι Αιτητές δεν δικαιολογούν πραγματικά, νομικά και/ή καθόλου την έκδοση και διατήρηση του προσωρινού διατάγματος αφού δεν έχουν ισχυριστεί αλλά και ούτε έχουν αποδείξει τον οποιοδήποτε δόλο εκ μέρους της πλευράς των Καθ΄ ων η Αίτηση στο αίτημα των Καθ΄ ων η Αίτηση για την εξαργύρωση της επίδικης εγγυητικής ή άλλως πως, ενώ η ύπαρξη δόλου αποτελεί αναγκαία από την νομολογία προϋπόθεση για επίτευξη έκδοσης και διατήρησης του επίδικου διατάγματος. (δ) Οι οποιεσδήποτε αξιώσεις των Αιτητών έναντι των Καθ΄ ων η Αίτηση ουδεμία σχέση έχουν με την ανέκκλητη υποχρέωση που προκύπτει από την επίδικη εγγυητική επιστολή η οποία αποτελεί ανεξάρτητη και/ή ξεχωριστή σύμβαση από την κυρίως σύμβαση εργολαβίας μεταξύ Αιτητών και Καθ΄ ων η Αίτηση. (ε) Ουδεμία από τις προϋποθέσεις που απαιτούνται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ικανοποιείται στην υπό κρίση περίπτωση και δεν θα ήταν εύλογο και δίκαιο να διατηρηθεί και/ή να γίνει απόλυτο το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 6.4.2015. (στ) Οι Αιτητές κωλύονται από το να ζητούν απαγορευτικό διάταγμα όπως διατυπώνεται στο αιτητικό αρ. 1 της αίτησης ημερομηνίας 6.4.2015 σε σχέση με την εγγυητική επιστολή Πιστής Εκτέλεσης αρ. 90004044562 της Τράπεζας EFG Eurobank Ergasias A.E. ημερομηνίας 8.1.2014. (ζ) Δεν έχει αποδειχθεί ότι σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. (η) Δεν έχει καταδειχθεί το στοιχείο του κατεπείγοντος. (θ) Δεν υπάρχει οποιοδήποτε ή επαρκές νομικό και/ή πραγματικό υπόβαθρο το οποίο να δικαιολογεί ή να καθιστά δίκαιη υπό τις περιστάσεις την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (ι) Λόγω του δόλου και του δεκασμού που έχουν παραδεχθεί οι Αιτητές ότι έπραξαν σε βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση ως περιγράφεται στην παράγραφο (β) πιο πάνω και συγκεκριμένα στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης αρ. 12057/2014 ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου, η υπόθεση δεν πρέπει να εξεταστεί στα πλαίσια Διαιτησίας, αλλά από το Δικαστήριο." Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Χριστίνας Γεωργιάδου, Οικονομικής Διευθύντριας των Καθ' ων η Αίτηση, η οποία όπως δηλώνει τα γεγονότα τα οποία αναφέρει στην ένορκη δήλωση της τα γνωρίζει ένεκα της θέσης της, από την προσωπική της εμπλοκή στην υπόθεση καθώς και από το φάκελο που διατηρούν οι Καθ' ων η Αίτηση για την υπόθεση. Όπου αναφέρει γεγονότα για τα οποία δεν έχει προσωπική γνώση, αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησης της, ενώ για όσα νομικά ζητήματα αναφέρεται έλαβε νομική συμβουλή από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση. Η Χριστίνα Γεωργιάδου αναφέρει στην ένορκή της δήλωση ότι απορρίπτει τους ισχυρισμούς του Νίκου Μιχόπουλου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, εκτός όπου ρητά αναφέρει ότι τους παραδέχεται. Η Χριστίνα Γεωργιάδου δηλώνει ότι παραδέχεται ότι όντως οι Αιτητές και οι Καθ' ων η Αίτηση σύναψαν σύμβαση εργολαβίας ημερομηνίας 09.11.2007 («η Σύμβαση») για το σχεδιασμό, κατασκευή, συντήρηση και δεκαετή λειτουργία βιολογικής μονάδας/σταθμού στην Πάφο («το Έργο»). Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει στη συνέχεια ότι οι Αιτητές σκόπιμα και παραπλανητικά απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα, αφού δεν αποκάλυψαν τα ακόλουθα γεγονότα με την απαιτούμενη από την νομολογία ειλικρίνεια και διαφάνεια, τα οποία εμπότισαν την κάθε διαδικασία που σχετιζόταν με την ανάθεση και διαχείριση του επίδικου συμβολαίου (Τεκμήρια Α1 και Α2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) με δόλο και απάτη: "7.1 Συγκεκριμένα, ο κ. Μιχόπουλος δεν αποκάλυψε τα ακόλουθα, τα οποία είχαν παραδεχθεί οι κατηγορούμενοι Βέργας και Μαληκίδης στην ποινική υπόθεση του Κακουργιοδικείου Πάφου με αρ. 12057/2014 και τα οποία προκύπτουν και από την ίδια την απόφαση του Κακουργιοδικείου Πάφου ημερομηνίας 18.2.2015, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην παρούσα Ένορκη Δήλωση μου. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα της προαναφερόμενης απόφασης πιο κάτω: «ENVITEC S.A. Με την εν λόγω εταιρεία το Σ.Α.ΠΑ υπέγραψε συμβόλαιο (Δ΄) στις 9.11.2007. Το συμβόλαιο αφορούσε τον σχεδιασμό, κατασκευή και λειτουργία βιολογικής μονάδας/σταθμού δίπλα από το αεροδρόμιο Πάφου. Κατά την εκτέλεση των έργων που προέβλεπε το Συμβόλαιο Δ΄, ο 1ος κατηγορούμενος επικοινώνησε με τον εξ Ελλάδος Διευθυντή της ENVITEC S.A., Χρίστο Δρακόπουλο, ζητώντας από αυτόν χρήματα υπό μορφή ανταλλάγματος ώστε στα πλαίσια των εξουσιών και καθηκόντων του, ως Πρόεδρος του Σ.Α.ΠΑ, να ενεργήσει για να συνεχιστεί ομαλά η διεξαγωγή των εργασιών και να προωθούνται οι πληρωμές στην εταιρεία. Ανταποκρινόμενη στο ανωτέρω αίτημα, του 1ου κατηγορούμενου, η εταιρεία ENVITEC S.A., μέσω του Διευθυντή της, κατέβαλε τον Δεκέμβριο του 2007 στον 1ο κατηγορούμενο το ποσό των Λ.Κ.50.000. Το εν λόγω ποσό εμβάστηκε κατόπιν οδηγιών του 1ου κατηγορούμενου, σε τραπεζικό λογαριασμό συγγενικού του προσώπου σε τραπεζικό ίδρυμα της Ελλάδας (κατηγορία 76). Σε άλλη περίπτωση, μεταξύ των μηνών Σεπτεμβρίου 2013 και Ιανουαρίου 2014, ο 1ος κατηγορούμενος σε συνεννόηση με άλλα πρόσωπα ήρθαν σε επαφή με τον Χρίστο Δρακόπουλο ζητώντας του να καταβάλει στον 1ο κατηγορούμενο χρηματικό ποσό έτσι ώστε ως αντάλλαγμα να προωθήσει λόγω της θέσεως του, πληρωμές τιμολογίων της εταιρείας ENVITEC S.A. από το Σ.Α.ΠΑ για εργασίες που είχαν υλοποιηθεί. Ο Χρίστος Δρακόπουλος αποδέχθηκε την πιο πάνω πρόταση και κατέβαλε κατά την περίοδο μεταξύ των μηνών Δεκεμβρίου 2013 μέχρι Ιανουάριο 2014 το ποσό των €50.000 στον 1ο κατηγορούμενο σε μετρητά (κατηγορίες 82 και 83). Σε μια τρίτη περίπτωση, κατά το έτος 2008, ο 1ος κατηγορούμενος μετέβη ο ίδιος στην Αθήνα όπου συναντήθηκε με τον Χρίστο Δρακόπουλο και έλαβε από τον τελευταίο το ποσό των €50.000 σε μετρητά ώστε, εκ της θέσεως του ως Πρόεδρος του Σ.Α.ΠΑ, να φροντίζει για την ομαλή διεκπεραίωση της συμφωνίας και την έγκαιρη πληρωμή της ENVITEC S.A.. Για τους ίδιους λόγους ο 1ος κατηγορούμενος έλαβε, κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ 2012 μέχρι 2014 από το Χρίστο Δρακόπουλο το επιπλέον ποσό των €75.000 (κατηγορίες 102 και 120 αντίστοιχα). Εν τω μεταξύ ο 2ος κατηγορούμενος [Ευτύχιος Μαληκίδης], ως Γενικός Διευθυντής του Σ.Α.ΠΑ, προσέγγισε τον Χρίστο Δρακόπουλο ζητώντας από αυτόν χρήματα υπό μορφή ανταλλάγματος ώστε στα πλαίσια των εξουσιών και καθηκόντων του να ενεργήσει για να συνεχιστεί ομαλά η διεξαγωγή των εργασιών και να προωθούνται έγκαιρα οι πληρωμές στην εν λόγω εταιρεία. Ο Χρίστος Δρακόπουλος αποδέχτηκε την πιο πάνω πρόταση και κατέβαλε στον 2ο κατηγορούμενο μεταξύ του μηνός Νοεμβρίου 2007 και του έτους 2008 το ποσό των €105.000 σε μετρητά (κατηγορία 95).» 7.2 Τα όσα αναφέρονται πιο πάνω, αποτελούν αδιαμφισβήτητη μαρτυρία, παραδοχή και απόδειξη ότι οι Αιτητές μέσω του Προέδρου και Γενικού Διευθυντή τους, Χρίστου Δρακόπουλου, μεταξύ των ετών 2007 και 2014 προέβησαν στην καταβολή των πιο κάτω δωροδοκιών / «μιζών» και πληρωμών για σκοπούς δεκασμού στους Βέργα και Μαληκίδη οι οποίοι κατείχαν τις θέσεις του Προέδρου και Γενικού Διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση αντίστοιχα: (.) 7.3 Συνεπώς, συνολικά οι Αιτητές πλήρωσαν, δόλια και για σκοπούς δωροδοκίας, μιζών και δεκασμού, (.) 7.4 Όπως προκύπτει από το λεκτικό της ως άνω αναφερόμενης απόφασης του Κακουργιοδικείου Πάφου, οι Αιτητές κατέβαλαν στον Σάββα Βέργα και τον Ευτύχιο Μαληκίδη χρηματικά ποσά, (.) ως αντάλλαγμα ώστε στα πλαίσια των εξουσιών και καθηκόντων τους, να ενεργήσουν για την υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση αποφάσεων για εγκρίσεις των εργασιών των Αιτητών και την προώθηση των πληρωμών για απαιτήσεις που υπέβαλλαν στο Έργο. 7.5 Αναφέρω, επίσης, κατόπιν πληροφόρησης που έχω λάβει από τους δικηγόρους των Καθ΄ ων η Αίτηση, ότι οι Αιτητές είναι υπεύθυνοι για την καταβολή του ως άνω αναφερόμενου ποσού προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Περαιτέρω, αναφέρω ότι ενόψει των συνεχών και εκτεταμένων ερευνών επί αυτής ακριβώς της βάσης του δεκασμού, είναι πολύ πιθανόν να διαφανεί ότι οι Αιτητές έχουν προβεί σε καταβολή περισσότερων ποσών έναντι παράνομων ανταλλαγμάτων υπό τη μορφή δωροδοκίας και δεκασμού. 7.6 Ευσεβάστως υποβάλλω ότι είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η τελευταία πληρωμή των €50.000 προς τον Βέργα έγινε μετά από την παραλαβή του Έργου αλλά μεταξύ του Σεπτεμβρίου 2013 και του Ιανουαρίου 2014, δηλαδή ταυτόχρονα με τη σύναψη της «συμφωνίας συμβιβασμού» ημερομηνίας 23.12.2013 (Τεκμήριο Γ στην Ένορκη Δήλωση Μιχόπουλου που υποστηρίζει την αίτηση) δια της οποίας οι Αιτητές πληρώθηκαν το ποσό των απαράδεκτα υπέρογκο ποσό των €1.370.000, σε βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση και των πολιτών της επαρχίας Πάφου. 8. Όλα τα πιο πάνω, βεβαίως, έγιναν εν αγνοία των νομοταγών μελών των Καθ' ων η Αίτηση. " Οι Καθ' ων η Αίτηση με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 23.04.2015 (Τεκμήριο 2) προέβησαν σε τερματισμό της Σύμβασης ημερομηνίας 09.11.2007 για το Έργο, καθώς και στην ακύρωση (rescission) της «συμφωνίας συμβιβασμού» ημερομηνίας 23.12.2013 λόγω παράβασης των όρων 15.2 (
  2. f)(
  3. i)και (
  4. ii)της Σύμβασης, οι οποίοι δίνουν στους Καθ' ων η Αίτηση δικαίωμα άμεσου τερματισμού της Σύμβασης.* ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- * "The employer shall be entitled to terminate the contract if the Contractor: (
  5. f)gives or offers to give (directly or indirectly) to any person any bribe, gift, gratuity, commission or other thing of value, as an inducement or reward (
  6. i)for doing or forbearing to do any action in relation to the Contract, or (
  7. ii)for showing or forbearing to show favour or disfavour to any person in relation to the Contract or if any of the Contractor's Personnel, agents or Subcontractors gives or offers to give (directly or indirectly) to any person any such inducement or reward as is described in the sub - paragraph (f). However, lawful inducements and rewards to contractor's personnel shall not entitle termination. In any of these events or circumstances, the Employer may, upon giving 14 days' notice to the Contractor, terminate the Contract and expel the Contractor from the Site. However, in the case of sub - paragraph (
  8. e)and (f), the Employer may by notice terminate the Contract immediately. Είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση, συνεχίζει η ενόρκως δηλούσα, ότι οι Αιτητές έχουν παραβεί τους ως άνω ρηθέντες ουσιώδεις και ρητούς όρους της Σύμβασης αφού, διαμέσου των παράνομων και αντισυμβατικών ενεργειών τους ως εταιρεία αλλά και διαμέσου των παράνομων και αντισυμβατικών ενεργειών του Διευθυντή τους, Χρίστου Δρακόπουλου, έχουν παραδεχθεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου τον δεκασμό του πρώην Δημάρχου Πάφου, Σάββα Βέργα, αλλά και του πρώην Γενικού Διευθυντή του Σ.Α.ΠΑ., Ευτύχιου Μαληκίδη, με σκοπό να «διευκολύνονται» οι πληρωμές ποσών προς τους Αιτητές σε σχέση με την επίδικη Σύμβαση. Η ενόρκως δηλούσα υποβάλλει τη θέση ότι είναι βαρύνουσας σημασίας γεγονός το ότι η παράβαση της Σύμβασης εκ μέρους των Αιτητών δεν είναι κάποιος ατεκμηρίωτος ισχυρισμός αλλά προέρχεται από την ενώπιον του Κακουργιοδικείου Πάφου παραδοχή του ίδιου του Διευθυντή των Αιτητών και αποτελεί μια από τις μαρτυρίες στις οποίες το Κακουργιοδικείο βασίστηκε για να καταδικάσει τον Σάββα Βέργα και τον Ευτύχιο Μαληκίδη, οι οποίοι παραδέχθηκαν ενοχή στις κατηγορίες εναντίον τους στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης 12057/2014. Η ενόρκως δηλούσα διευκρινίζει ότι τα πιο πάνω τα παραδέχθηκε ο Διευθυντής των Αιτητών στην Αστυνομία στη γραπτή του κατάθεση και μετέπειτα, ως μέρος μιας συμφωνίας για να μην προχωρήσει ποινική δίωξη εναντίον τους και του Διευθυντή τους, μέσω της οποίας ο Δρακόπουλος παρουσιάστηκε ως μάρτυρας κατηγορίας εναντίον των ατόμων που ο ίδιος αλλά και οι Αιτητές δέκασαν σε σχέση με την επίδικη Σύμβαση. Από την πιο πάνω μαρτυρία είναι εμφανές, σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, ότι οι Αιτητές από την αρχή της σχέσης τους με τους Καθ' ων η Αίτηση ενεργούσαν παράνομα, αντισυμβατικά και με κακή πίστη με σκοπό να καταδολιεύσουν τους Καθ' ων η Αίτηση μέσω του δεκασμού συγκεκριμένων ατόμων εντός του Διοικητικού Συμβουλίου των Καθ' ων η Αίτηση έτσι ώστε να εκδίδονται δόλια πιστοποιητικά παραλαβής εργασιών και για να εγκρίνονται υπέρογκες και αδικαιολόγητες πληρωμές προς τους Αιτητές σε όλα τα στάδια υλοποίησης του Έργου. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός, συνεχίζει η ενόρκως δηλούσα, ότι η πρώτη παράνομη πληρωμή (μίζα) εκ μέρους των Αιτητών έγινε τον Δεκέμβριο του 2007, δηλαδή υπήρχε από τότε παράβαση εκ μέρους των Αιτητών των αναφερόμενων όρων 15.2 (
  9. f)(
  10. i)(ii). Είναι επίσης παραδεκτό γεγονός, σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, ότι μίζες πληρώθηκαν σε δυο περιπτώσεις, κατά τον Νοέμβριο του 2007 και τον Νοέμβριο του 2008, για τους ίδιους ακριβώς σκοπούς. Περαιτέρω, η πληρωμή των μιζών κατά τον Σεπτέμβριο του 2013 και Ιανουάριο του 2014 έγινε σε ένα καθόλου τυχαίο σημείο στη συμβατική σχέση μεταξύ Αιτητών και Καθ' ων η Αίτηση. Οι μίζες Σεπτεμβρίου και Ιανουαρίου πληρώθηκαν σε σχέση με τη συμφωνία συμβιβασμού μεταξύ των μερών ημερομηνίας 23.12.2013, βάσει της οποίας εξασφαλίστηκε η επίδικη Εγγυητική, δηλαδή να ασκηθεί πίεση από τα άτομα που είχαν υποπέσει στο ποινικό παράπτωμα του δεκασμού εντός του Διοικητικού Συμβουλίου των Καθ' ων η Αίτηση έτσι ώστε να προωθηθούν οι απαιτήσεις των Αιτητών και να καμφθεί η αντίσταση των υπόλοιπων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου που δεν δέχονταν τα ποσά που αξίωναν οι Αιτητές. Από την πιο πάνω παράνομη και αντισυμβατική συμπεριφορά, υποστηρίζει η ενόρκως δηλούσα, είναι εμφανές ότι οι Αιτητές εισήλθαν στη Σύμβαση ημερομηνίας 09.11.2007 με κακή πίστη και με σκοπό να καταδολιεύσουν τους Καθ' ων η Αίτηση με τον τρόπο που περιγράφεται πιο πάνω. Δεδομένου ότι οι Αιτητές, υπογραμμίζει η ενόρκως δηλούσα, κατά την έκδοση του επίδικου Διατάγματος ημερομηνίας 06.04.2015 δεν ανέφεραν στο Δικαστήριο οτιδήποτε σε σχέση με τις πιο πάνω παράνομες και αντισυμβατικές ενέργειες τους, αυτό αποτελεί κατάφωρη ρήξη του καθήκοντος πλήρους και αληθούς αποκάλυψης που βαραίνει τους Αιτητές όταν είναι ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση αναζητώντας προσωρινό διάταγμα. Τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Ν. Μιχόπουλου, ότι την 31.03.2015 "Προβλήθηκαν σωρεία ζητημάτων και αμφισβητήθηκε, επίσης για πρώτη φορά, η εγκυρότητα της συμφωνίας συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013 χωρίς όμως να δοθούν συγκεκριμένοι λόγοι." αποτελεί παραπλάνηση του Δικαστηρίου, αφού οι Αιτητές γνώριζαν πολύ καλά τους λόγους για τους οποίους αμφισβητείτο η συμφωνία συμβιβασμού, αφού δεν ήταν άλλοι από τη δόλια και παράνομη συμπεριφορά των Αιτητών. Είναι επίσης φανερό, σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, ότι οι Αιτητές έσπευσαν να τερματίσουν τη Σύμβαση την οποία έχουν εν τω μεταξύ εγκαταλείψει εντελώς, χωρίς να δώσουν περιθώριο στους Καθ' ων η Αίτηση να διερευνήσουν τις συνέπειες των παράνομων και δόλιων πράξεών τους. Η ενόρκως δηλούσα, αναφέρει επίσης, ότι η δόλια και παράνομη συμπεριφορά των Αιτητών αιτιολογεί τόσο τη στάση των Καθ' ων η Αίτηση, όσο και το επανάνοιγμα κάθε ενέργειας και πιστοποίησης του Έργου και ότι από τις μέχρι τώρα έρευνες έχει διαπιστωθεί σε σχέση με την κατάσταση της Σύμβασης καθυστέρηση στην εκτέλεση του Έργου, αλλαγή της εγκατάστασης αποθήκευσης βιοαερίου (αεροφυλάκιο), υπερπληρωμές σε σχέση με τη μέτρηση ποσότητας ροής επεξεργασμένων λυμάτων, δικαιολογημένη αμφισβήτηση της εγκυρότητας της συμφωνίας συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013 και δίδονται λεπτομέρειες. Σύμφωνα ακόμα με την ενόρκως δηλούσα οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται ότι η επιστολή τους ημερομηνίας 24.03.2015 αποτελεί αποδοχή του τερματισμού της Σύμβασης. Οι Αιτητές επιθυμούσαν να απελευθερωθούν από τη συμβατική τους σχέση με τους Καθ' ων η Αίτηση, να πάρουν τα χρήματα που δόλια είχαν εισπράξει μέσω της συμφωνίας συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013 και να πάρουν πίσω την εγγυητική επιστολή που είχαν καταθέσει για την πιστή εκτέλεση του Έργου. Οι πιο πάνω παράνομες και δόλιες ενέργειες των Αιτητών αιτιολογούν πλήρως, τόσο νομικά, όσο και εκ των πραγμάτων, τη διερεύνηση και το επανάνοιγμα της επίδικης Σύμβασης, καθώς και της απαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση για επιστροφή κάθε ποσού που τους οφείλεται σε σχέση με την επίδικη Σύμβαση. Ο όρος 16.4 της Σύμβασης έχει εφαρμογή σε συμβόλαιο που έχει καθόλα κανονική πορεία και όχι σε σύμβαση που έχει εμποτιστεί (από τους Αιτητές) με δόλο και απάτη. Βάσει των πιο πάνω, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν οφείλουν οποιαδήποτε ποσά στους Αιτητές, αλλά είναι οι Αιτητές που οφείλουν στους Καθ' ων η Αίτηση ποσό που υπερβαίνει τα €3.000.000, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι δόλιες πιστοποιήσεις των εκτελεσθεισών εργασιών που παρατηρούνται στο Έργο (αντίγραφα σχετικών επιστολών του Γενικού Ελεγκτή ημερομηνίας 11.08.2014 και 03.09.2014 επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 3 και 4, αντίστοιχα). Η απαίτηση των Καθ' ων η Αίτηση για την εξαργύρωση της επίδικης εγγυητικής επιστολής ήταν καθόλα αιτιολογημένη. Συνεπώς, οι Αιτητές δεν είναι σε θέση να δείξουν ότι έχουν καλή υπόθεση σε σχέση με το επίδικο θέμα, που είναι το δικαίωμα είσπραξης της εγγυητικής, και έχοντας υπόψη τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, οι Αιτητές δεν έχουν ορατή πιθανότητα να πείσουν ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν δικαιούνται στην είσπραξη της επίδικης εγγυητικής επιστολής. Η ενόρκως δηλούσα, στη συνέχεια της ένορκης δήλωσής της επισημαίνει ότι οι Αιτητές δεν έρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και κάνει αναφορά στο Δίκαιο της επιείκειας. Περαιτέρω, υποβάλλει τη θέση ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 101/1987 το Δικαστήριο έχει δικαίωμα να διατάξει όπως η διαφορά δικαστεί ενώπιον Δικαστηρίου παρά ενώπιον Διαιτητή και η παρούσα περίπτωση είναι κατάλληλη για την επίκληση της πιο πάνω διάταξης. Η ενόρκως δηλούσα, αναφέρει ακόμα, ότι οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ζημιά ή και ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι ο λόγος για τον οποίο έσπευσαν να τερματίσουν τη Σύμβαση ήταν για να αποφύγουν τις ευθύνες και συνέπειες των πράξεών τους και προβαίνει σε διάφορα επιχειρήματα προς υποστήριξη των θέσεων των Καθ' ων η Αίτηση. Τέλος, η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται στο Δίκαιο σε σχέση με Τραπεζικές Εγγυήσεις και Εγγυητικές Επιστολές, στο λεκτικό της Επίδικης Εγγυητικής για να καταλήξει ότι οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ότι δικαιούνται είτε νομικά, είτε εκ των πραγμάτων στην έκδοση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 06.04.2015 και αιτείται την απόρριψή του με έξοδα. Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 επανεξετάστηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557 και σε πληθώρα άλλων αποφάσεων και είναι αχρείαστη οποιαδήποτε επανάληψή τους σε έκταση. Αρκεί μόνο να λεχθεί ότι πρέπει να ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου αυτού προτού εξεταστούν περαιτέρω εκείνοι οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Η πρώτη προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν από του να καταδειχθεί συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και είναι αρκετό να επιδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αν ο αιτητής είναι σε θέση νε δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανότητα επιτυχίας αλλά και κάτι λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει στο στάδιο αυτό την αίτηση με σκοπό την κατάληξη τελικών συμπερασμάτων είτε επί του πραγματικού είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης αφού αυτό αποτελεί έργο του εκδικάζοντος την ουσία της υπόθεσης Δικαστηρίου (Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω) και Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Βεβαίως κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με την διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών προϋποθέσεων είναι αναγκαία χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση (βλ. Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd (ανωτέρω). Περαιτέρω, λόγω του ότι η διαδικασία έκδοσης ενός προσωρινού διατάγματος προέρχεται από το δίκαιο της επιείκειας το Δικαστήριο δύναται χωρίς να εξετάσει την ουσία του, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο διαφορετικά θα μπορούσε να μη το είχε εκδώσει [βλ. Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350 και Γρηγορίου v. Χριστοφόρου (ανωτέρω)]. Ο παράγων του χρόνου μπορεί επίσης να είναι σημαντικός και ο αιτητής θα πρέπει να δείξει κατά το μονομερές στάδιο το επείγον του θέματος, παρακάμπτοντας έτσι την συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του έτερου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο μπορεί για τον λόγο αυτό να ακυρώσει το διάταγμα, λόγω του ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση [Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)
(1994)1 AAΔ 836, Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 ΑΑΔ 947)]. Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος είναι υπό συνήθεις συνθήκες η διατήρηση του status quo ante μέχρι της εκδίκασης της υπόθεσης και όχι η προκατάληψη της έκβασης της υπόθεσης επί της ουσίας [βλ. Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ. ά.
(2000)1 ΑΑΔ 169, Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578]. Eξετάζοντας την υπό κρίση αίτηση κρίνω σκόπιμο όπως εξεταστεί πρώτα το θέμα του κατά πόσον υπήρξε τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το μονομερές στάδιο ώστε το Δικαστήριο να ακυρώσει το διάταγμα χωρίς να προχωρήσει καν στην εξέταση της ουσίας του. Στην υπόθεση Pescara Inv. Ltd v. Πλοίου Ganza,
(1998)1 ΑΑΔ 1454 λέχθηκε ότι: "Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επιδρούν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου για την παροχή ή μη της αιτούμενης θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται κατ΄ εξοχή στην περίπτωση τέτοιων αιτήσεων. Το στοιχείο τα πρόθεσης εξαπάτησης είναι άσχετο. Εκείνο που έχει αποφασιστική σημασία είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εφ΄ όσον, στην απουσία τους, η απόφαση του Δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής [βλέπε, μεταξύ άλλων Amathus Navigation Co. Ltd v. Concort Express Liners and others
(1993)1 ΑΑΔ 1030, Γρηγορίου και άλλοι v. Χριστοφόρου και άλλων
(1995)1 ΑΑΔ 248, Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Limited κ. ά.,
(1996)1 (Α) ΑΑΔ 597, Caspi Shipping Ltd και άλλοι v. Πλοίου SAPPHIRE SEAS (Aρ. 2)
(1997)1 (Β) ΑΑΔ 833, The Timberland Co. of U.S.A. v. Evans & Sons Limited και άλλοι
(1998)1 ΑΑΔ 1179, The Andria
(1984)1 All E. R. 1126 (C.A.)" Περαιτέρω, στην υπόθεση A. ELIA & CO. LTD (Aρ. 2)
(1999)1 ΑΑΔ 428 λέχθηκε ότι: "Η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο εκείνα τα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα τα γεγονότα τα οποία ο αιτητής θα μπορούσε να αποκαλύψει με μια εύλογη έρευνα. [Ίδε Χριστοφόρου v. Γρηγορίου
(1995)1 ΑΑΔ 224]. Αν ο αιτητής παραλείψει να συμμορφωθεί με την πιο πάνω υποχρέωση τότε το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να προβεί στην έκδοση του διατάγματος, ανεξάρτητα αν η παράλειψη ήταν αθώα ή σκόπιμη. [Ίδε Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow Holdings plc (Lavens, third party)
(1998)3 All E. R. 178]." Oμοίως στην υπόθεση Brink's (ανωτέρω) αναφέρεται ότι η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα που θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα. Τέλος στην υπόθεση Larissa (Αρ. 2)
(1997)1 (Γ) ΑΑΔ 1333 λέχθηκε ότι: "Αποτελεί πάγια θέση της νομολογίας ότι μια μονομερής αίτησης είναι υψίστης πίστεως ("uberrima fides") και παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του δικαστηρίου οδηγεί στην ακύρωση της διαταγής που δόθηκε στη μονομερή αίτηση (βλ. Στυλιανού v. Στυλιανού, Έφεση αρ. 8/31.3.92). Η υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα. Ο Δικαστής κρίνει αν το γεγονός που παραλήφθηκε είναι ουσιαστικό, αν δεν ήταν γνωστό στον αιτητή και δεν μπορούσε εύλογα να γίνει γνωστό, και αν η παράλειψη έγινε χωρίς σκοπό παραπλάνησης (βλ. Γρηγορίου v. Χριστοφόρου, Πολιτική Έφεση 8181/23.3.95). Στην Cobelfret κ. ά. v. Cyprus Potato Marketing Board, Πολιτική Έφεση 8351/8.7.96 (απόφαση Ολομέλειας) το θέμα τέθηκε ως εξής: "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου [βλ. Jadranska Slobodna Providba v. Photos Photiades & Co
(1965)1 CLR 58, Abdu All Altobeiqui v. M/V Nada G. and another
(1985)1 CLR 543, Sekavin S.A. v. Ship "Platon Ch"
(1987)1 CLR 297, Amathus Navigation Co. Ltd v. Concort Express Liners and others, Αγωγή Ναυτοδικείου 27/93/22.12.93 και Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd κ. ά., Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου 157/90/30.5.96]." Στην Demstar (πιο πάνω) (απόφαση Ολομέλειας) κρίθηκε ότι το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. Στην Attorney-General and Another (No. 2) v. Savvides
(1979)1 CLR 349, 367 με αναφορά στο Supreme Court Practice 1979, σελ. 477, υποδεικνύεται ότι όλα τα γεγονότα πρέπει να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και να μην αποκρύβεται τίποτε άλλως το διάταγμα δύναται να ακυρωθεί χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ουσία." Προκύπτει αβίαστα από τη μελέτη της ένορκης δήλωσης του Ν. Μιχόπουλου ότι η πλευρά των Αιτητών δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο την εμπλοκή του Χρίστου Δρακόπουλου, ως διευθυντή των Αιτητών, στην ποινική υπόθεση 12057/2014 ενώπιον του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Πάφου. Την 18.02.2015 το Κακουργιοδικείο Πάφου επέβαλε ποινή στο Σάββα Βέργα, Δήμαρχο Πάφου και Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Πάφου (Σ.Α.ΠΑ.) (κατηγορούμενου 1) και στον Ευτύχιο Μαληκίδη, Γενικό Διευθυντή του Σ.Α.ΠΑ. (κατηγορούμενου 2). Είχε προηγηθεί παραδοχή τους σε κατηγορίες που αφορούσαν αδικήματα συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, δεκασμό δημόσιου λειτουργού και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου (σελ. 6 - 7, Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση), ο 1ος κατηγορούμενος (Σ. Βέργας) επικοινώνησε με τον Διευθυντή των Αιτητών, Χρίστο Δρακόπουλο, ζητώντας από αυτόν χρήματα υπό μορφή ανταλλάγματος ώστε στα πλαίσια των εξουσιών και καθηκόντων του, ως Πρόεδρος του Σ.Α.ΠΑ., να ενεργήσει για να συνεχιστεί ομαλά η διεξαγωγή των εργασιών και να προωθούνται οι πληρωμές στην εταιρεία (Αιτητές). Ανταποκρινόμενοι στο πιο πάνω αίτημα του 1ου κατηγορούμενου οι Αιτητές, μέσω του Διευθυντή τους, κατέβαλαν τον Δεκέμβριο του 2007 στον 1ο κατηγορούμενο το ποσό των Λ.Κ.50.000 (€85.430,07). Σε άλλη περίπτωση, μεταξύ των μηνών Σεπτεμβρίου 2013 και Ιανουαρίου 2014, ο 1ος κατηγορούμενος (Σ. Βέργας) σε συνεννόηση με άλλα πρόσωπα ήρθαν σε επαφή με τον Χρ. Δρακόπουλο ζητώντας του να καταβάλει στον 1ο κατηγορούμενο χρηματικό ποσό έτσι ώστε ως αντάλλαγμα να προωθήσει λόγω της θέσεως του, πληρωμές τιμολογίων των Αιτητών από το Σ.Α.ΠΑ. (Καθ' ων η Αίτηση) για εργασίες που είχαν υλοποιηθεί. Ο Χρ. Δρακόπουλος αποδέχθηκε την πιο πάνω πρόταση και κατέβαλε κατά την περίοδο μεταξύ των μηνών Δεκεμβρίου 2013 μέχρι Ιανουάριο 2014 στον 1ο κατηγορούμενο (Σ. Βέργα) το ποσό των €50.000. Σε μια τρίτη περίπτωση, κατά το έτος 2008, ο 1ος κατηγορούμενος (Σ. Βέργας) συναντήθηκε με τον Χρ. Δρακόπουλο και έλαβε από αυτόν το ποσό των €50.000, ώστε εκ της θέσεως του ως Πρόεδρος του Σ.Α.ΠΑ. (Καθ' ων η Αίτηση), να φροντίζει για την ομαλή διεκπεραίωση της συμφωνίας και την έγκαιρη πληρωμή των Αιτητών. Για τους ίδιους λόγους, ο 1ος κατηγορούμενος (Σ. Βέργας) έλαβε, κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ 2012 μέχρι 2014 από τον Χρ. Δρακόπουλο το επιπλέον ποσό των €75.000. Στο μεταξύ ο 2ος κατηγορούμενος (Ευτύχιος Μαληκίδης), ως Γενικός Διευθυντής του Σ.Α.ΠΑ. (Καθ' ων η Αίτηση), προσέγγισε τον Χρ. Δρακόπουλο ζητώντας από αυτόν χρήματα υπό μορφή ανταλλάγματος ώστε στα πλαίσια των εξουσιών και καθηκόντων του να ενεργήσει να συνεχιστεί ομαλά η διεξαγωγή των εργασιών και να προωθούνται έγκαιρα οι πληρωμές στους Αιτητές. Ο Χρ. Δρακόπουλος αποδέχτηκε την πιο πάνω πρόταση και κατέβαλε στο 2ο κατηγορούμενο (Ε. Μαληκίδη) μεταξύ του μηνός Νοεμβρίου 2007 και του έτους 2008 το ποσό των €105.000. Η πλευρά των Αιτητών δίδει τις δικές της εξηγήσεις για τα πιο πάνω. Ισχυρίζεται ότι αποδοχή από το παρόν Δικαστήριο της απόφασης ως μαρτυρίας θα παραβίαζε το τεκμήριο της αθωότητας, την αρχή του δεδικασμένου (αφού οι διάδικοι στις δυο διαδικασίες δεν είναι οι ίδιοι) ως επίσης την αρχή του res inter alios acta με αναφορά στην Μαυρουδή κ.ά. ν. Valerik
(2009)1(Β) A.A.Δ. 1232, 1238 όπου λέχθηκε ότι «Σύμφωνα με την αρχή του res inter alios acta (ή judicata) alter nocere non debet, θεωρείται άδικο για κάποιον να επηρεαστεί και πολύ περισσότερο να δεσμευτεί από διαδικασία στην οποία δεν μπορούσε να εγείρει υπεράσπιση, να αντεξετάσει ή να καταχωρήσει έφεση.» (Βλ. επίσης Σπετσιώτης ν. Ιερού Ναού Αγίου Ερμογένους
(1996)1(Α) A.A.Δ. 549, 551.) Ισχυρίζεται δηλαδή ότι δεν είναι επιτρεπτό το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία να βασιστεί στα ευρήματα του Κακουργιοδικείου στην υπόθεση 12057/14 και ότι οι παραδοχές των Βέργα και Μαληκίδη και η καταδίκη τους από το Κακουργιοδικείο δεν συνιστούν σχετική μαρτυρία στην παρούσα διαδικασία και συνεπώς δεν αποτελούν ουσιώδη γεγονότα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν με οποιοδήποτε τρόπο την κρίση του Δικαστηρίου και επομένως δεν υπήρχε υποχρέωση των Αιτητών να αναζητήσουν και να παρουσιάσουν την απόφαση του Κακουργιοδικείου με τη μονομερή αίτηση για έκδοση του διατάγματος . Το ερώτημα που τίθεται, βεβαίως είναι κατά πόσο τα πιο πάνω αποτελούν ουσιώδη γεγονότα. Στην πρόσφατη υπόθεση CΟΜΜΕRΖΒΑΝΚ ΑUSLANDSBANKEN HOLDING A.G. κ.ά. ν. ADEONA HOLDINGS LIMITED, Πολιτική Έφεση αρ. Ε6/2014, ημερομηνίας 27.02.2015 λέχθηκε ότι: Η υποχρέωση κάθε διαδίκου που ζητά μονομερώς διάταγμα να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, είναι δεδομένη. Σχετική είναι η νομολογία που προκύπτει μεταξύ άλλων και από τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α.ν. Metro Shipping & Travel Ltd
(1989)1 ΑΑΔ 607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 ΑΑΔ 598 και Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.
(2004)1Γ ΑΑΔ 1953, 1956. Όπως αναφέρεται, σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια». Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η υποχρέωση αποκάλυψης εκτείνεται σε όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά ή τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά μετά από εύλογη έρευνα και τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του δικαστηρίου. Όσο πιο δραστικό είναι το διάταγμα που ζητείται, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Η υποχρέωση αποκάλυψης δεν περιορίζεται μόνο σε γεγονότα, αλλά εκτείνεται και στο νόμο και νομικές αρχές, καθώς και σε σημεία τα οποία ενδεχομένως να μην είναι υπέρ των Αιτητών (βλ. Swift Fortune Ltd (The Capaz Duckling) v. Magnifica Marine SA [2008] 1 Lloyd´s Rep. 54). Επίσης, περιλαμβάνει και την αποκάλυψη άνευ βλάβης αλληλογραφίας βλ. LinsenInternational Ltd v. Humpuss Sea Transport Pte Ltd
(2010)EWHC 303 (Comm)). Αυτό υποβοηθά το δικαστήριο στο να αντιληφθεί όλα τα σχετικά σημεία, προτού αποφασίσει. Σχετικές είναι οι Siporex Trade S.A. v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd´s Rep 428 QBD και Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd, ανωτέρω. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής. Στην αγγλική υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour(Mohammad Ebrahaim)
(1985)F.S.R. 87 CA, αναφέρθηκε ότι το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με την αρχή του locus poenitentiae (ευκαιρία για μεταμέλεια ή διόρθωση), μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν η μη αποκάλυψη είναι αθώα, να ακυρώσει το προηγούμενο διάταγμα και να εκδώσει νέο, υπό όρους (βλ. επίσης RecnexTrading Ltd κ.α. v. Tράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/11, ημερ. 16.4.2014). Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος. Στην υπόθεση Brink´s-Mat Ltd v. Elcombe and others [1988] 3 All ER 188 o δικαστής Balcombe LJ επεξηγώντας την ευρεία διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, ανέφερε τα εξής:- «The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a two-fold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R v Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 509. But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realise that they have this duty of disclosure and of the consequences (which may include a liability in costs) if they fail in that duty. Nevertheless, this judge-made rule cannot be allowed itself to become an instrument of injustice. It is for this reason that there must be a discretion in the court to continue the injunction, or to grant a fresh injunction in its place, notwithstanding that there may have been non-disclosure when the original ex parte injunction was obtained: see in general Bank Mellat v Nikpour (Mohammad Ebrahaim) [1985] F.S.R. 87, 90 and Lloyds Bowmaker Ltd v Britannia Arrow Holdings Plc., ante p. 1337, a recent decision of this court in which the authorities are fully reviewed. I make two comments on the exercise of this discretion.
(1)Whilst, having regard to the purpose of the rule, the discretion is one to be exercised sparingly, I would not wish to define or limit the circumstances in which it may be exercised.
(2)I agree with the views of Dillon L.J. in the Lloyds Bowmaker case, at. P. 1349C-D, that if there is jurisdiction to grant a fresh injunction, then there must also be a discretion to refuse, in an appropriate case, to discharge the original injunction.» Χρήσιμη ανάλυση της νομολογίας για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, δίδεται επίσης στην αγγλική υπόθεση Arena Corporation Ltd (In ProvisionalLiquidations) v. Schroeder
(2003)All ER (D) 199.» Παρόλα όσα ισχυρίζεται η πλευρά των Αιτητών, γεγονός παραμένει ότι η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στο περιεχόμενο της Απόφασης (Ποινής) του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Πάφου ημερομηνίας 18.02.2015 στην υπόθεση 12057/14. Αυτό που προκύπτει αβίαστα από τα πιο πάνω είναι ότι οι Σ. Βέργας Πρόεδρος του Σ.Α.ΠΑ. και ο Ε. Μαληκίδης Γενικός Διευθυντής του Σ.Α.ΠΑ. παραδέχθηκαν ενοχή σε κατηγορίες που αφορούν αδικήματα συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος, δεκασμό δημόσιου λειτουργού και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, ως επίσης ότι εμπλέκεται στην όλη υπόθεση και ο Χρ. Δρακόπουλος ως Διευθυντής των Αιτητών. Δεν ενδιαφέρει αν υπήρξε εκβιασμός και εκμετάλλευση του Χρ. Δρακόπουλου και των Αιτητών από το Σ. Βέργα και Ε. Μαληκίδη (όπως ισχυρίστηκε η πλευρά των Αιτητών κατά το στάδιο των αγορεύσεων) ή αν έγινε το αντίθετο ή κάτι άλλο κλπ. Σημασία έχει ότι στην πιο πάνω Απόφαση (Ποινή) αναφέρεται το όνομα του Χρ. Δρακόπουλου και των Αιτητών και ότι διαπιστώνεται εμπλοκή τους στην ως άνω υπόθεση. Αυτό το γεγονός είναι το σημαντικό και σε σχέση με αυτό το γεγονός δεν έχουν εφαρμογή τα όσα ισχυρίζεται η πλευρά των Αιτητών. Αυτό είναι που αρκούσε να αποκαλύψουν οι Αιτητές στο Δικαστήριο. Στη Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1(Γ) A.A.Δ. 1980, 1988, το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση ανέφερε ότι το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα δεν μπορούσε να εκδοθεί και για ένα πρόσθετο λόγο, ότι η εφεσείουσα δεν έδωσε όλη την εικόνα σχετικά με αστυνομική έρευνα δηλαδή δεν ενημέρωσε το Δικαστήριο για το αποτέλεσμα της. Έχω μελετήσει με προσοχή τις θέσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών σε σχέση με το ζήτημα αυτό. Κρίνω ότι η πλευρά των Αιτητών είχε υποχρέωση να αποκαλύψει την εμπλοκή του Διευθυντή τους Χρ. Δρακόπουλου στην ως άνω υπόθεση. Τα πιο πάνω γεγονότα καταδεικνύεται ότι είναι ουσιώδη λόγω του ότι εξηγούν τη συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση. Η πλευρά των Αιτητών δια του ενόρκως δηλούντα, Ν. Μιχόπουλου, αναφέρει (στην παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσής του) ότι η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση αμφισβήτησε μέσω των δύο επιστολών ημερομηνίας 31.03.2015 την υποχρέωση πληρωμής των πιστοποιητικών (Τεκμήρια Ξ1 και Ξ2 στην ένορκη δήλωση του Ν. Μιχόπουλου). Αναφέρει ακόμα ότι προβλήθηκε σωρεία ζητημάτων και ότι αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά η εγκυρότητα της συμφωνίας συμβιβασμού ημερομηνίας 23/12/2013 χωρίς όμως να δοθούν συγκεκριμένοι λόγοι. Η μελέτη όμως του Τεκμηρίου Ξ2 καταδεικνύει ότι η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση συνδέει κάποιες ποινικές υποθέσεις με τη συμφωνία συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.
  1. Αναφέρει συγκεκριμένα: " (...)
  2. Το Σ.Α.ΠΑ θεωρεί ότι οι λόγοι τους οποίους επικαλείστε για τερματισμό του υπό αναφορά Συμβολαίου σύμφωνα με το εδάφιο 16.2(c) των Όρων του Συμβολαίου δεν ισχύουν, αφού δεν υπάρχουν οφειλόμενα προς εσάς ποσά. Το Σ.Α.ΠΑ σας υποδεικνύει ότι εξετάζει θέμα υπερπληρωμών προς την εταιρεία σας που προκύπτουν τόσο από τη Συμφωνία Συμβιβασμού ημερομηνίας 23/12/13, όσο και από διάφορες άλλες αιτίες (αδικαιολόγητη καθυστέρηση στη συμπλήρωση των εργασιών, επιμέτρηση ποσοτήτων, αμοιβές της λειτουργίας της Βιολογικής Μονάδας κ.ά.) Σημειώνεται ότι, όπως διαφαίνεται από την εξέλιξη των ποινικών υποθέσεων Σ.Α.ΠΑ ενώπιον Δικαστηρίου, η Συμφωνία Συμβιβασμού είναι προϊόν παραπλάνησης ή/και δόλου ή/και απάτης και εν πάση περιπτώσει αμφισβητείται από το Σ.Α.ΠΑ.
  3. Ως εκ τούτου, το Σ.Α.ΠΑ θεωρεί ότι, όχι μόνο δεν οφείλει ποσά προς την εταιρεία σας αλλά είναι δυνατόν η εταιρεία σας να οφείλει ποσά προς το Σ.Α.ΠΑ. Το θέμα εξετάζεται για τεκμηρίωση των ποσών και αποτελεί αντικείμενο διεξαγόμενης έρευνας, τα πορίσματα της οποίας θα σας κοινοποιηθούν μόλις αυτή ολοκληρωθεί (.)" Από τα πιο πάνω προκύπτει αβίαστα ότι η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση συνδέει τα τεκταινόμενα στο Κακουργιοδικείο Πάφου με τη συμφωνία συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013 και εξηγείται σε μεγάλο βαθμό η όλη συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση. Υπενθυμίζεται ότι στην ένορκη δήλωση της Χριστίνας Γεωργιάδου (παράγραφοι 7.1 - 7.6), γίνεται άμεση σύνδεση της πληρωμής του ποσού των €50.000 από τους Αιτητές προς τον Σ. Βέργα που έγινε μεταξύ Σεπτεμβρίου 2013 - Ιανουαρίου 2014, με τη σύναψη της συμφωνίας συμβιβασμού. Επομένως η αναφορά του Ν. Μιχόπουλου στην παράγραφο 18 της ένορκης δήλωσής του, ότι αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά η εγκυρότητα της συμφωνίας συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013 χωρίς όμως να δοθούν συγκεκριμένοι λόγοι, δεν αποδίδει την ορθή και πλήρη εικόνα των πραγμάτων. Δηλαδή η πλευρά των Αιτητών παρουσίασε μια εικόνα όπου η πλευρά τους ήταν απόλυτα συνεπής με τους όρους της Συμφωνίας και ότι σε κάποιο στάδιο, στις αρχές του έτους 2015, η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση άρχισε να συμπεριφέρεται αντισυμβατικά και τελικά την 31.03.2015 να αμφισβητήσει την υποχρέωση πληρωμής των πιστοποιητικών ως επίσης την εγκυρότητα της συμφωνίας συμβιβασμού ημερομηνίας 23.12.2013 χωρίς να δοθούν συγκεκριμένοι λόγοι. Η μελέτη όμως του Τεκμηρίου Ξ2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, καταδεικνύει ότι η στάση των Καθ' ων η Αίτηση στηριζόταν στο γεγονός ότι υπήρχαν ποινικές υποθέσεις σε εξέλιξη ενώπιον Δικαστηρίου. Μέσω της ένορκης δήλωσης της Χρ. Γεωργιάδου υποδεικνύεται η ποινική υπόθεση 12057/14 ενώπιον του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Πάφου και γίνεται εκτεταμένη αναφορά στην Απόφαση (Ποινή) ημερομηνίας 18.02.2015 και στο περιεχόμενο της. Από τα πιο πάνω καταδεικνύεται η εμπλοκή του Χρ. Δρακόπουλου και των Αιτητών στην πιο πάνω υπόθεση, ως επίσης ότι τα πιο πάνω αποτελούν ουσιώδη γεγονότα αφού ρίχνουν φως στις θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση και εξηγούν την όλη συμπεριφορά τους. Προκύπτει αβίαστα από τα πιο πάνω ότι η εικόνα που παρουσίασαν οι Αιτητές στο Δικαστήριο δεν ήταν πλήρης ούτε ήταν η ορθή και ακριβώς αναδεικνύεται το γεγονός ότι η μη αποκάλυψη της εμπλοκής του Χρ. Δρακόπουλου και των Αιτητών στην ως άνω ποινική υπόθεση ήταν ιδιαίτερης σημασίας. Όταν το Δικαστήριο επιλαμβανόταν της παρούσας αίτησης την 06.04.2015, είχε υπόψη του τη σχετική νομολογία επί του θέματος και ιδιαίτερα την υπόθεση HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED ν. ΑLPHA PANARETI PUBLIC LIMITED, Πολιτική Έφεση 145/2011 ημερομηνίας 13.06.2013 (κάτι που αναφέρεται στο πρακτικό της ως άνω ημερομηνίας) όπου λέχθηκε μεταξύ άλλων ότι: «Μια εγγυητική επιστολή εκδιδόμενη από τραπεζικό ίδρυμα αποτελεί στη βάση σαφούς νομολογίας ανέκκλητη επιβεβαίωση ότι θα πληρωθεί στη βάση των όρων της και γι' αυτό τα Δικαστήρια σπανίως επεμβαίνουν με την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων ώστε η εγγυητική να μην πληρωθεί ή να μην εκτελεσθεί.» Επομένως το Δικαστήριο προσέγγισε την αίτηση με ιδιαίτερη προσοχή και ήταν σημαντικό να είχε ενώπιον του την ορθή αλλά και την πλήρη εικόνα των πραγμάτων. Το γεγονός ότι τα πιο πάνω γεγονότα δεν τέθηκαν ενώπιον του κατά την 06.04.2015 αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Υπενθυμίζεται ότι η ενόρκως δηλούσα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι η Οικονομική Διευθύντρια των Καθ' ων η Αίτηση, δηλαδή σημαντικό στέλεχος τους και όχι κάποιο απλό στέλεχος του ή κάποιο άτομο εκτός του Σ.Α.ΠΑ. Αναφέρει στην ένορκη δήλωση της ότι γνωρίζει τα γεγονότα που αναφέρει ως εκ της θέσεως της, από την προσωπική της εμπλοκή στην όλη υπόθεση καθώς και από το φάκελο που διατηρούν οι Καθ' ως η Αίτηση για την υπόθεση. Περαιτέρω, το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της δεν αμφισβητήθηκε από μέρους των Αιτητών είτε μέσω αντεξέτασης της ή μέσω της καταχώρησης συμπληρωματικής ή απαντητικής ένορκης δήλωσης. Καταλήγω ακόμη ότι ακόμα και αν δεν προσκλήθηκαν οι Αιτητές ή δεν ήταν παρόντες κατά τη διαδικασία στην ως άνω υπόθεση και την ανάγνωση της ως άνω Απόφασης (Ποινής) του Κακουργιοδικείου, ως ισχυρίστηκε η πλευρά τους κατά το στάδιο των αγορεύσεων, θα μπορούσαν να πληροφορηθούν το περιεχόμενο της Απόφασης με εύλογη έρευνα και οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί του αντιθέτου θα στερείτο πειστικότητας. Κρίνω, έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, ότι σε περίπτωση που τα πιο πάνω γεγονότα τίθεντο ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την 06.04.2015 όταν επιλήφθηκε της παρούσας αίτησης, η κρίση του Δικαστηρίου όσον αφορά τη χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας θα μπορούσε να ήταν διαφορετική. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η επισύναψη της επιστολής ημερομηνίας 31.03.2015 (Τεκμήριο Ξ2) στην ένορκη δήλωση του Ν. Μιχόπουλου, χωρίς οποιαδήποτε αναφορά στην ένορκη δήλωση του Ν. Μιχόπουλου για τα πιο πάνω, δεν αποτελεί συμμόρφωση στο καθήκον πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της DALEMONT LIMITED, Πολιτική Αίτηση Αρ. 8/2013, ημερομηνίας 8.4.2013 από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Λ. Παρπαρίνο: "Υπενθυμίζεται για ακόμη μια φορά ότι η αποκάλυψη ευμενούς ή δυσμενούς γεγονότος θα πρέπει να γίνει στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και όχι να καταχωρούνται αθρόα επισυνημμένα διάφορα τεκμήρια." Καταλήγω, επομένως, ότι η πλευρά των Αιτητών έχει παραβεί το καθήκον πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 06.04.2015 ακυρώνεται και η παρούσα αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της όλης υπόθεσης. (Υπ.) ................ Α. Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής ./ΓΑΚ/Λ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.