Μιρέττα Ιωάννου ν. Πολυχρονίδης Γκενρί, Αρ. Αγωγής 2558/2011, 2/9/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A146 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Αρ. Αγωγής 2558/2011 Μεταξύ: Μιρέττα Ιωάννου από την Πάφο Ενάγουσας Και Πολυχρονίδης Κεντρής από την Πάφο Εναγόμενου ................. Και ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερομηνίας 26.4.2012 Μεταξύ: Μιρέττα Ιωάννου από την Πάφο Ενάγουσας Και Πολυχρονίδης Γκενρί από την Πάφο Εναγόμενου ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 2.9.2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την ενάγουσα: κ. Ν. Μάντης για Mantis & Athinodorou LLC Για τον εναγόμενο: κ. Σ. Σάββα Α Π Ο Φ Α Σ Η* Η υπόθεση αυτή αφορά τροχαίο ατύχημα, το οποίο επισυνέβη στις 8.5.2010, στη Λεωφόρο Μεσόγης στην Πάφο μεταξύ του οχήματος με αρ. εγγραφής KSP 581 ιδιοκτησίας του Ανδρέα Ιωάννου και με οδηγό την Μιρέττα Ιωάννου, και του οχήματος υπ΄ αρ. εγγραφής ABJ 376, με οδηγό τον εναγόμενο. Η παρούσα αγωγή κατόπιν διατάγματος ημερ. 28.2.2014 συνενώθηκε με την αγωγή 2559/2011 για συνεκδίκαση τους ως προς το θέμα της ευθύνης. Μετά την έναρξη της ακρόασης των συνενωμένων αγωγών, δηλώθηκε από τον συνήγορο του εναγόμενου, ότι ο εναγόμενος αποδέχεται πλήρη ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος με αποτέλεσμα ο σκοπός της συνένωσης να ματαιωθεί και οι δύο αγωγές να απoσυνενωθούν για να εκδικαστούν τα υπόλοιπα επίδικα θέματα σε κάθε περίπτωση. Επίσης, δηλώθηκε και έγινε αποδεκτό το ποσό των €47.84 που η ενάγουσα αξιώνει υπό μορφή ειδικής αποζημίωσης. Αποτέλεσμα των πιο πάνω δηλώσεων, ήταν να παραμείνουν ως επίδικα θέματα προς εξέταση οι σωματικές βλάβες της ενάγουσας και γενικές αποζημιώσεις που αξιώνει με τη αγωγή της η ενάγουσα, αφού ο εναγόμενος με την έκθεση υπεράσπισης του, αρνείται την ύπαρξη τους και το δικαίωμα της ενάγουσας να λάβει αποζημιώσεις αναφορικά με αυτές. Κατά την ακροαματική διαδικασία για την ενάγουσα κατέθεσε ενόρκως η ίδια η ενάγουσα (Μ.Ε.1) και οι ιατροί, Μανώλης Γεωργίου (Μ.Ε2), Γιώργος Μεταξάς (Μ.Ε.3) και η Χρυστάλλα Πρέστου (Μ.Ε.4), ενώ για τον εναγόμενο μαρτυρία έδωσε ο ίδιος ο εναγόμενος (Μ.Υ.1). Ως τεκμήρια στην υπόθεση κατατέθηκαν τα πιο κάτω:
- Γραπτή δήλωση της ενάγουσας η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης της (Τεκμήριο 1). ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- (Η απόφαση δόθηκε κατά την διάρκεια των θερινών διακοπών μετά από άδεια της Προέδρου)
- Ιατρικό πιστοποιητικό ημερ. 27.7.2011 (Τεκμήριο 2).
- Απόδειξη πληρωμής τελών για την αστυνομική έκθεση (Τεκμήριο 3).
- Έντυπο Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου (Τεκμήριο 4)
- Φάκελος με ακτινογραφίες (Τεκμήριο 5)
- Διάγνωση ακτινογραφιών (Τεκμήριο 6).
- Γραπτή δήλωση του εναγόμενου η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του (Τεκμήριο 7).
- Αστυνομική έκθεση (Τεκμήριο 8). Τα γεγονότα τα οποία αποτελούν κοινό έδαφος των δύο πλευρών και δεν έχουν αμφισβητηθεί είναι τα ακόλουθα: Κατά την 8.5.2010, το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΚSP581, το οποίο οδηγούσε η Mιρέττα Ιωάννου, ιδιοκτησίας του ενάγοντα στην Αγωγή 2559/2011, στην λεωφόρο Μεσόγης με κατεύθυνση την Πάφο, συγκρούστηκε με το όχημα του εναγόμενου με αριθμούς εγγραφής ABJ 376, το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος έχοντας την ίδια κατεύθυνση. Το όχημα που οδηγούσε η ενάγουσα προπορευόταν του οχήματος του εναγόμενου και το δυστύχημα έγινε όταν το όχημα του εναγόμενου συγκρούστηκε με το μπροστινό του μέρος πίσω μέρος του οχήματος που οδηγούσε η ενάγουσα. Τα όσα οι μάρτυρες, έχουν αναφέρει στο δικαστήριο έχουν καταγραφεί στα πρακτικά που τηρήθηκαν, λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο, μαζί με τα κατατεθέντα τεκμήρια στο σύνολο τους και δεν θεωρείται σκόπιμο να επαναληφθούν στην παρούσα απόφαση. Στην συνέχεια κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους, γίνεται αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας των μαρτύρων και κατά λογική συνέπεια την αποδοχή ή απόρριψη της. Επίσης λαμβάνω υπόψη μου οτιδήποτε λέχθηκε από τους συνηγόρους των διαδίκων στις αγορεύσεις τους. Κατά την ακροαματική διαδικασία είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις τους, την συμπεριφορά και αντίδραση τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας, είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις τους και τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Αξιολογώντας την μαρτυρία της ενάγουσας (Μ.Ε1) διαπίστωσα ότι στην περιγραφή τόσο του τραυματισμού της όσο και των συμπτωμάτων της μετά τον τραυματισμό της στο επίδικο ατύχημα ήταν υπερβολική. Εμφανής ήταν η προσπάθεια της να δείξει ότι, ένεκα του επίδικου ατυχήματος, έχει υποστεί σοβαρό τραυματισμό που της άφησε κατάλοιπα τέτοιας μορφής τα οποία επηρέαζαν σημαντικά την καθημερινότητα και την εργασία της για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η μαρτυρία της έρχεται σε αντίθεση με την ιατρική μαρτυρία και δεν συνάδει με την περιγραφή που έδωσε η ίδια για την κατάσταση της υγείας της σε σχέση με το τραυματισμό της κατά το επίδικο ατύχημα. Οι Μ.Ε. 2, 3 και 4 κρίνω ότι ήταν αντικειμενικοί και κατάθεσαν με ειλικρίνεια αυτά που η μνήμη τους τους επέτρεπε να θυμούνται έχοντας και ως οδηγό τα σχετικά πιστοποιητικά που εξέδωσαν και τις σημειώσεις που τήρησαν. Ο Μ.Ε. 2 ήταν ο γιατρός των Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι εξέτασε την ενάγουσα στις 9.5.2010 ως επίσης και το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
- Ο Μ.Ε.3, δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι εξέτασε την ενάγουσα, με αποτέλεσμα, αυτό που η ενάγουσα κατάθεσε σε σχέση με την εξέταση της από τον συγκεκριμένο γιατρό, της ειδικότητας ορθοπεδικού, να μην μπορεί να τεκμηριωθεί από τον ίδιο τον γιατρό. Όπως όμως διαφάνηκε μέσα από την μαρτυρία του Μ.Ε.3, δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει την εξέταση της ενάγουσας εφόσον δεν υπήρχε κανένα γραπτό στοιχειό που να τηρήθηκε από τον ίδιο αναφορικά με ένα τέτοιο γεγονός. Η Μ.Ε.4, επιβεβαίωσε όμως ότι ζήτησε την άποψη του Μ.Ε.3 σε σχέση με την κατάσταση της υγείας της ενάγουσας ο οποίος συμφώνησε στην ακινητοποίηση του χεριού σε ορθή γωνία. Συνεπώς, το ότι υπήρξε επαφή με τον Μ.Ε3 στα πλαίσια εξέτασης της ενάγουσας από την Μ.Ε.4 επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία της Μ.Ε.4 και από το Τεκμήριο 4 που αναφέρει το γεγονός, δεν επιβεβαιώνει όμως ότι η ενάγουσα επισκέφθηκε τον Μ.Ε.3 στα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου και ούτε ότι ο εν λόγω γιατρός της έδωσε οδηγίες να μην εργαστεί για δύο μήνες. Τούτο που η επιβεβαιώνει η ιατρική μαρτυρία σε σχέση με την κατάσταση της υγείας της ενάγουσας είναι ότι αυτή επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, μετά το δυστύχημα και έτυχε των πρώτων βοηθειών. Η εξέταση που έγινε στην ενάγουσα κατέδειξε ότι η γενική εικόνα της ως ασθενούς ήταν φυσιολογική ενώ η ίδια παραπονέθηκε για πονοκέφαλο και άλγος στον αυχένα και της δόθηκε φαρμακευτική αγωγή. Δεν υπήρξαν οποιαδήποτε αντικειμενικά ευρήματα τόσο στην πρώτη εξέταση που έγινε την ίδια ημέρα με το δυστύχημα όσο και την επόμενη ημέρα που η ενάγουσα ξανά επισκέφτηκε τις πρώτες βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου και παραπονέθηκε για πόνο στον αριστερό αγκώνα. Την δεύτερη εξέταση της ενάγουσας στις 9.5.2010 πραγματοποίησε η Μ.Ε.4 και η ενάγουσα στα πλαίσια της εξέτασης της υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο (Τεκμήριο 5) ο οποίος δεν έδειξε εμφανή οστική κάκωση. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η ενάγουσα δεν επισκέφθηκε γιατρό μετά την 9.5.2010 σε σχέση με τους τραυματισμούς της δεν μπορώ να αποδεχτώ την θέση της ότι αποθεραπεύτηκε 4-5 μήνες μετά το δυστύχημα. Αποδέχομαι ωστόσο, ότι η ενάγουσα ταλαιπωρήθηκε μετά το δυστύχημα από πόνο στον αυχένα και κάκωση στον αριστερό αγκώνα που ήταν το αποτέλεσμα της σύγκρουσης, δεν αποδέχομαι όμως ότι η ταλαιπωρία που της προκλήθηκε ήταν του μεγέθους που η ίδια περίγραψε. Ο εναγόμενος, προσπάθησε καταδείξει με την μαρτυρία του ότι η ενάγουσα δεν υπέστη κανένα τραυματισμό από την πρόκληση του δυστυχήματος κάτι που σύμφωνα με τον ίδιο αποκλείετε καθότι η σύγκρουση των δύο οχημάτων δεν ήταν σφοδρή και η ενάγουσα του δήλωσε μετά το δυστύχημα ότι δεν κτύπησε. Η μαρτυρία του στο μέγεθος που έρχεται σε αντίθεση με την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυράς της ενάγουσας δεν γίνεται αποδεκτή. Ο εναγόμενος, εμφανώς κατά την άποψη μου, ήθελε να αποποιηθεί κάθε ευθύνης που τον βαραίνει σε σχέση με την καταβολή αποζημιώσεων από το δυστύχημα την ευθύνη του οποίου έφερε ο ίδιος. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Η ενάγουσα την 8.5.2010 ενεπλάκη σε τροχαίο δυστύχημα για το οποίο ευθύνεται αποκλειστικά ο εναγόμενος. Η ενάγουσα την ίδια ημέρα επισκέφθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όπου υποβλήθηκε σε εξετάσεις και της χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή αναφορικά με τους πονοκεφάλους και τον πόνο στον αυχένα που παρουσίασε. Επίσης, επισκέφθηκε τη επόμενη ημέρα το ίδιο τμήμα του Νοσοκομείου Πάφου και υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο ο οποίος δεν έδειξε παθολογικά ευρήματα. Διαγνώστηκε κάκωση του αριστερού αγκώνα αυχένα. Οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων έχουν καθιερωθεί επίσης από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και διαπιστώνεται μία τάση για αύξηση των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Σχετικές αποφάσεις Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευάς
(1992)1 Α.Α.Δ. 498, Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ, 66. Στην Μαυροπετρή (πιο πάνω) σελ 74 -75 έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα: «Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου» «Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσο για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.» Οι χρηματικές αποζημιώσεις εξαρτώνται άμεσα από την σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο την ταλαιπωρία και τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα και η διάρκεια αποθεραπείας κα σοβαρότητας, υπόψη λαμβάνεται ο παράγοντας της αξίας του χρήματος που υπόκειται σε μείωση με την πάροδο του χρόνου (βλ. Ορφανίδης ν. Γεωργίου
(1994)1 Α.Α.Δ. 253, και Νεοφύτου ν. Δημητρίου
(1992)1 (Ε) Α.Α.Δ 430). Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ότι η δυσχέρεια του ανθρώπινου πόνου αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που φέρει ο τραυματισμός ( Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofis
(1992)1 Α.Α.Δ σελ 789). Είναι σύνηθες για τον καθορισμό του ύψους των αποζημιώσεων σε μία υπόθεση το Δικαστήριο να αντλεί καθοδήγηση και να λαμβάνει υπόψη του το ύψος των αποζημιώσεων που έχουν επιδικαστεί σε προηγούμενες αποφάσεις στις οποίες υπάρχει αναλογία στην έκταση των κακώσεων και τα επακόλουθα τους έτσι ώστε να επιδέχονται σύγκριση. (βλ. Κική Ανδρέου ν Wilhelm Junquirth
(1995)1 A.A. Δ 431) Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο παρέχουν όμως καθοδήγηση. Στην υπόθεση Γιαννάκης Ερωτοκρίτου κ.α. v. Καραολή,
(1998)1 Α.Α.Δ. 445) επισημαίνεται ότι προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με αποζημιώσεις μόνο ενδεικτική σημασία μπορούν να έχουν γιατί κάθε ειδική περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Κ. Κωνσταντινίδης v. Δ. Ζαχαρίου
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 733 πρωτόδικα επιδικάστηκε στην εφεσίβλητη το ποσό των ΛΚ1000 για πόνο στον αυχένα κεφαλαλγία και ζάλη για τα οποία έπαιρνε αρκετό καιρό φάρμακα ποσό το οποίο επικυρώθηκε από το Εφετείο. Στις Αγωγές Ναυτοδικείου αρ.79/02, 80/02, 81/02 και 82/02 James Harmsworth και Salamis Clory κ.α.
(2003)1Γ Α.Α.Δ.1617, η ενάγουσα υπέστη διάστρεμμα αυχένα και οσφύος, αιμάτωμα αριστερού μηρού και θλάση κοιλιακού τοιχώματος. Τοποθετήθηκε αυχενικό κολλάρο και της παρασχέθηκαν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα.Υπεβλήθη σε φυσιοθεραπεία. Ανέπτυξε μετατραυματικό άγχος. Το ποσό των ΛΚ2500 θεωρήθηκε ως εύλογη αποζημίωση. Στην υπόθεση Στέλιος Δημητρίου v. Μαρίνας Α. Ιωάννου κ.α.
(2003)1Α Α.Α.Δ. 274 το Εφετείο επικύρωσε απόφαση Πρωτόδικου Δικαστηρίου το οποίο επιδίκασε ποσό ΛΚ800 για διάστρεμμα αυχένα και οσφυϊκής μοίρας. Έχοντας λάβει υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού των χρηματικών αποζημιώσεων, το είδος και την φύση των κακώσεων που υπέστη η ενάγουσα, τον πόνο και την ταλαιπωρία η οποία προκλήθηκε σε αυτήν ως επίσης το γεγονός ότι δεν παρέμενε οποιοδήποτε κατάλοιπο στην υγεία της, εφαρμόζοντας επίσης την αρχή ότι κάθε περίπτωση πρέπει να κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, κρίνω ότι το ποσό των €1800.- αποτελεί δίκαιη και εύλογη αποζημίωση υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων. Συνεπακόλουθα, και δεδομένης της δήλωσης για την ευθύνη, εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €1800.- ως γενικές αποζημιώσεις και ποσό €47.84 ως ειδικές αποζημιώσεις πλέον νόμιμους μέχρι την εξόφληση. Περαιτέρω, τα έξοδα, στην κλίμακα €500-€2000, επιδικάζονται προς όφελος της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο αφού ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι το διάταγμα για την συνένωση των δύο αγωγών ημερ. 28.2.2014 έπαυσε να ισχύει στις 6.5.215 (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο