← Κύπρος

Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. S. L. CYFLY LIMITED κ.α., Αγ. Αρ. 3659/2009, 7/10/2015

Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. S. L. CYFLY LIMITED κ.α., Αγ. Αρ. 3659/2009, 7/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A178 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΩΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αγ. Αρ. 3659/2009 Μεταξύ: Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ από τη Λευκωσία και

  1. S. L. CYFLY LIMITED από την Πάφο
  2. SHIRLEY ANN HARRISON από την Πάφο
  3. Νικόλα Λεμονάρη από την Πάφο. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση για Παραμερισμό Απόφασης ημερομηνίας 05/01/2015 Ημερομηνία: 07/10/
  4. Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση: κα Μαρίνα Ομήρου. Για την Εναγομένη αρ. 2 - Αιτήτρια: κ. Ευτύχιος Πίτρος. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η εναγόμενη αρ. 2 - αιτήτρια αιτείται με την υπό κρίση αίτηση, Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να ακυρώνει και/ή παραμερίζει (SET ASIDE) την απόφαση που έχει εκδοθεί εναντίον της στις 23/12/
  5. Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.17, Θ.10, Δ.33, Θ.5 και Δ.48, Θ. 1-4 και 9(h), στην νομολογία, στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του. Υποστηρίζεται επίσης, από τις ένορκες ομολογίες της κας Ιωάννας Κουκούνη, κ. Αντώνη Οικονομίδη, κας Ιφιγένειας Χαραλάμπους και κ. Ευτύχιου Πίτρου. Προτού αναφερθώ στο περιεχόμενο των εν λόγω ενόρκων ομολογιών που υποστηρίζουν το αίτημα, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στο ιστορικό που οδήγησε στην έκδοση της υπό κρίση απόφασης και που οδήγησε στην καταχώριση της παρούσας αίτησης. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά του φακέλου της διαδικασίας, η ακρόαση της παρούσας αγωγής εναντίον της εναγομένης αρ. 2 - αιτήτριας, είχε αρχίσει στις 27/02/2014 και συνεχίστηκε σε διάφορες άλλες μεταγενέστερες ημερομηνίες και ήταν ορισμένη για περαιτέρω συνέχιση στις 26/05/
  6. Μέχρι εκείνη την ημερομηνία είχε ολοκληρωθεί η μαρτυρία του Μ.Ε.1 και η κυρίως εξέταση της Μ.Ε.2 και ορίστηκε για σκοπούς αντεξέτασης της και ολοκλήρωσης της μαρτυρίας της. Εκείνη την ημέρα, ο συνήγορος της εναγομένης αρ. 2 - αιτήτριας δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο και αντ' αυτού εμφανίστηκε συνάδελφος του, ο κ. Μιχαηλίδης ο οποίος αιτήθηκε αναβολής της ακροαματικής διαδικασίας για λόγους που αφορούν το πρόσωπο του συνηγόρου που χειριζόταν την υπόθεση. Η πλευρά των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση ήγειρε ένσταση στο αίτημα καθότι ο λόγος που προβαλλόταν ήταν γενικός και δεν δικαιολογούσε την έγκριση του. Προχώρησε επίσης, και είπε στο Δικαστήριο ότι ο συνήγορος που χειριζόταν την υπόθεση τηλεφώνησε στο γραφείο τους το πρωί, πριν από τη δικάσιμο και ανέφερε στη γραμματέα ότι ήταν ευθύνη τους να τον ενημερώσουν πότε ήταν ορισμένη η παρούσα υπόθεση για συνέχιση και ότι τους έπαιρνε τηλέφωνο από την Παρασκευή 23/05/2014 και δεν απαντούσε κανένας και γι αυτό δεν είχε σκοπό να εμφανιστεί στη δικάσιμο. Ο συνήγορος που εκπροσωπούσε το συνήγορο που χειριζόταν την υπόθεση, τον κ. Ευτύχιο Πίτρο, ανάφερε ότι πήγε στο Δικαστήριο η μητέρα του κ. Πίτρου και του έδωσε μια κόλλα που έγραφε πάνω τον αριθμό της αγωγής και αναβολή για λόγους που αφορούν τον Ευτύχιο, θα συνεχίσουμε την Πέμπτη 29/05/2014 για να τελειώσουμε την αντεξέταση του μάρτυρα
  7. Του ανέφερε επίσης το όνομα της συνηγόρου της αντίδικης πλευράς και ότι προσπαθούσε να μιλήσει μαζί της το πρωί αλλά δεν απαντούσαν το τηλέφωνο στο γραφείο της. Είπε επίσης ότι μίλησε τηλεφωνικώς με τη συνήγορο και συνεννοήθηκαν καθώς επίσης και με το Δικαστήριο και ότι τα έξοδα θα είναι στην πορεία. Δεν του ανέφερε τους λόγους της αναβολής και υπέθεσε ότι ενδεχομένως να είναι λόγοι υγείας. Ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε άλλη γνώση ή ενημέρωση για την παρούσα υπόθεση. Μετά από αυτό το Δικαστήριο με σχετική απόφαση του απέρριψε το αίτημα για αναβολή λόγω του ότι ήταν αόριστο και γενικόλογο και εν όψει του γεγονότος ότι επρόκειτο για συνεχιζόμενη ακρόαση. Μετά από τα πιο πάνω, ο κ. Μιχαηλίδης ζήτησε άδεια και αποχώρησε από την αίθουσα καθότι δεν είχε γνώση της υπόθεσης ούτε επιθυμούσε να συνεχίσει να εκπροσωπεί το συνήγορο που χειριζόταν την υπόθεση. Ακολούθως, η πλευρά των εναγόντων έκλεισε την υπόθεση της και ζήτησε την έκδοση απόφασης ως η απαίτηση της και το Δικαστήριο επεφύλαξε την απόφαση του την οποία τελικά εξέδωσε στις 23/12/2014 και η οποία ήταν εναντίον της εναγομένης αρ. 2 και υπέρ των εναγόντων. Με την υπό κρίση αίτηση προβάλλεται ότι κακώς το Δικαστήριο δεν ενέκρινε το αίτημα αναβολής της ακροαματικής διαδικασίας στις 26/05/2014 που ως αποτέλεσμα αυτού είχε στο να εκδοθεί τελικά η εκκαλούμενη απόφαση στις 23/12/
  8. Προς υποστήριξη της θέσης αυτής προβάλλεται ότι ο συνήγορος που χειριζόταν την υπόθεση ήταν άρρωστος στις 26/05/2014 και αδυνατούσε να παρευρεθεί στο Δικαστήριο. Με την ένορκη δήλωση του κ. Αντώνη Οικονομίδη (Γενικός Χειρούργος) που υποστηρίζει την αίτηση αναφέρεται ότι το βράδυ της 25ης/05/2015 του τηλεφώνησε η κα Ιφιγένεια Χαραλάμπους, μητέρα του κ. Ευτύχιου Πίτρου και του ανέφερε ότι ο γιος της ένοιωσε πόνους δυνατούς στην πλάτη. Στις 11:00 το βράδυ τον επισκέφθηκαν στο ιατρείο του όπου τον εξέτασε και διαπίστωσε ότι οι δυνατοί πόνοι προήρθαν από τον κωλικό αριστερού νεφρού. Του χορήγησε φαρμακευτική αγωγή και του συνεστήθη παραμονή στην οικία του από 25/05/2014 μέχρι 26/06/
  9. Την επομένη ημέρα 26/05/2014 τον πήρε ξανά τηλέφωνο η κα Ιφιγένεια Χαραλάμπους και του ανέφερε ότι ο γιος της είχε ξανά νοιώσει φοβερούς πόνους στην πλάτη και περί ώρα 08:30 - 09:00 το πρωί τον επισκέφθηκαν εκ νέου στο ιατρείο του όπου έκανε ξανά την ίδια διαπίστωση. Επισυνάπτεται αντίγραφο σχετικής Ιατρικής βεβαίωσης. Τα πιο πάνω επιβεβαιώνει και στην δική της ένορκη ομολογία η κα Ιφιγένεια Χαραλάμπους η οποία συμπληρώνει ότι όταν αναχώρησαν από το ιατρείο του πιο πάνω ιατρού και ήταν στο αυτοκίνητο, ο γιος της ήταν ανήσυχος για την παρούσα υπόθεση και πήρε τηλέφωνο στο γραφείο των συνηγόρων των εναγόντων και τους ενημέρωσε ότι του έτυχε ένα σοβαρό πρόβλημα και να ενημερώσουν τη συνήγορο που χειριζόταν την υπόθεση να μην φέρει ένσταση στο αίτημα για αναβολή. Αναφέρει, επίσης, ότι ρώτησε τη γραμματέα του πιο πάνω δικηγορικού γραφείου αν θα ξεκινούσε σίγουρα η ακρόαση. Σε καμία περίπτωση, ισχυρίζεται, ο κ. Πίτρος είπε ότι είχαν υποχρέωση οι αντίδικοι συνήγοροι να τον ενημερώσουν πότε ήταν ορισμένη η ακρόαση και ότι απλώς της είπε ότι θα ζητούσε αναβολή για λόγους που αφορούσαν τον ίδιο. Πιο κάτω στην ένορκη δήλωση της, η πιο πάνω ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι όταν πήγαν στο σπίτι ο κ. Πίτρος επέμενε να πάει στο Δικαστήριο για την συνέχιση της υπόθεσης αυτής αλλά δυστυχώς ήταν αδύναμος και σίγουρα δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Για να σιγουρευτεί ότι η υπόθεση θα αναβαλλόταν, της έδωσε σε ένα λευκό χαρτί τον αριθμό της υπόθεσης και τους λόγους αναβολής που αφορούσαν τον ίδιο προσωπικά. Μετέβηκε στο Δικαστήριο και βρήκε τον κ. Μιχαηλίδη του οποίου έδωσε το χαρτί για να εμφανιστεί και να αιτηθεί αναβολής. Στην δική του ένορκη ομολογία, ο κ. Πίτρος αναφέρεται στα πιο πάνω γεγονότα και επίσης ότι έστειλε και μήνυμα στην κα Ομήρου που χειριζόταν την υπόθεση ότι θα ζητούσε αναβολή. Πριν αιτηθεί το αίτημα ο κ. Μιχαηλίδης τον οποίο βρήκε η μητέρα του και του ζήτησε να εμφανιστεί, τον πήρε τηλέφωνο και του ανέφερε ότι αφού ζητά αναβολή θα πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα και του απάντησε ότι το γνωρίζει και δεν έχει κανένα πρόβλημα. Δεν ανέφερε στο συγκεκριμένο δικηγόρο οτιδήποτε άλλο και δηλώνει άγνοια για όσα εκείνος ανέφερε στο Δικαστήριο ως αυτά καταγράφονται στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 26/05/
  10. Περαιτέρω, αναφέρει ότι όταν αποσύρθηκε ο κ. Μιχαηλίδης ήταν πολύ αργά για να βρει άλλο δικηγόρο να εμφανιστεί εκ μέρους του και ο ίδιος ουδέποτε του έδωσε άδεια για να αποσυρθεί και ούτε έψαχνε δικαιολογίες για να μην εμφανιστεί στο Δικαστήριο αλλά είχε πρόβλημα υγείας. Πιο κάτω στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι ο λόγος που δεν ανέφερε στο Δικαστήριο για το πρόβλημα της υγείας του ήταν διότι δεν επιθυμούσε να το πράξει ενώπιον δημόσιας ακροαματικής διαδικασίας και ήθελε να προστατεύσει βάση του άρθρου 172 του Συντάγματος την παραβίαση των Συνταγματικών του Δικαιωμάτων και βάση του άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Αναφέρεται στο πρόβλημα υγείας του πατέρα του το οποίο προέρχεται από κληρονομικούς παράγοντες και ήθελε να προστατεύσει τα δικαιώματα του ιδίου και της οικογένειας του. Ακολούθως και συγκεκριμένα στην παράγραφο 24 της ένορκης του ομολογίας αναφέρει ότι κατά η ώρα 12:30 περίπου της ίδιας μέρας, μετά από τη χορήγηση δυνατής φαρμακευτικής αγωγής και όταν οι πόνοι εξασθένισαν, επισκέφθηκε το γραφείο του Δικαστή κ. Π. Μιχαηλίδη που χειριζόταν την υπόθεση και του ανέφερε το λόγο της απουσίας του. Ο λόγος παράλειψης εμφάνισης του, αναφέρει, δεν ήταν σκόπιμος αλλά οφείλεται σε συνθήκες που ήταν πέραν από τον έλεγχο του και δεν αποτελεί εμπόδιο στο επανάνοιγμα της υπόθεσης. Πέραν των πιο πάνω, γίνεται αναφορά στην υπεράσπιση της εναγομένης αρ. 2 - αιτήτριας, τόσο στη δική του ένορκη δήλωση, παραθέτοντας ισχυρισμούς της, όσο και στην ένορκη δήλωση της κα Ιωάννας Κουκούνη που επίσης συνοδεύει την ένσταση. Από την αντίπερα όχθη, η πλευρά των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση καταχώρισε ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  11. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και/ή η Δ.17, Κ.10 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση.
  12. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.33, Κ.5 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.
  13. Η παρούσα αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα και/ή είναι εκπρόθεσμη.
  14. Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court) συνεπεία χρήσης παράλληλων διαδικασιών και/ή άλλως πως, είναι καταπιεστική, ενοχλητική, άδικη και εκδικητική προς τους ενάγοντες.
  15. Η υπεράσπιση της Αιτήτριας/Εναγομένης αρ. 2 είναι γενική και/ή αόριστη.
  16. Η απουσία της αιτήτριας και/ή των δικηγόρων της κατά την 26/05/2014 υποδηλώνει εγκατάλειψη της υπεράσπισης της και/ή αδιαφορία για την προώθηση της και/ή προσλαμβάνει τα όρια περιφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων των Καθ' ων η αίτηση.
  17. Η απουσία της Αιτήτριας και/ή των δικηγόρων της στις 26/05/2014 είναι αδικαιολόγητη και/ή οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στις Ένορκες Δηλώσεις που συνοδεύουν την Αίτηση και τα επισυναπτόμενα τεκμήρια, αποτελούν εκ των υστέρων επινοήσεις και/ή εφευρήματα και/ή προφάσεις με σκοπό να δικαιολογηθεί η απουσία της Αιτήτριας και/ή των δικηγόρων της κατά την 26/05/2014 και/ή είναι άσχετοι με την απουσία τους από το Δικαστήριο.
  18. Σκοπός της αιτήτριας είναι η παρεμπόδιση τελεσιδικίας της απόφασης και/ή η δημιουργία αχρείαστων εξόδων. Η ένσταση των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση, συνοδεύεται από τις ένορκες δηλώσεις του κ. Ανδρόνικου Σταυρινού και κας Μαρίας Λάμπρου. Η ένορκη δήλωση του κ. Σταυρινού ουσιαστικά δεν προσθέτει οτιδήποτε στα γεγονότα απλώς επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Στην ένορκη της δήλωση η κα Μαρία Λάμπρου αναφέρει ότι είναι δικηγόρος στο γραφείο των δικηγόρων των εναγόντων και ήταν παρούσα στην αίθουσα του Δικαστηρίου στις 26/05/
  19. Την πιο πάνω ημέρα το πρωί, ο κ. Πίτρος είχε τηλεφωνήσει στο δικηγορικό γραφείο όπου εργάζεται και απαιτούσε να μάθει πότε ήταν ορισμένη η αγωγή για συνέχιση της ακρόασης και ότι ήταν δική τους ευθύνη να τον ειδοποιήσουν γι αυτό. Επίσης, της ανέφερε ότι είχε καλέσει ξανά στο γραφείο τους στις 23/05/2014 το μεσημέρι και δεν απαντούσαν και λόγω του ότι δεν τον ενημέρωσαν δεν είχε πρόθεση να εμφανιστεί στο Δικαστήριο η ώρα 11 που ήταν ορισμένη. Περαιτέρω, αναφέρεται στα όσα διαμείφθηκαν στο Δικαστήριο την πιο πάνω μέρα και ότι ο κ. Μιχαηλίδης ανέφερε ότι ο κ. Πίτρος επικοινώνησε με την κα Μαρίνα Ομήρου και συμφώνησαν σε αναβολή κάτι που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Αναφέρει επίσης, ότι ο κ. Μιχαηλίδης ουδέποτε ανέφερε στο Δικαστήριο ότι ο κ. Πίτρος ασθενεί και γι αυτό το λόγο αδυνατεί να είναι παρών στη διαδικασία. Επομένως, αναφέρει, οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις είναι εκ των υστέρων επινοήσεις και εφευρήματα της Αιτήτριας και των δικηγόρων της με σκοπό να δικαιολογηθεί η απουσία της ίδιας και των δικηγόρων της από το Δικαστήριο στις 26/05/2014, που οφείλεται και προήλθε μόνο από την αδιαφορία τους να εμφανιστούν τη συγκεκριμένη ημέρα. Η ακρόαση της παρούσας αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες αμφότερες οι πλευρές κατέθεσαν στο Δικαστήριο. Οι εν λόγω αγορεύσεις έχουν μελετηθεί επισταμένα από το Δικαστήριο και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Επειδή η αίτηση στηρίζεται τόσο στην Δ.
  20. Θ.10 όσο και στην διαταγή 33, Θ.5 και ο 1ος λόγος ένστασης αναφέρει ότι η πρώτη πιο πάνω αναφερόμενη Διαταγή δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση, κρίνω ορθό να ξεκινήσω από αυτό για να ξεκαθαρίσει η νομική βάση πάνω στην οποία θα πρέπει να εξεταστεί η παρούσα αίτηση και κατ' επέκταση το δικαιοδοτικό πλαίσιο του Δικαστηρίου τούτου. Από τα πιο πάνω γεγονότα που περιβάλλουν τον τρόπο με τον οποίο εκδόθηκε η απόφαση εναντίον της εναγομένης αρ. 2 - αιτήτριας, κρίνω ότι η Διαταγή η οποία θα μπορούσε να έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση δεν μπορεί να είναι άλλη από την Δ.33, Θ.5 και μόνο. Η εν λόγω Διαταγή έχει ως ακολούθως: «Any judgment obtained where one party does not appear at the trial may in a proper case be set aside by the Court upon such terms as may seem fit, upon an application made within fifteen days after the trial.» Στην παρούσα περίπτωση, η απόφαση που εκδόθηκε εναντίον της εναγομένης αρ. 2 - αιτήτριας ακολούθησε την απόρριψη του αιτήματος αναβολής που προβλήθηκε από το συνήγορο που εμφανίστηκε την ημέρα εκείνη εκ μέρους της και που ακολούθησε η απόσυρση του από τη διαδικασία και ουσιαστικά η μη ύπαρξη οποιασδήποτε εμφάνισης από πλευρά της αιτήτριας κατά την ημέρα που ήταν ορισμένη για συνέχιση της ακρόασης. Επομένως, η περίπτωση εδώ θα μπορούσε να καλύπτεται από την πιο πάνω διαταγή και όχι από τη Διαταγή 17, Θ.10 που καλύπτει περιπτώσεις κατά τις οποίες μια απόφαση εκδίδεται όταν ο εναγόμενος δεν καταχωρεί σημείωμα εμφάνισης, δηλαδή ερήμην. Στην περίπτωση της έκδοσης απόφασης ερήμην του εναγομένου δεν παρέχεται χρονικό περιθώριο καταχώρισης της αίτησης για παραμερισμό της απόφασης και θα πρέπει να αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση για τον εναγόμενο και περαιτέρω να δοθεί δικαιολογία για την μη καταχώριση σημειώματος εμφάνισης και αν το Δικαστήριο κρίνει ορθό και δίκαιο τότε να παραμερίσει την εκδοθείσα απόφαση και να δώσει άδεια για καταχώριση υπεράσπισης (βλ. Evans v Bartlam

(1937)ALL E.R. 646, Ioannis Kotsapas and Sons Limited v Titan Construction and Engineering Company
(1961)A.A.Δ. 317, Κωνσταντινίδη v. Ηissin
(2004)1 A.A.Δ. 1774, Έλλη Κ. Χατζηνικολάου v Tράπεζας Κύπρου Λτδ
(2001)1Β Α.Α.Δ. 1179, Χριστοφόρου και άλλος v Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 18). Στην περίπτωση όμως, που η απόφαση εκδίδεται λόγω απουσίας του διαδίκου ή του δικηγόρου του κατά ημέρα της ακρόασης, τυγχάνουν εφαρμογής αποκλειστικά οι πρόνοιες της Δ.33, Θ.5. Σε αντίθεση περίπτωση θα είχαμε το φαινόμενο ένα θεσμός να προνοεί προθεσμίες ενώ άλλος όχι (βλ. Ann - Claire Developments Ltd v. Στέλιου Κυριακίδη
(1999)1 Α Α.Α.Δ. 537). Σε αυτή την περίπτωση εκείνο το οποίο εξετάζεται είναι ο λόγος μη εμφάνισης του διαδίκου ή του δικηγόρου του κατά τη δίκη και μόνο. Δεν εγείρεται ζήτημα αποκάλυψης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης αφού αυτή έχει ήδη καταχωρηθεί και βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου (βλ. Παναγιώτης Ανδρέου v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2003)1 Γ Α.Α.Δ. 1596). Σε αυτή την υπόθεση λέχθηκε ότι «Στην περίπτωση παράλειψης του εναγομένου να εμφανιστεί κατά τη δίκη, δεν εγείρεται θέμα αποκάλυψης της υπεράσπισής του εφόσον αυτή έχει καταχωριστεί. Το κρίσιμο ερώτημα στην περίπτωση εκείνη είναι κατά πόσο η απουσία του υποδηλώνει εγκατάλειψη της υπεράσπισής του ή αδιαφορία για την προώθησή της. ......Τα κρίσιμα γεγονότα για τον παραμερισμό της απόφασης είναι εκείνα που άπτονται του λόγου της μη εμφάνισης του εφεσείοντος κατά τη δίκη.» O παραμερισμός μιας απόφασης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται με πολύ καλά καθιερωμένες αρχές. Σημαντική επί του θέματος της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε αυτές τις περιπτώσεις και οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι η Phylactou and Others ν. Michael
(1982)1 C.L.R. 204, όπου στη σελίδα 210 αναφέρονται τα εξής:- "In exercising its discretion, the Court must strive to balance two considerations fundamental for the administration of justice: The need to uphold effectively, on the one hand, the right of a party to be heard in his cause, and the need to ensure the expeditious transaction of judicial business, on the other. The speedy determination of judicial causes is not merely a matter of convenience but an all important factor for the effective vindication of the rights of the citizen. This principle is closely associated with another consideration likewise important for the administration of justice, that is, the need to uphold finality of judgments. If a party is lightly allowed to re - open a case, the imprint of finality, attaching to a judgment, with all that goes with it, and the certainty it imports in the management of human affairs, will disappear with grave consequence to the administration of justice. (See, Observations of Megaw L.J. in Lambert v. Mainland Market [1977] 2 All E.R. 826, at p. 833 (c - d)). The effect of the case law is that the Court must not be astute to unseat a party from his right to be heard in his cause, so long as he discloses merits. But the Court may, nevertheless, decline to reopen the case if his conduct is such as to strike at the root of the administration of justice. Where the conduct of the party applying to set aside judgment is inexcusable, contumelious to the extent of gross disregard for the judicial process or the rights of his adversary, the Court may, in its discretion, refuse to set aside judgment.". Παραπέμπω επίσης, στην Ευριδίκη Παπανικολάου v. Kυριακής Κότσαπα
(2004)1 Α.Α.Δ. 1800 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως έχει επανειλημμένα τονισθεί, πρέπει να διασφαλίζονται από τη μια το δικαίωμα ακρόασης του διαδίκου και από την άλλη η ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα του διαδίκου.» Οι πιο πάνω αρχές εφαρμόζονται στην περίπτωση που η Δ.33, Θ.5 έχει εφαρμογή στα γεγονότα της παρούσας αίτησης και κατ' επέκταση το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία και εξουσία να παραμερίσει την εναντίον της εναγομένης αρ. 2 - αιτήτριας απόφαση. Όπως συνάγεται και από το λεκτικό της εν λόγω Διαταγής, προϋπόθεση για την εφαρμογή της πρέπει να λαμβάνεται απόφαση εναντίον του διαδίκου που παρέλειψε να εμφανιστεί κατά τη δικάσιμο και εφόσον καταχωρηθεί αίτηση για παραμερισμό της εντός 15 ημερών από την εν λόγω δίκη στην οποία δεν εμφανίστηκε τότε το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια δύναται να την παραμερίσει. Όλη η νομολογία επί της Διαταγής αυτής ασχολείται με παραμερισμό αποφάσεων ή επαναφορά αγωγών που δεν εμφανίστηκαν οι διάδικοι και το Δικαστήριο εξέδωσε την ίδια μέρα της απουσίας τους απόφαση απορριπτική της αγωγής λόγω μη προώθησης της ή απόφαση υπέρ του ενάγοντα χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση μαρτυρίας και να αποφαίνεται επί της ουσίας της διαφοράς ούτε να προβαίνει σε διαπιστώσεις επί νομικών ή πραγματικών ζητημάτων αναφορικά με την ουσία της διαφοράς (Τάσος Μαρκίδης v. Ελληνικής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(2001)1Β Α.Α.Δ. 898,
  1. Βερεγγάρια Π. Παπακοκκίνου κ.α v.
  2. Χριστόφορος Πελεκάνος Λτδ
(2009)1Β Α.Α.Δ. 1275, Mesologitis v. Koutas
(1986)1 C.L.R. 161, Evagora v. Christodoulou & Another
(1982)1 C.L.R. 771, Toumbouros Estates Limited v. Χαριτίνης Χ. Ιωαννίδου και Αλλων
(1997)1 Γ Α.Α.Δ. 1512 και Marketrends Finance Ltd v. 1. Γιώργου Χριστοδούλου κ.α.
(2007)1Α Α.Α.Δ. 624). Στην Mesologitis v. Koutas (ανωτέρω) ερμηνεύτηκε η εμβέλεια της Δ.33, Θ.5 με αναφορά σε Αγγλική Νομολογία επί του ζητήματος με παραπομπή στην ερμηνεία της παλαιάς Διαταγής 36, Θ. 32 και 33 που είναι οι ίδιοι με της δική μας Δ.33, θ. 4 και
  1. Λέχθηκαν τα ακόλουθα: «They correspond to the Old English (pre 1962) Order 36 rules 32 and
  2. In the commentary to rule 32 in the Annual Practice 1956 p. 613, under the heading "Action Restored" the following is stated: "Action Restored—Where, in consequence of the illness of the plaintiff's solicitor, the necessary arrangements for the hearing were not made and the action was dismissed, it was allowed to be restored to the paper upon payment by the plaintiff of the costs of the day and of the application to restore (Birch v. Williams, 24 W.R., 700; and see Farrell v. Wale, 36 L. T. 95, cited under r. 30). Where a case came unexpectedly into the paper for trial and was struck out, plaintiff not being ready to proceed, the C. A. set aside an order of the Judge refusing to restore the case, upon payment by plaintiff of all costs thrown away and the costs of the application (Breed v. ,lackson, 10 T.L.R. 142).» Η πιο πάνω απόφαση υποδεικνύει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις το πρωτόδικο Δικαστήριο έχει εξουσία δυνάμει των προνοιών της Δ.33, Θ.5 να παραμερίσει μια απόφαση που εκδίδεται κάτω από αυτές τις περιστάσεις. Η αρχή αυτή επαναβεβαιώθηκε και στην Toumbouros Estates Limited v. Χαριτίνης Χ. Ιωαννίδου και Αλλων (ανωτέρω) κατά πλειοψηφία, πιο ξεκάθαρα όμως σε σχέση με την εμβέλεια της Διαταγής αυτής. Στην απόφαση της πλειοψηφίας, η οποία θεώρησε ότι είχε εφαρμογή η πιο πάνω Διαταγή, λέχθηκαν τα εξής: «Η γνώμη μας είναι πως η υπόθεση Μεσολλογίτη είναι αυθεντική και καθοριστική, πάνω στο ζήτημα που μας απασχολεί. Το νομικό θέμα, με το οποίο καταπιάνεται η απόφαση ήταν απλό και ποτέ αμφιλεγόμενο στη νομολογία μας. Έτσι, δε νιώθουμε να έχουμε την ευχέρεια να εκφράσουμε και εμείς, ως Εφετείο, κάποια δική μας διαφοροποιημένη άποψη, που εν πάση περιπτώσει δεν έχουμε. Το ζήτημα αφορά σε ένα καθαρά διαδικαστικό θέμα και η ερμηνεία που αποδίδεται στον Κ.33 θ.5 συνάδει απόλυτα με την ορθή και δίκαιη αντιμετώπιση της κατάστασης, στην οποία σκοπεί η εφαρμογή του. Ας σημειωθεί, όπως έχει σχολιαστεί και στην υπόθεση Ευαγόρου, πως και η Δ.26 θ. 14 δίδει γενική εξουσία στο Δικαστήριο να παραμερίζει απόφαση του που εκδίδεται ερήμην. Ο θεσμός έχει ως εξής: "Any judgment by default, whether under this Order or under any other of these rules, may in a proper case be set aside by the Court upon such terms as to costs or otherwise as the Court may think fit." Σ ε μετάφραση "Οποιαδήποτε απόφαση λόγω παράλειψης, είτε σύμφωνα με αυτή τη Διαταγή είτε σύμφωνα με οποιοδήποτε άλλο από αυτούς τους Κανονισμούς, μπορεί σε κατάλληλη περίπτωση να ακυρωθεί (set aside) από το Δικαστήριο με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, όπως θα έκρινε σκόπιμο το Δικαστήριο." Στη σελίδα 774, στην Ευαγόρου, διαβάζουμε τα εξής: "There is jurisdiction to set aside any judgment not founded on an appraisal of the merits of the case and revoke the prior exercise of the coersive power of the Court. This statement of the law is adopted in the White Book as accurately reflecting the practice of English Courts as respects applications for setting aside a judgment given by default. Reinstatement may be ordered upon such terms as the Court deems appropriate. (See Annual Practice (supra), p.617). The power to reinstate may be invoked in every kind of action (Annual Practice (supra) p.618). Σ ε μετάφραση: "Υπάρχει δικαιοδοσία παραμερισμού κάθε απόφασης η οποία δεν στηρίζεται στην εκτίμηση της αξίας της υπόθεσης και ακύρωσης προηγούμενου κυρωτικού μέτρου του Δικαστηρίου. Η νομική αυτή αρχή υιοθετείται στο White Book ως αντικατοπτρίζουσα ορθά την πρακτική των Αγγλικών Δικαστηρίων που αφορά σε αιτήσεις παραμερισμού αποφάσεων που δόθηκαν λόγω παραλείψεως. Επαναφορά δυνατό να διαταχθεί με τέτοιους όρους όπως θα κρίνει σκόπιμο το Δικαστήριο (δες Annual Practice σελ.617). Η εξουσία επαναφοράς δυνατό να ασκηθεί σε οποιαδήποτε φύση αγωγής (Annual Practice σελ.618).» Πιο κάτω στην ίδια απόφαση, η πλειοψηφία αναφέρει τα ακόλουθα: «Η απόφαση, που μας απασχολεί εδώ, και που παραμερίστηκε αργότερα από το πρωτόδικο δικαστήριο, δεν εκδόθηκε επί της ουσίας της διαφοράς, μετά την αξιολόγηση οποιουδήποτε αποδεικτικού υλικού, αλλά ερήμην των εφεσιβλήτων. Σύμφωνα με τη νομολογία μας, την οποία παραθέτουμε πιο πάνω, το Δικαστήριο είχε εξουσία να παραμερίσει την απόφαση. Προχωρούμε μάλιστα να υπενθυμίσουμε πως όταν το Εφετείο της χώρας μας, αλλά και της Αγγλίας, έχει παράλληλη, με το πρωτόδικο δικαστήριο, δικαιοδοσία, όπως στην προκείμενη περίπτωση, αυτά εκφράζουν την άποψη πως είναι επιθυμητό να γίνεται πρώτα το διάβημα στο πρωτόδικο Δικαστήριο.» Στην Βερεγγάρια Π. Παπακοκκίνου κ.α v.
  3. Χριστόφορος Πελεκάνος Λτδ (ανωτέρω) επίσης, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την εφαρμογή της Δ.33, Θ.5 σε εκείνη την υπόθεση: «Στη Mesolongitis v. Koutas
(1986)1 C.L.R. 161 αποφασίστηκε ότι η επαναφορά αγωγής η οποία απορρίφθηκε λόγω μη προώθησής της και χωρίς αναφορά στην ουσία της, μπορεί να γίνει δυνάμει της Διαταγής 33, θ.5, μόνο από το ίδιο το δικαστήριο που την απέρριψε μετά από αίτημα του διαδίκου ο οποίος επηρεάστηκε από την απορριπτική απόφαση. Ανάλογη ήταν και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Evagorou v. Christodoulou and another
(1982)1 C.L.R. 771 αναφορικά με την ερμηνεία της Διαταγής 26, θ. 14 η οποία διέπει την επαναφορά αγωγής η οποία απορρίφθηκε, ερήμην της άλλης πλευράς, όχι επί της ουσίας, αλλά λόγω παράλειψης διαδίκου να πράξει τα δέοντα. Βλ. επίσης ToumbourosEst. Ltd v. Ιωαννίδου κ.ά.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1512.» Στην προκείμενη περίπτωση, η απόφαση ημερ. 30.6.2005 δεν εκδόθηκε επί της ουσίας της διαφοράς. Το δικαστήριο, απορρίπτοντας την αγωγή, δεν αξιολόγησε μαρτυρία ούτε προέβη σε διαπιστώσεις επί νομικών ή πραγματικών ζητημάτων αναφορικά με την ουσία της διαφοράς. Προδήλως, η αγωγή απορρίφθηκε ερήμην των εφεσειουσών επειδή αυτές παρέλειψαν να εμφανιστούν κατά την ορισθείσα δικάσιμο και να προωθήσουν την υπόθεσή τους. Θεωρούμε ότι αυτό που η ευπαίδευτη δικαστής αναφέρει στην εκκαλούμενη απόφαση, ότι δηλαδή, προέβη σε αξιολόγηση της ενώπιόν της μαρτυρίας για να καταλήξει στο τελικό συμπέρασμα, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού δεν φαίνεται ότι έγινε μια τέτοια διαδικασία. Αντιθέτως αυτό που προκύπτει από το πρακτικό είναι ότι η απόρριψη της αγωγής έγινε χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού και χωρίς να καταγράφονται οποιεσδήποτε διαπιστώσεις ή ευρήματα που αφορούν στην ουσία της διαφοράς.» Eίναι προφανές από τα πιο πάνω, ότι το Δικαστήριο τούτο κέκτηται εξουσίας δυνάμει της Δ.33, Θ.5 να ακυρώσει ή παραμερίσει μια απόφαση η οποία εκδίδεται λόγω παράλειψης ενός διαδίκου να εμφανιστεί κατά την ημέρα που είναι ορισμένη για ακρόαση και η οποία απόφαση λαμβάνεται χωρίς οποιαδήποτε αξιολόγηση μαρτυρίας και δεν αφορά την ουσία της διαφοράς. Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η ευχέρεια στο Δικαστήριο, εφόσον το κρίνει κατάλληλο να την παραμερίσει. Όταν μια απόφαση όμως αφορά την ουσία της διαφοράς και λαμβάνεται μετά από αξιολόγηση μαρτυρίας και καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων, δεν παρέχεται η ευχέρεια για εφαρμογή της πιο πάνω διαταγής και κατ' επέκταση το Δικαστήριο τούτο δεν έχει τέτοια δικαιοδοσία. Στην παρούσα περίπτωση αφού ακούστηκαν δύο μάρτυρες των εναγόντων και αφού η εναγόμενη αρ. 2 - αιτήτρια και ο δικηγόρος της δεν εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο μετά από την απόρριψη του αιτήματος αναβολής τους για να προωθήσουν την υπεράσπιση τους, η πλευρά των εναγόντων - καθ' ών η αίτηση έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο επιφύλαξε την απόφαση του. Η απόφαση εκδόθηκε στις 23/12/2014, καταλαμβάνει 42 σελίδες και γίνεται αναφορά στα δικόγραφα και των δύο πλευρών, αξιολογείται η προσαχθείσα μαρτυρία με αναφορά και στις θέσεις που προβλήθηκαν από την υπεράσπιση, καταλήγει σε συγκεκριμένα ευρήματα με βάση την αξιολόγηση της μαρτυρίας και τα παραδεκτά γεγονότα καθώς επίσης αναφέρεται και στη νομική πτυχή διαφόρων ζητημάτων. Υπό αυτές τις περιστάσεις, θεωρώ ότι η Δ.33, Θ.5 δεν έχει εφαρμογή και το Δικαστήριο τούτο δεν έχει εξουσία να παραμερίσει μια απόφαση η οποία εκδόθηκε επί της ουσίας της διαφοράς και μετά από αξιολόγηση της μαρτυρίας και των εκατέρωθεν προβληθέντων θέσεων. Κρίνω ότι υπό τις παρούσες περιστάσεις η μόνη οδός που παρεχόταν στην αιτήτρια, ήταν αυτή της έφεσης και όχι η παρούσα διαδικασία. Άλλωστε, όπως έχει φανεί από τα ενώπιον μου στοιχεία, η αιτήτρια έχει καταχωρήσει έφεση εναντίον της απόρριψης του αιτήματος της για αναβολή κατά τις 26/05/2014 που ήταν ορισμένη για ακρόαση η παρούσα αγωγή και η οποία εκκρεμεί. Στα πλαίσια εκείνης της διαδικασίας το Εφετείο έχει εξουσία να κρίνει το ορθό της εν λόγω ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου στις 26/05/2014 και κατ' επέκταση και της μετέπειτα εκδοθείσας απόφασης. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, η κατάληξη είναι ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε δικαιοδοτική βάση με την οποία το Δικαστήριο να μπορεί να εξετάσει την παρούσα αίτηση. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής της Δ.33, Θ.5 που επικαλείται η αιτήτρια ως νομική βάση της αίτησης της. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει δικαιοδοσία στο παρών Δικαστήριο να εξετάσει την παρούσα αίτηση και αυτή θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον της εναγομένης αρ. 2 - αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.) ................ Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.