Αναφορικά με τον Ανδρέα Γεωργίου Ορνιθάρη, άλλως Χατζηχαραλάμπους, Αρ. Αίτησης Διαχείρισης: 123/05, 26/10/2015

(1)(β) και

(2)του περί Διαχείρισης Κληρovoμιώv Απoθαvόvτωv Νόμoυ, Κεφ. 189, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος»), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.2 και στις γενικές εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Συνοπτικά στην ένορκη της δήλωση η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι διαχειριστές κωλυσιεργούν και παραλείπουν να αποπερατώσουν τη διαχείριση. Η κληρονομική περιουσία υφίσταται ζημιές και τόσο η ίδια όσο και οι υπόλοιποι κληρονόμοι δεν τυγχάνουν ενημέρωσης για την πορεία της διαχείρισης καθώς δεν έχουν κατατεθεί λογαριασμοί. Ο εκ των διαχειριστών, Γεώργιος Ανδρέα Ορνιθάρης, με την ανοχή και/ή παρότρυνση του έτερου διαχειριστή Ηλία Ανδρέα Ορνιθάρη έχει καρπωθεί και εκμεταλλεύεται προς ίδιον όφελος μεγάλης έκτασης αγροτική ακίνητη περιουσία του αποβιώσαντος. Περαιτέρω, οι διαχειριστές μέχρι σήμερα δεν έχουν δώσει λογαριασμούς σε σχέση με χρήματα τα οποία είναι κατατεθειμένα σε λογαριασμούς του αποβιώσαντος, ενώ υπάρχουν και λογαριασμοί οι οποίοι δεν έχουν δηλωθεί στην απογραφή της περιουσίας. Επίσης, οι διαχειριστές δεν έχουν καταγράψει στην απογραφή της περιουσίας μεγάλης αξίας κινητή περιουσία, όπως γεωργικά μηχανήματα και άλλα αντικείμενα. Η επίδικη αίτηση συνάντησε την ένσταση τόσο των διαχειριστών όσο και των κληρονόμων του αποβιώσαντος προς τους οποίους επιδόθηκε η αίτηση. Όλοι οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν κοινή ένσταση στην οποία εγείρουν συνολικά 13 λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης, τους οποίους δεν κρίνω αναγκαίο να τους παραθέσω αυτούσιους, συγκεφαλαιώνονται στο ότι αφενός από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας δεν αποκαλύπτεται εσκεμμένη παράλειψη ή παρανομία εκ μέρους των διαχειριστών και αφετέρου ότι οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται στην εν λόγω ένορκη δήλωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Περαιτέρω εγείρονται, ως αυτόνομοι λόγοι ένστασης, το ότι η αίτηση είναι παράτυπη και/ή στερείται νομικής βάσης και ότι δεν υπάρχει δήλωση και/ή συγκατάθεση του προτεινόμενου διαχειριστή ότι αποδέχεται τον διορισμό του. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση ενός εκ των διαχειριστών και συγκεκριμένα του Ηλία Ανδρέα Ορνιθάρη. Ο ενόρκως δηλών αρνείται τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας. Συνοπτικά στην ένορκη του δήλωση αναφέρει ότι η διαχείριση παρουσιάζει ιδιομορφίες και πολυπλοκότητα. Αυτό διότι ο αποβιώσας ήταν ιδιοκτήτης μεγάλου αριθμού ακίνητης ιδιοκτησίας σε διάφορες κοινότητες της Επαρχίας Πάφου. Από την κτηματολογική έρευνα διαπιστώθηκε ότι για αρκετά ακίνητα υπάρχουν διπλές εγγραφές και για άλλα δεν υπάρχουν εκσυγχρονισμένοι τίτλοι εγγραφής. Έχει υποβληθεί από τους διαχειριστές αριθμός αιτήσεων προς το Κτηματολόγιο για τη διεξαγωγή επιτόπιων ερευνών και έκδοση εκσυγχρονισμένων τίτλων, σε σχέση με τις οποίες μέχρι σήμερα δεν υπάρχει οποιαδήποτε εξέλιξη και παρατηρείται κωλυσιεργία εκ μέρους του Κτηματολογίου, παρά τις επιστολές που κατά καιρούς στάληκαν από τους δικηγόρους τους (Τεκμήρια 2-5). Πέραν των πιο πάνω, για τα ακίνητα με αρ. τεμαχίου 190 και 273 Φ/Σχ. 35/36 του χωριού Κάτω Ακουρδάλεια καταχωρήθηκε εναντίον της Δημοκρατίας η Προσφυγή αρ.1718/12, η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Επιπρόσθετα περιήλθε στη γνώση των διαχειριστών η ύπαρξη δικαστικής απόφασης στη Αγωγή αρ. 202/48 Ε.Δ. Πάφου με βάση την οποία καθορίστηκαν οι δικαιούχοι της περιουσίας του Γεώργιου Χατζηχαραλάμπους Ορνιθάρη, πατέρα του αποβιώσαντος. Ανάμεσα στους δικαιούχους της περιουσίας ήταν και ο αποβιώσας (βλ. Τεκμήρια 4 και 5). Με αίτηση τους περί την 31.5.2006 στο Κτηματολόγιο ζήτησαν όπως εκδοθούν τίτλοι ιδιοκτησίας των ακινήτων επ' ονόματι των δικαιούχων σύμφωνα με την πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση, χωρίς όμως μέχρι σήμερα να λάβουν οποιαδήποτε απάντηση. Η Αιτήτρια τηρείτο ενήμερη για τις ενέργειες των διαχειριστών. Μάλιστα στις 25.01.09 πραγματοποιήθηκε συνάντηση όλων των κληρονόμων στην οποία ήταν παρούσα και η Αιτήτρια. Σε σχέση με το διαμοιρασμό της περιουσίας η Αιτήτρια δήλωσε στην εν λόγω συνάντηση ότι ήταν ευχαριστημένη με όσα της πρότειναν οι διαχειριστές για να της μεταβιβάσουν. Στη συνέχεια ωστόσο μετά την εξασφάλιση των φοροαπαλλακτικών, η Αιτήτρια δεν ανταποκρινόταν στις προσπάθειες των διαχειριστών αλλά και του εκ των κληρονόμων Ευριπίδη Ορνιθάρη, για να υπάρξει κατάληξη επί του προτεινόμενου διαμοιρασμού της ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος. Εν τέλει η Αιτήτρια τον Φεβρουάριο του 2012 ενημέρωσε ότι δεν αποδέχεται το διαμοιρασμό όπως της είχε προταθεί. Μετά την άρνηση της Αιτήτριας, έγινε συνάντηση μεταξύ των υπολοίπων κληρονόμων και την 22.02.13 υπογράφηκε δήλωση κληρονόμων στη βάση της οποίας έγινε διαμοιρασμός της ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος. Η Αιτήτρια με τον εν λόγω διαμοιρασμό έλαβε 1/6 μερίδιο σε όλη την ακίνητη περιουσία του αποβιώσαντα, καθώς η σύζυγος του αποβιώσαντα (μητέρα της Αιτήτριας) αποποιήθηκε του μεριδίου της. Αναφορικά με την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος από το διαχειριστή Γεώργιο Ανδρέα Ορνιθάρη, ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι υπήρξε προφορική συμφωνία μεταξύ των κληρονόμων προκειμένου ο Γεώργιος Ανδρέα Ορνιθάρη να διαχειρίζεται την ακίνητη περιουσία για να διατηρεί τα κτήματα και τα δένδρα σε καλή κατάσταση μέχρι τη μεταβίβαση στους κληρονόμους. Το γεγονός αυτό ήταν σε γνώση της Αιτήτριας αφού στη συνάντηση της 25.01.09 στην παρουσία της Αιτήτριας έγινε αναφορά στην προφορική συμφωνία και στο γεγονός ότι την ακίνητη περιουσία του αποβιώσαντος θα συνεχίσει να τη νέμεται ο Γεώργιος Ανδρέα Ορνιθάρη, χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε αντίδραση από την Αιτήτρια. Σε σχέση με τους τραπεζικούς λογαριασμούς που διατηρούσε ο αποβιώσας, ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι έχει χρησιμοποιηθεί μόνο το ποσό των €17.629,99 με το οποίο πληρώθηκε ο φόρος εισοδήματος. Τέλος, ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια προκαλεί με τις ενέργειες της καθυστέρηση στη διεκπεραίωση της διαχείρισης. Συγκεκριμένα μόλις το Φεβρουάριο του 2014 ο δικηγόρος της απέστειλε επιστολή στους διαχειριστές (Τεκμήριο 16), δύο χρόνια δηλαδή μετά τη διαφωνία της με το διαμοιρασμό και την πληροφόρηση του κληρονόμου Ευριπίδη Ορνιθάρη ότι οι σύμβουλοι της θα επικοινωνούσαν με τους διαχειριστές. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων στις γραπτές αγορεύσεις τους ανέπτυξαν εκατέρωθεν την επιχειρηματολογία τους. Το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων έχει μελετηθεί στο σύνολο του και δεν θεωρώ σκόπιμο να το παραθέσω αυτούσιο. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 52

(1)(β) του Νόμου. Ένας από τους λόγους ένστασης που εγείρουν οι Καθ' ων η Αίτηση είναι ότι η αίτηση στερείται νομικής βάσης. Πιο συγκεκριμένα η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση στην αγόρευση της εισηγείται ότι η αίτηση δεν στηρίζεται στο άρθρο 52

(1)(α) του Νόμου, το οποίο προνοεί για την παύση των διαχειριστών. Θεωρώ σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω αυτούσιο το άρθρο 52 του Νόμου: «52.-

(1)Τo Δικαστήριo δύvαται αυταπάγγελτα ή με αίτηση oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ πoυ έχει συμφέρov στηv κληρovoμιά- (α) vα παύσει oπoιoδήπoτε εκτελεστή ή διαχειριστή για εσκεμμέvη παράλειψη ή παράπτωμα σχετικά με τη διαχείριση της κληρovoμιάς (β) vα χoρηγήσει έγγραφo διαχείρισης σε κάπoιo πρόσωπo για vα διεξαγάγει τη δέoυσα διαχείριση της κληρovoμιάς στη θέση εκτελεστή ή διαχειριστή πoυ παύθηκε, απεβίωσε ή κατέστη αvίκαvoς vα εvεργεί.

(2)Όταv χoρηγείται τo εv λόγω έγγραφo διαχείρισης, όλα τα δικαιώματα, καθήκovτα και εξoυσίες εκτελεστή ή διαχειριστή επάγovται στo vέo διαχειριστή.» Η εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Καθ'ων η Αίτηση είναι ορθή. Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση, καθώς ενώ με το αιτητικό υπ' αρ. 1 ζητείται η αντικατάσταση των διαχειριστών εντούτοις στη νομική βάση της αίτησης δεν μνημονεύεται το άρθρο 52

(1)(α) του Νόμου, το οποίο προνοεί για την παύση των διαχειριστών, παρά μόνο το άρθρο 52

(1)(β). Ούτε μπορεί να προβληθεί, κατά την κρίση μου, το επιχείρημα ότι το άρθρο 52

(1)(β) καλύπτει και την περίπτωση παύσης των διαχειριστών. Η διατύπωση του άρθρου 52

(1)(β) του Νόμου είναι ξεκάθαρη και από αυτή προκύπτει ότι το εν λόγω άρθρο προνοεί για την χορήγηση εγγράφων διαχείρισης όταν ο διαχειριστής ή ο εκτελεστής έχει ήδη παυθεί ή αποβιώσει ή κατέστη ανίκανος να ενεργεί. Για να ενεργοποιηθεί δηλαδή το άρθρο 52

(1)(β), θα πρέπει να προηγηθεί μία εκ των τριών περιπτώσεων που αναφέρονται σε αυτό, ήτοι παύση ή θάνατος ή ανικανότητα του διαχειριστή να ενεργεί. Στην προκείμενη περίπτωση οι διαχειριστές δεν έχουν παυθεί. Αυτό άλλωστε είναι το αντικείμενο της παρούσας αίτησης από την οποία όμως ελλείπει το νομικό υπόβαθρο βάσει του οποίου το Δικαστήριο θα μπορούσε να εξετάσει το αίτημα της Αιτήτριας, αφ' ης στιγμής στη νομική βάση της αίτησης δεν περιλαμβάνεται το άρθρο 52

(1)(α) του Νόμου το οποίο ορίζει τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο θα μπορούσε να παύσει έναν διαχειριστή. Επισημαίνεται ότι η Δ.48 θ2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθιστά επιτακτική την αναφορά στην αίτηση του ειδικού άρθρου του Νόμου στο οποίο στηρίζεται. Στην υπόθεση Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κ.α Πολ. Έφεση 283/10 ημερομηνίας 03.07.14, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Εκτός των πιο πάνω, υπάρχουν και άλλοι λόγοι που θα συνηγορούσαν υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Ο πρώτος αφορά στη λανθασμένη νομική βάση της Αίτησης από την οποία απουσιάζει η Δ.35 θ.4, η οποία είναι η πιο σχετική διάταξη στην περίπτωση τροποποίησης των λόγων έφεσης. Η Αιτήτρια δέχεται ότι εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκε η σχετική διάταξη, παρά ταύτα θεωρεί ότι η αίτηση είναι νομότυπη. Διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι αν θεωρηθεί παρατυπία, μπορεί να θεραπευθεί με βάση τη Δ.64 θ.1. Η νομική βάση μιας αίτησης σύμφωνα με τη νομολογία έχει μεγάλη σημασία, αφού προσδιορίζει το νομικό υπόβαθρο της αίτησης, το οποίο προσδίδει εγκυρότητα στο δικονομικό μέτρο (βλ. Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λίμιτεδ

(2001)1Β ΑΑΔ 743).» Το γεγονός της καταγραφής λανθασμένης νομικής βάσης θεωρώ ότι δεν μπορεί να θεραπευθεί με επίκληση της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ιδιαίτερα αφ' ης στιγμής από την μία η Αιτήτρια δεν έλαβε οποιαδήποτε μέτρα για διόρθωση της νομικής βάσης και από την άλλη οι Καθ' ων η Αίτηση εγείρουν ως λόγο ένστασης το γεγονός ότι η αίτηση στερείται νομικής βάσης. Στην πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση (Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κ.α) λέχθηκαν σε σχέση με τη Δ.64 τα εξής: «Μετά την τροποποίηση της Δ.64 και την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου, ενδεχομένως στην παρούσα περίπτωση η παράλειψη να μπορούσε να θεραπευθεί. Όμως καμία αίτηση δεν υποβλήθηκε από την Αιτήτρια ζητώντας να θεραπευθεί η παράλειψη, ώστε να αποκτήσει η αίτηση το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο. Υπάρχουν περιπτώσεις που το δικαστήριο κατ' εξαίρεση μπορεί αυτεπάγγελτα να θεωρήσει ότι η παράλειψη έχει ήδη θεραπευθεί, αλλά η παρούσα δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Στην υπόθεση Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 63/10, ημερ. 17.12.2013, τονίσαμε ότι οι παρατηρήσεις μας ως προς την ευχέρεια που πάντοτε έχει το δικαστήριο να θεραπεύει παρατυπία «δεν πρέπει να τύχουν παρανόησης ως προς το καθήκον του κάθε δικηγόρου ή διαδίκου που διαπιστώνει την παρατυπία να λαμβάνει έγκαιρα στην κατάλληλη περίπτωση τα αναγκαία μέτρα για θεραπεία της και όχι να αφήνει τα πράγματα να τύχουν διόρθωσης από το δικαστήριο».» Υπάρχει ωστόσο ακόμη ένα ζήτημα, παρόλο που αυτό δεν ηγέρθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση, το οποίο όμως άπτεται της διαδικασίας προώθησης της επίδικης αίτησης αλλά και του θεμελιώδους δικαιώματος ακροάσεως, ενώπιον του Δικαστηρίου, όλων των ενδιαφερομένων μερών. Πρόκειται για την αναγκαιότητα επίδοσης της επίδικης αίτησης, σε όλους τους κληρονόμους του αποβιώσαντος. Όπως προκύπτει η υπό κρίση αίτηση δεν απευθυνόταν και κατά συνέπεια δεν επιδόθηκε στην κληρονόμο Αθηνά Στεφάνου Ορνιθάρη, σύζυγο του αποβιώσαντος. Δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση από μέρους της Αιτήτριας για τον λόγο που η παρούσα αίτηση δεν επιδόθηκε και στην πιο πάνω αναφερόμενη κληρονόμο. Σημειώνω ότι η μόνη σχετική αναφορά περιλαμβάνεται στην παράγραφο 24 της ένορκης δήλωσης του Ηλία Ανδρέα Ορνιθάρη, όπου αναφέρεται ότι « ... η μητέρα μας έχει αποποιηθεί του μεριδίου της». Δεν μπορεί όμως από την εν λόγω δήλωση να συναχθεί ότι η επίδικη αίτηση δεν αφορά την κληρονόμο-σύζυγο του αποβιώσαντος. Καταρχάς, όπως προκύπτει από την παράγραφο 24 της ένορκης δήλωσης, η δήλωση αποποίησης φαίνεται να έγινε σε σχέση με το διαμοιρασμό της ακίνητης περιουσίας και δεν είναι ξεκάθαρο αν η εν λόγω δήλωση αφορά το σύνολο της περιουσίας του αποβιώσαντος. Εν πάση περιπτώσει δεν έχω παραπεμφθεί σε οποιοδήποτε έγγραφο αποποίησης, ούτε και από την έρευνα που πραγματοποίησα στο φάκελο της διαχείρισης εντόπισα δήλωση της εν λόγω κληρονόμου ότι αποποιείται του κληρονομικού της δικαιώματος (βλ. άρθρο 51 του Νόμου). Ενόψει των πιο πάνω, θεωρώ πως θα έπρεπε να επιδοθεί η αίτηση και στην κληρονόμο-σύζυγο του αποβιώσαντος έτσι ώστε να της δοθεί η ευκαιρία να τοποθετηθεί σε σχέση με την παύση των διαχειριστών και την αντικατάσταση τους από τον προτεινόμενο νέο διαχειριστή. Τέτοια υποχρέωση κρίνεται πως προκύπτει, μέσα από τη λογική, αλλά και το δικαίωμα ακροάσεως προσώπων που έχουν συμφέρον στην περιουσία του αποβιώσαντος. Σε περίπτωση ωστόσο που η πιο πάνω κρίση του Δικαστηρίου θεωρηθεί ως λανθασμένη, η επίδικη αίτηση ούτε και επί της ουσίας της θα μπορούσε να επιτύχει. Όπως προκύπτει από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, τα παράπονα της περί πλημμελούς άσκησης των καθηκόντων των διαχειριστών συνοψίζονται στα ακόλουθα: 1. Καθυστέρηση στην αποπεράτωση της διαχείρισης. 2. Εκμετάλλευση από το διαχειριστή Γεώργιο Ανδρέα Ορνιθάρη των ακινήτων του αποβιώσαντος προς ίδιον όφελος. 3. Ελλιπείς λογαριασμοί, καθώς σε αυτούς αφενός δεν γίνεται αναφορά στην τύχη των χρημάτων του αποβιώσαντα που ήταν κατατεθειμένα σε λογαριασμούς και αφετέρου υπάρχουν λογαριασμοί που δεν έχουν δηλωθεί. 4. Παράλειψη συμπερίληψης στην απογραφή της περιουσίας μεγάλης αξίας κινητής περιουσίας. Σύμφωνα με το Νόμο αλλά και τη νομολογία, τόσο Αγγλική όσο και του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου, το καθήκον του διαχειριστή είναι να διαχειριστεί δεόντως και πιστά την περιουσία του αποβιώσαντος σύμφωνα με το Νόμο εκτός αν οι κληρονόμοι συμφωνήσουν διαφορετικά μεταξύ τους. Επίσης, ο διαχειριστής ο οποίος θεωρείται ως καταπιστευματοδόχος (trustee) στην περιουσία του αποβιώσαντος (Ioannou v. Demetriou and Others

(1983)1(B) C.L.R. 892, 901), οφείλει να ετοιμάσει απογραφή και τελικούς λογαριασμούς της περιουσίας. Κατά την εξέταση μιας αίτησης για παύση διαχειριστή δυνάμει του άρθρου 52

(1)(α) του Νόμου, το κύριο μέλημα του Δικαστηρίου είναι η δέουσα διαχείριση της περιουσίας αλλά και το συμφέρον των κληρονόμων (In the Goods of Galbraith

(1951)2 All E.R. 470). Το Δικαστήριο δεν θα εγκρίνει μια αίτηση για παύση και αντικατάσταση του διαχειριστή, στην περίπτωση όπου το μόνο παράπονο αφορά την μη έγκαιρη καταχώρηση απογραφής και λογαριασμών (In the Estate of Cope

(1954)1 All E.R. 698). Θα πρέπει επί του προκειμένου να αποδειχθεί όπως ρητά καθορίζεται στο άρθρο 52

(1)(α) του Νόμου, εσκεμμένη παράλειψη ή παράπτωμα (wilful neglect or misconduct) από τον διαχειριστή. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις όπου αποδεικνύεται φυσική αδυναμία του διαχειριστή να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του λόγω ασθένειας ή προχωρημένης ηλικίας (βλ. Galbraith ανωτέρω). Στο Νόμο δεν υπάρχει ερμηνεία της φράσης «εσκεμμένη παράλειψη ή παράπτωμα». Η φράση αυτή στο αρχικό Αγγλικό κείμενο του Νόμου πριν την επίσημη μετάφραση του στα Ελληνικά, αναφέρεται ως «wilful neglect or misconduct». Στο σύγγραμμα Words and Phrases Legally Defined, 2nd Ed., Vol. 5, σελ., 338 & 339, οι πιο πάνω φράσεις ερμηνεύονται ως εξής σε ελεύθερη μετάφραση: (α) «εσκεμμένη παράλειψη» («wilful neglect»), σημαίνει την εκ προθέσεως πράξη ή παράλειψη από πρόσωπο το οποίο είναι επιφορτισμένο με κάποιο καθήκον και το οποίο γνωρίζει ή όφειλε αν δεν είναι απερίσκεπτα αδιάφορος να γνωρίζει, ότι η πράξη ή παράλειψη θα εξισώνεται με παράβαση αυτού του καθήκοντος, και (β) «εσκεμμένο παράπτωμα» («wilful misconduct»), σημαίνει την συνειδητή εκ προθέσεως και όχι τυχαία εσφαλμένη ή με απερίσκεπτη αδιαφορία πράξη ή παράλειψη από πρόσωπο χωρίς το πρόσωπο αυτό να νοιάζεται για τα αποτελέσματα της πράξης ή παράλειψης του. Όπως έχω αναφέρει και πιο πάνω, οι ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκαν. Το δε βάρος απόδειξης των αμφισβητούμενων γεγονότων και ισχυρισμών βρίσκεται στους ώμους της Αιτήτριας για να ικανοποιήσει τις τασσόμενες από το Νόμο προϋποθέσεις. Περαιτέρω, κατά την εξέταση της αίτησης το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί και σε γεγονότα τα οποία είναι εμφανή στο φάκελο της υπόθεσης (Θεμιστοκλέους ν. Λεωνίδου

(2005)1 Α Α.Α.Δ 417). Κατά την κρίση μου, τα παράπονα της Αιτήτριας δεν δικαιολογούν την αντικατάσταση των διαχειριστών δυνάμει του άρθρου 52 του Νόμου. Σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία, η καθυστέρηση στην καταχώρηση απογραφής και τελικών λογαριασμών δεν αποδεικνύει από μόνη της, εσκεμμένη παράλειψη ή παράπτωμα του διαχειριστή. Σε κάθε όμως περίπτωση οι διαχειριστές, με την ένορκη δήλωση της ένστασης, αναφέρονται με λεπτομέρεια παραθέτοντας και σχετικά τεκμήρια σε σειρά ενεργειών τους προς τον σκοπό συλλογής της περιουσίας του αποβιώσαντος. Από τα στοιχεία που παραθέτουν προκύπτει η πολυπλοκότητα και οι ιδιομορφίες της παρούσας διαχείρισης, γεγονός το οποίο ώθησε το Δικαστήριο στις 24.02.09 να εγκρίνει το αίτημα των διαχειριστών για να τεθεί η διαχείριση εκτός πινακίου. Να σημειώσω εδώ ότι το Δικαστήριο ενέκρινε το εν λόγω αίτημα αφού μελέτησε τους ενδιάμεσους λογαριασμούς που καταχωρήθηκαν στις 10.02.09 και οι οποίοι έτυχαν της έγκρισης του Πρωτοκολλητή. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν, κατά την κρίση μου, το αβάσιμο των παραπόνων της Αιτήτριας περί καθυστέρησης στη διεκπεραίωση της διαχείρισης. Η Αιτήτρια παραπονείται επίσης για την εκμετάλλευση των ακινήτων από τον διαχειριστή Γεώργιο Ανδρέα Ορνιθάρη. Στην ένορκη δήλωση όμως του Ηλία Ανδρέα Ορνιθάρη προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι υπήρξε προφορική συμφωνία μεταξύ των κληρονόμων για το εν λόγω ζήτημα και ότι η Αιτήτρια ήταν γνώστης του γεγονότος αυτού, αφού συζητήθηκε στη συνάντηση της 25.01.09 στην οποία ήταν παρούσα και δεν εξέφρασε τη διαφωνία της (βλ. παράγραφος 34 της ένορκης δήλωσης). Σημειώνω ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν απαντήθηκε από την Αιτήτρια, αλλά ούτε και ζητήθηκε η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντος. Τέλος, θεωρώ ότι ούτε στο παράπονο της Αιτήτριας πως οι λογαριασμοί ήταν ελλιπείς και ότι υπάρχει κινητή περιουσία που δεν συμπεριλήφθηκε στην απογραφή μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας παρέμειναν στη σφαίρα της γενικότητας αφού δεν προσδιορίζονται στην ένορκη της δήλωση, είτε οι λογαριασμοί που δεν αποκαλύφθηκαν, είτε η κινητή περιουσία που δεν συμπεριλήφθηκε στην απογραφή. Ειδικότερα όσον αφορά τους τραπεζικούς λογαριασμούς δίδονται συγκεκριμένες απαντήσεις στην παράγραφο 35 της ένορκης δήλωσης του Ηλία Ανδρέα Ορνιθάρη σε σχέση με τις οποίες δεν ζητήθηκε η αντεξέταση του. Για όλους του λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................................. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο