BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED ν. Γεώργιος Χριστοφόρου Τοουλιάς κ.α., Αρ. Αγωγής: 2100/14, 8/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A180 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2100/14 Μεταξύ: BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED από τη Λευκωσία Ενάγουσας-Καθ΄ ης η αίτηση και Γεώργιος Χριστοφόρου Τοουλιάς από την Πάφο Α.Τ.557745 Γιάννης Χριστοφόρου Τοουλιάς από την Πάφο, Α.Τ.452431 Κωστάκης Χριστοφόρου Τοουλιάς από την Πάφο, Α.Τ.647402 Νίκη Ανδρέα Τοουλιά άλλως Νίκη Σαββίδου από την Πάφο, Α.Τ.0629504 Πάτρα Σάββα Τσαβέλλα από την Πάφο, Α.Τ.0667812 Παναγιώτα Νικολάου Χριστοφόρου από την Πάφο, Α.Τ.0759102 Εναγομένων-Αιτητών ---------------------------- Αίτηση για αναστολή διαδικασίας ημερ. 8.5.2015 ---------------------------- Ημερομηνία: 8.10.2015 Για Εναγόμενους-Αιτητές: κα Μ. Τιμοθέου για Παπαντωνίου & Παπαντωνίου ΔΕΠΕ Για Ενάγουσα-Καθ΄ ης η αίτηση: κα Α. Κορακίδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κρινόμενη αίτηση οι Εναγόμενοι αιτούνται από το Δικαστήριο έκδοση διατάγματος το οποίο «να διατάσσει την αναστολή και/ή απόρριψη και/ή τον παραμερισμό της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή κάθε διαδικασίας στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής υπ΄ αρ. 5379/2014, η οποία καταχωρήθηκε στις 29/09/2014 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, και την έκδοση Απόφασης και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του εκ των Εναγομένων Γεώργιου Τοουλιά (εξουσιοδοτημένου και από τους λοιπούς Εναγόμενους) ο οποίος δηλώνει μεταξύ άλλων γεγονότων τα εξής: Στις 29.9.2014 καταχωρήθηκε εκ μέρους όλων των παρόντων Εναγομένων η υπ΄ αριθμό 5379/14 αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εναντίον της Bank of Cyprus Public Company Limited (εν τοις εφεξής η Τράπεζα), δηλαδή εναντίον της Ενάγουσας της παρούσας αγωγής. Με την ανωτέρω αγωγή αιτούνται έκδοση απόφασης με την οποία να αναγνωρίζεται η ακυρότητα δύο συμφωνιών δανείου, του ενός με αρχικό ποσό €923.000,00 (αποτελεί αντικείμενο της παρούσας αγωγής 2100/14) και του άλλου με ποσό €57.000 (αποτελεί αντικείμενο δεύτερης αγωγής υπ΄ αρ. 2292/14 που επίσης εκκρεμεί για εκδίκαση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου). Για την αγωγή 5379/14 ήδη καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους της Τράπεζας και Έκθεση Απαίτησης εκ μέρους των εκεί Εναγόντων. Αποτελεί ισχυρισμό των Εναγομένων πως για αμφότερες τις αγωγές του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ενημέρωσαν τους δικηγόρους τους στη Λευκωσία την 1.10.
- Ήδη όμως, από παλαιότερα, δηλαδή από τις αρχές Σεπτεμβρίου, είχαν δώσει οδηγίες στους δικηγόρους τους για την καταχώρηση αγωγής εναντίον της Τράπεζας για την οποία, λόγω φόρτου εργασίας του δικηγορικού γραφείου, καταχωρήθηκε τελικά η αγωγή 5379/14, στις 29.9.
- Διατείνονται περαιτέρω οι Εναγόμενοι πως οδηγήθηκαν στην απόφαση και τελικά στην καταχώρηση της αγωγής 5379/14, λόγω της απροθυμίας της Τράπεζας να συνεργαστεί μαζί τους για την εξεύρεση βιώσιμης λύσης. Αποδίδουν επίσης στην Τράπεζα αντισυμβατική και αντιδεοντολογική συμπεριφορά, με αυτή να αποτυπώνεται στην άρνηση παράδοσης εγγράφων, αντικειμένων του δανείου, και υποθηκών αλλά και καταστάσεων λογαριασμών. Αφού καταγράφει ο ενόρκως δηλών την πορεία της επίδοσης, εμφάνισης και διάφορα άλλα διαδικαστικά διαβήματα που έλαβαν χώρα στην παρούσα αγωγή, αναφέρει πώς: «
- Η παρούσα αίτηση μας αποσκοπεί καταρχήν στην αποφυγή της κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας καθώς και των πολλαπλών εξόδων στα οποία οδηγεί η εκδίκαση αγωγών με το ίδιο αντικείμενο από τρία Δικαστήρια. Μεταξύ της Αγωγής μας και των Αγωγών που έχουν κινηθεί εναντίον μας υπάρχει ταυτότητα αντικειμένου και εξ όσων υπολογίζω και πιστεύω η πολλαπλότητα των διαδικασιών για τα ίδια επίδικα θέματα θα επιφέρει σε εμάς, στα Δικαστήρια στην Πάφο και Λευκωσία αλλά και σε όλους τους εμπλεκόμενους αχρείαστη σπατάλη χρόνου, πολλές δαπάνες και μεγάλη ταλαιπωρία. Στη διευκόλυνση της διαδικασίας και την αποφυγή των προαναφερόμενων δυσχερειών αποσκοπεί η καταχώρησης από εμάς της παρούσας Αίτησης.
- ...................
- Στην ευκολότερη και λιγότερο δαπανηρή δικαστική διαδικασία, συντείνει η διαθεσιμότητα και η ευχερής συλλογή του μαρτυρικού υλικού. Προς τούτο σημαντικός παράγοντας είναι στον τόπο όπου βρίσκεται συγκεντρωμένο το μαρτυρικό υλικό να είναι και το Δικαστήριο το οποίο εκδικάζει την υπόθεση στην οποία αφορά το μαρτυρικό υλικό, για την έτσι πιο εύκολη και γρήγορη θέση της μαρτυρίας στην διάθεση και κρίση του Δικαστηρίου. Συναφώς, οι πληροφορίες που έχω από την Τράπεζα είναι ότι οι λογαριασμοί μας σχετικά με τα ως άνω αναφερόμενα δάνεια έχουν μεταφερθεί και βρίσκονται στα Κεντρικά Γραφεία της Τράπεζας Κύπρου στη Λευκωσία και ως εκ τούτου όλο το μαρτυρικό υλικό είναι στη Λευκωσία.» Δηλώνει περαιτέρω πως «μια Αγωγή ορίζεται για Ακρόαση στο Επαρχιακό Δικαστήριο της Πάφου πολύ πιο σύντομα απ΄ ότι στο Επαρχιακό Δικαστήριο της Λευκωσίας. Αυτό συμβαίνει, σύμφωνα με τις εξηγήσεις των δικηγόρων μας, λόγω του μικρότερου αριθμού υποθέσεων που υπάγονται στο Επαρχιακό Δικαστήριο της Πάφου. Αυτόματα αυτό σημαίνει ότι με την ακρόαση των αγωγών Β και Γ (δηλαδή αυτών που εκκρεμούν στο Δικαστήριο Πάφου), θα δημιουργηθεί δεδικασμένο χωρίς διαδικαστικά να είναι δυνατή η παρουσίαση των δικών μας απαιτήσεων ως έχουν εκτεθεί στην Αγωγή μας, επειδή ακριβώς η Αγωγή μας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας θα έρθει αντιμέτωπη με το κώλυμα του δεδικασμένου». Εκφράζεται η πεποίθηση πως η αναστολή της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή (όσο και στη δεύτερη του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου) δεν επηρεάζει δυσμενώς τα δικαιώματα της Τράπεζας γιατί, θα επέλθει προσωρινή παγοποίηση της διαδικασίας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου μέχρι να εκδικαστεί η αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, η έκβαση της οποίας είναι λογικά και νομικά αναντίλεκτο ότι θα επηρεάσει και θα προδικάσει, σε περίπτωση επιτυχίας της, το αποτέλεσμα των αγωγών του Δικαστηρίου Πάφου. Υποδεικνύει δε πως είναι πιο ευχερές και ολιγοέξοδο για την Τράπεζα να καταχωρήσει Ανταπαίτηση στα πλαίσια της αγωγής 5379/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αφού δεν έχουν ακόμη καταχωρήσει Έκθεση Υπεράσπισης. Η αίτηση συνάντησε, ως ήταν αναμενόμενο, την ένσταση της Τράπεζας η οποία εγείρει ευάριθμους λόγους για τους οποίους θεωρεί την παρούσα αίτηση απορριπτέα, ως αβάσιμη και καταχρηστική. Οι λόγοι ένστασης επαναλαμβάνονται με την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει και αφού καταγράφουν την πορεία και το ιστορικό της υπόθεσης, επισημαίνονται τα πιο κάτω:
- Η υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε την 22.9.2014 και η αγωγή 5379/14 καταχωρήθηκε μεταγενέστερα την 29.9.2014 στο Ε.Δ. Λευκωσίας.
- Οι Εναγόμενοι 1, 2, 4 και 5 έλαβαν γνώση από τις 22.9.2014 ότι είχε καταχωρηθεί η αγωγή 2092/14 εναντίον τους καθότι τους επεδόθη την 22.9.2014 και δεν δικαιολογείται η καταχώρηση της αγωγής 5379/14 Ε.Δ. Λευκωσίας εναντίον της Ενάγουσας η οποία πραγματεύεται τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής και της αγωγής με αρ. 2092/14 Ε.Δ. Πάφου.
- Οι Εναγόμενοι αν πραγματικά ήθελαν την εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος μπορούσαν να καταχωρήσουν ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή και στην αγωγή 2092/14 και όχι να προωθούν παράλληλα καταχρηστικά άλλη διαδικασία και μάλιστα ενώπιον του Δικαστηρίου Λευκωσίας.
- Οι Εναγόμενοι κωλύονται να καταχωρήσουν την αίτηση τους ημερ. 8.5.2015 μετά την καταχώρηση της αίτησης ημερ. 5.12.2014, την καταχώρηση εμφάνισης εκ μέρους τους την 10.10.2014 και την καταχώρηση Έκθεσης Υπεράσπισης εκ μέρους τους και παρόδου τόσου μεγάλου χρονικού διαστήματος.
- Κατά τη σύναψη των επίδικων συμφωνιών δόθηκαν αντίγραφα στους Εναγόμενους όλων των εγγράφων και ως τκ τούτου όλα τα επίδικα έγγραφα βρίσκονταν εξ΄ αρχής εις χείρας των Εναγομένων.
- Οι καταστάσεις λογαριασμών αποστέλλοντο εξαμηνιαίως στους πρωτοφειλέτες.
- Κατά τη σύναψη της επίδικης συμφωνίας οι πρωτοφειλέτες αναγνώρισαν παραλαβή και αποδοχή του περιεχομένου του καταλόγου επιτοκίων και χρεώσεων της Τράπεζας και των γενικών όρων και κανονισμών της Τράπεζας.
- Όλα τα έγγραφα και μαρτυρικό υλικό βρίσκονται στο τμήμα recoveries της Τράπεζας Κύπρου στην Πάφο, οι μάρτυρες που θα μαρτυρήσουν εκ μέρους της Ενάγουσας βρίσκονται στην Πάφο, οι επίδικες συμφωνίες συνήφθηκαν στην Πάφο, η παράβαση των συμφωνιών συντελέστηκε στην Πάφο, οι Εναγόμενοι κατοικούν στην Πάφο.
- Οι Εναγόμενοι μπορούν να προβάλουν τους ισχυρισμούς τους στις υποθέσεις που καταχωρήθηκαν στο Ε.Δ. Πάφου και οι οποίες θα εκδικαστούν το συντομότερο ως παραδέχονται οι ίδιοι. Οι συνήγοροι υποστήριξαν με γραπτές αγορεύσεις τις θέσεις τους, ιδιαίτερη μνεία των οποίων γίνεται κατωτέρω όπου απαιτείται. Αμφότεροι επικαλέστηκαν τις ίδιες αποφάσεις για το θέμα της κατάχρησης της διαδικασίας, χωρίς βέβαια να υπάρχει ομοθυμία για το αποτέλεσμα αφού ο καθένας ερμηνεύει τη νομική θέση επί των γεγονότων με τρόπο ο οποίος ευνοεί τη δική του εκδοχή. Νομικό έρεισμα της αίτησης αποτελούν μεταξύ άλλων τα άρθρα 31, 32, 43 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.26, Δ.27 θ.3, Δ.29 θ.2, Δ.33 θ.10, Δ.48 θ.1-4, 8 και 9 και Δ.
- Επίκληση γίνεται επίσης του Συντάγματος (άρθρα 28 και 30, των αρχών της ίσης μεταχείρισης, της δίκαιης δίκης, των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης, των αρχών της επιείκειας, της πρακτικής και της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Μια προσεκτική εξέταση των επικαλούμενων άρθρων (πλην εκείνων της Δ.48 θ.1-4, 8 και 9 τα οποία ρυθμίζουν τον τρόπο και τύπο υποβολής της αίτησης) αναδεικνύει πως τούτα δεν εφαρμόζονται και δεν υποστηρίζουν την αίτηση. Πραγματεύονται κυρίως την περίπτωση ενοχλητικής ή αβάσιμης αγωγής, έγερση και εκδίκαση νομικού σημείου και την αναστολή της διαδικασίας με παραπομπή της σε άλλο Δικαστήριο όταν εκείνο που την εκδικάζει διαπιστώσει ότι η αγωγή έπρεπε να είχε εγερθεί ενώπιον άλλου Δικαστηρίου. Εκείνο που οι Αιτητές προωθούν με την κρινόμενη αίτηση και αυτό θα εξεταστεί, είναι η επικαλούμενη κατάχρηση διαδικασίας για τους λόγους που έχουν ανωτέρω εκτεθεί. Όπως στην αρχή της απόφασης καταγράφηκε οι συνήγοροι συμφωνούν επί της νομολογίας που άπτεται του επίδικου τούτου θέματος. Προτού επιχειρηθεί ανασκόπηση του όλου ζητήματος, αξίζει να εξετασθούν σ΄ αυτό το σημείο οι λόγοι ένστασης που έχουν εγερθεί και υποδεικνύουν καθυστέρηση εκ μέρους των Εναγομένων-Αιτητών να υποβάλουν την παρούσα αίτηση, η οποία καθυστέρηση, από μόνη της, υπογραμμίζει η κα Κορακίδου, υποδηλοί την κακοπιστία τους και συνεπάγεται αποποίηση του δικαιώματος τους για εξέταση τέτοιου αιτήματος. Συγκεκριμένα: Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 22.9.2014 και επιδόθηκε στους Εναγόμενους στις 29.9.
- Καταχωρήθηκε εκ μέρους τους σημείωμα εμφάνισης (άνευ όρων) στις 10.10.2014 και λόγω παράλειψης καταχώρισης Έκθεσης Υπεράσπισης καταχωρήθηκε σχετική αίτηση δι΄ απόφαση ημερομηνίας 31.10.
- Οι Εναγόμενοι εμφανίσθηκαν για την αίτηση, ζήτησαν χρόνο για συμμόρφωση και τελικά καταχώρησαν Έκθεση Υπεράσπισης στις 30.1.2015 χωρίς έγερση οποιουδήποτε λόγου ή ένσταση, ή διαμαρτυρία για κατάχρηση της διαδικασίας. Της παρούσας αίτησης προηγήθηκε άλλη παρόμοιου αιτητικού ημερομηνίας 5.12.2014 στην οποία η Τράπεζα καταχώρησε ένσταση και η οποία μετά από σχετικές αναβολές, απορρίφθηκε στις 26.3.2015 λόγω μη προώθησης της (δεδομένου ότι ουδείς εμφανίσθηκε την εν λόγω ημερομηνία για τους Αιτητές). Ακολούθησε τελικά η καταχώρηση στις 8.5.2015 της παρούσας. Παρά την ομολογουμένως επιδειχθείσα ολιγωρία των Αιτητών για την καταχώρηση της κρινόμενης αίτησης, εντούτοις δεν αποτελεί λόγο μη εξέτασης της και εκ προοιμίου απόρριψης της. Για εξέταση τέτοιου θέματος δεν τίθενται χρονικά όρια πλην όμως προσλαμβάνουν την δέουσα σημασία για την εν γένει συμπεριφορά των Αιτητών. Οι αποφάσεις που ακολουθούν εξέτασαν θέματα κατάχρησης, σε διάφορα χρονικά στάδια της διαδικασίας, ακόμη και κατ΄ έφεση (Beogradska v. D.D.
(1996)1 A.A.Δ. 911). Λέχθηκε στην εν λόγω απόφαση ότι «θεωρούμε ότι ο κρίσιμος χρόνος για εξέταση ζητήματος κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας είναι ο χρόνος της ακρόασης της σχετικής διαδικασίας - εδώ της παρούσας έφεσης». Νομική Πτυχή - Κατάχρηση διαδικασίας Τα Δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Έχει, ακόμη, νομολογηθεί ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ 217, στη σελ. 222 της απόφασης αναφέρονται τα εξής σημαντικά σε σχέση με τη διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για την αποτροπή σχετικών καταχρήσεων: «Η διαδικασία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα· μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα Αγγλικά Δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η ίδια αρχή και προσέγγιση, υιοθετήθηκε από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 C.L.R. 248, όπου λέχθηκαν τα εξής: «... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ιδίου στόχου.» Στην υπόθεση Beogradska (ανωτέρω), αφού έγινε αναφορά στις υποθέσεις Περέλλα (ανωτέρω) και Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (ανωτέρω), αλλά και σ άλλες αποφάσεις που προηγήθηκαν, έγινε αναφορά και στην σχετική επί του θέματος της σύμφυτης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να απορρίπτει αγωγές οι οποίες αποτελούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας αγγλική νομολογία. Παραθέτω στο σημείο αυτό σχετική περικοπή από την απόφαση στις σελ. 918-920: «Στην Lawrence v. Norreys [1890] 15 App. Cas. 210, 219 το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω: "It cannot be doubted that the Court has an inherent jurisdiction to dismiss an action which is an abuse of the process of the Court. It is a jurisdiction which ought to be very sparingly exercised, and only in very exceptional cases." Μετάφραση στα ελληνικά: «Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία να απορρίψει μια αγωγή η οποία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας. Είναι μια δικαιοδοσία που πρέπει να ασκείται πολύ φειδωλά και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις.» (Βλ. και Hardy ν. Elphick [1973] 1 All E.R. 914, 918.) Η υπόθεση Wright v. Bennett and Another [1948] 1 All E.R. 227 αποτελεί παράδειγμα επιδίωξης όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Ο ενάγων είχε καταχωρήσει αγωγή στην οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δόλια ψευδή παράσταση εναντίον δύο εναγομένων και αποζημιώσεις για αμέλεια εναντίον ενός από αυτούς. Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αγωγή εναντίον τους η οποία κάλυπτε ουσιαστικά το ίδιο έδαφος όπως η πρώτη αλλά βασίζετο πάνω σε ισχυρισμό για δόλια συνωμοσία. Το πρωτόδικο δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση των εναγομένων για διαγραφή της έκθεσης απαιτήσεως για το λόγο ότι η αγωγή ήταν επιπόλαια και ενοχλητική. Το Αγγλικό Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας. Έκρινε ότι: "The proceedings were an abuse of the process of the court, which should exercise its inherent jurisdiction to prevent the defendants being called on to meet what in substance and reality was the same charge as that in the earlier action." Μετάφραση στα ελληνικά: "Η διαδικασία αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου το οποίο πρέπει να ασκήσει την σύμφυτη εξουσία του για να αποτρέψει τους εναγομένους από το να κληθούν να υπερασπίσουν αυτό που στην ουσία και στην πραγματικότητα ήταν η ίδια κατηγορία στην προηγούμενη αγωγή." Παράδειγμα επιδίωξης όμοιων στόχων με παράλληλα ένδικα μέσα αποτελεί και η υπόθεση Thames Launches v. Trinity Hours [1961] 1 All E.R.
- Ο Δικαστής Buckley προσέγγισε το ζήτημα ως πιο κάτω στις σελ. 32, 33: "If there are two courts which are faced with substantially the same question, it is desirable to be sure that that question is debated in only one of those two courts, if by that means justice can be done. It does not appear to me, that it would make any difference whether the problems which confronted one court were of a wider and more general nature than the problems which confronted the other court. ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... Counsel for the defendants says that the principle is that a man should not pursue a remedy in respect of the same matter in more than one court. In my judgment, the principle is rather wider than that. It is that no man should be allowed to institute proceedings in any court if the circumstances are such that to do so would really be vexatious." Μετάφραση στα ελληνικά: «Εάν υπάρχουν δυο δικαστήρια τα οποία αντιμετωπίζουν ουσιαστικά το ίδιο ζήτημα είναι επιθυμητό να είμαστε βέβαιοι ότι εκείνο το ζήτημα συζητείται σε μόνο ένα από εκείνα τα δικαστήρια εάν με αυτό τον τρόπο μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δεν μου φαίνεται ότι θα έκαμνε οποιαδήποτε διαφορά αν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το ένα δικαστήριο ήταν πιο πλατιάς, και πιο γενικής φύσης από τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπιζε το άλλο δικαστήριο. ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... Ο συνήγορος των εναγομένων λέγει ότι ένας δεν πρέπει να προωθεί μια θεραπεία σε σχέση με το ίδιο ζήτημα σε περισσότερο από ένα δικαστήριο. Κατά την κρίση μου η αρχή είναι μάλλον πιο πλατειά. Είναι ότι σε κανένα δεν πρέπει να επιτρέπεται να εγείρει διαδικασία σε οποιοδήποτε δικαστήριο εάν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που αν του επιτρέπετο να το πράξει στην πραγματικότητα αυτό θα ήταν ενοχλητικό.» Δόθηκε διάταγμα με το οποίο απαγορεύετο η προώθηση της μεταγενέστερης διαδικασίας μέχρι την τελική εκδίκαση της προηγούμενης διαδικασίας. Η αρχή της Thames Launches (πιο πάνω) εφαρμόστηκε στην Royal Bank lf Scotland v. Citruidal Investments [1971] 3 All E.R. 558 στην οποία διατάχθηκε αναστολή της μεταγενέστερης διαδικασίας.» Επίσης στη σελ. 921 διαβάζουμε τα εξής σχετικά με την επί του θέματος αγγλική νομολογία: «Στην Castanho v. Brown & Root (U.K.) Ltd and Another [1981] 1 All E.R. 143 (HL) αποφασίστηκε ότι ειδοποίηση για την εγκατάλειψη αγωγής μπορεί ν' ακυρωθεί παρά την απουσία θεσμικών περιορισμών για την εγκατάλειψη αγωγής προς αποτροπή χρήσης του δικαιώματος για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους παρέχεται, δηλαδή, τον τερματισμό της διαδικασίας για την επίλυση του επίδικου θέματος. Κρίθηκε ότι η ειδοποίηση για την εγκατάλειψη της αγωγής συνιστούσε κατάχρηση επειδή εκδόθηκε όχι για το σκοπό για τον οποίο το δικονομικό αυτό μέσο προορίζεται αλλά γι' άλλους σκοπούς, για να προλειάνει το έδαφος για την έναρξη διαδικασίας για το ίδιο θέμα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετά την εξασφάλιση σημαντικών ωφελημάτων από τη διαδικασία ενώπιον του αγγλικού δικαστηρίου. Πριν την υποβολή της ειδοποίησης για την εγκατάλειψη της αγωγής, οι εναγόμενοι είχαν αναγνωρίσει ευθύνη για τις διεκδικήσεις του ενάγοντα και κατέβαλαν υπό μορφή ενδιάμεσων πληρωμών μέρος της απαίτησής του. Ο λόγος της Castanho είναι ότι η άσκηση δικονομικών δικαιωμάτων μπορεί να περισταλεί εφόσον ασκούνται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους παρέχονται και απολήγουν σε κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Στην Mills v. Cooper [1967] 2 All E.R. 100, 104, το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε το κατηγορητήριο επειδή ήταν καταπιεστικό και αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Σε σχέση με το λόγο απόρριψης του κατηγορητηρίου ο Αρχιδικαστής Λόρδος Πάρκερ διατύπωσε την άποψη ότι χωρίς αμφιβολία κάθε δικαστήριο δικαιούται, εντός της διακριτικής του ευχέρειας, να αρνηθεί να ακούσει οποιαδήποτε διαδικασία επειδή είναι καταπιεστική και καταχρηστική της δικαστικής δικαιοδοσίας. Όπως φαίνεται από την πιο πάνω επισκόπηση της Αγγλικής νομολογίας η τελευταία έχει υιοθετήσει κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες - της μεταγενέστερης. Έχει δε υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης σε ποινικές υποθέσεις (Βλ. Mills, πιο πάνω). Δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα.» Στην Αίτηση Beogradska(ανωτέρω) τονίσθηκε, ακόμη, ότι η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης όσο και το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δύο διαδικασίες. Τονίσθηκε δε ότι, χωρίς να επιχειρείται η διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα, όπου η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται ενώ εκεί όπου καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία, τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας (η υπογράμμιση δική μου). Εφαρμόζοντας τις ανωτέρω αρχές στην κρινόμενη περίπτωση παρατηρώ κατ΄ αρχήν πως δεν επιδιώκει η Ενάγουσα με δύο παράλληλες διαδικασίες, τον ίδιο σκοπό. Δεν έχει καταχωρήσει η Τράπεζα δύο αγωγές, την παρούσα και την 5379/14 στη Λευκωσία, στοχεύοντας την ίδια έκβαση. Ούτε προηγήθηκε η 5379/14 στην οποία να είχε καταχωρήσει ανταπαίτηση και αργότερα να καταχώρησε αγωγή στην Πάφο, διεκδικώντας θεραπείες ταυτόσημες. Στην κρινόμενη περίπτωση η Τράπεζα καταχώρησε την παρούσα αγωγή στις 22.9.2014 και ακολούθησε, εκ μέρους των Εναγομένων η καταχώρηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας της αγωγής 5379/14, στις 29.9.
- Συμπτωματικά, η ημέρα καταχώρησης εκείνης της αγωγής συμπίπτει με την ημέρα επίδοσης της παρούσας. Προσπάθησε ο συνήγορος των Εναγομένων-Αιτητών, να εξηγήσει στο Δικαστήριο πως οι οδηγίες για καταχώρηση είχαν δοθεί ενωρίτερα, ότι δεν πρόλαβαν να υλοποιηθούν και ότι μόλις ετοιμάστηκε η αγωγή αμέσως καταχωρήθηκε και πως ουσιαστικά, καμιά πρόθεση υπήρχε ή σκοπός εκ μέρους τους για κατάχρηση διαδικασίας. Εκείνο που παραλείπει να επεξηγήσει είναι γιατί η επιμονή για αναστολή τούτης της διαδικασίας και για ποιο λόγο η διατήρηση της παρούσας και όχι εκείνης στη Λευκωσία που είναι και η μεταγενέστερη αποτελεί κατάχρηση. Με την καταχωρηθείσα στη Λευκωσία αγωγή, επιδιώκεται η ακύρωση δύο συμβάσεων δανείου (εκ των οποίων η μία είναι αντικείμενο της παρούσας) και υποθηκών. Επικαλείται προς τούτο πως η συνομολόγηση ήταν αποτέλεσμα δόλου, απάτης και ψευδών παραστάσεων. Προβάλλεται επιπλέον ισχυρισμός πως το αξιούμενο ποσό δεν ανταποκρίνεται στο πραγματικά οφειλόμενο και ότι ήταν αποτέλεσμα πρόσθεσης σε αυτό των παράνομων και/ή αντισυμβατικών και/ή αδικαιολόγητων χρεώσεων και/ή ανατοκισμών και άλλων μη επιτρεπτών χρεώσεων. Επιζητούνται γενικές, ειδικές και εύλογες αποζημιώσεις λόγω παράβασης σχέσης εμπιστοσύνης εκ μέρους της Τράπεζας καθώς και έκδοση διαταγμάτων για επιστροφή όσων ποσών έχουν καταβληθεί προς την Τράπεζα, από τους Αιτητές. Με το δικόγραφο της Έκθεσης Υπεράσπισης που κατεχώρησαν στην παρούσα αγωγή, εγείρουν μεταξύ άλλων θεμάτων, το ακυρώσιμο της συμφωνίας δανείου και των συμφωνιών υποθήκης και παραθέτουν λεπτομέρειες δόλου και απάτης εκ μέρους της Τράπεζας. Παρέλειψαν οι Αιτητές να εγείρουν ανταπαίτηση για όσα αξιώνουν με την αγωγή 5379/14 και επικαλούνται πως η Τράπεζα όφειλε να εγείρει ανταπαίτηση στη δική της αγωγή στη Λευκωσία και όχι να εγείρει την παρούσα αγωγή, επιλέγοντας να αγνοούν ότι η αγωγή της Τράπεζας προηγήθηκε της καταχώρησης της δικής τους αγωγής. Επικαλούνται οι Αιτητές πως καταλληλότερο Δικαστήριο είναι εκείνο της Λευκωσίας, αφού εκεί βρίσκεται το μαρτυρικό υλικό. Όμως: Αποδεκτά και Παραδεκτά: Οι συμβάσεις καταρτίστηκαν στην Πάφο. Από υποκατάστημα στην Πάφο. Οι Εναγόμενοι είναι κάτοικοι Πάφου. Αποτελεί λόγο ένστασης και μέρος της ένορκης δήλωσης της Καθ΄ ης η αίτηση και δεν αμφισβητήθηκε πως όλο το μαρτυρικό υλικό βρίσκεται στο γραφείο recoveries της Πάφου και όλοι οι μάρτυρες οι οποίοι έλαβαν μέρος στη συνομολόγηση των συμβάσεων κατοικούν στην Πάφο. Συνεπώς, ούτε και αυτό το επιχείρημα των Αιτητών ευσταθεί. Ένα άλλο επιχείρημα των Αιτητών που ομολογουμένως, δεν είναι κατανοητό, είναι ο ισχυρισμός πως επειδή στο Δικαστήριο Πάφου οι αγωγές εκδικάζονται σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα απ΄ ότι στο Δικαστήριο Λευκωσίας, για τούτο είναι λόγος που συνηγορεί υπέρ της αναστολής της παρούσας αγωγής. Το αντίθετο όμως θα έπρεπε να επικαλούνται οι Αιτητές. Ενόψει της σύντομης εκδίκασης θα έπρεπε, αφού σκοπός τους είναι η διατήρηση της συνταγματικής τάξης για εκδίκαση των υποθέσεων, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να επιθυμούν να επιλυθούν το συντομότερο οι διαφορές των Αιτητών οι οποίοι με την καταχώρηση ανταπαίτησης στην υπεράσπιση τους θα εξοικονομούσαν χρόνο και χρήμα. Για όλους τους ανωτέρω λόγους η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και συνακόλουθα απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για αναστολή διαδικασίας) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο