← Κύπρος

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν. ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΡΗΣ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2245/14, 6/10/2015

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ ν. ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΡΗΣ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2245/14, 6/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A176 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2245/14 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, από την Λευκωσία Ενάγουσας-Καθ΄ ης η αίτηση και ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΡΗΣ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ (Α/Ε 34934) ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ (Δ.Τ.0675355), από την Πάφο ΑΝΤΡΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ (Δ.Τ. 0675356), από την Πάφο ΡΟΔΟΥΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΛΛΩΣ ΡΟΔΟΥΛΛΑ ΜΑΚΡΗ (Δ.Τ.0136525) Εναγομένων-Αιτητών ---------------------------- Αίτηση για συνένωση ημερ. 20.4.2015 ---------------------------- Ημερομηνία: 6.10.2015 Για Εναγόμενους-Αιτητές: κα Ειρ. Πουλλά Για Ενάγουσα-Καθ΄ ης η αίτηση: κα Ε. Κωνσταντινίδου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κρινόμενη αίτηση επιζητείται η συνένωση της ανωτέρω αγωγής με την αγωγή 2242/

  1. Αμφότερες, κινήθηκαν από την ίδια Ενάγουσα και στρέφονται εναντίον των ιδίων Εναγομένων. Τα γεγονότα, όπως αυτά προσδιορίζονται στην αίτηση και οδήγησαν στην ανάγκη καταχώρησης της είναι «ότι υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα τέτοιας σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή τη συνένωση τους». Η Ενάγουσα ενίσταται στο αίτημα τούτο των Εναγομένων και εγείρει ευάριθμους λόγους ένστασης για τους οποίους θεωρεί την αίτηση απορριπτέα, και οι οποίοι μεταφέρονται αυτούσιοι: «
  2. Η αίτηση ημερ. 20/4/2015 είναι νόμω και ουσία αβάσιμη για τους κάτωθι λόγους: (α) Η αίτηση δεν έχει έρεισμα στους διαδικαστικούς κανονισμούς και την δικαστηριακή πρακτική. (β) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Διαταγής 14 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και της Δικαστηριακής Πρακτικής και Νομολογίας για να νομιμοποιούνται οι αι8τητές να ζητούν συνένωση των αγωγών. (γ) Δεν υπάρχουν κοινά και πραγματικά ή νομικά ζητήματα τέτοιας σημασίας ώστε να καθιστούν αναγκαία την συνένωση των δύο αγωγών και/ή δεν παρατίθενται με λεπτομέρεια τα κοινά νομικά και πραγματικά γεγονότα που να καθιστούν αναγκαία την συνεκδίκαση των αγωγών. (δ) Οι Εναγόμενοι στις αγωγές που ζητούν την συνένωση τους καταχώρησαν υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις στις οποίες αρνούνται όλα τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται στις εκθέσεις απαιτήσεως της ενάγουσας και επομένως οι ενάγοντες θα πρέπει να αποδείξουν τα γεγονότα της κάθε αγωγής ξεχωριστά και ειδικά. (δ) Οι αγωγές στις οποίες επιζητείται η συνένωση αφορούν διαφορετικά συμβόλαια με διαφορετικούς όρους, που έγιναν σε διαφορετικές ημερομηνίες, με διαφορετικούς μάρτυρες υπογραφών και επομένως δεν υπάρχουν κοινά πραγματικά γεγονότα αλλά ξεχωριστά πραγματικά γεγονότα που θα πρέπει να αποδειχτούν όλα ειδικά και ξεχωριστά το καθένα για κάθε αγωγή. (ε) Οι συμφωνίες που αφορούν οι αγωγές καθεμιά ξεχωριστά τερματίστηκαν με διαφορετικές επιστολές και διαφορετικές επιστολές στάληκαν προς τους εγγυητές για απαίτηση του χρέους σε κάθε αγωγή. (ζ) Τα γεγονότα που στοιχειοθετούν την κάθε υπόθεση δεν ομοιάζουν σε βαθμό που να υφίσταται ουσιαστική ταύτιση μεταξύ τους και/ή η νομική βάση της υπεράσπισης δεν επιτρέπει συνεκδίκαση. (στ) Η μαρτυρία σε κάθε υπόθεση είναι διαφορετική όπως και τα έγγραφα προς απόδειξη των απαιτήσεων της ενάγουσας. (η) Ο όγκος της μαρτυρίας προς απόδειξη της κάθε υπόθεσης είναι τέτοιος που θα δημιουργήσει ανυπέρβλητες πρακτικές δυσκολίες και/ή θα στερήσει από τους ενάγοντες το δικαίωμα για σύντομη και ελεγχόμενη εκδίκαση των υποθέσεων τους.
  3. Η συνένωση των αγωγών μόνο σύγχυση, ταλαιπωρία και δαπάνη του δικαστικού χρόνου θα επιφέρει.
  4. Με τον τρόπο που ζητείται η συνένωση, η απόφαση θα είναι καταλυτική για όλες τις υποθέσεις σε περίπτωση που η ενάγουσα δεν καταφέρει να την αποδείξει με αποτέλεσμα να μην απονεμηθεί δικαιοσύνη.
  5. Τα γεγονότα τα οποία αναφέρονται στην αίτηση είναι αόριστα και ασαφή και δεν συγκεκριμενοποιούν ποια είναι τα κοινά νομικά και πραγματικά σημεία των 2 αγωγών.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Α. Σταυρινού, η οποία υιοθετεί και επαναλαμβάνει την ένσταση. Οι συνήγοροι των διαδίκων έχουν εκθέσει με γραπτές αγορεύσεις τις θέσεις τους με τις οποίες υιοθέτησαν τα γεγονότα και τους λόγους ένστασης αντίστοιχα, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία. Τις αγορεύσεις αυτές έχω κατά νου, καταγράφοντας την παρούσα απόφαση. Ένας από τους λόγους ένστασης εισηγείται πως η αίτηση δεν έχει έρεισμα στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς και την Δικαστική Πρακτική. Η εισήγηση δεν ευσταθεί, αφού η αίτηση, είναι ορθά και νομότυπα διατυπωμένη εδραζόμενη στους ορθούς Θεσμούς (Δ.14). Νομική πτυχή Η αίτηση νομικό έρεισμα έχει την Διαταγή 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, και έτσι καθίσταται φανερό ότι οι σχετικοί λόγοι ένστασης δεν ευσταθούν. Όπως έχει λεχθεί η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει τη επιδιωκόμενη συνένωση πηγάζει δικονομικά από τον Κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας του οποίου το κείμενο, σε μετάφραση, παρατίθεται κατωτέρω: «Όταν δυο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές, έτσι που να καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο δικαστής δύναται και διατάζει τη συνένωση τους.» Αναλύοντας το θέμα αυτό στην απόφαση Hadjiathanasiou v. Parperides

(1975)1 C.L.R. ο Δικαστής Χ' Αναστασίου στη σελ. 406 αυτής ανέφερε τα πιο κάτω: "We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of Law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accidents, the Court can exercise it discretionary powers to order consolidation and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of order 9 of our Civil procedure Rules". Αξία μνείας είναι η απόφαση Μενελάου ν. Ξενοφώντος κ.α.,
(1989)1 Α.Α.Δ σελ. 371, στην οποία αφού γίνεται παράθεση της Δ.14 θ.2 αναφέρονται τα εξής: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χ" Αθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α.
(1975)1 Α.Α.Δ. 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτο το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Αυτό το οποίο τονίστηκε ιδιαίτερα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Μενελάου ήταν και η σημασία όχι απλά των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε περίπτωσης αλλά και η αναφορά σε αυτά προς αιτιολόγηση της απόφασης ενός Δικαστηρίου κατά την εξέταση αιτήματος συνένωσης. Αναφέρθηκε δηλαδή ο Αρτεμίδης Δ. (όπως ήταν τότε) στο γεγονός ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο περιορίστηκε στην επισήμανση ενός μόνο λόγου, τον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο, θεώρησε και καθοριστικό στην απόφαση του να διατάξει τη συνένωση των δύο αγωγών. Δηλαδή απλά ότι και στις δύο αγωγές το επίδικο θέμα ήταν η ιδιοκτησία ενός συγκεκριμένου κτήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε τη διαφωνία του με αυτή τη προσέγγιση καθότι στη λήψη της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου «... δεν μέτρησαν και άλλοι σοβαροί παράγοντες που έπρεπε να αξιολογηθούν, ενώ η άποψη του, πως και στις δύο αγωγές το επίδικο ζήτημα ήταν η ιδιοκτησία του κτήματος ....» αποτελούσε «.... υπεραπλούστευση των γεγονότων...» όπως αυτά φαίνονταν και από τα δικόγραφα. Στη σελίδα 376 της απόφασης, μετά και από αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης, αναφέρεται ότι παρόλο που ο στόχος και των δύο αγωγών ήταν ένα συγκεκριμένο κτήμα, εντούτοις τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως αυτά φαίνονταν στα δικόγραφα, δεν ήταν κοινά ώστε η συνένωση των αγωγών να ενδεικνυόταν. Επιπλέον, με αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της περίπτωσης στην υπόθεση υπό εξέταση εκφράστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο η άποψη ότι η συνένωση των δυο αγωγών θα περιέπλεκε παρά να συντόμευε τη διαδικασία. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στην απόφαση Μενελάου και στη σημασία ενός άλλου στοιχείου το οποίο πρέπει να συνεκτιμάται μαζί με τα υπόλοιπα για την έκδοση ή μη διαταγής συνένωσης με ιδιαίτερη αναφορά στο δεδομένο ότι η αίτηση μάλιστα έγινε μετά και από την έναρξη της ακρόασης σε μία από τις δύο αγωγές και αφού πρώτα είχε ακουστεί και η μαρτυρία δύο μαρτύρων και έγινε επιτόπια εξέταση από το Πρωτόδικο Δικαστήριο. Επίσης αναφέρεται στη σελίδα 375 της απόφασης Μενελάου, σε σχέση και με το χρόνο υποβολής αίτησης συνένωσης, ότι η «... Αγγλική νομολογία δέχεται πως ο κατάλληλος χρόνος για την υποβολή αίτησης για συνένωση αγωγών είναι το στάδιο της αίτησης για οδηγίες, που συνήθως υποβάλλεται μετά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων». Βεβαίως το στάδιο υποβολής αίτησης συνένωσης ενέχει και ιδιαίτερη σημασία σε σχέση με την επιδίκαση εξόδων όπως προβλέπεται και από τον Κανονισμό 5 της Διαταγής 30 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Στην απόφαση Medcon Construction ν. Χρ. Μαρνέρος
(1997)1 Α.Α.Δ. 546, αναφέρεται ότι γενικά εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση ως επίσης τονίζεται η βασική αρχή ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης (βλ. σχετικά τη σελίδα 548 της απόφασης). Στην ανωτέρω απόφαση σχετική αίτηση απορρίφθηκε. Στην απόφαση Samata Enterprises ν. Σταύρου,
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876, επικροτήθηκε ως ορθή από το Ανώτατο Δικαστήριο η απόφαση της πρωτόδικου Δικαστού ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την ερμηνεία την οποία έδωσε η πρωτόδικος Δικαστής ως προς τον κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ο οποίος κανονισμός όντως ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών. Βεβαίως στην απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries
(1999)1 Α.Α.Δ. 1721, στην αιτιολόγηση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπάρχει αναφορά και στα ζητήματα τα οποία οι εναγόμενοι εγείρουν στις υπερασπίσεις των αγωγών. Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνονται εντός της απόφασης Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries τα εξής σε σχέση με τα ιδιαίτερα περιστατικά των συγκεκριμένων αγωγών οι οποίες αποτελούσαν το αντικείμενο της αίτησης συνένωσης. Μεταξύ άλλων τονίζεται η σημασία της αποφυγής πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου ως παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου σε περίπτωση εξέτασης αιτήματος συνένωσης. Γενικά αναφέρεται πως διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τα δικόγραφα και ιδιαίτερα τις Eκθέσεις Απαιτήσεως και στις δύο σκοπούμενες να συνενωθούν αγωγές. Έχοντας υπόψη την απόφαση Σαμάτα (ανωτέρω) στην οποία τονίζεται ότι κριτής για ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος είναι οι εκθέσεις απαιτήσεως, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται το περιεχόμενο της έκθεσης υπεράσπισης, όπως έγινε στην Apak (ανωτέρω) σημειώνονται τα εξής: (α) Αμφότερες οι αγωγές έχουν καταχωρηθεί από την ίδια Ενάγουσα εναντίον των ιδίων Εναγομένων. (β) Κάθε μια αγωγή αφορά μια ξεχωριστή τραπεζική πράξη (δάνειο σε αμφότερες τις αγωγές το οποίο συνομολογήθηκε σε διαφορετική ημερομηνία) με τον ίδιο όμως πρωτοφειλέτη και τα ίδια πρόσωπα ως εγγυητές. (γ) Οι Εκθέσεις Απαιτήσεως είναι σχεδόν πανομοιότυπες με μόνη εξαίρεση και διαφορά την περιγραφή της σύμβασης δανείου. (δ) Οι ενυπόθηκες εξασφαλίσεις και για τις δύο συμβάσεις δανείου και στις δύο αγωγές είναι οι ίδιες γι΄ αυτό επιζητούνται ταυτόσημες θεραπείες πώλησης των ενυπόθηκων κτημάτων που καλύπτονται από τις αντίστοιχες υποθήκες και συγκεκριμένα: - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 1.12.1994, υπ΄ αρ. Υ2649/94 παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  1. - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 23.1.2003, υπ΄ αρ. Υ183/03, παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  2. - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 26.2.2004, υπ΄ αρ. Υ665/04, παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  3. - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 15.11.2005, υπ΄ αρ. Υ4303/05, παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  4. - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 19.1.2006, υπ΄ αρ. Υ235/06, παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  5. - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 16.10.2006, υπ΄ αρ. Υ4972/06, παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  6. - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 29.5.2007, υπ΄ αρ. Υ2662/07, παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  7. - Έγγραφο υποθήκης ημερ. 10.4.2008, υπ΄ αρ. Υ2044/08, παραχωρηθέν από Εναγόμενη
  8. (ε) Οι Εκθέσεις Υπεράσπισης εγείρουν τις ίδιες υπερασπίσεις γεγονότων και νομικών σημείων. Προκύπτει σαφέστατα από τη μελέτη των δικογράφων ότι υπάρχει κοινό πραγματικό και νομικό ζήτημα το οποίο ευχέρως μπορεί να συνεκδικαστεί. Το γεγονός που επικαλείται η συνήγορος της Ενάγουσας πως θα πρέπει να κληθούν διαφορετικοί μάρτυρες για την κάθε σύμβαση δανείου, ουδόλως επηρεάζει την αποδοχή του αιτήματος και των ωφελειών που θα προκύψουν από την συνεκδίκαση λαμβάνοντας υπόψη την ταυτότητα των διαδίκων, των αιτούμενων θεραπειών και των εξασφαλίσεων που παραχωρήθηκαν. Η πολυπλοκότητα που θα προκύψει από την διαφορετική σύμβαση δανείου, όπως επικαλείται η Ενάγουσα, δεν αποτελεί από μόνη της λόγο απόρριψης του αιτήματος, αλλά αντίθετα παράγοντα που συνηγορεί υπέρ της αποδοχής της (δέστε Apak ανωτέρω). Η ταυτότητα επίσης των συνηγόρων, αν και όχι καταλυτικής, εντούτοις είναι ιδιαίτερης σημασίας για τους σκοπούς της συνένωσης, αφού δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα ή κώλυμα στην έκδοση οδηγίας για τον χειρισμό και διεύθυνση των συνενωμένων αγωγών. Συνακόλουθα, εκδίδεται διάταγμα συνένωσης των αγωγών. Η ευθύνη του χειρισμού και η διεύθυνση των αγωγών θα γίνεται από την 2245/14, η οποία είναι και η υψηλότερη κλίμακα. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας (όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο). (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για συνένωση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.