ΥΛΙΚΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ Χ & Δ ΕΡΓΟΔΟΜΙΚΗ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. Χρίστος Αηγιωρκήτης, Αρ. Αγωγής: 994/14, 20/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A192 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 994/14 Μεταξύ: ΥΛΙΚΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ Χ & Δ ΕΡΓΟΔΟΜΙΚΗ ΛΙΜΙΤΕΔ Ενάγουσας και Χρίστος Αηγιωρκήτης Εναγόμενου - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 05.06.2015 Ημερομηνία: 20.10.2015 Για τον Εναγόμενο/Αιτητή: κ. Δημοσθένους για Ανδρέα Γιωρκάτζη ΔΕΠΕ (κ. Μάγος για ν' ακούσει απόφαση) Για την Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση: κ. Κ. Σιαηλής (κα Θεμιστοκλέους για ν' ακούσει απόφαση) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 17.10.14 η Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση μετά από μονομερή αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης εξασφάλισε απόφαση εναντίον του Εναγόμενου/Αιτητή. Την εν λόγω απόφαση επιδιώκει να παραμερίσει με την υπό κρίση αίτηση ο Εναγόμενος. Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.17 θ.10, Δ.64 θθ1-4, Δ.48 θθ1-9(η), στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου. Συνοπτικά σε αυτήν ο Εναγόμενος αναφέρει ότι το κλητήριο ένταλμα τού επιδόθηκε στις 15.6.14 και στις 17.6.14 μετέβη στα υποστατικά της Ενάγουσας όπου και κατέβαλε το ποσό των €340,
- Η Ενάγουσα εξέδωσε σχετική απόδειξη πληρωμής (Τεκμήριο 1) στην οποία αναγράφεται ότι η πιο πάνω πληρωμή έγινε προς εξόφληση του λογαριασμού. Ένεκα του γεγονότος τούτου, θεώρησε ότι η οποιαδήποτε αξίωση της Ενάγουσας είχε διευθετηθεί και ότι η αγωγή θα αποσυρόταν ως εξοφληθείσα. Ωστόσο στις 16.12.14 παρέλαβε αίτηση της Ενάγουσας με την οποία καλείτο να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο για να εξεταστεί η οικονομική του κατάσταση. Από έρευνα που διενήργησαν οι δικηγόροι του στο φάκελο της υπόθεσης προέκυψε ότι η Ενάγουσα στις 23.9.14 καταχώρησε μονομερώς αίτηση για απόφαση ως η Έκθεση Απαίτησης. Σύμφωνα με συμβουλή των δικηγόρων του η απόφαση ημερομηνίας 17.10.14 θα πρέπει να παραμεριστεί, καθώς η Ενάγουσα εξασφάλισε απόφαση για ποσό πέραν από αυτό που δικαιούτο. Η αίτηση συνάντησε την ένσταση της Ενάγουσας, στην οποία εγείρονται τρείς λόγοι ένστασης. Συγκεκριμένα, προβάλλονται ως λόγοι ένστασης το ότι δεν πληρούνται οι ουσιαστικές και νόμιμες προϋποθέσεις για τον παραμερισμό της απόφασης, ότι η αίτηση είναι παράτυπη και πάσχει νομικά και ότι τα γεγονότα που την στηρίζουν είναι αναληθή. Η ένσταση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.17 θ.10, Δ.64 θθ.1-4, Δ.48 θθ.1-9, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Παναγιώτας Θεμιστοκλέους, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο του Κώστα Χ. Σιαηλή. Η ενόρκως δηλούσα παραδέχεται ότι ο Εναγόμενος στις 17.6.14 επισκέφθηκε τα υποστατικά της Ενάγουσας και εξόφλησε την οφειλή του προς την Ενάγουσα. Εξακολουθούσε ωστόσο να παραμένει οφειλόμενο το ποσό των δικηγορικών εξόδων σε σχέση με το οποίο η Ενάγουσα καταχώρησε την μονομερή αίτηση ημερομηνίας 23.9.
- Προς υποστήριξη της εν λόγω αίτησης καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση από το διευθυντή της Ενάγουσας, στην οποία ρητά αναφέρεται ότι ο Εναγόμενος κατέβαλε το ποσό των €341,23 (παρά το ότι στην πραγματικότητα κατέβαλε το ποσό των €340,00, καθώς με την καταβολή του εν λόγω ποσού συμφωνήθηκε ότι η απαίτηση της Ενάγουσας εξοφλήθηκε) και εξακολουθούσε να οφείλει το ποσό των εξόδων. Η απόφαση ημερομηνίας 17.10.14 εκδόθηκε επομένως εκ λάθους και/ή εκ παραδρομής του Δικαστηρίου και η Ενάγουσα δεν επιχείρησε να εκμεταλλευθεί την λανθασμένη αυτή απόφαση. Αντιθέτως και στην ένορκη δήλωση της Σούλας Σταυρινίδου που συνοδεύει την αίτηση μηνιαίων δόσεων ημερομηνίας 27.11.14 αναφέρεται ξεκάθαρα ότι ο Εναγόμενος κατέβαλε το ποσό των €341,
- Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων στις γραπτές αγορεύσεις τους ανέπτυξαν εκατέρωθεν την επιχειρηματολογία τους. Το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων έχει μελετηθεί στο σύνολο του και δεν θεωρώ σκόπιμο να το παραθέσω αυτούσιο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγόμενου στην επιμελή αγόρευση του εισηγείται ότι η απόφαση ημερομηνίας 17.10.14 θα πρέπει να παραμεριστεί ex debito justitiae διότι η απόφαση είναι αντικανονική και/ή παράτυπη αφού εκδόθηκε για ποσό μεγαλύτερο από αυτό που ενδεχομένως να δικαιούτο η Ενάγουσα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγόμενου υποστήριξε την εισήγησή του με αναφορά τόσο σε νομολογία όσο και σε συγγράμματα. Στο σημείο αυτό σημειώνω πως το γεγονός ότι η απόφαση ημερομηνίας 17.10.14 εκδόθηκε για ποσό μεγαλύτερο από αυτό που νομιμοποείτο να διεκδικήσει η Ενάγουσα κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης είναι κοινά αποδεκτό (βλ. παραγράφους 3Β, 4 και 5 της ένορκης δήλωσης της Παναγιώτας Θεμιστοκλέους). Στην αντίπερα όχθη ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας στην επίσης επιμελή αγόρευση του εισηγείται ότι με βάση τη νομολογία δεν συντρέχουν εκείνες οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος του Εναγόμενου και να διατάξει τον παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 17.10.
- Αυτό διότι, κατά τον κ. Σιαηλή, δεν αποκαλύπτεται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση, ούτε και αιτιολογείται επαρκώς η παράλειψη του Εναγόμενου να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης. Καταλήγοντας, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας εισηγείται ότι ορθότερο θα ήταν να ζητηθεί από τον Εναγόμενο η διόρθωση της απόφασης αντί ο παραμερισμός της. Όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, είναι κοινά αποδεκτό γεγονός ότι η απόφαση ημερομηνίας 17.10.14 εκδόθηκε για ποσό μεγαλύτερο από αυτό που νομιμοποιείτο να διεκδικήσει η Ενάγουσα, αφού κατά το χρόνο έκδοσης της το ποσό της απαίτησης είχε εξοφληθεί και παρέμενε μόνο το ποσό των δικηγορικών εξόδων. Τίθεται επομένως το ερώτημα ποιες συνέπειες επιφέρει το πιο πάνω γεγονός στην εκδοθείσα απόφαση. Στο Annual Practice του 1958 σελ. 219 αναλύεται ο παλαιός αγγλικός θεσμός O.13 r.3, ο οποίος αντιστοιχεί με τη δική μας Δ.17 θ.
- Στην εν λόγω σελίδα και στον υπότιτλο Judgment entered for too much οι συγγραφείς παραπέμπουν στη Διαταγή O.27 r.15 (αντίστοιχη της δικής μας Δ.26 θ.14), όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα : «Judgment entered for too much.- A judgment for more than the amount actually due at the time judgment is entered is bad and will be set aside (Hughes v. Justin, [1894] 1 Q.B. 667), and bankruptcy proceedings taken on such a judgment are bad even though the bankruptcy notice was issued for the correct amount (Muir v. Jenks & Co [1913] 2 K.B. 412, C.A.).» Περαιτέρω, στους Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 26, σελ. 283 αναφέρονται τα εξής: «When a judgment in default of appearance or defence has been entered before the proper time, or there has been no service or no sufficient service, or it has been entered for a greater amount than is due, or there has been a breach of good faith, it will be set aside ex debito justitiae, apart from any consideration as to whether there is a good defence on the merits, and the plaintiff is usually ordered to pay the costs occasioned by the judgment or order.» Τα γεγονότα της αγγλικής υπόθεσης Hughes v. Justin
(1894)1 Q.B. 667, η οποία μνημονεύεται τόσο στο Annual Practice του 1958 όσο και στους Halsbury's Laws of England (ανωτέρω), προσομοιάζουν με αυτά της υπό κρίση περίπτωσης. Πιο συγκεκριμένα ο εκεί Ενάγων εξασφάλισε απόφαση για το ποσό της οφειλής και για τα δικηγορικά έξοδα, ενώ η οφειλή κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης είχε ήδη εξοφληθεί και παρέμεναν απλήρωτα μόνο τα έξοδα. Μεταφέρω σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω υπόθεση: "The plaintiff was claiming the money as due to him, and the defendant was asserting that he had a counter-claim. To settle the dispute between them they came to an agreement as to what sum the defendant should pay, and that amount was accordingly paid; but the question of any costs that might have been incurred if the writ had been already issued was not considered. In my opinion, according to the true construction of Order XIII, rule 3, which is to the same effect as ss25 and 27 of the Common Law Procedure Act, 1852, although the plaintiff was within his rights in issuing the writ he was wrong in signing judgment for more than was then due, and as nothing was due he could only sign judgment for the costs. The judgment for the debt and costs was wrong and Anlaby v. Praetorious, 20 Q.B.D. 764 shews that the defendant has a right ex debito justitiae to have it set aside." Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρώ ότι η έκδοση απόφασης υπέρ της Ενάγουσας για ποσό μεγαλύτερο από αυτό που, σύμφωνα και με τη δική της θέση, εδικαιούτο να λάβει από τον Εναγόμενο καθιστά την απόφαση που έχει εκδοθεί σε κακή ή αντικανονική απόφαση και το Δικαστήριο θα πρέπει να την παραμερίσει ex debito justitiae. Όταν μία απόφαση παραμερίζεται ex debito justitiae, τότε σύμφωνα με τη νομολογία δεν τίθεται ζήτημα άσκησης διακριτικής ευχέρειας εκ μέρους του Δικαστηρίου, αλλά το Δικαστήριο παραμερίζει την αντικανονική απόφαση χωρίς να εξετάζει κατά πόσο οι εναγόμενοι αποκαλύπτουν εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή κατά πόσο δικαιολογημένα καθυστέρησαν να εμφανιστούν ενώπιον του (Γιωργαλλίδη ν. Χρίστου
(1997)1 Α.Α.Δ 247, Κτηματικές Επιχειρήσεις Μάκης Αυξεντίου Λτδ ν. Ι. Κυριακίδη κ.α.,
(2000)1 Α.Α.Δ 601, Ευθυμίου ν. Χαραλάμπους
(2004)1 Α.Α.Δ 700). Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση επιτυγχάνει και η απόφαση ημερομηνίας 17.10.14 παραμερίζεται. Όσον αφορά τα έξοδα η συνήθης πρακτική σε αυτές τις περιπτώσεις είναι όπως αυτά επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου, εφόσον αποδεικνύεται ότι η παραμερισθείσα απόφαση είχε εκδοθεί λανθασμένα και/ή αντικανονικά λόγω σφάλματος του Ενάγοντα. Υπό τις περιστάσεις όμως της παρούσας υπόθεσης, θεωρώ ότι θα ήταν άδικο να επωμισθεί τα έξοδα η Ενάγουσα. Αυτό διότι ναι μεν στο αιτητικό της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 23.9.14 ζητεί απόφαση ως η Έκθεση Απαίτησης, ωστόσο στην ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της αίτησης ρητά αναφέρεται ότι ο Εναγόμενος πλήρωσε το ποσό των €341,23 και εξακολουθούσε να οφείλει μόνο το ποσό των εξόδων (παράγραφος 3 της ένορκης δήλωσης του Δήμου Λουκά ημερομηνίας 23.9.14). Όπως δε προκύπτει από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17.10.14 ο δικηγόρος που είχε εμφανιστεί για την Ενάγουσα ζήτησε την έκδοση απόφασης ως η παράγραφος 3 της σχετικής ένορκης δήλωσης. Το γεγονός επομένως ότι η απόφαση εκδόθηκε όχι μόνο για το ποσό των εξόδων αλλά και για την οφειλή του Εναγόμενου δεν οφείλεται σε σφάλμα ή τουλάχιστον σε σφάλμα για το οποίο ευθύνεται αποκλειστικά η Ενάγουσα. Ενόψει των πιο πάνω θεωρώ ως ορθότερο και δικαιότερο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Σημείωμα εμφάνισης και Υπεράσπιση να καταχωρηθούν εντός 21 ημερών από σήμερα. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. (Υπ.) ............................................... Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για παραμερισμό απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο