← Κύπρος

Αναστασία Κώστα Αλεξάνδρου ν. Alexandrer Keith Edward κ.α., Αρ. Αγωγής 2417/2003, 20/11/2015

Αναστασία Κώστα Αλεξάνδρου ν. Alexandrer Keith Edward κ.α., Αρ. Αγωγής 2417/2003, 20/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A224 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ Αρ. Αγωγής 2417/2003 Μεταξύ: Αναστασία Κώστα Αλεξάνδρου, από την Πάφο Ενάγουσα Και Alexandrer Keith Edward, από την Πάφο Εναγόμενου Ο τίτλος τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος ημερομηνίας 22.11.2013 Μεταξύ: Αναστασία Κώστα Αλεξάνδρου, από την Πάφο Ενάγουσα Και

  1. Alexandrer Keith Edward, από την Πάφο
  2. Χαριτίνη Λαζάρου Σάββα, από την Πάφο Εναγομένων Ημερομηνία: 20.11.2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την ενάγουσα: κα Μ. Κορακίδου για κ. Ε. Κορακίδης Για τον εναγόμενο 1: κ. Χρ. Σιμιλλίδης για κ. Π. Ευθυμίου Για την εναγόμενη 2: κα Γ. Λάζιτς για κ. Π. Κουρίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ενάγουσα με την αγωγή της ζητά δήλωση του Δικαστηρίου ότι δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια μέρους εμβαδού 904 τ.μ (περίπου 1/3 μεριδίου στην ανατολική πλευρά του κτήματος) του κτήματος με στοιχεία, τεμάχιο 223 του Φ/Σ 45/28, το οποίο βρίσκεται στο χωριό Κοίλη της επαρχίας Πάφου και διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η εγγραφή στο όνομα της πιο πάνω μέρους του υπό αναφορά τεμαχίου. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, η ενάγουσα από το 1953 μέχρι και σήμερα συνεχώς και αδιαλείπτως κατέχει το μέρος του πιο πάνω ακινήτου το οποίο είναι φυτεμένο αμπέλι και παρά το ότι ουδέποτε ενοχλήθηκε και η κατοχή αυτού από την ενάγουσα ουδέποτε αμφισβητήθηκε, κατά το έτος 2001 το πιο πάνω μέρος του κτήματος ενεγράφηκε λανθασμένα στην εναγόμενη 2 το οποίο αργότερα κατά το έτος 2002 μεταβίβασε ολόκληρο το κτήμα στον εναγόμενο
  3. Η αγωγή, η οποία αρχικά καταχωρίστηκε μόνο εναντίον του εναγόμενου 1, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας , απερρίφθη δια τον λόγο ότι η ενάγουσα παρέλειψε να προσθέσει ως αναγκαίο διάδικο την Χαριτίνη Λαζάρου Σάββα (που σήμερα είναι η εναγόμενη 2). Η απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου να απορρίψει την αγωγή για τον πιο πάνω λόγο, κρίθηκε λανθασμένη και διατάχθηκε η επανεκδίκαση της αφού προηγουμένως προστεθεί ως συνεναγόμενη η Χαριτίνη Λ. Σάββα, η οποία σύμφωνα με την απόφαση και το διάταγμα ημερ. 22.11.2013, είναι αδιαμφισβήτητα αναγκαίος διάδικος και η προσθήκη της ήταν απαραίτητη δεδομένης της βάσης της αγωγής και του ενδεχόμενου επηρεασμού πιθανών δικαιωμάτων της. Συνεπεία των πιο πάνω, ήταν η τροποποίηση αναλόγως της έκθεσης απαίτησης δια της προσθήκης της Χαριτίνης Λαζάρου Σάββα ως εναγόμενης
  4. Η εναγόμενη 2 καταχώρησε μετά την επίδοση της αγωγής εμφάνιση και στην συνέχεια την έκθεση υπεράσπισης της. Ο εναγόμενος 1 με την έκθεση υπεράσπισης του, αρνείται του ισχυρισμούς της ενάγουσας ως αυτοί εκτίθενται στην έκθεση απαίτησης της και ισχυρίζεται ότι, η πιο εγγραφή στο όνομα του έγινε καθόλα νόμιμα και η μεταβίβαση εις στο Κτηματολόγιο έγινε υπό την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου, στις 4.11.2012, με την πράξη πώλησης Π/2279/02 όπου και κατάβαλε τα σχετικά μεταβιβαστικά δικαιώματα. Ισχυρίζεται ότι αγόρασε και μεταβίβασε στο όνομα του το επίδικο ακίνητο, ολόκληρο, με καλή πίστη και χωρίς γνώση και/ή υποψία από μέρους του, ότι οιονδήποτε μέρος που εκαλύπτετο από το πιστοποιητικό εγγραφής, το κατείχε και/ή δικαιούτο η ενάγουσα καθ' οιονδήποτε τρόπο. Άνευ βλάβης των πιο πάνω, ισχυρίζεται ότι στην περίπτωση που η ενάγουσα πετύχει στην αξίωση της, δικαιούται να αξιώνει εναντίον της συνεναγόμενης αρ. 2 την αξία του επίδικου μέρους που διεκδικεί η ενάγουσα και που ανέρχεται στο ποσό των €25.000 περίπου. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι η ενάγουσα εμποδίζεται με την συμπεριφορά της και από έγγραφα να διεκδικεί το επίδικο ακίνητο, αφού κατά το στάδιο της έκδοσης του τίτλου ιδιοκτησίας από μέρους της εναγόμενης 2, δεν πρόβαλε έγκαιρα και νομότυπα ένσταση προς την σχετική απόφαση του Επαρχιακού Λειτουργού να εκδώσει τίτλο ιδιοκτησίας για το επίδικο μέρος του ακινήτου. Η εναγόμενη 2, με την έκθεση υπεράσπισης της, απορρίπτει τους ισχυρισμούς της ενάγουσας και ισχυρίζεται, ότι ήταν νόμιμος κάτοχος του ακινήτου με αριθμό τεμαχίου 223, το οποίο απέκτησε δυνάμει δωρεάς από την μητέρα της και το οποίο ενεγράφηκε νόμιμα επ΄ ονόματι της την 5.11.2001 στο Κτηματικό Μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου με αριθμό Πιστοποιητικού Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας 15435, Φ/Σχ 45/28, συνολικής έκτασης 2007 τ.μ και το οποίο ευρίσκεται στην τοποθεσία Λούρες του Μεσαρίτη στην κοινότητα Κοίλης στην επαρχία Πάφου. Ισχυρίζεται ότι, νόμιμα πώλησε στον εναγόμενο 1 δυνάμει αντιπαροχής ολόκληρο το τεμάχιο δυνάμει του πιο πάνω πιστοποιητικού εγγραφής το οποίο μεταβιβάστηκε επ΄ ονόματι του στις 4.11.
  5. Τα γεγονότα που δεν έχουν αμφισβητηθεί και είναι παραδεκτά και αφορούν το ιστορικό εγγραφής του επίδικου ακινήτου στο όνομα της εναγόμενης 2 και στη συνέχεια πώλησης και μεταβίβασης του στον εναγόμενο 1 είναι τα ακόλουθα: Το επίδικο τεμάχιο 223 βρίσκεται στο χωρίο Κοίλη της επαρχίας Πάφου στην τοποθεσία Λούρες του Μεσαρίτη. Το μέρος του ακινήτου το οποίο αποτελεί αντικείμενο της αγωγής είναι το μέρος που υπάρχει και δημιουργείται από την υψομετρική διαφορά που υπάρχει στο τεμάχιο και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του κτήματος. Το μέρος αυτό σημειώνεται με το γράμμα Β στο Τεκμήριο 2 και είναι έκτασης 904 τ.μ. Το γειτονικό τεμάχιο 215, το οποίο σημειώνεται και φαίνεται στο Τεκμήριο 2, ήταν κατά τους ουσιώδεις για την παρούσα αγωγή χρόνους εγγεγραμμένο επ΄ονόματι της ενάγουσας. Το Τεμάχιο 223 το έτος 1923 ήταν καταχωρημένο για φορολογικούς σκοπούς σε τρία πρόσωπα στον Σταυρινό Νεοφύτου, στον Γιάννη Νεοφύτου και στην Παναγιώτα Αργυρού. Το 1963 με αίτηση και αρ. φακέλου Α205/63, ο Γεώργιος Χαραλάμπους Πασχάλη από την Κοίλη αποτάθηκε με πιστοποιητικό από την Χωρική Αρχή για να εγγραφεί επ΄ ονόματι του το 1/3 μερίδιο του ακινήτου το οποίο προηγουμένως είχε η μητέρα του Παναγιώτα Αργυρού η οποία απεβίωσε το
  6. Μετά την εγγραφή του 1/3 μεριδίου του τεμαχίου στο όνομα του Γεώργιου Χαραλάμπους Πασχάλη αυτός το μεταβίβασε δυνάμει δωρεάς στην εναγόμενη
  7. Στη συνέχεια, με νέα αίτηση της Νεόφυτας Ιωάννου Ρούσσου, μητέρας της εναγόμενης 2, με αρ. φακέλου 276/72, εκδόθηκε τίτλος για το 1/3 μερίδιο στο όνομα της, μερίδιο το οποίο στην συνέχεια δώρισε στην εναγόμενη 2 . Η εναγόμενη 2 κατά το χρονικό διάστημα που πέτυχε την εγγραφή του επίδικου 1/3 μεριδίου του τεμαχίου 223 είχε ήδη εγγεγραμμένα επ΄ονόματι της, με τον πιο πάνω τρόπο, τα 2/3 μερίδια του. Τα 2/3 μερίδια του τεμαχίου 223 σημειώνονται στο Τεκμήριο 2 με το γράμμα Α και το επίδικο 1/3 μερίδιο σημειώνεται με το γράμμα Β. Το τεμάχιο 223 είναι συνολικής έκτασης 2007 τ.μ. και συνεπώς το 1/3 μερίδιο που διεκδικεί η ενάγουσα είναι εκτάσεως 669 τ.μ. Το εναπομείναν 1/3 μερίδιο του επίδικου ακινήτου, η εναγόμενη 2 πέτυχε να εγγράψει επ΄ ονόματι της δυνάμει πιστοποιητικού ημερ. 7.5.2001 το οποίο παραχωρήθηκε από το Κοινοτικό Συμβούλιο Κοίλης (Τεκμήριο 11 - παλαιό Τεκμήριο 3). Το πιο πάνω πιστοποιητικό, η εναγόμενη 2, κατάθεσε στις 14.5.2001 με αίτηση της (Τεκμήριο 11 - παλαιό Τεκμήριο 2) στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου με την οποία ζητούσε την διεξαγωγή επιτόπιας έρευνας για την έκδοση τίτλου στο όνομα της. Στα πλαίσια εξέτασης της πιο πάνω αίτησης της εναγόμενης 2, ανοίχτηκε από το Κτηματολόγιο ο φάκελος Α494/2001, έγινε επιτόπια έρευνα στις 22.8.2001 (Τεκμήριο 11 - παλαιό Τεκμήριο 5), εκδόθηκε το πιστοποιητικό (Τεκμήριο 11 - παλαιό Τεκμήριο 4) και επιτεύχθηκε η εγγραφή του 1/3 μεριδίου στο όνομα της στις 5.11.
  8. Η εναγόμενη 2 στην συνέχεια με πωλητήριο έγγραφο το οποίο κατατέθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου στις 23.11.2001, πώλησε ολόκληρο το επίδικο τεμάχιο στον εναγόμενο
  9. Η μεταβίβαση του τεμαχίου 223 στο όνομα του εναγόμενου 1 έγινε στις 24.11.2002 με τον φάκελο Π279/
  10. Ο εναγόμενος 1 έκτοτε είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης ολόκληρου του τεμαχίου
  11. ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Κατά την ακροαματική διαδικασία, για την ενάγουσα κατέθεσαν ενόρκως 6 μάρτυρες και κάθε ένας από τους εναγόμενους 1 και 2 κλήτευσε από ένα μάρτυρα. Για την ενάγουσα ένορκη μαρτυρία έδωσε ο Σωτήρης Ζίγκας (Μ.Ε.1) ο οποίος εργάζεται στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου, ο Ιεζεκιήλ Ιεζεκιήλ (Μ.Ε.2) Τοπογράφος Μηχανικός, η Κλεονίκη Νικολάου (Μ.Ε.3), ο Γιώργος Κώστα Αλεξάνδρου (Μ.Ε.4) γιός της ενάγουσας, η ενάγουσα Αναστασία Κώστα Αλεξάνδρου (Μ.Ε.5) και η Άντρη Λαζάρου (Μ.Ε.6) υπεύθυνη στο Πολιτικό Τμήμα του Πρωτοκολλητείου του Ε.Δ Πάφου. Για τον εναγόμενο 1, ένορκη μαρτυρία έδωσε ο Μιχάλης Ευθυμίου (Μ.Υ.1) Κοινοτάρχης του χωριού Κοίλης και για την εναγόμενη 2, ο Γιάννης Ιωαννίδης (Μ.Υ.2). Οι Μ.Ε. 2, 3 και 4 κατάθεσαν γραπτές δηλώσεις (Τεκμήρια 1, 8 και 9 αντίστοιχα) και η δήλωση του καθενός αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του. Πέραν των πιο πάνω, κατά την ακροαματική διαδικασία, κατατέθηκαν ως τεκμήρια τα ακόλουθα έγγραφα:
  12. Τεχνική έκθεση του Μ.Ε. 2 - Τεκμήριο
  14. Φωτογραφία - Τεκμήριο
  16. Σχέδιο Κτηματολογίου με αρ. φακ. ΠΕ4325/14 - Τεκμήριο
  18. Αεροφωτογραφίες του 1963, 1993 και 2003 - Τεκμήρια 5, 6 και 7 αντίστοιχα.
  19. Πρακτικά Δικαστηρίου που αφορούν την προηγούμενη ακροαματική διαδικασία - Τεκμήριο
  21. Ο φάκελος με τα τεκμήριά 1 - 5 που κατατέθηκαν στην προηγούμενη ακροαματική διαδικασία, Τεκμήριο
  23. Έγγραφα Κτηματολογίου - Τεκμήριο
  24. Συνοπτικά καταγράφω την μαρτυρία των πιο πάνω μαρτύρων, για σκοπούς κατανόησης αλλά και δομής της απόφασης. Ο Μ.Ε. 1, που είναι υπεύθυνος στον κλάδο εγγραφής του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, κατάθεσε ότι παρά τις προσπάθειες για ανεύρεση του φακέλου του Κτηματολογίου με αρ. Α494/2001 που αφορά την εγγραφή του τελευταίου 1/3 του επίδικου ακινήτου στο όνομα της εναγόμενης 2 δεν βρέθηκε αλλά βρέθηκαν μόνο προηγούμενοι οι δύο φάκελοι που αφορούν την εγγραφή των 2/3 μεριδίων. Σε σχέση με τα 2/3 μερίδια που επίδικου ακινήτου και τον τρόπο εγγραφής τους ο Μ.Ε.1 ανάφερε τα όσα καταγράφονται πιο πάνω. Ο Μ.Ε.2, σύμφωνα με την δήλωση του (Τεκμήριο 1) κατά την 28.1.2003, μετά από οδηγίες της ενάγουσας, επισκέφθηκε τα Τεμάχια 215 και 223 του Φ/Σχ 45/28 και ετοίμασε σχέδιο (Τεκμήριο 2) στο οποίο φαίνεται η επιτόπου κατάσταση. Το σημείο Β στο Τεκμήριο 2, εξήγησε πως, δεικνύει μέρος του επίδικου τεμαχίου εκτάσεως 904 τ.μ,, το οποίο κατά την πιο πάνω ημερομηνία, διαπίστωσε ότι ήταν φυτεμένο αμπέλι και επιτόπου φαινόταν να αποτελεί ένα ενιαίο κτήμα μαζί με το τεμάχιο 215 το οποίο επίσης ήταν φυτεμένο αμπέλι και ήταν ιδιοκτησία της ενάγουσας. Με το γράμμα Α στο Τεκμήριο 2, δεικνύεται το υπόλοιπο μέρος του επίδικου τεμαχίου, το οποίο δεν ήταν φυτεμένο αμπέλι και το οποίο επιτόπου φαινόταν να ξεχωρίσει από το μέρος που δεικνύεται με το Β, διότι υπάρχει μεταξύ τους υψομετρική διαφορά και ψηλός τοίχος κατασκευασμένος με λιθοδομή. Επίσης, ο Μ.Ε.2, σύμφωνα με την μαρτυρία του, επισκέφτηκε το τεμάχιο 223 και στις 12.9.2012 και διαπίστωσε ότι η κατάσταση είχε αλλάξει, δεν υπήρχε το αμπέλι και στην θέση περίπου της λιθοδομής είχε μετασκευαστεί τοίχος ύψους 3 - 3 ½ μέτρων, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία - Τεκμήριο 3 που έλαβε. Σύμφωνα με την μαρτυρία του, μερίμνησε και εξασφάλισε αεροφωτογραφίες (Τεκμήρια 5, 6 και 7) για να φανεί ότι πράγματι υπήρχε φυτεμένο αμπέλι και υψομετρική διαφορά στο τεμάχιο 223 καθώς και σχέδιο (Τεκμήριο 4) το οποίο δημιουργήθηκε από το Κτηματολόγιο μετά τις αεροφωτογραφίσεις το οποίο δείχνει την θέση της υψομετρικής διαφοράς που υπήρχε στα δύο μέρη του τεμαχίου 223 και του τεμαχίου
  25. Η Μ.Ε.3, σύμφωνα με την δήλωση της (Τεκμήριο 8), είναι ηλικίας 64 ετών, γεννήθηκε και κατοικεί από την γέννηση της στο χωριό Κοίλη. Γνωρίζει την ενάγουσα με την οποία είναι γειτόνισσες και πρώτη ξαδέλφη της μητέρας της. Γνωρίζει επίσης, από την ηλικία τουλάχιστον των 10 ετών, την γη που η ενάγουσα διεκδικεί. Στην δυτική πλευρά της γης αυτής υπήρχε υψομετρική διαφορά και τοίχος που έκτισε η εναγόμενη 1 (εννοώντας εναγόμενη 2) με το σύζυγο της και η οποία ήταν ενωμένη βόρεια με γειτονικό κτήμα της ενάγουσας. Αρχικά η γη δεν ήταν φυτεμένη αμπέλι και η ενάγουσα με τον σύζυγο της, την έσπερναν και όταν τη θέριζαν την έπαιρναν μαζί τους και βοσκούσαν τα ζώα τους. Κατά το έτος 1969, η ενάγουσα φύτεψε αμπέλι και αυτή μαζί με τον σύζυγος της την βοήθησαν στο φύτευμα του. Η γη, ήταν φυτεμένη αμπέλι τουλάχιστον μέχρι το 2006, ενώ αργότερα, η ενάγουσα την πληροφόρησε ότι, ο εναγόμενος 1 το έβγαλε. Η Μ.Ε.3 υπέδειξε στο Τεκμήριο 2 την γη και τα σημεία που κάνει αναφορά πιο πάνω. Ο Μ.Ε.4, γιός της ενάγουσας, σύμφωνα με την δήλωση του (Τεκμήριο 9), γεννήθηκε το 1958 και μέχρι το 1978 κατοικούσε στο χωριό Κοίλη. Γνωρίζει την γη που η μητέρα του διεκδικεί, διότι από πολύ μικρός πήγαινε εκεί με τους γονείς του, ενώ κατά το έτος 1969, ήταν παρών όταν οι γονείς του φύτεψαν το αμπέλι. Από ότι είναι σε θέση να θυμάται, η μητέρα του κατείχε την επίδικη γη πριν το 1969 την οποία μαζί με τον πατέρα του την έσπερναν. Η επίδικη γη ήταν διαχωρισμένη από την γη που κατείχε η εναγόμενη 2 και υπήρχε μεταξύ τους υψομετρική διαφορά και ψηλός τοίχος. Γνωρίζει ότι μέχρι το 2006 η γη ήταν φυτεμένη αμπέλι το οποίο βρισκόταν στην κατοχή της μητέρα του, ενώ όπως πληροφορήθηκε από του γονείς του, μετά το 2006 ο εναγόμενος 1 το έβγαλε. Ο Μ.Ε.4 υπέδειξε στο Τεκμήριο 2 την γη και τα σημεία που κάνει αναφορά πιο πάνω και εξήγησε ότι το μέρος που χρωματίζεται με μπλε στο Τεκμήριο 2, πρόκειται για στενόμακρη λωρίδα γης που βρίσκεται κάτω από τον τοίχο και ξεκινά από δρόμο και τελειώνει μέχρι το τέλος του τεμαχίου 215 όπου μεταγενέστερα φάνηκε ότι δεν περιλαμβανόταν στον τίτλο του τεμαχίου
  26. Ο Μ.Ε.4 ανάφερε ότι ουδέποτε οχλήθηκαν από κάποιο πρόσωπο σε σχέση με την χρήση της πιο πάνω γης. Η ενάγουσα (Μ.ΚΕ.5), γεννήθηκε το 1931 και σύμφωνα με την μαρτυρία της, το επίδικο τεμάχιο το αγόρασε το 1953 από τον Εμμανουήλη που ήταν παππούς του άντρα της. Το τεμάχιο 223 το καλλιεργούσαν και το 1969 το φύτεψαν αμπέλι. Για την χρήση του δεν τους ενόχλησε κανένας, μέχρι που η εναγόμενη 2 το πώλησε στον εναγόμενο 1, ο οποίος έβγαλε το αμπέλι το
  27. Η Μ.Ε. 6 υπό την ιδιότητα της ως υπεύθυνη του Πολιτικού Τμήματος του Πρωτοκολλητείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, κατάθεσε τα Τεκμήριο 10 και 11 που αναφέρονται πιο πάνω. Ο Μ.Υ.1 (του εναγόμενου 1), το 2001 ήταν Κοινοτάρχης της Κοίλης και ήταν το πρόσωπο που εξέδωσε το πιστοποιητικό (Τεκμήριο 11 - παλαιό Τεκμήριο 3) αναφορικά με το επίδικο 1/3 μερίδιο του τεμαχίου 223, δυνάμει του οποίου η εναγόμενη 2 αποτέθηκε στο Κτηματολόγιο για την εγγραφή του στο όνομα της. Σύμφωνα με τον Μ.Υ1, για την έκδοση του πιο πάνω πιστοποιητικού έχει βοηθηθεί από το κοινοτικό βιβλίο χωρομετρίας του 1924, το οποίο έλεγε ότι το επίδικο τεμάχιο κατείχετο, το 1/3 μερίδιο από τον Σταυριανό Νεοφύτου, τον Ιωάννη Νεοφύτου και την Παναγιώτα Αργυρού που σύμφωνα με τις πληροφορίες των συγχωριανών ήταν αδέλφια. Σύμφωνα και πάλι με την μάρτυρα, το δεύτερο βιβλίο του 1981 που είναι το νέο βιβλίο στο οποίο έγιναν αναπροσαρμογές, σύμφωνα με τα στοιχεία του Κτηματολογίου γραφεί, ότι τα 2/3 ήταν εις το όνομα της Χαριτίνης Λαζάρου και το 1/3 ήταν χωρίς τίτλο εις το όνομα Σταυρινός Νεόφυτου και από τις πληροφορίες που συνέλεξε, το μερίδιο του Ιωάννη Νεοφύτου μεταβιβάστηκε στη Νεοφύτα τη μητέρα της Χαριτίνης από την Παναγιώτα Αργυρού και αγοράστηκε από τη Χαριτίνη το υπόλοιπο 1/3, πάλι από μαρτυρίες λέγεται ότι έχει πωληθεί στην ίδια την οικογένεια στη μητέρα της Χαριτίνης και χωρίς τίτλο. Ο Μ.Υ1 ανάφερε ότι δεν υπήρχε φυτεμένο αμπέλι στο Τεμάχιο
  28. Αναφορικά με την διαδικασία εγγραφής του πιο πάνω κτήματος ανάφερε πως γνωρίζει ότι έγινε ανάρτηση στο καφενείο του χωριού και από ότι νομίζει δεν έγινε καμία ένσταση Ο Μ.Υ.2 (της εναγόμενης 2), πρώην δάσκαλος και τώρα συνταξιούχος, κατέθεσε πως διαμένει στην Κοίλη και πως γνωρίζει ότι το τεμάχιο 223, ολόκληρη η έκταση του, ήταν περιουσία της Χαριτίνης. Το δε τεμάχιο 215, ανάφερε ότι, παλαιότερα άνηκε στο Εμμανουήλ Νεοφύτου ο οποίος ήταν παππού του άντρα της Αναστασίας. Σύμφωνα με την μαρτυρία του, διετέλεσε μέλος του Κοινοτικούς Συμβουλίου Κοίλης για 12 χρόνια από τον Μάιο 1995 μέχρι τον Μάριο του 2005 και γνώριζε ότι το 1/3 μερίδιο του τεμαχίου 223 η Χαριτίνη Σάββα το απέκτησε από την μητέρα της. Οι συνήγοροι των διαδίκων κατάθεσαν τις αγορεύσεις τους γραπτώς, το περιεχόμενο των οποίων το δικαστήριο μελέτησε με προσοχή και έχει το λάβει υπόψη. Στις αγορεύσεις τους, παρέπεμψαν το δικαστήριο τόσο στην μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του, καθώς και στην σχετική επί του θέματος νομολογία, πρός υποστήριξη των θέσεων τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ: Σύμφωνα με την νομολογία, το βάρος απόδειξης για ισχυριζόμενη εχθρική κατοχή επί καταχωρημένου κτήματος για περίοδο πέραν των 30 ετών συνεχώς και αδιαφιλονίκητα, όπως προβλέπεται από το άρθρο 10 του Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμου Κεφ. 224, φέρουν αμφότεροι οι διάδικοι με την υποχρέωση της παρουσίασης και προσκόμισης θετικής περί τούτου μαρτυρίας (βλ. Hjipetrou ν. Petsoloukas, 1985 1 C.L.R 83). «Εχθρική κατοχή» σύμφωνα με την ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 2 του νόμου σημαίνει: « Κατοχήν υπό προσώπου μη δικαιούμενου εις την τοιαύτην οσάκις η ρητή ή εξυπακουόμενη συναίνεσις ή άδεια του ούτω δικαιούμενου προσώπου δεν έχει δοθεί ή ληφθεί δια την τοιαύτην κατοχήν.» Στην υπόθεση Φεβρωνία Αυγουστή Νικόλα ν. 1(Α) Παρασκευούλλα Αντώνη Κονναρή Πολ. Εφεση 11349 ημερ. 9.12.2003 λέχθηκαν τα εξής: «όπως ορθά αναφέρεται στην πρωτόδικη απόφαση, ο όρος «κατοχή» προϋποθέτει κάποιες πράξεις ιδιοκτησίας που έγιναν από το πρόσωπο που διεκδικεί τέτοιο δικαίωμα. Η μαρτυρία επί του προκειμένου πρέπει να είναι θετική και, ανάλογα με τη φύση της υπόθεσης να οδηγεί σε εξαγωγή τέτοιου συμπεράσματος. Πρέπει να αποδεικνύεται πραγματική κατοχή η οποία, εκ της φύσεως της, να αποκλείει οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα κατοχής του συγκεκριμένου ακινήτου από τρίτους. Με άλλα λόγια, αυτός που διεκδικεί δικαίωμα ιδιοκτησίας δυνάμει εχθρικής κατοχής, οφείλει να αποδείξει ότι η κατοχή του επί του ακινήτου ήταν τέτοια ώστε να τίθεται εκ ποδών οποιοδήποτε άλλο δικαίωμα κατοχής του ιδίου κτήματος από άλλους (βλ. Anna Sotiriou v. The Heirs of Despina K. HjiPaschali

(1962)CLR 280, Charalambous etc. v. Ioannides
(1969)1 CLR 72, Aradipioti v. Kyriakou and Others
(1971)1 CLR 381 και Hjipetrou ν. Petsoloukas, 1985 1 C.L.R 83). Ο ενάγων για να στοιχειοθετήσει κατοχή η οποία να εξοστρακίζει δικαιώματα άλλων προσώπων επί του ιδίου ακινήτου, έχει καθήκον να αποδείξει αδιαφιλονίκητη πραγματική κατοχή και ουσιαστική χρήση του κτήματος ασκούμενη συνεχώς και αδιαλείπτως μέχρι την συμπλήρωση της προβλεπόμενης από το νόμο περιόδου χρησικτησίας ανάλογα με την περίπτωση. Ο ενάγων πρέπει επομένως να στηρίζεται στην δύναμη της δικής του υπόθεσης και όχι την αδυναμία της υπόθεσης της άλλης πλευράς βλ. Andrea & Others v. Dourmoush
(1962)CLR 7 και Hjipetrou (ανωτέρω). Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις που έδιναν, την συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις και τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας τους για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Κατά την αξιολόγηση του εκάστοτε μάρτυρα είχα παράλληλα κατά νου την μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων, ιδιαίτερα την αλληλουχία των λεχθέντων του υπό αξιολόγηση μάρτυρα και των υπολοίπων μαρτύρων. Ο Μ.Ε.1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Ηταν ένας ανεξάρτητος μάρτυρας και η αναγκαιότητα κλήτευσης του ήταν για να καταθέσει ενώπιον του δικαστηρίου το ιστορικό του τεμαχίου
  1. Ο Μ.Ε.1, για τους λόγους που εξήγησε, δεν ήταν σε θέση να καταθέσει σε σχέση με το ιστορικό εγγραφής επ΄ονόματι της εναγόμενης 2 του τελευταίου 1/3 μεριδίου του τεμαχίου
  2. Συγκεκριμένα, όπως ανάφερε, δεν κατέστη δυνατός ο εντοπισμός του φακέλου του Κτηματολογίου που αφορούσε την σχετική εγγραφή παρά τις επίμονες προσπάθειες του για την ανεύρεση του που κατέβαλε ο ίδιος προσωπικά. Τα όσα η μάρτυρας ανέφερε, χωρίς οποιοδήποτε ενδοιασμό, γίνονται αποδεκτά από το δικαστήριο, αυτά άλλωστε, δεν έχουν αμφισβητηθεί και προέρχονται από επίσημα στοιχεία του κτηματολογίου. Ο Μ.Ε.2 περίγραψε με επάρκεια και σαφήνεια τα όσα διαπίστωσε στις δύο επιτόπιες εξετάσεις που διενήργησε στην επίδικη περιουσία το έτος 2003 και το
  3. Ενόψει της καλής εντύπωσης που μου δημιούργησε η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή από το δικαστήριο. Ο Μ.Ε.2 επιβεβαίωσε ότι στο μέρος Β του τεμαχίου 223 όπως σημειώνεται στο Τεκμήριο 2, που ο ίδιος ετοίμασε, κατά την πρώτη επιτόπια επίσκεψη του, υπήρχε φυτεμένο αμπέλι και λιθοδομή του χώριζε το τεμάχιο 223 σε δύο μέρη, μέρος Α και μέρος Β όπως φαίνεται στο Τεκμήριο
  4. Ενώ στην πρόσφατη επιτόπια εξέταση του που έγινε στις 12.9.2014, η επιτόκου κατάσταση άλλαξε, αφού δεν υπήρχε το αμπέλι και στην θέση της λιθοδομής, περίπου εκεί που ήταν η λιθοδομή, είχε κατασκευαστεί τοίχος ύψους περίπου 3 - 3 ½ μέτρων, όπως φαίνεται στην φωτογραφία Τεκμήριο 3 που ο ίδιος έχει λάβει. Αποδέχομαι τα όσα ανάφερε περί ύπαρξης υψομετρικής διαφοράς μεταξύ του μέρος Α και Β του τεμαχίου 223 και ότι αυτή είναι ευκρινής, κάτι το οποίο φαίνεται και από το Τεκμήριο 3 και από το Τεκμήριο 4 το οποίο εξήγησε (μικρές κάθετες γραμμές). Το συμπέρασμα του ότι σε αυτό μέρος του τεμαχίου 223, μέρος Β, υπήρχε φυτεμένο αμπέλι και προηγουμένως, ήτοι πριν από το έτος 2003, προκύπτει όχι μόνο από την διαπίστωση που έκανε το 2003 κατά την επιτόπια εξέταση του στο επίδικο ακίνητο αλλά και από το γεγονός ότι στις αεροφωτογραφίες που εξασφάλισε από το Κτηματολόγιο Τεκμήρια 5, 6 και 7 με χρονολογίες 1963, 1993 και 2008 αντίστοιχα, φαίνεται από την φωτογραφία του 1963 (Τεκμήριο 5) να μην υπάρχει αμπέλι, ενώ στο Τεκμήριο 6 του 1993 φαίνεται το αμπέλι ενώ αυτό δεν εμφανίζεται στην φωτογραφία Τεκμήριο
  5. Σε ότι αφορά τις συγκεκριμένες φωτογραφίες, Τεκμήρια 5 - 7, δεν έχει αμφισβητηθεί ότι πρόκειται για φωτογραφίες που λήφθηκαν με τον τρόπο που εξήγησε και ότι αυτές τις έχει εξασφαλίσει από το Κτηματολόγιο. Αποδέχομαι την πιο πάνω τοποθέτηση του μάρτυρα και τα συμπεράσματα του. Η Μ.Ε.3 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Μαρτυρούσε με απλότητα αλλά και αυθορμητισμό και επέμενε στις θέσεις της ότι το μέρος Β του Τεμαχίου 223 στο Τεκμήριο 2 ήταν το μέρος που καλλιεργούσε η ενάγουσα. Η Μ.Ε.3 επιβεβαίωσε με την μαρτυρία της ότι στο πιο πάνω μέρος φυτεύτηκε αμπέλι το 1969 από την ενάγουσα και τον σύζυγος της ενάγουσας τους οποίους και βοήθησε στο φύτεμα του. Η μάρτυρας κρίνεται αξιόπιστη και αποδέχομαι την μαρτυρία της. Από την μαρτυρία του Μ.Ε.4 και την μαρτυρία της ενάγουσας (Μ.Ε.5), τούτο που προέκυψε ήταν ότι το τεμάχιο 215 καλλιεργείτο και εθεωρείτο από την πώληση του, μαζί με το μέρος Β του Τεμαχίου 223, ως ένα ενιαίο σύνολο και ότι η ενάγουσα ήταν με την πεποίθηση ότι ο τίτλος της αλλά και η πώληση που αφορούσε το τεμάχιο 215 περιλάμβανε και το μέρος Β του τεμαχίου
  6. Ο τρόπος με τον οποίο η ενάγουσα απαντούσε και τα όσα ανάφερε οδηγούν στο πιο πάνω συμπέρασμα. Η εκδοχή αυτή, που προκύπτει μέσα από τα λεγόμενα της ενάγουσας, αλλά και μέσα από την σύγχυση που διατηρούσε, γίνεται αποδεκτή, λαμβανομένης υπόψη της διαμόρφωσης του Τεμαχίου 223 και της ύπαρξης της υψομετρικής διαφοράς που υπήρχε σε αυτό κατά τρόπο που φαίνεται ότι πράγματι το τεμάχιο 215 επεκτείνεται μέχρι το σημείο που περιλαμβάνει το Β. Σχετικό είναι το Τεκμήριο 4, όπου ο Μ.Ε.2 ανάφερε ότι στα σημεία που υπάρχουν οι κάθετες γραμμές δεικνύεται υψομετρική διαφορά. Η γραμμή που υπάρχει στο τεμάχιο 223 και δείχνει την υψομετρική διαφορά επεκτείνεται και εντός του
  7. Επίσης σχετικές είναι και οι αεροφωτογραφίες (Τεκμήρια 5, 6 και 7), όπου το Τεμάχιο 215 και το μέρος Β του τεμαχίου 223 που σημειώνεται στο Τεκμήριο 2 φαίνονται να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο. Ακόμα και η ύπαρξη της λιθοδομής, η οποία χώριζε το τεμάχιο 223 σε δύο μέρη με εμφανή τρόπο κατά τρόπο που φαινόταν ότι και επρόκειτο για ανεξάρτητο μέρος του τεμαχίου
  8. Επίσης, σχετική είναι και η μαρτυρία του Μ.Ε.2 ο οποίος επιτόπου διαπίστωνε την διαμόρφωση και μορφολογία του επίδικου ακινήτου το έτος
  9. Συνεπώς, με βάση τις πιο πάνω διαπιστώσεις, αποδέχομαι την μαρτυρία της ενάγουσας, παρά υπήρχαν σε αυτή σημεία σύγχυσης και μη συνοχής. Η ενάγουσα γεννήθηκε το 1931 και όπως ανάφερε δεν φοίτησε ούτε μια ημέρα σε σχολείο. Αποδέχομαι την μαρτυρία της ενάγουσας και του Μ.Ε4, όχι μόνο λόγω της καλής εντύπωσης που μου δημιούργησαν ενώ έδιδαν μαρτυρία αλλά και λόγω της γνησιότητας και απλότητας του λόγου τους. Επίσης η μαρτυρία τους, σε αρκετά σημεία της ελέγχεται και από την γραπτή μαρτυρία και συγκεκριμένα από τα στοιχεία που πηγάζουν μέσα από το Τεκμήριο 12 (σχετική αναφορά γίνεται πιο κάτω). Η μαρτυρία της Μ.Ε.6 ήταν άκρως τυπικής σημασίας και δεν χρίζει σχολιασμού και αξιολόγησης. Ο Μ.Υ.1 του εναγόμενου 1, απαντούσε με γενικότητες και διαφάνηκε ότι δεν είχε γνώση της επίδικης περιουσίας, παρά το ότι υποστήριξε ότι γνωρίζει προσωπικά το επίδικο τεμάχιο. Με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία, η υψομετρική διαφορά στο επίδικο τεμάχιο είναι τόσο εμφανής, λόγω της ύπαρξης του τοίχου, που δεν μπορεί κάποιος που λέει ότι γνωρίζει το επίδικο τεμάχιο να μην μπορεί και ευθέως να απαντήσει για την υψομετρική διαφορά που το χαρακτηρίζει. Ερωτηθείς ο Μ.Υ.1, στο στάδιο της κυρίως εξέτασης του να πει εάν στο επίδικο τεμάχιο υπάρχει υψομετρική διαφορά απάντησε ως ακολούθως: E. Αυτό το τεμάχιο καθ' οιονδήποτε τρόπο με οτιδήποτε υπάρχει υψομετρική διαφορά μεταξύ των δύο τεμαχίων; A. Τα περισσότερα τεμάχια της κοινότητας μας έχουν υψομετρικές διαφορές. E. Αυτό; A. Και το συγκεκριμένο έχει υψομετρικές διαφορές. E. Αυτή η υψομετρική διαφορά δημιουργείται με κάποιο φράγμα, με δέντρο, με κάποιο τοίχο ή είναι φυσική υψομετρική διαφορά που υπάρχει; A. Είναι φυσικές υψομετρικές διαφορές και οι διαφορές αυτές με την πάροδο του χρόνου καλλιεργούνταν χωράφια δημιουργούνται όκτοι ή μαζεύονται πέτρες και φαίνεται ως ένα σημείο ακαλλιέργητο. Είναι σύνηθες σε χωριά. Στην αντεξέταση του πάλι σε σχέση με την υψομετρική διαφορά του επίδικου τεμαχίου ανάφερε τα ακόλουθα: E. Και λέεις ότι γνωρίζεις τούτο το κτήμα έτσι; A. Μάλιστα. E. Γνωρίζεις γιατί υπάρχει υψομετρική διαφορά τούτου του κτήματος; A. Μάλιστα. E. Εσένα η θέση σου είναι ότι τούτη η υψομετρική διαφορά δεν είναι που τον πετρότοιχο. Τούτη είναι η θέση σου. Έτσι; A. Είπα ότι λόγω των κλίσεων της κοινότητας μας υπάρχουν πολλοί όχτοι και μπορεί να μαζευτούν πέτρες που τοποθετούνται από τους γεωργούς στο χωράφι. Ένα χωράφι το οποίο είναι κανονικός τίτλος μπορεί να έχει δύο, τρεις, τέσσερις αναβαθμίδες. E. Είχε πετρότοιχο κύριε; A. Αυτό είπα. E. Λέεις αόριστα πράγματα. Αναφέρεσαι γενικά και εγώ σου ζητώ να απαντήσεις συγκεκριμένα. Είχε πετρότοιχο η υψομετρική διαφορά ή δεν είχε; A. Εξαρτάται τι εννοείτε πετρότοιχο. Ο πετρότοιχος είναι τοίχος ο οποίος κτίζεται και διατηρείται εάν κάποιοι βάζουν πέτρες σε ένα σημείο. Εγώ δεν τον θεωρώ πετρότοιχο. E. Συγκεκριμένα τι ήταν; A. Μπορεί να υπήρχαν κάποιες πέτρες σε ένα σημείο του χωραφιού. E. Τούτο το "μπορεί" εννοείς γνωρίζεις ότι μπορεί να υπήρχαν μαζεμένες πέτρες ή πετρότοιχος; A. Υπήρχαν μαζεμένες πέτρες. E. Στη βόρεια ή στην ανατολική πλευρά; A. Στη βόρεια. E. Και λέεις στην ανατολική πλευρά δεν είχε πέτρες. Αυτό λέεις; A. Δεν είπα τέτοιο πράμα. E. Πες μας τι λέεις κύριε Ευθυμίου; A. Είπα στη βόρεια πλευρά υπήρχαν πέτρες. Απλώς στην ανατολική μπορεί η υψομετρική διαφορά να ήταν πιο λίγη. E. Μπορεί κύριε μάρτυς στην ανατολική πλευρά; Είχε ή δεν είχε; A. Η κλίση ήταν πιο λίγη και δεν φαίνονταν οι πέτρες. E. Τώρα εις την ανατολική πλευρά. Εσύ μας λέγεις, η θέση σου είναι ότι μετά τον όχτο, μετά την υψομετρική διαφορά δεν είχε αμπέλι. Δεν είναι αυτή η θέση σου; Ότι δεν είχε αμπέλι; A. Δεν πρόσεξα να έχει αμπέλι. E. Τι εννοείς; Δεν πρόσεξες; Ήσουν αφηρημένος εννοείς και δεν πρόσεξες; A. Είχε αμπέλι στη βόρεια πλευρά. E. Και σε ρωτώ για την ανατολική; Κατά τον ίδιο αόριστο τρόπο απαντούσε και σε σχέση με την ύπαρξη αμπελιού στο επίδικο τεμάχιο. Η μη γνώση της επίδικης περιουσίας, ο τρόπος με τον οποίο απαντούσε στην αντεξέταση του, ως επίσης και το γεγονός ότι η μαρτυρία του έρχεται σε αντίθεση με την μαρτυρία του Μ.Ε.2 την οποία έκρινα αξιόπιστη και ο οποίος το έτος 2003 διαπίστωσε ότι υπήρχε αμπέλι στο επίδικο μέρος του τεμαχίου 223 , καταλήγω ότι ο Μ.Υ.1 δεν είπε στο δικαστήριο την αλήθεια. Επίσης, ενώ ο Μ.Ε.2 απάντησε στην κυρίως εξέταση του με θετική τοποθέτηση ότι γνώριζε πως στην προκειμένη περίπτωση ακολουθήθηκε η διαδικασία ανάρτησης για την υποβολή ενστάσεων ως προς την εγγραφή του επίδικου μέρους του τεμαχίου 223 στο όνομα της εναγόμενης 2, κάτι που επανέλαβε αρχικά και στην αντεξέταση του, στην συνέχεια της αντεξέτασης του ανάφερε πως δεν θυμάται να έγινε κάτι τέτοιο ενώ ακολούθως επέμενε στην αρχική του θέση ότι η ανάρτηση έγινε. Έχοντας υπόψη μου τον τρόπο με τον οποίο ο Μ.Υ.1 απαντούσε σε σχέση με την ύπαρξη της υψομετρικής διαφοράς στο τεμάχιο 223 τούτο που ενδεχομένως να έχει συμβεί είναι ότι το μέρος του τεμαχίου 223 που είναι και βρίσκεται κάτω από την λιθοδομή και τώρα κάτω από τον τοίχο ύψους 3 - 3 ½ μέτρων να θεωρήθηκε ότι είναι άλλο τεμάχιο και όχι ότι είναι μέρος του τεμαχίου
  10. Η μορφολογία τoυ τεμαχίου 223 ήταν τέτοια που μπορούσε να δώσει την εντύπωση ότι το μέρος του που σημειώνεται με το γράμμα Β στο Τεκμήριο 2 δεν αποτελούσε μέρος του αλλά ότι επρόκειτο για άλλο τεμάχιο ή μέρος άλλου τεμαχίου όπως του
  11. Αποδέχομαι από την μαρτυρία του Μ.Υ.1 ότι αυτός ήταν το πρόσωπο που εξέδωσε το πιστοποιητικό ημερομηνίας 7.5.2001 (Τεκμήριο 11 - παλαιό Τεκμήριο 3) το οποίο και χρησιμοποιήθηκε από την εναγόμενη 2 κατά την διαδικασία εγγραφής του 1/3 μεριδίου του επίδικου ακινήτου, πέρα τούτου όμως, κρίνω ότι ο Μ.Υ.1 δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει τα όσα πιστοποιούνται σε αυτό. Σε ότι αφορά την δυναμική του πιο πάνω πιστοποιητικού, καθώς έχει νομολογηθεί, δεν είναι αποδεκτά από το Δικαστήριο επειδή περιέχουν εξ ακοής πληροφορίες (Βλ. Hassidoff (πιο πάνω) στη σελ 239 και Σωκράτους ν. Μέζου
(1975)1 ΑΑΔ σελ. 62). Απόρροια αυτού του αποδεικτικού κανόνα είναι ότι το περιεχόμενο τους πρέπει να αποδεικνύεται με αποδεκτή μαρτυρία. Τόσο Μ.Υ.1 του εναγόμενου 1 όσο και ο Μ.Υ.2 της εναγόμενης 2, παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο ως πολύ καλοί γνώστες των γεγονότων της υπόθεσης και ιδιαίτερα γνώστες του επίδικου τεμαχίου και του τρόπου με τον οποίο αποκτήθηκε από την εναγόμενη 2, χωρίς όμως να έχουν πείσει ότι είχαν τέτοια γνώση. Πολύ κακή εντύπωση μου δημιούργησε ο Μ.Υ.2 της εναγόμενης 2, ο οποίος ήταν επιθετικός και κατάθεσε με τρόπο που έγινε φανερή η προσπάθεια του να βοηθήσει την εναγόμενη
  1. Ενδεικτικά αναφέρω την επιμονή του να του παρουσιαστεί πιστοποιητικό επιχορήγησης για το αμπέλι όταν του τέθηκαν ερωτήσεις και υποβολές για την ύπαρξη αμπελιού στο επίδικο τεμάχιο. Η αναφορά στην μαρτυρία του «να μας παρουσιάσει», «να μας φέρει», εννοώντας η ενάγουσα να φέρει και να παρουσιάσει, γινόταν με επιθετικό και έντονο τρόπο και έδειχνε ότι δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει θετικά την θέση του ότι το επίδικο τεμάχιο αποτελούσαν περιουσία της εναγόμενης 2, όπως υποστήριξε στην κυρίως εξέταση του, αλλά να στηρίξει την θέση του σε ενδεχόμενη αδυναμία της ενάγουσας. Απορρίπτω την μαρτυρία του και ειδικότερα την θέση ότι ολόκληρη την έκταση του τεμαχίου 223 την χρησιμοποιούσε η Χαριτίνη και ότι στο επίδικο τεμάχιο δεν υπήρχε φυτεμένο αμπέλι. Σημαντικό κατά την άποψη μου στοιχείο που συνηγορεί στην απόρριψη της εκδοχής της εναγόμενης 2 και στην αποδοχή των θέσεων της ενάγουσας, είναι το ιστορικό που προηγήθηκε της εγγραφής του επίδικου 1/3 μεριδίου του τεμαχίου 223 και αφορά την εγγραφή των 2/3 μεριδίων στο όνομα της εναγόμενη 2 ως επίσης και το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
  2. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 12, η μητέρα της εναγόμενης 2 δεν διεκδικεί το έτος 1972 το επίδικο στην παρούσα αγωγή μέρος του τεμαχίου 223 και περιορίζεται στο 1/3 μερίδιο αυτού. Με βάση τα έγγραφα που περιλαμβάνονται στο Τεκμήριο 12 (σχετική είναι η έκθεση επιτόπιας έρευνας - Local Enquiry report) στο κάτω μέρος της εν λόγω έκθεσης, η οποία φέρει ημερομηνία 16.6.1972, αναγράφεται ότι το αμπέλι φυτεύτηκε από τους σημερινούς κατόχους 3 χρόνια προηγουμένως και ότι δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες για την έκδοση εγγραφής για το υπόλοιπο 1/3 μερίδιο του τεμαχίου
  3. Στο δε σχέδιο που ακολουθεί του πιο πάνω εγγράφου, φαίνεται να σημειώνεται το μέρος εκείνο του Τεμαχίου 223 στο οποίο υπάρχει φυτεία το οποίο με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία είναι το μέρος που η ενάγουσα διεκδικεί με την αγωγή της. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό ημερ. 11.5.1972 κατά τον χρόνο που η Νεοφύτα Ιωάννου Ρούσσου αποτέθηκε για την εγγραφή του 1/3 μεριδίου του επίδικου Τεμαχίου στο όνομα της το 1/3 μερίδιο αυτού βρισκόταν ήδη εγγεγραμμένο στην Χαριτίνη Λαζάρου Σάββα, εναγόμενη
  4. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό ημερομηνίας 11.5.1972 «δια το υπόλοιπον 1/3 μερίδιον συντήνομεν όμως μη εκδοθεί τίτλος καθ΄ ότι δεν δυνάμεθα να δώσουμε πληροφορίες για προς την εγγραφή τούτου». Από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 12 και τα όσα αποκαλύπτονται μέσα από αυτό για τις εγγραφές των μεριδίων του τεμαχίου 223, προκύπτει ότι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 11 - παλαιό Τεκμήριο 4 που ακολούθησε και εκδόθηκε στα πλαίσια εγγραφής του επίδικου 1/3 μεριδίου στο όνομα της εναγόμενης 2, είναι αντιφατικό και δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά και αληθινά γεγονότα. Συγκριμένα το Τεκμήριο 11 - παλαιό Τεκμήριο 4 αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: « Για το μερίδιο του Σταυρινού Νεοφύτου περί το 1950 το πώλησε για Λ.Κ.3= στην Νεοφύτα Ιωάννου Ρούσου η οποία πέθανε το 1976 και πριν το θάνατο της το δώρησε το 1970 στη κόρη της Χαριτίνη Λαζάρου Σάββα η οποίο το κατέχει μέχρι σήμερα συνέχεια και αδιαφιλονίκητα . Περαιτέρω πιστοποιούμε ότι το αμπέλι ξηράνθηκε και ξεριζώθηκε το 1975.» Ενώ δηλαδή το πρόσφατο πιστοποιητικό έρχεται και «βεβαιώνει» γεγονότα που χρονικά καλύπτουν την περίοδο της προγενέστερης διαδικασίας εγγραφής που έγινε το 1972 για την εγγραφή του προτελευταίου 1/3 μεριδίου στο όνομα της Νεοφύτας Ιωάννου Ρούσου, αυτό βρίσκεται σε αντίθεση και αντίφαση με το πιστοποιητικό του Τεκμήριου 12 ημερ. 11.5.1972 το οποίο δεν αναφέρει τα πιο πάνω για το 1/3 μερίδιο του Σταυρινού. Σε ότι αφορά το αμπέλι και εφόσον με βάση την μαρτυρία που έκρινα αξιόπιστη προκύπτει εύρημα ότι αυτό φυτεύτηκε το 1969 και ξεριζώθηκε μετά το 2006, η αναφορά στο Τεκμήριο 11 - παλιό Τεκμήριο 4 ότι το αμπέλι ξεριζώθηκε το 1975 δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Με βάση την ενώπιον μου μαρτυρία την οποία έκρινα αξιόπιστη, καταλήγω ότι η ενάγουσα κατείχε από το 1953 μέχρι την εγγραφή του στο όνομα της εναγόμενης 2 που έγινε στις 5.11.2001, συνεχώς και αδιαφιλονίκητα το επίδικο 1/3 μερίδιο του τεμαχίου 223 ήτοι το μέρος Β που σημειώνεται στο Τεκμήριο 2 εκτάσεως 669 τ.μ. Συνεπώς και εφόσον με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, η διαδικασία εγγραφής του 1/3 μεριδίου του Τεμαχίου 223 στο όνομα της Εναγόμενης 2 που έγινε το 2001 δεν επιτεύχθηκε στη βάση αληθινών και πραγματικών γεγονότων, αυτή δεν μπορεί παρά να είναι ασύμφωνη με την ισχύουσα νομοθεσία. Η μετέπειτα μεταβίβαση του τεμαχίου στο όνομα του Εναγόμενου 1, δεν επηρεάζει το πιο πάνω αποτέλεσμα αφού, έχει αποκτήσει δικαίωμα ιδιοκτησίας από αρχικά μολυσμένο τίτλο. Συνεπώς συμπαρασύρεται και η επόμενη εγγραφή σε σχέση με το επίδικο 1/3 μερίδιο. Με βάση την πιο πάνω κατάληξη και παρά το ότι δεν ζητείται με την έκθεση απαίτησης της ενάγουσας η ακύρωση της τελευταίας εγγραφής του 1/3 μεριδίου του τεμαχίου 223 στο όνομα της εναγόμενης 2 και της μετέπειτα εγγραφής του στο όνομα του εναγόμενου 1 θεωρώ ότι θα πρέπει και μπορούν υπό τις περιστάσεις να χορηγηθούν οι ακόλουθες θεραπείες:
  5. Διάταγμα ακύρωσης της εγγραφής του 1/3 μεριδίου του κτήματος με στοιχεία, τεμάχιο 223 του Φ/Σ 45/28, το οποίο βρίσκεται στο χωριό Κοίλη της επαρχίας Πάφου, που έγινε προς όφελος της Εναγόμενης 2 στις 5.11.2001 και της συνακόλουθης εγγραφής που έγινε στο όνομα του Εναγόμενου 1 δυνάμει πώλησης και μεταβίβασης ημερ. 24.11.2002
  6. Διάταγμα όπως το πιο πάνω κτήμα, 1/3 μερίδιο αυτού, επανέλθει, στην πριν της εγγραφής του ημερομηνίας 5.11.2001 κατάσταση.
  7. Διάταγμα εγγραφής του πιο πάνω μέρος του τεμαχίου 223 στο όνομα της ενάγουσας. Διευκρινίζεται ότι η ακύρωση των εγγραφών και η εγγραφή στο όνομα της ενάγουσας αφορά το 1/3 μερίδιο του τεμαχίου 223 που περιγράφεται πιο πάνω και καλύπτει το μέρος Β του τεμαχίου 223 που σημειώνεται στο τεκμήριο 2 και είναι έκτασης 669 τ.μ. Σε σχέση με την ειδοποίηση προς συνεναγόμενο που δόθηκε από τον εναγόμενο 1 προς την εναγόμενη 2, αυτή δεν προωθήθηκε κατά την διαδικασία της αγωγής ενώ δεν προσκομίστηκε καμία μαρτυρία ως προς την αξία του πιο πάνω 1/3 μεριδίου του τεμαχίου 223 που υπήρξε το επίδικο μέρος του τεμαχίου 223 στην αγωγή. Σε ότι αφορά τα έξοδα, ακολουθώντας το αποτέλεσμα επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγόμενων 1 και
  8. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να τεθούν στο δικαστήριο για έγκριση. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.