ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ κ.α. ν. ΜΑΡΙΑ ΦΩΤΙΑΔΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1422/2015, 30/11/2015

(1),

(2)και

(3)του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στο κοινοδίκαιο, στις αρχές του δικαίου της επιείκειας, στις νομολογιακές αρχές, στην εγγενή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα δε γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τους Αιτητές δικαιολογούν την συνέχιση της ισχύς των διαταγμάτων περιέχονται σε ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 ημερομηνίας 07.08.15 που σε συντομία αναφέρει τα εξής: - Αμφότεροι Αιτητές ήταν καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να είναι ιδιοκτήτες του πιο πάνω ακινήτου εξ' αδιαιρέτου κατά 1/2 μερίδιο έκαστος επί του οποίου ανέγειραν σταδιακά κτιριακό συγκρότημα αποτελούμενο από διαμερίσματα, καταστήματα και κοινόχρηστους χώρους με την ονομασία 'Chrysakama Beach'. - Η Καθ' ης η αίτηση αγόρασε ένα διαμέρισμα του εν λόγω συγκροτήματος, το οποίο παρόλο ότι ακόμη δεν έχει μεταβιβαστεί εις το όνομα της, κατέχει και χρησιμοποιεί. - Επανειλημμένως η Καθ' ης η αίτηση και κατά καιρούς αντιπρόσωποι της επεμβαίνουν σε κοινόχρηστους χώρους και σε χώρους εντός του προαναφερομένου ακινήτου διερχόμενοι με διάφορα αυτοκίνητα και ρυμουλκά σκαφών χωρίς την άδεια των Αιτητών και παρά τις συστάσεις τους να παύσουν να το πράττουν. - Περί τις αρχές Ιουνίου 2015 οι Αιτητές πληροφορήθηκαν από περιοίκους αλλά διαπίστωσαν και οι ίδιοι από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης τρίτα πρόσωπα να προσπαθούν χωρίς την άδεια τους να σπάσουν την ανυψωτική μπάρα κτυπώντας την κλειδωνιά με βαριές πέτρες και ακολούθως με εργαλείο κοπής μετάλλου, πράγμα που πέτυχαν ανοίγοντας την μεταλλική μπάρα. - Οι Αιτητές κατάγγειλαν το πιο πάνω περιστατικό στην αστυνομία στην οποία η Καθ' ης η αίτηση παραδέχτηκε ότι έδωσε εντολή σε τρίτα άτομα να σπάσουν την κλειδωνιά της ανυψωτικής μπάρας και παράλληλα υποσχέθηκε ότι θα απέχει από οποιαδήποτε περαιτέρω επέμβαση στο εν λόγω ακίνητο και ότι εντός των ημερών θα μετέφερε εκτός αυτού οποιοδήποτε αυτοκίνητο, θαλάσσιο σκάφος και ρυμουλκό τόσο δικά της όσο και συγγενικών ή φιλικών της προσώπων. - Οι επεμβάσεις της Καθ' ης η αίτησης στο ακίνητο παρεμποδίζουν τους Αιτητές στο να συμμορφωθούν με υποχρεώσεις τους που απορρέουν από πρόνοιες πολεοδομικών αδειών ενώ παράλληλα καταστρέφουν περιουσία τους. - Επιπλέον οι επεμβάσεις της Καθ' ης η αίτησης δημιουργούν στοιχείο επικινδυνότητας καθότι ανά πάσα στιγμή από τις διελεύσεις οχημάτων και σκαφών μπορεί να προκληθεί ατύχημα λαμβανομένου υπόψη ότι στο χώρο εκεί υπάρχει παιδότοπος που χρησιμοποιείται από ανήλικους. - Πληρούνται οι προϋποθέσεις και συνάμα ικανοποιείται το στοιχείο του κατεπείγοντος για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. - Τα δικαιώματα της Καθ' ης η αίτηση από την κατοχή του διαμερίσματος της δεν επηρεάζονται επειδή έχει στη διάθεση της κοινόχρηστους χώρους και χώρους στάθμευσης. - Είναι δίκαιο, εύλογο, απολύτως αναγκαίο και κατεπείγον η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Τα πιο πάνω διατάγματα ορίστηκαν επιστρεπτέα στις 14.08.15 όπου η Καθ' ης αίτηση δια δικηγόρου ζήτησε χρόνο για να καταχωρήσει ένσταση. Στις 07.09.15 καταχωρήθηκε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης από μέρους της Καθ' ης η αίτησης επί 10 λόγων που καταγράφονται στο σώμα της αίτησης, οι οποίοι, αφού ομαδοποιηθούν ανάλογα με το στοιχείο που πραγματεύονται, είναι οι εξής:

(1)Δεν πληρούνται οι πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60 (λόγοι ένστασης 1, 2, 3 και 4).

(2)Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν προέβηκαν σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης (λόγος ένστασης 6).

(3)Οι Αιτητές καθυστέρησαν στην καταχώρηση της αγωγής και της αίτησης για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος χωρίς να δώσουν οποιαδήποτε και/ή επαρκή αιτιολογία για τούτο (λόγος ένστασης 7).

(4)Το αιτούμενο διάταγμα είναι γενικό και/ή αόριστο και/ή δημιουργεί σύγχυση ως προς την απαγόρευση που επιδιώκουν οι Αιτητές (λόγος ένστασης 8).

(5)Οι Αιτητές δεν απέδειξαν τέτοια γεγονότα στην αίτηση τους που να καταδεικνύουν το κατ' επείγον ώστε να νομιμοποιείται η μονομερή έκδοση διατάγματος εναντίον της Καθ' ης η αίτησης (λόγος ένστασης 9).

(6)Δεν είναι ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης το προσωρινό διάταγμα να εκδοθεί και να παραμείνει σε ισχύ (λόγοι ένστασης 5 και 10). Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζεται στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα άρθρα 3, 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ.6), στη Διάταξη 48 Κανονισμό 19 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη σύμφυτη εξουσία και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από πολυσέλιδη ένορκο δήλωση ημερομηνίας 07.09.15 της Καθ' ης η αίτησης, στην οποία περιέχονται γεγονότα που κατά τη γνώμη της τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν την ακύρωση της ισχύος των προσωρινών διαταγμάτων. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω τα γεγονότα που περιέχονται στην πιο πάνω ένορκη δήλωση καθότι κάτι τέτοιο δεν εξυπηρετεί οποιαδήποτε χρησιμότητα, πλην όμως το περιεχόμενο της μελετήθηκε και εξετάστηκε μαζί με την υπόλοιπη μαρτυρία που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο, πάντοτε για σκοπούς της παρούσας αίτησης. Εκεί που κρίνεται αναγκαίο θα γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε κομμάτια του περιεχομένου της. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με παραπομπή σε νομολογία υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις και ισχυρισμούς τους περιοριζόμενοι σε αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων είναι καταγραμμένο στα πρακτικά και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε πρακτικό σκοπό. Στρέφομαι ευθύς να εξετάσω την παρούσα αίτηση υπό το φως των λόγων ένστασης. Θα ξεκινήσω την εξέταση της υπό κρίση αίτησης από τον λόγο ένστασης 6 που είναι ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν προέβηκαν σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης. Τούτο επειδή σε περίπτωση που ο λόγος αυτός επιτύχει η εξέταση των υπολοίπων λόγων ένστασης θα καταστεί άνευ αντικειμένου και σημασίας. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος σε μονομερή αίτηση συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί (Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453). Οι μονομερείς αιτήσεις είναι αιτήσεις υψίστης πίστεως (uberima fides) εφόσον κρίνονται έξω από το κανονικό πλαίσιο της δίκης και οι κανόνες πρέπει να τηρούνται με αυστηρότητα. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι σε μονομερείς αιτήσεις όπου ένας διάδικος ζητά τη χορήγηση θεραπείας αυτός πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων τα οποία, αντικειμενικά κρινόμενα, μπορούν να επενεργήσουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παράσχει θεραπεία. Τυχόν παράβαση αυτού του καθήκοντος επιφέρει την ακύρωση του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος. Το Δικαστήριο πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αξιολογήσει όλα αυτά τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν τη λήψη μιας απόφασης και δεν έχει άλλη επιλογή παρά να στηριχθεί στο περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή. Στη Γρηγορίου v. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248 αναφέρεται στις σελ. 265-266 πως: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση.» Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό και εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε περίπτωσης, η δε πρόθεση για απόκρυψη είναι άσχετη και δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος. Σε κάθε περίπτωση, η απόκρυψη για να επιφέρει ακυρότητα θα πρέπει να αφορά ένα ουσιώδες γεγονός της υπόθεσης γιατί δεν είναι λογικά αναμενόμενο από τον αιτητή να περιλάβει στην αίτηση κάθε γεγονός που γνωρίζει, αν αυτό είναι άσχετο ή ασύνδετο με τα γεγονότα που περιβάλλουν τη θεραπεία την οποία επιδιώκει να εξασφαλίσει μονομερώς. Έτσι το καθήκον του Αιτητή είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστήριο όταν αποφάσιζε κατά πόσο να εγκρίνει την αίτηση. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Castoral v Daventree Resources Ltd Π.Ε. 9/07 ημερ. 10.07.08, United Perlite Industries Ltd v Sayakhat Air Company

(2002)1 Α.Α.Δ. 938 και Χαραλάμπους v Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1953. Στην The Timberland of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ. 1179, σελ. 1186 γίνεται επίκληση της Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Limited

(1996)1 Α.Α.Δ. 597 και αναφέρεται πως: «.η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό, συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις εξ΄ αντικειμένου συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στη Δήμος Πάφου v. Βοσκού

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1168, αναφέρεται πως: «Πλήρης και ειλικρινής αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, που είναι σε γνώση του αιτητή, απαιτείται πάντοτε σε αιτήσεις εξ πάρτε. Διαφορετικά το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή του αιτητή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης. .. εναπόκειται στο Δικαστή, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκτιμήσει τη σημασία τέτοιων στοιχείων.» Στη Luis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, σελ. 1462, τονίστηκε ότι: «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.»» Επίσης οι ίδιες αρχές επαναλαμβάνονται στην υπόθεση Electromatic Constructions Ltd v Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολιτική Έφεση 268/08 ημερομηνίας 19.03.09. Στην προκειμένη περίπτωση όπου εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα κατόπιν μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 07.08.15, η Καθ' ης η αίτηση επικαλείται απόκρυψη από τον Αιτητή των εξής ουσιωδών, κατά τη γνώμη της, γεγονότων:

(1)Ότι το διαμέρισμα που οι Αιτητές αναφέρουν ότι η ίδια κατέχει και χρησιμοποιεί, αγοράστηκε από το έτος 2006.

(2)Ότι το έτος 2008 η ίδια αγόρασε ακόμη ένα διαμέρισμα, που όπως και με το πρώτο διαμέρισμα όχι από τους Αιτητές, αλλά από τρίτα πρόσωπα που είχαν συνομολογήσει σχετικό αγοραπωλητήριο έγγραφο με τους Αιτητές από το έτος 1987.

(3)Ότι οι Αιτητές τεχνηέντως δεν αναφέρουν από πότε παρατήρησαν αυτή τη συμπεριφορά της Καθ' ης η αίτησης για να μην διαφανεί ότι η τελευταία είναι κάτοχος διαμερίσματος εδώ και 9 περίπου χρόνια.

(4)Ότι από το 2008-2013 η ίδια υπήρξε πρόεδρος της διαχειριστικής επιτροπής του συγκροτήματος και ότι ένα από τα μέλη της ήταν ο υιός του Αιτητή 1 ως αντιπρόσωπος του τελευταίου, ο οποίος ουδέποτε διαφώνησε με την τοποθέτηση της επίδικης ανυψωτικής μπάρας.

(5)Ότι παρά το γεγονός ότι τα διαμερίσματα έχουν πωληθεί από το 1987 ακόμα δεν έχουν κατασκευαστεί και οριοθετηθεί χώροι στάθμευσης, οι οποίοι μέχρι σήμερα είναι ανύπαρκτοι.

(6)Ότι η επίδικη ανυψωτική μπάρα εξευρέθηκε από την ίδια και τοποθετήθηκε με έξοδα της διαχειριστικής επιτροπής.

(7)Ότι κλειδιά για την επίδικη ανυψωτική μπάρα είχαν όλοι οι κάτοχοι διαμερισμάτων και χρησιμοποιούνταν από όλους για τουλάχιστο 3 χρόνια.

(8)Ότι οι Αιτητές δεν ανάφεραν το ακριβές σημείο που βρισκόταν η επίδικη ανυψωτική μπάρα προκειμένου να υποδείξουν τα ακριβή σημεία για να διασυνδέσουν τις κατ' ισχυρισμό ενέργειες της Καθ' ης η αίτησης με τον υποτιθέμενο κίνδυνο που διατρέχουν ανήλικοι στον παιδότοπο με τα πραγματικά σημεία της ανυψωτικής μπάρας να μην έχουν εγγύτητα με τις εγκαταστάσεις παιδότοπου.

(9)Κανένα από τα γεγονότα που προϋπήρχαν πριν από την μονομερή αλλαγή της κλειδαριάς αναφέρθηκαν από τους Αιτητές.

(10)Ότι οι Αιτητές πρόβαλαν τον ψευδή ισχυρισμό ότι η ίδια διερχόταν από το ακίνητο με ρυμουλκό σκάφους ενώ υπάρχει το Τεκμήριο 14 που επισυνάπτεται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της, το οποίο αποδεικνύει ελλιμενισμό του σκάφους. Σε σχέση με το σημείο

(1)ο Αιτητής 1 στην ένορκη δήλωση του αναφέρει την αγορά ενός διαμερίσματος από την Καθ' ης η αίτηση (παράγραφος 3). Μέσα από χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας καθώς και πιστοποιητικού εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας που επισυνάπτονται στην ένορκο δήλωση του Αιτητή ως Τεκμήρια 'Α' και 'Β', αποτυπώνεται η θέση του εν λόγω διαμερίσματος στο κτιριακό συγκρότημα και ευρύτερα στο ακίνητο, ενώ παράλληλα παρέχεται, μεταξύ άλλων, περιγραφή του, καθορισμός της έκτασης του και αναφορά σε αποκλειστικά αλλά και σε κοινά δικαιώματα χρήσης επί άλλων χώρων του κτιριακού συγκροτήματος που η Καθ' ης η αίτηση, ως κάτοχος του, διαθέτει. Ειδικότερα πρόκειται για το διαμέρισμα αρ.27 που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιριακού συγκροτήματος, συνολικού εμβαδού 97 τ.μ. (ήτοι κλειστός χώρος 70τ.μ., καλυμμένες βεράντες 19τ.μ. και ακάλυπτες βεράντες 8τ.μ.), με αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης επί των αυλών αρ.62 και 63 που επίσης αποτυπώνονται στο χωροταξικό σχέδιο και με κοινό δικαίωμα χρήσης επί των αυλών 65 και 66, επί της πισίνας αρ.73 στο ισόγειο και επί της ταράτσας αρ.3 που και αυτά αποτυπώνονται στο ίδιο σχεδιάγραμμα. Ακόμη από το Τεκμήριο 'Β' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1 δημιουργείται η εντύπωση ότι ο τίτλος ιδιοκτησίας του υπ' αναφορά διαμερίσματος δεν έχει ακόμη μεταβιβαστεί εις το όνομα της Καθ' ης η αίτησης, η οποία όμως φαίνεται να το κατέχει και να το χρησιμοποιεί. Αυτά τα δεδομένα δεν αμφισβητούνται από την Καθ' ης η αίτηση, η οποία παραδέχεται ευθέως την κατοχή και χρήση του εν λόγω διαμερίσματος. Είναι γεγονός ότι ο Αιτητής 1 στην ένορκη δήλωση του δεν αναφέρει πότε αυτό αγοράστηκε και από πότε η Καθ' ης η αίτηση το κατέχει, πράγμα που η Καθ' ης η αίτηση στη δική της ένορκη δήλωση προσδιορίζει να είναι από το έτος 2006. Θα πρέπει όμως την ίδια στιγμή να λεχθεί ότι ο χρόνος κατοχής του διαμερίσματος δεν είναι από μόνος του ουσιώδες γεγονός που θα επηρέαζε την κρίση του Δικαστηρίου αν τίθετο υπόψη του κατά την μονομερή έκδοση των διαταγμάτων. Αυτό που ενδέχεται να έχει σημασία είναι το πότε η Καθ' ης η αίτηση εκδήλωσε την συμπεριφορά που της αποδίδεται σε συνάρτηση με το αν αυτή, ως κάτοχος των διαμερισμάτων, είχε οποιοδήποτε δικαίωμα που να τη δικαιολογεί. Τα αποκλειστικά και κοινά δικαιώματα χρήσης που απορρέουν σε χώρους του κτιριακού συγκροτήματος ως κάτοχος του διαμερίσματος αρ.27 έχουν ήδη περιγραφεί πιο πάνω και σ' αυτά δεν φαίνεται να περιλαμβάνονται οι χώροι υπ' αριθμό 31, 67 και 68, στους οποίους ο Αιτητής 1 επικεντρώνει τον ισχυρισμό του για παράνομη επέμβαση από την Καθ' ης η αίτηση. Σε σχέση με το σημείο

(2)όντως δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά από τον Αιτητή 1 στην ένορκη δήλωση του. Η όποια αναφορά για αγορά δεύτερου διαμερίσματος το έτος 2009 γίνεται από την Καθ' ης η αίτηση στη δική της ένορκη δήλωση χωρίς όμως να παρέχεται καμία πληροφορία αναφορικά με την τοποθεσία του και τα δικαιώματα χρήσης του κατόχου του επί άλλων χώρων του κτιριακού συγκροτήματος. Την αγορά δεύτερου διαμερίσματος από την Καθ' ης η αίτηση παραδέχεται ο συνήγορος των Αιτητών στην αγόρευση του ενώπιον του Δικαστηρίου. Από την στιγμή όμως που ουδεμία πληροφορία παρέχεται για δικαιώματα χρήσης που η Καθ' ης η αίτηση τυχόν έχει επί άλλων χώρων του κτιριακού συγκροτήματος ως κάτοχος του εν λόγω διαμερίσματος, δεν μπορεί να λεχθεί ότι απλή λεκτική αναφορά για κατοχή ενός δεύτερου διαμερίσματος από την Καθ' ης η αίτηση στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 με τον ίδιο τρόπο που η Καθ' ης η αίτηση το αναφέρει μεταγενέστερα στην δική της ένορκη δήλωση είναι ουσιώδες γεγονός που αν αποκαλυπτόταν στο στάδιο της μονομερούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης θα ασκούσε επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Το ότι η Καθ' ης η αίτηση υπήρξε πρόεδρος της διαχειριστικής επιτροπής του κτιριακού συγκροτήματος για την περίοδο από 2008-2013 (σημείο 4 πιο πάνω) είναι ένα άλλο γεγονός που δεν αποκαλύπτεται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1, πλην όμως δεν θεωρείται υπό τις περιστάσεις ουσιώδες που αν ήταν γνωστό στο Δικαστήριο κατά το στάδιο της μονομερούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης θα διαφοροποιούσε την κρίση του. Δεν μπορώ ακόμη να αντιληφθώ πως η μη αναφορά στη συμμετοχή του υιού του Αιτητή 1, Ανδρέα Παπαδόπουλου, στην εν λόγω διαχειριστική επιτροπή ως μέλος, σχετίζεται με τον ισχυρισμό των Αιτητών για παράνομη επέμβαση από μέρους της Καθ' ης η αίτησης. Η επίκληση του Τεκμηρίου 3 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση και είναι πρακτικά συνεδρίασης ημερομηνίας 17.07.10 της διαχειριστικής επιτροπής κάθε άλλο απευθύνεται είτε σε ανυψωτική μπάρα είτε σε άδεια για χρήση των επίμαχων χώρων 31, 67 και 68. Το δε περιεχόμενο τους ομιλεί από μόνο του χωρίς έτσι να χρειάζεται να γίνει οποιαδήποτε ειδική αναφορά. Ούτε για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης η τοποθέτηση της Καθ' ης η αίτησης ότι οι χώροι στάθμευσης του κτιριακού συγκροτήματος δεν έχουν κατασκευαστεί και οριοθετηθεί θα μπορούσε να αποτελέσει ουσιώδες γεγονός παρά το ότι ο Αιτητής 1 διατηρεί αντίθετη περί του θέματος αυτού θέση (σημείο 5 πιο πάνω). Τούτο επειδή από τα ενώπιον μου στοιχεία δεν έχει καταδειχθεί σχετικότητα αυτής της κατάστασης με την όποια παράνομη ή μη χρήση των χώρων υπ' αριθμό 31, 67 και 68 από την Καθ' ης η αίτηση. Όσον αφορά το σημείο 10, δηλαδή οι Αιτητές πρόβαλαν τον ψευδή ισχυρισμό ότι η ίδια διερχόταν από το ακίνητο με ρυμουλκό σκάφους ενώ υπάρχει το Τεκμήριο 14 που επισυνάπτεται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της, το οποίο αποδεικνύει ελλιμενισμό του σκάφους, παρατηρώ ότι η θέση του Αιτητή 1, όπως διατυπώνεται μέσα από την παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης του, δεν αναφέρει ότι πρόκειται αποκλειστικά και μόνο για το ρυμουλκό σκάφος της Καθ' ης η αίτησης αλλά ότι η τελευταία διέρχεται και φροντίζει για την στάθμευση διαφόρων οχημάτων, θαλάσσιων σκαφών και ρυμουλκών σκαφών επί των επίμαχων χώρων και/ή πλησίον αυτών και ότι παράλληλα προσκαλεί άλλα άτομα που ενεργούν ως αντιπρόσωποι της να πράξουν το ίδιο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να παρεμποδίζονται οι Αιτητές στο να συμμορφωθούν με υποχρεώσεις τους που απορρέουν από πολεοδομικές άδειες. Αν και δεν αμφισβητείται η ορθότητα του Τεκμηρίου 14 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτησης που συνοδεύει την ένσταση της, εντούτοις μέσα από την καταγραφή της θέσης του Αιτητή 1 στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν σημαίνει ότι τα οχήματα και σκάφη που ο Αιτητής 1 επικαλείται ότι σταθμεύουν με τον τρόπο που αυτός περίγραψε στην ένορκη δήλωση του αποτελούν όλα ιδιοκτησία της Καθ' ης η αίτησης. Σχετικά με τα πιο πάνω σημεία

(6)-

(9), αυτά αφορούν το θέμα της ανυψωτικής μπάρας και της χρήσης της. Μέσα από την ένορκη δήλωση του ο Αιτητής 1 αναφέρει την ύπαρξη ανυψωτικής μπάρας και παράλληλα ισχυρίζεται ότι το περιστατικό καταστροφής της κλειδωνιάς της εν λόγω μπάρας που διαδραματίστηκε περί τις αρχές Ιουνίου 2015 οδηγεί κατά τον Αιτητή 1 σε επέμβαση της περιουσίας του. Ωστόσο ο Αιτητής 1 δεν προσδιορίζει την τοποθεσία της εν λόγω ανυψωτικής μπάρας πάνω στο επίσημο χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (μέρος του Τεκμηρίου 'Α' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1) αλλά περιορίζεται στην προαναφερόμενη γενική αναφορά. Ούτε η παρουσίαση δύο έγχρωμων φωτογραφιών που επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 'Δ.1' και 'Δ.2' στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 βοηθά στον καθορισμό των σημείων της πιο πάνω ανυψωτικής μπάρας. Ούτε όμως ο Αιτητής 1 αναφέρει πότε τοποθέτησε την εν λόγω ανυψωτική μπάρα. Από την άλλη η Καθ' ης η αίτηση στη δική της ένορκη δήλωση καθορίζει την θέση της ανυψωτικής μπάρας με βάση χωροταξικό σχέδιο που φαίνεται να εκπονήθηκε από ιδιώτη μηχανικό περί το έτος 1994 και επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 9. Το σημείο 'Χ' επί του Τεκμηρίου 9 σημειώνει το αρχικό σημείο τοποθέτησης της ανυψωτικής μπάρας ενώ το σημείο 'Ψ' το νέο σημείο όπου τοποθετήθηκε μετά την μεταφορά της, πάντοτε ως είναι η τοποθέτηση της Καθ' ης η αίτησης. Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω τη θέση αυτή της Καθ' ης η αίτησης, με την οποία εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται να διαφωνούν οι Αιτητές αφού ουσιαστικά δέχονται την μεταφορά της σε νέο σημείο μέσα από την αγόρευση του συνηγόρου τους. Η δε τοποθέτηση όμως του συνηγόρου των Αιτητών κατά την αγόρευση του ότι είναι οι πελάτες του που είχαν μεταφέρει την ανυψωτική μπάρα σε νέο σημείο που δεν προσδιορίζει αλλά σε χώρο που θεωρεί ότι ανήκει στους Αιτητές δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη αφού είναι γνωστή η νομική αρχή ότι οι αγορεύσεις δεν είναι τρόπος προσαγωγής μαρτυρίας (Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto S.P.A

(2000)1A Α.Α.Δ. 447). Την ίδια στιγμή, χωρίς το Δικαστήριο να μετατρέπεται σε εμπειρογνώμονα, το χωροταξικό σχέδιο του ιδιώτη μηχανικού που φαίνεται να εκπονήθηκε μεταξύ 1991 και 1994 και δεν σημειώνει αν έγινε στη βάση οποιασδήποτε κλίμακας εκ πρώτης όψεως (Τεκμήριο 9 στην ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτησης) δεν συμπίπτει με το επίσημο χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας που φαίνεται να εκπονήθηκε σε κλίμακα 1:1000 στις 17.10.12 και αφορά τους χώρους του ιδίου ακινήτου (μέρος του Τεκμηρίου 'Α' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1). Εν ολίγοις τα δύο τεκμήρια, αν και τα δύο είναι χωροταξικά σχέδια που σχετίζονται με το ίδιο ακίνητο, εντούτοις δεν φαίνεται μεταξύ τους να αποτυπώνουν τους ίδιους χώρους μέσα στην ίδια διάταξη του ακινήτου. Κυριότερη διαφορά που εξόφθαλμα παρατηρείται είναι ότι το χωροταξικό σχέδιο του ιδιώτη μηχανικού δεν φαίνεται να περιλαμβάνει στη διάταξη του ακινήτου τους χώρους υπ' αριθμό 31, 67 και 68, σε αντίθεση με το χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας που τους περιλαμβάνει περίπου στο επίπεδο που το χωρομετρικό σχέδιο του ιδιώτη μηχανικού σημειώνει ως 'ζώνη προστασίας της παραλίας'. Το χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας εφόσον χωρομετρήθηκε και εκπονήθηκε από την αρμόδια υπηρεσία με το περιεχόμενο του να τηρείται στο μητρώο της είναι το επίσημο έγγραφο. Ακόμη εφόσον το χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας εκπονήθηκε το έτος 2012 σε αντίθεση με αυτό του ιδιώτη μηχανικού που φαίνεται να εκπονήθηκε κατά πολύ προγενέστερα τείνει να καταδείξει ότι το εν λόγω σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας αποτυπώνει την πραγματική διάταξη των χώρων που βρίσκονται μέσα στο ακίνητο και κατ' επέκταση αντανακλά ένδειξη ως προς τη σημερινή κατάσταση του ακινήτου. Ως τέτοιο έγγραφο αντιμετωπίζεται στο στάδιο αυτό και ένα τέτοιο έγγραφο δεν μπορεί να αγνοηθεί για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης. Με γνώμονα τα πιο πάνω και έχοντας κατά νου τα σημεία 'Χ' και 'Ψ' πλέον στο χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ως την αρχική και νέα αντίστοιχα τοποθέτηση της ανυψωτικής μπάρας, χωρίς όμως να μπορούν να τοποθετηθούν με ακρίβεια επ' αυτού, το μόνο που μπορεί να λεχθεί είναι ότι η νέα της τοποθεσία φαίνεται να συνδέει το χώρο υπ' αριθμό 68 με τους χώρους στάθμευσης του κτιριακού συγκροτήματος στην ανατολική μεριά του ακινήτου. Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι σύμφωνα με πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας που φαίνεται να εκδόθηκε στις 11.01.13, το οποίο αποτελεί μέρος των εγγράφων του Τεκμηρίου 'Α' που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1, οι Αιτητές που φαίνεται να είναι κάτοχοι του διαμερίσματος αρ. 29 στον πρώτο όροφο του κτιριακού συγκροτήματος διαθέτουν, ανάμεσα σ' άλλα, αποκλειστικό δικαίωμα, σε σχέση με το χώρο υπ' αριθμό 68, ανέγερσης επιπρόσθετων κτιρίων, έκδοσης αδειών διαχωρισμού, έκδοση τροποποιητικών αδειών και έκδοσης αδειών αλλαγής χρήσης, όπως ακριβώς σημειώνεται στο ίδιο έγγραφο ότι ισχύει και με τους χώρους υπ' αριθμό 31 και

1. Παράλληλα το Τεκμήριο 10 στην ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτησης που φέρει ημερομηνία 25.03.14 δείχνει πρόθεση από μέρους της τότε διαχειριστικής επιτροπής να συγκαλέσει ετήσια γενική συνέλευση για να συζητηθεί, μεταξύ άλλων, η δημιουργία εισόδου στο συγκρότημα μέσω της τοποθέτησης ανυψωτικής μπάρας με τηλεχειριστήριο προς τους χώρους στάθμευσης, προφανώς από το χώρο υπ' αριθμό
2. Για την υλοποίηση της εισήγησης αυτής υπήρχε σχετικός προϋπολογισμός από το έτος 2012 (Τεκμήριο 11 στην ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτησης). Επομένως θα έλεγα ότι η εντύπωση που δόθηκε στο Δικαστήριο από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1 ότι η ανυψωτική μπάρα αποτελεί μέρος της περιουσίας των Αιτητών, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχουν στοιχεία που εκ πρώτης όψεως να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο ή να υπάρχει ρητή αναφορά από μέρους του Αιτητή 1 ότι η ανυψωτική μπάρα αποτελεί μέρος της περιουσίας του, καθώς επίσης ότι όταν τα άτομα που κατ' ισχυρισμό ενέργησαν κάτω από τις οδηγίες της Καθ' ης η αίτηση και έσπασαν την κλειδωνιά της ανυψωτικής μπάρας βρίσκονταν εντός χώρου που ανήκει στους Αιτητές είναι, στη βάση των πιο πάνω δεδομένων περιλαμβανομένου ασαφών και ανεπαρκών στοιχείων, μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα καθότι δεν φαίνεται εκ των υστέρων να επαληθεύεται. Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι κατά πόσο αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του Δικαστηρίου όταν αυτό εξέταζε μονομερώς την παρούσα αίτηση. Με δεδομένο τις αναφορές του Αιτητή 1 στην ένορκη δήλωση του περί κατ' επανάληψης διέλευσης οχημάτων, ρυμουλκών σκαφών και θαλάσσιων σκαφών στους επίμαχους χώρους από την Καθ' ης η αίτηση και τους αντιπροσώπους της κατά τρόπο που να παρεμποδίζεται η συμμόρφωση των Αιτητών με τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από πρόνοιες πολεοδομικών αδειών και αφορούν τους εν λόγω χώρους και περαιτέρω κατά τρόπο που να εγκυμονεί κινδύνους σε ανυποψίαστα ανήλικα άτομα και συνοδούς τους στα πλαίσια χρησιμοποίησης εγκαταστάσεων παιδότοπου που βρίσκεται πέριξ των χώρων αυτών, η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα, περιλαμβανομένου των γεγονότων που η Καθ' ης η αίτηση επικαλείται ότι σχετίζονται με την ανυψωτική μπάρα και χρήση αυτής, είναι αρνητική. Αναφορικά με το σημείο

(3)επαναλαμβάνω ότι το γεγονός πως η Καθ' ης η αίτηση είναι κάτοχος διαμερίσματος για 9 περίπου χρόνια από μόνο του δεν είναι κάτι το ουσιαστικό. Το χρονικό διάστημα κατοχής του εν λόγω διαμερίσματος από την Καθ' ης η αίτηση δεν φαίνεται να αμφισβητείται από τους Αιτητές. Στρεφόμενος στο πότε η Καθ' ης η αίτηση εκδήλωσε για πρώτη φορά τη συμπεριφορά που οι Αιτητές της αποδίδουν, παρατηρώ μέσα από συνδυασμένη μελέτη των παραγράφων 4 και 6 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1 πως η θέση των Αιτητών είναι ότι αυτή ξεκίνησε από την αρχή της κατοχής του διαμερίσματος και κατά καιρούς συνεχίστηκε μέχρι και περί τις αρχές Ιουνίου 2015 οπότε και γίνεται επίκληση του περιστατικού της ανυψωτικής μπάρας. Ο ισχυρισμός των Αιτητών περιλαμβάνει την παρουσίαση μιας ουσιαστικά συνεχιζόμενης κατάστασης παράνομης επέμβασης σε ιδιόκτητους χώρους τους που εκ των υστέρων φαίνεται να χρονολογείται εδώ και 9 χρόνια περίπου. Δεν παραγνωρίζω ότι ο Αιτητής 1 δεν αναφέρει οτιδήποτε σε σχέση με το χρονικό πλαίσιο διάρκειας της συμπεριφοράς που εκδήλωσε και σύμφωνα με τους Αιτητές συνεχίζει να εμφανίζει. Την ίδια στιγμή όμως δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι σε υπόθεση όπου υπάρχει ισχυρισμός για λήψη ενεργειών που κατ' εξακολούθηση συνιστούν παράνομη επέμβαση το χρονικό διάστημα δεν αντικρίζεται σαν μια ενιαία και αναπόσπαστη περίοδος. Ομοίως η συμπεριφορά που ο παραβάτης εκδηλώνει και αποτελείται από μια σειρά συνεχών πράξεων δεν θεωρείται μία μονοκόμματη ενέργεια. Όπως σημειώνεται στο αγγλικό νομικό σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 16η έκδοση, παράγραφος 16-01 κάθε πράξη που οδηγεί σε συνέχιση της παράνομης επέμβασης αποτελεί μία ξεχωριστή περίπτωση παράνομης επέμβασης που συναρτάται με διαφορετικό χρόνο εκδήλωσης και παραπέμπει σε νέα βάση αγωγής, πράγμα που ισχύει για όσο χρονικό διάστημα διατηρείται στη ζωή το καθεστώς της παράνομης επέμβασης. Έχοντας υπόψη την πιο πάνω νομική αντιμετώπιση η παράλειψη αποκάλυψης του συνολικού χρόνου εντός του οποίου εκδηλώθηκαν κατ' εξακολούθηση διάφορες πράξεις παράνομης επέμβασης της Καθ' ης η αίτησης και των αντιπροσώπων της στους επίμαχους χώρους, ως είναι η θέση των Αιτητών, δεν θα ασκούσε επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου αν αυτό αναφερόταν στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1 που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση στο στάδιο που αυτή εξεταζόταν μονομερώς. Στη βάση των πιο πάνω ο λόγος ένστασης 6 δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Προχωρώ ευθύς στην εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60, στις οποίες παραπέμπουν οι λόγοι ένστασης 1, 2, 3 και 4. Η έκδοση ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων διέπεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Το εν λόγω άρθρο παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Το θέμα αυτό αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία κυπριακών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another

(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες πρέπει να συντρέχουν. Αυτές είναι:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας.

(3)Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Στην προσπάθεια του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλέπε Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802) τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την τεθείσα μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων αλλά περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799). Το πρώτο κριτήριο του άρθρου 32 ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης στη βάση της καταχωρημένης δικογραφίας. Η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης έχει σχέση με τη νομική αξίωση της απαίτησης και καθιστά μια πρωταρχική ανάλυση της νομικής θέσης, επιβεβλημένη ώστε να τοποθετηθεί η υπόθεση στο ορθό νομικό πλαίσιο και να επισημανθεί το νομικό της υπόβαθρο. Δηλαδή να θεμελιώνεται νομικά και μόνο η αξίωση με βάση τα όσα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ, μέσα από μελέτη του περιεχομένου του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, ότι οι Αιτητές εδράζουν τις αξιώσεις και θεραπείες τις οποίες διεκδικούν πάνω σε ισχυρισμό παράνομης επέμβασης από μέρους της Καθ' ης η αίτησης. Πέραν διατάγματος που να απαγορεύει στην Καθ' ης η αίτηση και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους της να προβαίνουν σε παράνομη επέμβαση επί του επιδίκου ακινήτου, οι Αιτητές αξιώνουν την έκδοση διαταγμάτων που να διατάζουν την Καθ' ης η αίτηση να άρει οποιαδήποτε παράνομη επέμβαση στο ακίνητο και παράλληλα να απέχει από τέτοιες ενέργειες, καθώς επίσης διεκδικούν εναντίον της Καθ' ης η αίτησης γενικές αποζημιώσεις, ειδικές αποζημιώσεις παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις προς αποκατάσταση ζημιών που υπέστηκαν συνεπεία των κατ' ισχυρισμό παράνομων ενεργειών της Καθ' ης η αίτησης. Στην ένορκη δήλωση του που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ο Αιτητής 1 ισχυρίζεται ότι η Καθ' ης η αίτηση παράνομα επεμβαίνει στους χώρους υπ' αριθμό 31, 67 και 68 του ακινήτου, εντός του οποίου ανεγέρθηκε κτιριακό συγκρότημα από διαμερίσματα και άλλα υποστατικά, όπου η Καθ' ης η αίτηση είναι κάτοχος δύο διαμερισμάτων και συνάμα δικαιούχος προς εγγραφή αυτών εις το όνομα της και/ή εν δυνάμει εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης τους. Μέσα από την εν λόγω ένορκη δήλωση του ο Αιτητής 1 περιγράφει τις κατ' ισχυρισμό παράνομες πράξεις της Καθ' ης η αίτησης με τον τρόπο που τις αναφέρει. Σύμφωνα με το άρθρο 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου μετά των συναφών τροποποιήσεων (Κεφ.148) παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται είτε σε παράνομη είσοδο είτε σε πρόκληση ζημιάς είτε σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο. Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου (νομικό σύγγραμμα των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου 'Κεφάλαιο 148-Αστικά Αδικήματα-Δίκαιο και Αποφάσεις', Τόμος 1, σελ.130, Adamou v. Christofi

(1974)1 C.L.R. 100). Στην υπόθεση Liasidou and Another v. Papademetriou

(1975)1 C.L.R. 122 λέχθηκε ότι κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας, όποιος δε διαταράσσει αυτήν την κατοχή μπορεί να εναχθεί για παράνομη επέμβαση. Ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του (Λάμπρου και άλλης v. Κεφάλα κ.α.

(2000)1Γ Α.Α.Δ. 1516). Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση της πρόκλησης ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα (Γεωργίου v. Ανδρέα

(1998)1 Α.Α.Δ. 2311). Όταν όμως ο εναγόμενος ενεργήσει με την εξουσιοδότηση του ιδιοκτήτη ή άλλου που δικαιούται να δώσει τέτοια εξουσιοδότηση δεν διαπράττει αδίκημα παράνομης επέμβασης (Adamou v. Christofi

(1974)1 C.L.R. 100). Περαιτέρω στην υπόθεση Χρίστου και άλλης v. Γεωργίου

(1999)1Β Α.Α.Δ. 940 λέχθηκε ότι στην περίπτωση εγγραφής της σύμβασης στο κτηματολόγιο ο αγοραστής αποκτά δικαιώματα επί του ακινήτου και καθίσταται δυνητικά ιδιοκτήτης του ακινήτου κατά το δίκαιο της επιείκειας, ο δε πωλητής γίνεται εξ' επαγωγής εμπιστευματοδόχος (constructive trustee) των δικαιωμάτων του αγοραστή, τηρουμένων των αντίστοιχων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων βάσει της σύμβασης. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση καθώς και από το επισυνημμένο σ' αυτή Τεκμήριο 'Α' ότι οι Αιτητές φαίνεται να είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος αρ.29 που βρίσκεται στον 1ο όροφο κτιριακού συγκροτήματος με την ονομασία 'Chrysakama Beach' αποτελούμενο από διαμερίσματα, καταστήματα και κοινόχρηστους χώρους, το οποίο είναι αξιοποιούμενο μέρος του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/11844, Φ./Σχ. 26/50, τεμάχιο ΕΠΙ 209 στην περιοχή Λατσί της Πόλεως Χρυσοχούς στην επαρχία Πάφου. Ο τίτλος ιδιοκτησίας σχετικά με το διαμέρισμα αρ.29, όπως είναι το Τεκμήριο 'Α', αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ιδιοκτησίας (Πίριλλου v. Κονναρή

(2000)1 Α.Α.Δ. 1153). Η ιδιοκτησία του πιο πάνω διαμερίσματος δεν φαίνεται να αμφισβητείται από την Καθ' ης η αίτηση ενώ τα υπόλοιπα είναι παραδεκτά (παράγραφος 2 ένορκης δήλωσης της Καθ' ης η αίτησης). Ακόμη με βάση το Τεκμήριο 'Α' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1 φαίνεται ότι οι Αιτητές, ως εκ πρώτης όψεως εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του εν λόγω διαμερίσματος, διαθέτουν αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης του χώρου στάθμευσης αρ.39 στο ισόγειο, κοινά δικαιώματα χρήσης ταράτσας αρ.4, 5, 6, πισίνας αρ.73 και αυλής αρ.65 και 66 καθώς και αποκλειστικό δικαίωμα ανέγερσης επιπρόσθετων κτιρίων, έκδοσης αδειών διαχωρισμού, έκδοση τροποποιητικών αδειών και έκδοσης αδειών αλλαγής χρήσης στους χώρους υπ' αριθμό 31, 67 και 68 στο ισόγειο. Όπως ήδη λέχθηκε, οι Αιτητές, πέραν του περιστατικού με την ανυψωτική μπάρα, παραπονιούνται ότι η Καθ' ης η αίτηση αλλά και αντιπρόσωποι της κατά καιρούς διέρχονται με διάφορα οχήματα και ρυμουλκά σκάφη στους χώρους υπ' αριθμό 31, 67 και 68 που οι Αιτητές θεωρούν ως αποκλειστικά δικές τους ιδιόκτητες περιοχές, οι οποίες φαίνεται να εμπίπτουν εντός του προαναφερομένου ακινήτου και σημειώνονται με πορτοκαλί χρώμα ως μέρος του Τεκμηρίου 'Α' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή

1. Η επισύναψη του επίσημου χωροταξικού σχεδίου από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας βοηθά στην απόκτηση πρόχειρης αντίληψης επί της τοποθεσίας των διαφόρων κοινοχρήστων και μη χώρων εντός του ακινήτου, δίχως βέβαια να επιχειρείται από αυτό η εξαγωγή οποιονδήποτε χωροταξικών ευρημάτων ή συμπερασμάτων. Χωρίς να έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία που εξόφθαλμα να δημιουργεί την εντύπωση ότι άτομο, άλλο από τους Αιτητές, διαμένει και χρησιμοποιεί το διαμέρισμα αρ.29, οι Αιτητές είναι εκ πρώτης όψεως οι κάτοχοι του εν λόγω διαμερίσματος καθώς και των επίμαχων χώρων αρ. 31, 67 και 68, ανεξάρτητα αν βρίσκονται ή όχι στο ακίνητο καθημερινά. Οτιδήποτε πέραν αυτού και ειδικότερα τα περί θεμελίωσης της κατοχής διαμερισμάτων από τους Αιτητές στη βάση μαρτυρίας είναι θέμα που θα αποφασιστεί στο στάδιο εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης. Σε σχέση με την Καθ' ης η αίτηση αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων ότι αυτή είναι κάτοχος δύο διαμερισμάτων από το 2006 και 2009 αντίστοιχα, ένα εκ των οποίων είναι, σύμφωνα με το Τεκμήριο 'Β' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1, το διαμέρισμα αρ. 27 που βρίσκεται στο ισόγειο του κτιριακού συγκροτήματος με αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης επί των αυλών αρ.62 και 63 αλλά και κοινό δικαίωμα χρήσης επί τω αυλών αρ.65 και 66, επί της ταράτσας αρ.3 και επί της πισίνας αρ.
2. Από τους πιο πάνω ισχυρισμούς και γενικότερα το περιεχόμενο του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, κρίνω ότι έχει αποκαλυφθεί συζητήσιμη υπόθεση αφού υπάρχει σοβαρό ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά συνέπεια η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Η πρώτη προϋπόθεση είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετη και συνήθως εξετάζεται σε συνδυασμό με το δεύτερο κριτήριο, το οποίο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα και συνίσταται στην παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση/δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο απαιτούμενος βαθμός απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας (Κυτάλα κ.α. v Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 τονίστηκε ότι δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγοντας έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ερχόμενος στη υπόθεση αυτή θα πρέπει να λεχθεί ότι τα δικαιώματα χρήσης κοινοχρήστων και μη χώρων του ακινήτου από τους κατόχους διαμερισμάτων και καταστημάτων είναι δεδομένα που προσδιορίζονται και καταγράφονται στο αρχείο και μητρώο της αρμόδιας υπηρεσίας που εδώ είναι το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας έτσι ώστε να μπορούν να μεταβιβαστούν από πωλητή σε αγοραστή στην περίπτωση διάθεσης του ακινήτου. Ένδειξη τέτοιας καταγραφής είναι το πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι επίσημο έγγραφο, στο οποίο σημειώνεται τυχόν αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης ενός συγκεκριμένου χώρου που κατονομάζεται και τυχόν κοινό δικαίωμα χρήσης σε κοινόχρηστους χώρους που επίσης καθορίζονται. Σε σχέση με τα διαμερίσματα αρ. 27 και 29, των οποίων κάτοχοι είναι η Καθ' ης η αίτηση και οι Αιτητές αντίστοιχα, έχουν ήδη αναφερθεί πιο πάνω με λεπτομέρεια τα αποκλειστικά και κοινά δικαιώματα χρήσης καθορισμένων κοινοχρήστων και μη χώρων, με τέτοια πληροφόρηση να αντλείται από το αδιαμφισβήτητο περιεχόμενο των Τεκμηρίων 'Α' και 'Β' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1. Είναι προς σ' αυτούς τους προσδιορισμένους, για έκαστο ξεχωριστά κάτοχο διαμερισμάτων και καταστημάτων του κτιριακού συγκροτήματος περιλαμβανομένου των Αιτητών και της Καθ' ης η αίτησης, χώρους επί των οποίων υπάρχουν δικαιώματα χρήσης είτε αποκλειστικά είτε κοινά, που λογικά θα πρέπει να στρέφονται οι όποιες ενέργειες από οποιονδήποτε κάτοχο ακίνητης περιουσίας. Σχετικά με τους επίμαχους χώρους 31, 67 και 68, η αναφορά στο πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας (μέρος Τεκμηρίου 'Α') για αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης τους από τους Αιτητές εκ πρώτης όψεως τους καθιστά αποκλειστικά δικαιούχους κατοχής και χρήσης τους μη αποκλειομένου και του δικαιώματος πώλησης τους ή διάθεσης τους καθ' οιονδήποτε άλλο τρόπο (βλέπε αγγλικό νομικό σύγγραμμα 'Kerr on Injunctions', 6η έκδοση, σελ. 97). Αυτό κατά λογική προέκταση σημαίνει ότι η Καθ' ης η αίτηση, ως κάτοχος του διαμερίσματος αρ.27, δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί χώρους που δεν προσδιορίζονται στο σχετικό δικό της πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας (μέρος του Τεκμηρίου 'Β'). Πολύ δε περισσότερο η Καθ' ης η αίτηση δεν μπορεί να χρησιμοποιεί χώρους όπως τους επίμαχους επί τους οποίους το πιστοποιητικό εγγραφής της ακίνητης ιδιοκτησίας των Αιτητών (μέρος του Τεκμηρίου 'Α') προνοεί αποκλειστική εκμετάλλευση και αξιοποίηση από τους Αιτητές, παρά μόνο κατόπιν άδειας από τους τελευταίους. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι σύμφωνα με τα όσα έχουν λεχθεί στην υπόθεση T.A. Micrologic Comp. Consult. Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανής ύπαρξης του. Εδώ σε σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των επίμαχων χώρων έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οι τίτλοι ιδιοκτησίας του διαμερίσματος αρ. 27 με δικαιούχο προς εγγραφή την Καθ' ης η αίτηση και διαμερίσματος 29 με εγγεγραμμένους ιδιοκτήτες τους Αιτητές, στοιχεία ικανοποιητικά για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης. Πέραν αυτού, οτιδήποτε περί αμφισβήτησης και ουσιαστικής απόδειξης της ιδιοκτησίας των Αιτητών στους χώρους 31, 67 και 68 είναι ζήτημα που θα κριθεί στο στάδιο εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης. Αναφορικά με το δεύτερο διαμέρισμα που η Καθ' ης η αίτηση φαίνεται να κατέχει από το έτος 2009, κανένα στοιχείο έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταγράφει δικαιώματα χρήσης σε χώρους του ακινήτου και έτσι δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη στην εκτίμηση της κατάστασης, πάντοτε για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης. Στις παραγράφους 16 και 17 της ένορκης δήλωσης της η Καθ' ης η αίτηση παραδέχεται τη χρήση ανυψωτικής μπάρας, ανεξαρτήτως της εξήγησης που δίδει, προκειμένου να μεταβεί από ένα χώρο σε άλλο. Έχοντας από τη μια πρόχειρη χωροταξική αντίληψη των διαφόρων χώρων του ακινήτου στη βάση του επίσημου χωροταξικού σχεδίου του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (μέρος του Τεκμηρίου 'Α' της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1) και από την άλλη το σημείο 'Ψ' πρόχειρα επί του ιδίου χωροταξικού σχεδίου, σημείο που η Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι αποτελεί τη νέα τοποθεσία στην οποία μεταφέρθηκε και βρισκόταν η ανυψωτική μπάρα περί τις αρχές Ιουνίου 2015, φαίνεται ότι η Καθ' ης η αίτηση χρησιμοποιώντας την ανυψωτική μπάρα είτε εισήλθε είτε εξήλθε του χώρου αρ. 68 επί του οποίου αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης έχουν οι Αιτητές, με κατεύθυνση από ή προς τους χώρους στάθμευσης στην ανατολική μεριά του ακινήτου. Η δε επιπλέον αναφορά της Καθ' ης η αίτησης για επίδειξη της ίδιας συμπεριφοράς από το 2006 που άρχισε να κατέχει το διαμέρισμα αρ.27, ανεξάρτητα αν αυτό γινόταν και από άλλους, δείχνει από μέρους της μια κατ' εξακολούθηση χρήση του χώρου υπ' αριθμό 68, επί του οποίου φαίνεται να μην διαθέτει οποιοδήποτε δικαίωμα χρήσης, η οποία συνεχίστηκε μέσω της νέας τοποθεσίας της μπάρας (σημείο 'Ψ') αλλά και προγενέστερα με την αρχική εγκατάσταση της (σημείο 'Χ') που επί του επίσημου χωροταξικού σχεδίου το αρχικό σημείο φαίνεται σε πρόχειρη βάση να διαχωρίζει τη ζώνη προστασίας της θάλασσας από το τεμάχιο αρ.68. Από τα ενώπιον μου δεδομένα ακόμη δεν προκύπτει οι Αιτητές να έχουν δώσει είτε γραπτώς είτε προφορικώς άδεια στην Καθ' ης η αίτηση να διέρχεται ή να χρησιμοποιεί τους επίμαχους χώρους του ακινήτου. Ούτε και η Καθ' ης η αίτηση έχει καταδείξει κάτι τέτοιο. Η εγκατάσταση της ανυψωτικής μπάρας και διανομή κλειδιών για χρήση της από την Καθ' ης η αίτηση και από άλλους κατόχους διαμερισμάτων του κτιριακού συγκροτήματος με έξοδα της διαχειριστικής επιτροπής δεν μπορεί να εκληφθεί ως χορήγηση σ' αυτούς άδεια από τους Αιτητές για να χρησιμοποιούν τους επίμαχους χώρους. Κατά προέκταση δεν φαίνεται να τίθεται θέμα τερματισμού ή ανάκλησης από τους Αιτητές άδειας που δεν φαίνεται να τους έχουν δώσει. Στη βάση των ενώπιον μου δεδομένων η δυνατότητα επιτυχίας της αγωγής είναι κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση. Κατά συνέπεια πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση. Η τρίτη προϋπόθεση, ήτοι να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (Παναγίδης v. Παναγίδης

(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Το κριτήριο αυτό ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο ενάγοντας δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Προς ενίσχυση των πιο πάνω χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το νομικό σύγγραμμα Commercial Injunctions του Steven Gee Q.C., 5η έκδοση, σελίδα 44, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "The first question is whether if the claimant were correct at trial, an award of damages would be an adequate remedy. If damages in the measure awarded at common law would be an adequate remedy, and the defendant would be in a financial position to pay them, then, however strong the claimant's case appeared to be, no injunction should 'normally' be granted." Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Στην υπόθεση Ninemia Maritime Corporation v. Trane Schiffahrts-gesellschaft Gmbh (Niedersachsen, The)

(1983)1 W.L.R. 1412 τονίστηκε ότι το σχετικό κριτήριο είναι κατά πόσο, λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας στο σύνολό της, υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του ενάγοντα θα παραμείνει ανικανοποίητη. Δεν είναι απαραίτητο να επιδειχθεί άνομη πρόθεση, παρόλο ότι αν αποδειχθεί τέτοια πρόθεση το Δικαστήριο θα χορηγήσει το διάταγμα με περισσότερη ετοιμότητα. Ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231, Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία (M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co

(1997)1 Α.Α.Δ. 1791). Ακόμη χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Highgate Primary School Ltd v. Φυλακτίδη κ.α.

(2009)1Α Α.Α.Δ. 317: "Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι θα προκληθεί τέτοια αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες και δεν συντρέχει λόγος για επέμβαση στα ευρήματά του." Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να λεχθεί ότι η κατ' εξακολούθηση στάθμευση οχημάτων, θαλάσσιων σκαφών και ρυμουλκών σκαφών εντός των επίμαχων χώρων καθώς και η συχνή χρήση της ανυψωτικής μπάρας που φαίνεται να οδηγεί σε ένα από αυτούς και συγκεκριμένα στο χώρο υπ' αριθμό 68 προσδίδει μορφή μόνιμου χαρακτήρα παράνομης επέμβασης υπό την έννοια της δημιουργίας διαφορετικής και συνάμα ριζικής αλλοίωσης της υφιστάμενης κατάστασης των επίμαχων χώρων. Ωστόσο η διέλευση οχημάτων και σκαφών στους επίμαχους χώρους με συμμετοχή της Καθ' ης η αίτησης, που φαίνεται να προκύπτει μετά που η τελευταία έχει κατ' αρχήν παραδεχθεί τη χρήση ανυψωτικής μπάρας, ενέχει στοιχείο επικινδυνότητας για τη σωματική ακεραιότητα ανηλίκων παιδιών και συνοδών τους που εκείνη τη στιγμή χρησιμοποιούν αμέριμνοι τις εγκαταστάσεις παιδότοπου που βρίσκονται πέριξ των επίμαχων χώρων. Η χρήση εγκαταστάσεων παιδότοπου που βρίσκονται πέριξ των επίμαχων χώρων είναι γεγονός που είναι παραδεκτό από την Καθ' ης η αίτηση. Επομένως με τη συμπεριφορά της η Καθ' ης η αίτηση αφήνει εκτεθειμένους τους Αιτητές έναντι τρίτων ατόμων με σοβαρές και απρόβλεπτες συνέπειες. Σε αντίθεση με το τι ο συνήγορος της Καθ' ης η αίτησης εισηγήθηκε, στην περίπτωση ατυχήματος οι Αιτητές θα είναι υπόλογοι σε ανυπολόγιστες αποζημιώσεις, ως αποτέλεσμα της οποίας προκύπτει μια κατάσταση με τετελεσμένα γεγονότα από την οποία θα είναι δύσκολη ή αδύνατη η πλήρης απονομή της δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή η χρήση των επίμαχων χώρων από την Καθ' ης η αίτηση χωρίς την άδεια των Αιτητών παραβιάζει τα δικαιώματα και συμφέροντα των τελευταίων για απόλαυση και χρήση τους, τα οποία και κατοχυρώνονται από το άρθρο 23 του Συντάγματος, προκαλώντας τους έτσι αδικία. Κάτω από τις πιο πάνω περιστάσεις ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση. Το θέμα όμως δεν ολοκληρώνεται με την σωρευτική εκπλήρωση των πιο πάνω κριτηρίων. Αναγνωρίζεται πως αφότου ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλέπε Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου κατά την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι διάφοροι. Εξετάζοντας την πιο πάνω παράμετρο κρίνω πως, υπό τις περιστάσεις, η Καθ' ης η αίτηση δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη αν δεν διέρχεται από τους επίμαχους χώρους αφού θα έχει πρόσβαση στα διαμερίσματα της από άλλες εισόδους στο κτιριακό συγκρότημα. Τέτοιες εισόδοι έχουν αναφερθεί από τον Αιτητή 1 στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση και τέτοια αναφορά δεν έχει αντικρουστεί από την Καθ' ής η αίτηση μέσα από τη δική της ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση της. Ούτε πλήττονται οποιαδήποτε δικαιώματα ή συμφέροντα της Καθ' ής η αίτησης. Από την άλλη αυτό που παρατηρείται είναι μια κατ' εξακολούθηση είσοδο και χρήση των επίμαχων χώρων από την Καθ' ης η αίτηση, πράξεις που φαίνεται ότι η τελευταία συνεχίζει να επαναλαμβάνει. Στο αγγλικό νομικό σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, 16η έκδοση, παράγραφος 16-01 σημειώνονται τα εξής: "Every continuance of a trespass is a fresh trespass, in respect of which a new cause of action arises from day to day as long as the trespass continues." Δεν θα πρέπει να ευνοηθεί ή διευκολυνθεί η συνέχιση αυτής της κατάστασης. Αντίθετα αυτό που θα πρέπει να επιδιωχτεί είναι η απρόσκοπτη απόλαυση της ιδιοκτησίας των επίμαχων χώρων από τους Αιτητές, δικαίωμα κατοχυρωμένο από το άρθρο 23 του Συντάγματος και παράλληλα συνυφασμένο με την προστασία του. Χαρακτηριστικό ακόμη είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το αγγλικό νομικό σύγγραμμα 'Kerr on Injunctions', 6η έκδοση, σελ. 93, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "In the case of trespass of a continuing nature, however, the court will generally interfere by injunction and the court will interfere by injunction where the trespass, although not of a continuing nature, is serious, or threatened to be repeated." Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της συνέχισης της ισχύος των διαταγμάτων και παράλληλα να αποκλίνει από την κατάσταση που δημιουργήθηκε από την πιο πάνω συμπεριφορά της Καθ' ης η αίτησης. Στη βάση των πιο πάνω πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 και ως εκ τούτου οι λόγοι ένστασης 1, 2, 3 και 4 απορρίπτονται ως αβάσιμοι. Θα εξετάσω τώρα το στοιχείο του κατεπείγοντος που είναι ο λόγος ένστασης 9. Αναφέρεται στην Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598, στη σελ. 604 κατ' ακολουθία της αναφοράς στο άρθρο 9

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 πως: "Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Όπως διαπιστώνει ο Κωνσταντινίδης, Δ., σε δύο αποφάσεις του - (In Re Stavrou Hotel Apartments Ltd (Aίτηση Αρ. 76/94 - 29/12/94), In Re B.P. CYPRUS LTD - (Αίτηση Αρ. 143/96 - 1/8/96)), το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το Άρθρο 9 του ΚΕΦ. 6." Εξ' όσον γίνεται αντιληπτό από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, οι Αιτητές θεωρούν ότι το στοιχείο του επείγοντος δικαιολογείται επειδή τίθεται θέμα επικινδυνότητας για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών που παίζουν στον παιδότοπο που βρίσκεται πέριξ των επίμαχων χώρων καθώς επίσης επειδή οι ίδιοι παρεμποδίζονται από του να συμμορφωθούν με υποχρεώσεις τους που πηγάζουν μέσα από πρόνοιες πολεοδομικών αδειών. Σε σχέση με το θέμα του παιδότοπου έχω ήδη ασχοληθεί προηγουμένως και κρίνω ότι υπάρχει το στοιχείο του επείγοντος καθότι ο κίνδυνος που εγκυμονείται είναι υπαρκτός και μπορεί να μετατραπεί σε ατύχημα ανά πάσα στιγμή. Προς επίρρωση της θέσης αυτής παραπέμπω στο προαναφερόμενο απόσπασμα από το αγγλικό νομικό σύγγραμμα 'Kerr on Injunctions', 6η έκδοση, σελ. 93. Δεν λησμονώ το γεγονός ότι στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 υπάρχει ένα χρονικό κενό δύο μηνών περίπου και συγκεκριμένα από τις αρχές Ιουνίου 2015 όπου γίνεται αναφορά στο περιστατικό της ανυψωτικής μπάρας μέχρι την 07.08.15, ημερομηνία κατά την οποία καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή ταυτόχρονα με την υπό κρίση αίτηση. Ωστόσο μπροστά στην πιθανότητα κινδύνου πρόκλησης ατυχήματος ανήλικου ατόμου η σημασία του χρονικού κενού που τυχόν θα είχε σε άλλες περιπτώσεις και υπό άλλες περιστάσεις, εδώ υποχωρεί. Η περί του αντιθέτου εισήγηση του συνηγόρου της Καθ' ης η αίτησης δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Όσον αφορά την παρεμπόδιση στην υλοποίηση υποχρεώσεων των Αιτητών που απορρέουν από διατάξεις πολεοδομικών αδειών, πρόκειται για ασαφή και αόριστη θέση του Αιτητή 1, η οποία είναι χωρίς σημασία. Τούτο επειδή δεν εξηγείται πως συγκεκριμένα η τυχόν στάθμευση οχημάτων και σκαφών παρεμποδίζει τους Αιτητές να υλοποιήσουν όρους ευθέτησης και προσαρμογής με το φωτισμό και άλλων αρχιτεκτονικών στοιχείων που να συνάδουν με την αρχιτεκτονική της μαρίνας και ευρύτερα να συμμορφωθούν με υποχρεώσεις τους που προκύπτουν από τις πρόνοιες πολεοδομικών αδειών. Κανένα στοιχείο παρέχεται και καμία λεπτομέρεια αναφέρεται ως προς το πως αυτό ειδικά συμβαίνει. Εν πάση περιπτώσει από τα πιο πάνω δικαιολογείται το στοιχείο του επείγοντος και ως εκ τούτου ο λόγος ένστασης 9 απορρίπτεται ως ανεδαφικός. Θα εξετάσω τώρα τον λόγο ένστασης 8 που είναι ότι τα αιτούμενα διατάγματα είναι γενικά και/ή αόριστα και/ή δημιουργούν σύγχυση ως προς την απαγόρευση που επιδιώκουν οι Αιτητές. Διαβάζοντας το λεκτικό των ενδιάμεσων διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί, η συνέχιση της ισχύος των οποίων εκκρεμεί με την παρούσα υπό κρίση αίτηση, είναι γεγονός ότι απαγορεύεται στην Καθ' ης η αίτηση να κατέχει και/ή να χρησιμοποιεί γενικά το ακίνητο, εντός του οποίου βρίσκονται τα δύο διαμερίσματα της, ο χώρος στάθμευσης του οχήματος καθώς και κοινόχρηστοι χώροι επί των οποίων έχει δικαιώματα κατοχής και χρήσης. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η Καθ' ης η αίτηση έχει δίκαιο να παραπονιέται για το ζήτημα αυτό. Τέτοια απαγόρευση θα έπρεπε να περιορίζεται στους επίμαχους χώρους αρ. 31, 67 και 68, στους οποίους επικεντρώνεται το αντικείμενο της παράνομης επέμβασης. Αυτό επιτυγχάνεται με την κατάλληλη τροποποίηση του λεκτικού των εν λόγω διαταγμάτων, περιορίζοντας έτσι την έκταση της ισχύς τους. Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός ένστασης πετυχαίνει, πλην όμως όπως καθίσταται αντιληπτό ότι δεν επηρεάζει την ουσία της εξέτασης της συνέχισης της ισχύος των εκδομένων ενδιάμεσων απαγορευτικών διαταγμάτων. Αναφορικά με τον λόγο ένστασης 7 η Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές καθυστέρησαν στην καταχώρηση της αγωγής και της αίτησης για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος χωρίς να δώσουν οποιαδήποτε και/ή επαρκή αιτιολογία για τούτο. Επί του προκειμένω το Δικαστήριο παραπέμπει στις προηγούμενες αναφορές του σχετικά με το πως αντικρίζεται το χρονικό διάστημα εντός του οποίου λαμβάνονται κατά καιρούς και κατ' εξακολούθηση ενέργειες που αποτελούν παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία κάποιου δίχως να χρειάζεται επιπλέον σχολιασμός. Πέραν όμως και ανεξαρτήτως αυτού ακόμη και να λεχθεί ότι οι Αιτητές επέδειξαν καθυστέρηση και ολιγωρία στο να προσφύγουν στο Δικαστήριο, η νομολογία υποδεικνύει ότι σε περίπτωση όπως την παρούσα δεν θα πρέπει η στάση αυτή να αποβαίνει μοιραία ή έστω να επενεργεί ως εμπόδιο για την απόδοση προσωρινής θεραπείας προς αποτροπή άλλων περαιτέρω κατ' ισχυρισμό παράνομων πράξεων τιμωρώντας έτσι τον αιτητή για προηγούμενη αδράνεια του. Χρήσιμη αναφορά αντλείται από την υπόθεση Πλακίδη δια του πληρεξουσίου αντιπροσώπου αυτής Χαράλαμπου Ιωαννίδη v. Nomisko Developers Ltd

(2010)1Α Α.Α.Δ. 577 όπου, μεταξύ άλλων, τονίστηκαν τα εξής: "Το γεγονός ότι ένας διάδικος είτε συνειδητά κατόπιν δικής του επιλογής, είτε κατόπιν αμέλειας ή ολιγωρίας παραλείπει να προσφύγει στο Δικαστήριο προσβάλλοντας μια κατά τον ισχυρισμό του παράνομη ή δόλια πράξη, αυτό το στοιχείο δεν πρέπει να εκληφθεί εναντίον του ως εμπόδιο στην απόδοση προσωρινής θεραπείας όταν μεσολαβήσει μια δεύτερη κατ' ισχυρισμό παρανομία προς όφελος τρίτου προσώπου η οποία δημιουργεί νέα αρνητικά τετελεσμένα και ενώ αποδεικνύει ο αιτητής ότι επαπειλείται και συνέχεια. Σε μια τέτοια περίπτωση, ένας αιτητής θα υποστεί τις συνέπειες της όποιας τυχόν αδράνειάς του σε σχέση με τις περιπλοκές οι οποίες δημιουργούνται λόγω απόκτησης δικαιωμάτων από τρίτα πρόσωπα και των γενικότερων δυσκολιών που δυνατόν να δημιουργηθούν. Δεν δικαιολογείται όμως το Δικαστήριο υπό τέτοιες συνθήκες να αρνηθεί να αποδώσει θεραπεία αποτροπής άλλων, περαιτέρω και διαφορετικών κατ' ισχυρισμό, παράνομων ή δόλιων πράξεων, ουσιαστικά ως τιμωρία για τυχόν προηγούμενη αδράνεια του αιτητή." Θεωρώ ότι τα πιο πάνω εφαρμόζονται στη δική μας περίπτωση. Συνεπώς, οι περί του αντιθέτου εισηγήσεις του συνηγόρου της Καθ' ης η αίτησης που περιέχονται στο σκεπτικό του λόγου αυτού ένστασης απορρίπτονται μαζί με τον υπ' αναφορά λόγο ως αβάσιμα. Σχετικά με τους λόγους ένστασης 5 και 10 με τους οποίους είναι η θέση της Καθ' ης η αίτηση ότι δεν είναι ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης τα προσωρινά διατάγματα να παραμείνουν σε ισχύ, παρατηρώ ότι κανένα επαρκές στοιχείο προσκομίστηκε από μέρους της Καθ' ης η αίτησης που να δικαιολογεί την τοποθέτηση της αυτή, η οποία τελικά παρέμεινε ως ένας ισχυρισμός δίχως υποστηρικτικό υπόβαθρο. Μετέωρος ισχυρισμός παρέμεινε ακόμη η αναφορά της Καθ' ης η αίτησης περί αλλότριων κινήτρων και εκδικητικών σκοπών από τους Αιτητές στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας αίτησης αφού κανένα στοιχείο τέθηκε ενώπιον μου που να καταδεικνύει κάτι τέτοιο. Κατά συνέπεια οι λόγοι αυτοί ένστασης απορρίπτονται ως ανυπόστατοι. Υπό το φως όλων των πιο πάνω και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που μου παρέχει ο νόμος αλλά και η νομολογία, η αίτηση πετυχαίνει και τα εκδοθέν στις 07.08.15 ενδιάμεσα διατάγματα καθίστανται απόλυτα και κατ' επέκταση οριστικοποιούνται με ισχύ μέχρι το τέλος εκδίκασης της παρούσας αγωγής, με τη διαφορά ότι το λεκτικό τους τροποποιείται ως εξής: (α) Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει στην Εναγόμενη/Καθ' ης η αίτηση και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτής να προβαίνουν σε οποιαδήποτε πράξη και/ή παράλειψη και/ή επέμβαση στους χώρους υπ' αριθμό 31, 67 και 68 και/ή να εισέρχονται και/ή χρησιμοποιούν την εν λόγω ακίνητη περιουσία των Αιτητών που βρίσκεται εντός του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/11844, Φ/Σχ. 26/50, τεμάχιο ΕΠΙ 209 στην περιοχή Λατσί, Πόλεως Χρυσοχούς, Πάφος και χρωματίζονται με καφέ χρώμα στο επισυνημμένο επίσημο χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κλίμακας 1:1000 και με ημερομηνία χωρομέτρησης 17.10.12, μέχρι την αποπεράτωση της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου, (β) Εκδίδεται προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει στην Εναγόμενη/Καθ' ης η αίτηση και/ή στους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτής από του να χρησιμοποιούν και/ή να κατέχουν οποιοδήποτε χώρο εντός των προαναφερόμενων χώρων υπ' αριθμό 31, 67 και 68 της ακίνητης περιουσίας των Αιτητών στο ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/11844, Φ/Σχ. 26/50, τεμάχιο ΕΠΙ 209 στην περιοχή Λατσί, Πόλεως Χρυσοχούς, Πάφος και χρωματίζονται με καφέ χρώμα στο επισυνημμένο επίσημο χωροταξικό σχέδιο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κλίμακας 1:1000 και με ημερομηνία χωρομέτρησης 17.10.12 και ειδικότερα να τοποθετούν εντός αυτών οποιοδήποτε αυτοκίνητο, σκάφος θαλάσσης, ρυμουλκό σκάφους θαλάσσης και οποιοδήποτε άλλο κινητό αντικείμενο ή κατασκευή χωρίς την άδεια των Αιτητών, μέχρι την αποπεράτωση της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων 1 και 2-Αιτητών 1 και 2 και εναντίον της Εναγομένης-Καθ' ης η αίτησης και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής.. Subject: Civil/Applications/Interim Order Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Προσωρινό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο