ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ ν. Σωτήρας Τιττώνη κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης 38/2014, 18/11/2015

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας- (α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους ή (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (γ) μεταξύ της εταιρείας ή της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής και οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας ή (δ) μεταξύ της εταιρείας και οιασδήποτε ετέρας εγγεγραμμένης εταιρείας, η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ΄ οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον: Νοείται ότι - (α) Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου σε καμία περίπτωση δεν κωλύουν εγγεγραμμένη εταιρεία να προσφύγει σε αρμόδιο δικαστήριο στη Δημοκρατία ή σε άλλο κράτος εναντίον οποιουδήποτε (β) ως διαφορά που αφορά τις εργασίες εγγεγραμμένης εταιρείας κατά την έννοια του παρόντος άρθρου, λογίζεται και οποιαδήποτε οφειλή ή απαίτηση εγγρεγραμμένης εταιρείας που έγινε αποδεκτή ή που δεν αμφισβητείται.

(2)Ο Έφορος δύναται, επί τη λήψει της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήση συνδιαλλαγήν της διαφοράς ή (β) να παραπέμπη την διαφορά προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τας διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας.

(3)Εις περτίπτωσιν παραπομπής υπό του Εφόρου της διαφοράς εις διαιτητήν ή διαιτητάς προς επίλυσιν, ο Έφορος κέκτηται εξουσίαν καθορισμού αμοιβής του τοιούτου διαιτητού ή διαιτητών.

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλει έφεσιν εις δικαστήριον εντός είκοσι και μίας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ΄ αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η διαδικασία εγγραφής διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης, είναι διαδικαστικής μορφής διαδικασία. Το Δικαστήριο περιορίζεται στην εξέταση των διαδικαστικών προϋποθέσεων που καθορίζονται στο άρθρο 52.2 και δεν υπεισέρχεται σε θέματα ουσίας που σχετίζονται με την εγκυρότητα της διαιτητικής απόφασης. Τέτοια ζητήματα θα μπορούσαν να εξεταστούν μόνο στα πλαίσια έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 52.4 του Νόμου 22/85. Στην υπόθεση Πιττάκα ν. Γ. & Β Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1 Α.Α.Δ. 1895, λέχθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με τη δυνατότητα εγγραφής διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης δυνάμει του άρθρου 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ. 4). Το λεκτικό του άρθρου 21 είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο του άρθρου 26

(1)της Αγγλικής Arbitration Act, 1950. Σύμφωνα με τους Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 2, παρ. 713 «Το Δικαστήριο θα χορηγήσει άδεια για εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης εκτός αν υπάρχει πραγματικός λόγος αμφισβήτησης της εγκυρότητας της διαιτητικής απόφασης ή εκτός αν η διαιτητική απόφαση δεν είναι σε τύπο που μπορεί να εκτελεσθεί ως απόφαση.» Στην υπόθεση Σ.Π.Ε. Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 716 λέχθηκαν τα εξής: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλλουν ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο το επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Επιπλέον στην πιο πρόσφατη υπόθεση Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς Πολιτική Έφεση 357/2008 ημερ. 11.4.2012 αποφασίστηκαν τα πιο κάτω: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει οτιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται. Στην προκειμένη περίπτωση το πρωτόδικο δικαστήριο ενήργησε στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του και ορθά εφάρμοσε τις προαναφερόμενες νομικές αρχές.» Η ιδιότητα των αιτητών δεν αμφισβητείται ενώ οι καθ΄ων η αίτηση αμφισβητούν ότι είναι μέλη της αιτήτριας. Το άρθρο 52

(1)αναφέρεται πιο πάνω και σύμφωνα με αυτό η διαφορά μπορεί να αναφύεται μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους. Στην προκειμένη περίπτωση αμφισβητείται από τους καθ΄ων η αίτηση η ιδιότητα τους ως μέλη της αιτήτριας. Παρά την ότι δεν έχει δοθεί επιχείρημα γιατί τούτο επηρεάζει την παρούσα διαδικασία, εάν αυτό που εννοούν οι καθ΄ων η αίτηση είναι ότι δεν μπορούσαν να παραπεμφθούν σε διαιτησία για την διαφορά τους, με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, και τούτο δεν έχει αμφισβητηθεί, οι καθών η αίτηση 1 και 2 είναι οφειλέτες. Πέραν τούτου, οι καθ΄ων η αίτηση 1 και 2, σύμφωνα με το περιεχόμενο της διαιτητικής απόφασης (Τεκμήριο Α), κατά την διαδικασία της διαιτησίας παρουσιάστηκαν, παραδέχτηκαν και αναγνώρισαν το χρέος τους αλλά διαφώνησαν ως προς το επιτόκιο και ζήτησαν αναβολή για να συμβουλευθούν το δικηγόρο τους και η υπόθεση τους ορίστηκε στις 15.11.2012 όπου δεν παρουσιάστηκαν και εκδόθηκε η επίδικη διαιτητική απόφαση εναντίον τους. Οι καθ΄ων η αίτηση δεν έθιξαν κανένα θέμα σχετικό με την ιδιότητα τους κατά την διαδικασία της διαιτησίας και δεν έφεραν ένσταση στην διαιτησία που παραπέμφθηκαν με την ιδιότητα που τους αποδίδεται και συνεπώς δεν μπορούν να επικαλούνται τα πιο πάνω ως εμπόδιο στην εγγραφή της διαιτητικής απόφασης και στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ισχυρίζονται οι καθ΄ων η αίτηση 1 και 2, ότι έγινε κακή και παράτυπη επίδοση της διαιτητικής απόφασης και ότι δεν έχει επιδοθεί η γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης σύμφωνα με τον ενδεδειγμένο τρόπο και ούτε ενημερώθηκαν για την προθεσμία των 21 ημερών για καταχώρηση έφεσης. Ως τεκμήριο Β , στην ένορκη δήλωση των αιτητών που συνοδεύει την αίτηση των αιτητών, επισυνάπτονται οι ένορκες δηλώσεις του ιδιώτη επιδότη, που σύμφωνα με αυτές, σε ότι αφορά την καθ΄ης η αίτηση 1, η διαιτητική απόφαση της επιδόθηκε προσωπικά στις 19.9.2013 και επίσης της επιδόθηκε την ίδια ημερομηνία και για τον καθ΄ου η αίτηση 2 που είναι σύζυγος και συγκάτοικος της. Αντίγραφα της διαιτητικής απόφασης επισυνάπτονται με τις πιο πάνω ένορκες δηλώσεις του ιδιώτη επιδότη και φέρουν υπογραφή του παραλήπτη τους. Συνεπώς, θεωρώ ότι δεν υφίσταται κάποιο ζήτημα σχετικό με την επίδοση και γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης προς τους καθ΄ων η αίτηση 1 και 2 . Ο ενδεδειγμένος τρόπος που επικαλούνται οι καθ΄ων η αίτηση δεν εξειδικεύεται ενώ από τον νόμο δεν απαιτείται κάποιος συγκεκριμένος τρόπος. Σε ότι αφορά την μη ενημέρωση τους ως προς την προθεσμία καταχώρησης έφεσης, τούτο είναι ζήτημα νόμου και δεν απαιτείται οποιαδήποτε γνωστοποίηση του χρόνου που δικαιούνται να καταχωρήσουν έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Το άρθρο 52 καταγράφεται πιο πάνω. Προβάλλουν επίσης ως λόγο ένστασης, το ότι δεν έχουν επισυναφθεί όλα τα τεκμήρια επί των αντιγράφων της αίτησης και σχετική είναι η παράγραφος 5 της ένορκης δήλωσης του καθ΄ ού η αίτηση 1, όπου σε αυτή αναφέρει πως ελλείπει το έγγραφο της γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης το οποίο αναφέρεται ως Τεκμήριο Β στην παρ. 9 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση. Στην παρ. 9 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται σε γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης και τούτο που εννοεί είναι ότι από τον χρόνο που έγινε γνωστή δια της επιδόσεως η έκδοση της διαιτητικής απόφασης και εντός 21 ημερών οι καθ΄ων η αίτηση 1 και 2 δεν καταχώρησαν έφεση. Οι εν λόγω επιδόσεις, όπως και πιο πάνω αναφέρω, έγιναν στις 19.9.2013 και επισυνάπτονται αντίγραφα τους τόσο στην αίτηση όσο και στα αντίγραφα που έχουν υπογραφεί κατά την επίδοση της υπό κρίση αίτησης και τα οποία βρίσκονται κατατεθειμένα στον φάκελο του δικαστηρίου. Η μη λήψη μέτρων για την έκδοση διαιτητικής απόφασης εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας που ήταν εγγυητής των καθ΄ων η αίτηση που αποτελεί τον τέταρτο λόγο ένστασης, ουδεμία επίπτωση μπορεί να έχει στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Δεν αποτελεί λόγο, ούτε εμπόδιο στην εγγραφή της διαιτητικής απόφασης και ούτε επηρεάζει, αυτά που εξετάζονται στα πλαίσια αίτησης για εγγραφή διαιτητικής απόφασης αναφέρονται πιο πάνω και προκύπτουν μέσα από την νομολογία που παρατίθεται. Ο λόγος της ένστασης υπό στοιχείο 5, αναφέρεται στο λανθασμένο της διαιτητικής απόφασης γιατί σε αυτή δεν αναφέρονται οι εξασφαλίσεις των καθ΄ων η αίτηση. Στην παρ. 7 της ένορκης δήλωσης του καθ΄ου η αίτηση 1 αναφέρονται τα ακόλουθα « Η διαιτητική απόφαση είναι εξόφθαλμα λανθασμένη αφού μεταξύ άλλων δεν κάνει αναφορά στις εξασφαλίσεις των καθ΄ων η αίτηση όπως οι υποθήκες και οι εγγυήσεις που δόθηκαν και τι θα γίνει με αυτές ενώ υπάρχουν και άλλοι λόγοι εφέσεως της διαδικασίας που ακολουθήθηκε στην έκδοση της απόφασης και που θα αναφερθούν στην ακρόασης της αίτησης.». Ο καθ΄ου η αίτηση αναφέρεται σε λόγους έφεσης στην πιο πάνω παράγραφο που σαφώς δεν αφορούν την παρούσα διαδικασία ενώ σε σχέση με τις οποιασδήποτε εξασφαλίσεις η τοποθέτηση του είναι γενική και αόριστη και κατά συνέπεια δεν μπορεί να κριθεί ότι επηρεάζει την παρούσα διαδικασία. Συνεπώς, τα όσα κατά την άποψη μου προβάλλονται ως λόγοι που εμποδίζουν την εγγραφή της πιο πάνω διαιτητικής απόφασης δεν ευσταθούν. Λαμβανομένου υπόψη ότι έχουν αποδειχτεί τα πιο κάτω, ήτοι: 1) Η ιδιότητα των μερών που έχει λάβει μέρος στην διαδικασία της διαιτησίας. 2) Η διεξαγωγή διαιτησίας. 3) Η έκδοση της διαιτητικής απόφασης στις 15.11.2012. 4) Η παρουσία των καθ΄ων η αίτηση κατά την διεξαγωγή της διαιτησίας και η αποδοχή του χρέους της προς του αιτητές. 5) Η γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης προς τους καθ΄ ων η αίτηση (Τεκμήριο Β στην αίτηση) στις 19.9.2013. 6) Η προθεσμία των 21 ημερών για την καταχώρηση έφεσης έχει παρέλθει μετά την επίδοση της διαιτητικής απόφασης. 7) Η αίτηση καταχωρήθηκε μετά την εκπνοή της πιο πάνω προθεσμίας. Καταλήγω στην έγκριση της αίτησης και συνεπώς εκδίδεται διάταγμα ως η αίτηση. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον της καθ΄ων αίτηση 1 και 2 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο