QUATRO ENGINEERING LTD ν. J.A. HEALTHFOOD LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2333/14, 10/11/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2015:A210 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2333/14 Μεταξύ: QUATRO ENGINEERING LTD, από Βρετανικές Παρθένες Νήσους Εναγόντων και J.A. HEALTHFOOD LIMITED, από την Πάφο Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 09.04.2015 Ημερομηνία: 10.11.2015 Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Γ. Μαυρέσης Για τους J. Aristodemou Ideal Homes Ltd - Καθ' ων η Αίτηση: κα Λάμπρου για Τηλέμαχος & Μιλτιάδης Γεωργιάδης ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 28.11.14 στα πλαίσια της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση (στο εξής η «απόφαση») υπέρ των Εναγόντων (στο εξής οι «Αιτητές») και εναντίον των Εναγομένων. Με την εν λόγω απόφαση διατάσσονταν οι Εναγόμενοι όπως παραδώσουν στους Αιτητές όλη την περιουσία που αγοράστηκε από τους Εναγόμενους με χρήματα που δανείστηκαν από τους Αιτητές (στο εξής η «περιουσία»). Η περιουσία περιγραφόταν σε σχετικό προτιμολόγιο που κατατέθηκε ως Τεκμήριο. Στα πλαίσια εκτέλεσης της πιο πάνω αναφερόμενης απόφασης οι Αιτητές, μετά από σχετική αίτηση, εξασφάλισαν στις 09.02.15 διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο επιτράπηκε η έκδοση εντάλματος παράδοσης (writ of delivery) της περιουσίας, πλέον η επίπλωση και ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός. Το σχετικό ένταλμα παράδοσης έλαβε τον αριθμό 403/15 και δόθηκε προς εκτέλεση σε αρμόδιο δικαστικό επιδότη του Ε.Δ. Πάφου. Στις 12.03.15 το δικηγορικό γραφείο Τηλέμαχος & Μιλτιάδης Γεωργιάδης Δ.Ε.Π.Ε απηύθυνε επιστολή προς τον Πρωτοκολλητή του Ε.Δ. Πάφου. Με την εν λόγω επιστολή τον πληροφορούσε ότι στα πλαίσια της αγωγής 2002/12 Ε.Δ. Πάφου η οποία καταχωρήθηκε από τους πελάτες τους, J. Aristodemou Ideal Homes Ltd (στο εξής οι «Καθ' ων η Αίτηση»), εναντίον των Εναγομένων εκδόθηκε στις 30.05.14 προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγόρευε στους Εναγόμενους την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση και με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση της περιουσίας. Το εν λόγω διάταγμα μετά από ακροαματική διαδικασία κατέστη απόλυτο στις 05.09.14. Η πιο πάνω αναφερόμενη επιστολή και η πληροφόρηση που έλαβε μέσω αυτής, ώθησε τον Πρωτοκολλητή του Ε.Δ. Πάφου να υποβάλει στις 13.03.15 μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε από το Δικαστήριο οδηγίες αναφορικά με την εκτέλεση του εντάλματος παράδοσης με αρ. 403/15. Η αίτηση στηριζόταν στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 θ.15 και Δ.44 θ.8. Το Δικαστήριο ζήτησε όπως τεθεί ενώπιον του η ενδιάμεση απόφαση που εκδόθηκε στις 05.09.14 στην αγωγή 2002/12 Ε.Δ Πάφου και με την οποία κατέστη απόλυτο το προσωρινό διάταγμα και ακολούθως στις 16.03.15 έδωσε τις ακόλουθες οδηγίες: «Από τη στιγμή που έχει εκδοθεί προσωρινό διάταγμα στην Αγωγή 2002/12 Ε.Δ. Πάφου, σε σχέση με τον ίδιο εξοπλισμό που αφορά το ένταλμα παράδοσης με αριθμό 403/15 στην παρούσα αγωγή και το εν λόγω προσωρινό διάταγμα έγινε απόλυτο την 5.9.14, δηλαδή σε ημερομηνία προγενέστερη της ημερομηνίας έκδοσης απόφασης στην παρούσα αγωγή (28.11.14), κρίνω ότι το ένταλμα παράδοσης στην παρούσα αγωγή δεν μπορεί να εκτελεστεί ενόσω βρίσκεται σε ισχύ το ως άνω προσωρινό διάταγμα.» Οι Αιτητές καταχώρησαν στις 09.04.15 την υπό κρίση αίτηση με την οποία εξαιτούνται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται το διάταγμα ημερομηνίας 16.03.15. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.8
(4), Δ.43Β θ.1, Δ.40 θ.15, στο άρθρο 31 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και στο άρθρο 30 του Συντάγματος και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αλεξάντερ Ναζαρόβ, διευθυντή των Αιτητών. Συνοπτικά στην ένορκη του δήλωση ο Ναζαρόβ, αφού καταγράφει το ιστορικό από της εκδόσεως της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της επίδικης αίτησης, αναφέρει ότι η έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 13.03.15 εξουδετερώνει και αναστέλλει την απόφαση. Η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο θα είναι αδύνατη, καθώς η αξία της περιουσίας θα μειωθεί λόγω φυσικής φθοράς αλλά και λόγω του ότι τα επόμενα ένα ή δύο χρόνια θα θεωρείται ξεπερασμένης τεχνολογίας. Με βάση συμβουλή που έχει λάβει από το δικηγόρο των Αιτητών, ο δικαστικός επιδότης δεν ενήργησε σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας καθώς όφειλε να κατασχέσει την περιουσία και να δώσει ειδοποίηση στο δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση προκειμένου να αποταθεί στο Δικαστήριο για αναστολή της πώλησης ή να δώσει ειδοποίηση στους Αιτητές ότι η περιουσία απαιτείται από τρίτο πρόσωπο προκειμένου είτε να εγκαταλείψουν την κατάσχεση, είτε να δώσουν εγγύηση. Περαιτέρω, το διάταγμα που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής 2002/12 Ε.Δ. Πάφου παρεμποδίζει μόνο τους Εναγόμενους να αποξενώσουν ή να επιβαρύνουν την περιουσία και δεν εμποδίζει την κατάσχεση της από τον δικαστικό επιδότη. Επίσης ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι το γεγονός πως το προσωρινό διάταγμα κατέστη απόλυτο πριν την έκδοση της απόφασης δεν συνεπάγεται ότι έχει μεγαλύτερη ισχύ ή ότι προηγείται της απόφασης. Τέλος, αναφέρει ότι η αίτηση ημερομηνίας 13.03.15 λανθασμένα καταχωρήθηκε από τον Πρωτοκολλητή αντί από τον εντεταλμένο με την εκτέλεση του εντάλματος παράδοσης και ότι το διάταγμα ημερομηνίας 16.03.15 δεν βρίσκει έρεισμα στο Νόμο, αλλά αντίθετα παραβιάζει το Σύνταγμα και τις αρχές της δίκαιης διεξαγωγής της δίκης. Η υπό κρίση αίτηση, πέραν των Καθ' ων η Αίτηση, απευθυνόταν επίσης στους Εναγόμενους και τον Πρωτοκολλητή του Ε.Δ. Πάφου. Οι δικηγόροι των Εναγομένων δήλωσαν πως δεν φέρουν ένσταση στην αίτηση, σε αντίθεση με τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι καταχώρησαν ένσταση. Η ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση βασίζεται στη Δ.40 θ.15 και στη Δ.48 θθ. 2, 4 και 8
(4)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Ιωάννας Καραγιάννη. Προβάλλονται τέσσερεις λόγοι ένστασης και συγκεκριμένα ότι η αίτηση είναι λανθασμένη και/ή αντικανονική και/ή παράτυπη, είναι καταχρηστική, κακόπιστη και ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εξουδετέρωνε την ισχύ του διατάγματος ημερομηνίας 30.05.
- Συνοπτικά στην ένορκη δήλωση των Καθ' ων η Αίτηση γίνεται αναφορά στην αγωγή 2002/12 Ε.Δ. Πάφου, καθώς και στο προσωρινό διάταγμα που εξεδόθη στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής και κατέστη απόλυτο στις 05.09.
- Οι Εναγόμενοι είχαν προβάλει ως λόγο ένστασης στη συνέχιση ισχύος του προσωρινού διατάγματος τον ισχυρισμό ότι η περιουσία ανήκει σε τρίτο πρόσωπο και το Δικαστήριο απέρριψε το συγκεκριμένο λόγο ένστασης. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι η παρούσα αγωγή και απόφαση αποτελούν επινόηση των Αιτητών και των Εναγόμενων για να αποξενώσουν την περιουσία, καθώς και οι δύο εταιρείες ελέγχονται από την ίδια οικογένεια. Καταληκτικά, η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι ορθά δόθηκαν οι οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.03.
- Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους, μέσω των γραπτών αγορεύσεων τους. Οι γραπτές αγορεύσεις έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν θεωρώ σκόπιμη την παράθεση του περιεχομένου τους. Θεωρώ ως πρωταρχικής σημασίας το ζήτημα που εγείρεται στην ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση περί του ότι η αίτηση είναι λανθασμένη και/ή αντικανονική και/ή παράτυπη. Το ζήτημα αυτό εξειδικεύεται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση. Σε αυτήν προβάλλεται ουσιαστικά το επιχείρημα ότι η Δ.48 θ.8
(4)δεν προσφέρεται για να προσβληθούν οι οδηγίες του Δικαστηρίου, καθώς με την εν λόγω διάταξη προσβάλλονται μόνον διατάγματα. Στην προκείμενη περίπτωση το Δικαστήριο στις 16.03.15 εξέδωσε οδηγίες και όχι διάταγμα. Αν και υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με τη Δ.48 θ.8
(4), εντούτοις από την έρευνα που έχω πραγματοποιήσει δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε απόφαση που να καταπιάνεται με το προαναφερόμενο ζήτημα. Η Δ.48 θ.8
(4)στην οποία βασίζεται η παρούσα αίτηση προνοεί τα ακόλουθα: "
(4)Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just". Στην υπόθεση Έλληνας ν. Χριστοδούλου κ.α
(1995)1 Α.Α.Δ. 438, το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας την εμβέλεια της Δ.48 θ.8
(4)ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ενδιαφερόμενος διάδικος δύναται να προστρέξει σε αυτήν προκειμένου να προσβάλει διάταγμα το οποίο εκδόθηκε μονομερώς. Αναφέρθηκε επίσης ότι η εξέταση ζητήματος κατόπιν αίτησης δυνάμει της Δ.48 θ.8
(4), παρά την ταυτοσημία στη φύση του ζητήματος με ό,τι απασχόλησε προηγουμένως μονομερώς , έχει τη δική της αυτοτέλεια με ευρύτερους μάλιστα ορίζοντες. Στην προκείμενη περίπτωση τίθενται, κατά την άποψη μου, δύο ερωτήματα. Πρώτον κατά πόσο το Δικαστήριο στις 16.03.15 έδωσε οδηγίες στον Πρωτοκολλητή ως προς τον χειρισμό του εντάλματος υπ' αρ. 403/15 ή εξέδωσε διάταγμα. Δεύτερον, σε περίπτωση που το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες και δεν εξέδωσε διάταγμα, κατά πόσο οι οδηγίες αυτές μπορούν να παραμερισθούν στα πλαίσια της Δ.48 θ.8
(4). Για να απαντηθεί το πρώτο ερώτημα θα πρέπει να ανατρέξουμε στην αίτηση του Πρωτοκολλητή ημερομηνίας 13.03.
- Όπως έχει ήδη αναφερθεί, ο Πρωτοκολλητής με την εν λόγω αίτηση ζήτησε οδηγίες από το Δικαστήριο αναφορικά με την εκτέλεση του εντάλματος υπ' αρ. 403/
- Η αίτηση του Πρωτοκολλητή στηριζόταν στη Δ.40 θ.15, η οποία έχει ως ακολούθως: «
- If either the deputy sheriff executing a writ or any person interested in or affected by the execution thereof wishes to have the Court's directions in any matter relating to it, he may apply to the Court out of which the writ issued or to a Judge thereof, for directions to the deputy sheriff; and the Court or Judge may, either ex parte or upon notice given to such person as the Court or Judge may think fit, give such directions as may be just. Directions given to the deputy sheriff on his own application need not be entered as an order. In other cases any person interested in or affected thereby may require the directions to be entered as an order and deliver an office copy of the order to the deputy sheriff for compliance therewith, or may appeal therefrom if dissatisfied: Provided that where the application is made by a person claiming property seized under a writ of execution, directions shall not be given ex parte.» Προτού ασχοληθώ με την ουσία της Δ.40θ.15, θεωρώ ορθό να σχολιάσω σε αυτό το σημείο το επιχείρημα που προβάλλουν οι Αιτητές ότι η προαναφερόμενη αίτηση ήταν λανθασμένη εφόσον καταχωρήθηκε από τον Πρωτοκολλητή αντί από τον εντεταλμένο με την εκτέλεση του εντάλματος υπ' αρ. 403/15 δικαστικό επιδότη (deputy sheriff). Κρίνω ως αβάσιμο το εν λόγω επιχείρημα, καθώς ο Πρωτοκολλητής είναι δυνάμει Νόμου το αρμόδιο πρόσωπο για την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 12
(3)του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί: «
(3)Τηρoυμέvoυ τoυ εκάστoτε ισχύovτoς διαδικαστικoύ καvovισμoύ, παv πρόσωπov διoριζόμεvov ως Πρωτoκoλλητής θα είvαι εv τη επαρχία εις τηv oπoίαv έχει διoρισθή o αvαπληρωτής τoυ επί της εκτελέσεως τωv δικαστικώv απoφάσεωv επιτετραμμέvoυ υπό τας oδηγίας τoυ oπoίoυ θα τελή. Οιαδήπoτε εv τω παρόvτι vόμω μvεία τoυ "επί της εκτελέσεως τωv δικαστικώv απoφάσεωv επιτετραμμέvoυ" περιλαμβάvει και τov αvαπληρωτήv αυτoύ.» Σύμφωνα δε με το άρθρο 11
(2)του Ν.14/60, ο «επί της εκτελέσεως τωv δικαστικώv απoφάσεωv επιτετραμμέvoς» είναι ο Αρχιπρωτοκολλητής και επομένως ο σε κάθε επαρχία αντιπρόσωπος του είναι ο Πρωτοκολλητής του κάθε Επαρχιακού Δικαστηρίου (βλ. ανωτέρω άρθρο 12
(3)Ν.14/60). Κατά συνέπεια, ο "deputy sheriff", δηλαδή το εντεταλμένο πρόσωπο για την εκτέλεση ενός εντάλματος, που αποτελεί μέτρο εκτέλεσης μίας απόφασης, είναι ο Πρωτοκολλητής. Εν πάση περιπτώσει, ο Πρωτοκολλητής κάθε Επαρχιακού Δικαστηρίου είναι το πρόσωπο που προΐσταται του προσωπικού του Δικαστηρίου και κατά συνέπεια είναι προϊστάμενος και των δικαστικών επιδοτών οι οποίοι ανήκουν στο προσωπικό του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι η αίτηση έπρεπε να καταχωρηθεί από το δικαστικό επιδότη στον οποίο ανατέθηκε η εκτέλεση του εντάλματος, το γεγονός ότι η αίτηση καταχωρήθηκε από πρόσωπο που προΐσταται των δικαστικών επιδοτών δεν θεωρώ ότι καθιστά την αίτηση ελαττωματική. Ως προς την ουσία τώρα των ρυθμίσεων της Δ.40 θ.15, προκύπτει ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία, εφόσον η αίτηση γίνεται από τον Πρωτοκολλητή, να δώσει οδηγίες για οποιονδήποτε ζήτημα αφορά την εκτέλεση του εντάλματος (in any matter relating to it). Σε αυτά τα ζητήματα εντάσσεται, κατά την κρίση μου, και το θέμα που προέκυψε στην παρούσα αναφορικά με το ότι για την περιουσία για την οποία εκδόθηκε το ένταλμα, υφίσταται και προσωρινό διάταγμα το οποίο απαγορεύει την με οποιοδήποτε τρόπο αποξένωση ή διάθεση της περιουσίας. Περαιτέρω, στη Δ.40 θ.15 γίνεται διαχωρισμός μεταξύ οδηγιών και διαταγμάτων. Συγκεκριμένα αναλόγως του προσώπου που υποβάλλει την αίτηση, το Δικαστήριο μπορεί είτε να δώσει οδηγίες, είτε μετά από αίτημα του ενδιαφερόμενου προσώπου οι οδηγίες να είναι υπό μορφή διατάγματος. Ουσιαστικά μόνο στην περίπτωση που η αίτηση γίνεται από ενδιαφερόμενο πρόσωπο οι οδηγίες του Δικαστηρίου μπορούν να εκδοθούν υπό μορφή διατάγματος. Σε μία τέτοια περίπτωση επίσημο αντίγραφο του διατάγματος παραδίδεται στο εντεταλμένο με την εκτέλεση του εντάλματος πρόσωπο προκειμένου να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Ως εκ των ανωτέρω και έχοντας ιδιαίτερα υπόψη μου αφενός το γεγονός ότι η αίτηση υποβλήθηκε από τον Πρωτοκολλητή και ότι με αυτή ζητούνταν από το Δικαστήριο οδηγίες και αφετέρου το περιεχόμενο του πρακτικού του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.03.15, κρίνω ότι στην προκείμενη περίπτωση το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες στον Πρωτοκολλητή και δεν εξέδωσε οποιοδήποτε διάταγμα. Ερχόμενος τώρα στο δεύτερο ερώτημα, η διατύπωση της Δ.48 θ.8
(4)είναι ξεκάθαρη και δεν αφήνει, κατά την κρίση μου, την παραμικρή αμφιβολία ότι αναφέρεται αποκλειστικά σε διάταγμα που εκδίδεται μονομερώς. Στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας δεν δίδεται η ερμηνεία του όρου «διάταγμα», είναι όμως φανερό ότι το διάταγμα διακρίνεται από τις οδηγίες. Η άποψη αυτή ενισχύεται από το περιεχόμενο της Δ.40 θ.15 στην οποία, όπως ανωτέρω αναφέρεται, γίνεται σαφής διαχωρισμός των οδηγιών από το διάταγμα. Θεωρώ ότι δεν μπορεί να δοθεί τέτοια ευρεία ερμηνεία στο «διάταγμα» έτσι ώστε να περιλαμβάνει και τις οδηγίες. Άλλωστε, όπως προκύπτει από τα πιο πάνω αναφερόμενα, η έννοια των οδηγιών δεν είναι άγνωστη στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και επομένως αν η πρόθεση του νομοθέτη ήταν να συμπεριλάβει στη Δ.48 θ.8
(4)και τις οδηγίες θα το έπραττε ρητά. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου, θα προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης έτσι ώστε να υπάρχει καταγεγραμμένη η κρίση του Δικαστηρίου σε περίπτωση που θεωρηθεί λανθασμένη η κατάληξη μου σε σχέση με την εμβέλεια της Δ.48 θ.8
(4). Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών προβάλλει με την αγόρευση του την εισήγηση ότι λανθασμένα ο δικαστικός επιδότης δεν προχώρησε στην εκτέλεση του εντάλματος θέτοντας το ζήτημα ενώπιον του Πρωτοκολλητή, ο οποίος επίσης λανθασμένα αποτάθηκε στο Δικαστήριο για λήψη οδηγιών. Μάλιστα ο κ. Μαυρέσης επικαλείται διάφορες διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας υποστηρίζοντας ότι ο δικαστικός επιδότης όφειλε να ενεργήσει διαφορετικά. Όπως έχω ήδη αναφέρει, ο Πρωτοκολλητής ενεργώντας εντός των πλαισίων των καθηκόντων του απευθύνθηκε στο Δικαστήριο με την αίτηση ημερομηνίας 13.03.15. Η Δ.40 θ.15 δίδει το δικαίωμα στον Πρωτοκολλητή να ζητήσει από το Δικαστήριο οδηγίες αναφορικά με οποιοδήποτε ζήτημα σχετικά με την εκτέλεση ενός εντάλματος. Σημειώνω επίσης ότι δεν τυγχάνει εφαρμογής η πρόνοια της Δ.43Β θ.1 σε όση έκταση αφορά περιουσία η οποία δεν κατέστη δυνατό να ανευρεθεί, την οποία επικαλείται στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών. Εν προκειμένω δεν τίθεται ζήτημα μη εύρεσης της περιουσίας, αλλά ύπαρξης δικαστικού διατάγματος που απαγορεύει την με οποιοδήποτε τρόπο αποξένωση ή διάθεση της περιουσίας. Ούτε επίσης τίθεται ζήτημα εφαρμογής της Δ.44 θ.12, καθώς οι Καθ' ων η Αίτηση δεν διεκδικούν την περιουσία. Η απαίτηση τους έναντι των Εναγομένων, όπως προκύπτει από την αγωγή αρ. 2002/12 Ε.Δ. Πάφου (Τεκμήριο Α της ένορκης δήλωσης των Καθ' ων η Αίτηση), δεν αφορά την περιουσία. Ούτε και το Δικαστήριο στις 16.03.15 ενήργησε στη βάση του ότι η περιουσία διεκδικείται από τρίτο πρόσωπο, ήτοι τους Καθ' ων η Αίτηση, αλλά στη βάση του ότι ευρίσκεται σε ισχύ δικαστικό διάταγμα σε σχέση με την περιουσία. Τέλος, σημειώνω ότι με την επίδικη αίτηση δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε γεγονός που δεν ήταν σε γνώση του στις 16.03.15 και το οποίο ενδεχομένως να διαδραμάτιζε ρόλο στις οδηγίες που τελικά έδωσε το Δικαστήριο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η υπό κρίση αίτηση ούτε και επί της ουσίας της θα μπορούσε να επιτύχει. Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία στα πλαίσια της Δ.48 θ.8
(4)να παραμερίσει ή να ακυρώσει τις οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.03.15. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των Αιτητών και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................................................ Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για παραμερισμό ή ακύρωση οδηγιών Δικαστηρίου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο