Ραφαήλ Μαυρή ν. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 1012/14, 27/1/2015

(18)ετών και κατά ή περί τις 13/01/2014 είχε υποστεί ατύχημα, ήτοι έπεσε από τη μοτοσικλέτα του, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και να μεταφερθεί στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου. Οι Εναγόμενοι 2 και 3, οι οποίοι ήταν υπάλληλοι της Εναγομένης 1, είχαν εισάγει τον Ενάγοντα στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου. Όμως λόγω της αμέλειας ή και της έλλειψης της προσήκουσας ή και της αναμενόμενης ή και της απαιτούμενης επιμέλειας που όφειλαν να επιδείξουν, δεν είχαν χρησιμοποιήσει τα απαραίτητα διαγνωστικά βοηθήματα και δεν είχαν καθαρίσει τη στοματική κοιλότητα του Ενάγοντα, με αποτέλεσμα να μολυνθεί και να ταλαιπωρηθεί. Συγκεκριμένα, ο Εναγόμενος 2 υπέγραψε το εξιτήριο του Ενάγοντα από το Νοσοκομείο στις 17/01/2014, στο οποίο κατέγραφε ότι παρουσιαζόταν θλαστικό τραύμα στην επιφάνεια του κάτω χείλους. Όμως, ο Εναγόμενος 2, δεν είχε χρησιμοποιήσει ακριβή διαγνωστικά βοηθήματα, έτσι ώστε να μπορεί να προβεί σε ακριβή διάγνωση σε σχέση με το κάταγμα της κάτω γνάθου του Ενάγοντα. Παρά τα επανειλημμένα παράπονα του Ενάγοντα στον Εναγόμενο 2, καθώς και στον Εναγόμενο 3, για αφόρητους πόνους, απολύθηκε από το Νοσοκομείο στις 17/01/

1. Αποτέλεσμα ήταν να μεταφερθεί εσπευσμένα από τους γονείς του στο ιατρείο του Δρ Κούτρα, ειδικού ορθοδοντικού, ο οποίος μετά από εξέταση των ακτινογραφιών είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπήρχε κάταγμα στην κάτω γνάθο και υπήρχε η πιθανότητα εγχείρισης. Παραπέμφθηκε στο Δρ Κώστα Μαρίνου, γναθοχειρουργό, τον οποίο και επισκέφτηκε στις 17/01/
2. Ως λεπτομέρειες της αμέλειας των αξιωματούχων της Εναγομένης 1, ήτοι των Εναγομένων 2 και 3, ο Ενάγοντας καταγράφει ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 δεν διέγνωσαν το κάταγμα της κάτω γνάθου με αποτέλεσμα την επακόλουθη μόλυνση στη στοματική κοιλότητα και τους ψηλούς πυρετούς, παρέλειψαν ή και αμέλησαν ή και χειρίστηκαν ανεύθυνα τον Ενάγοντα και ενώ ήταν εμφανές και έκδηλο ή και αναμενόμενο ότι ο Ενάγοντας θα αντιμετώπιζε πρόβλημα στοματικής ή και άλλης μόλυνσης που θα του προκαλούσε υψηλούς πυρετούς, παρέλειψαν να του προσφέρουν την ενδεικνυόμενη θεραπεία ή και την ενδεικνυόμενη περίθαλψη και φροντίδα και συμπεριφέρθηκαν πλημμελώς. Δεν του προσέφεραν την συγκεκριμένη θεραπεία η οποία ήταν απαραίτητη ή και ενδείκνυτο υπό τις περιστάσεις, ήτοι την διενέργεια χειρουργικής επέμβασης και ή διατατικής θεραπείας με την βοήθεια ναρθήκων άνω και κάτω γνάθου και ή υπομοχλίου και/ή άλλης επέμβασης. Αντίθετα, οι Εναγόμενοι 2 και 3 είχαν συμπεριφερθεί πλημμελώς και δεν προέβηκαν σε καθαρισμό των πληγών και του αίματος που είχε στο στόμα του ο Ενάγοντας. Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν στο Τμήμα των Πρώτων Βοηθειών για δύο

(2)ώρες με ενδείξεις εμφανή σημάδια, αίμα στο στόμα και πυρετούς, απέτυχαν ή και παρέλειψαν να λάβουν τις ενδεδειγμένες ή και τις λογικά αναμενόμενες και αρμόζουσες πράξεις για περίθαλψη του Ενάγοντα. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 δεν κατέβαλαν τη δεξιοτεχνία και επιμέλεια που θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις ένα λογικό συνετό πρόσωπο, ήτοι ένας γιατρός, και γι' αυτό έχει αναγκαστεί να ακολουθήσει θεραπεία εκτός Νοσοκομείου καθώς και χειρουργική επέμβαση. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, είχε επισκεφθεί το ιατρείο του Δρ Κώστα Μαρίνου, στις 17/01/2014, ο οποίος είχε προβεί σε σχετική θεραπεία με την τοποθέτηση ναρθήκων άνω και κάτω γνάθου, υπομοχλίου και ελαστικών μετά που υπέβαλε τον Ενάγοντα σε νάρκωση. Ως λεπτομέρειες ειδικών ζημιών καταγράφει την αμοιβή του Δρ Κώστα Μαρίνου, ύψους €1,400-, την αξία των ακτινοδιαγνωστικών εξετάσεων €22- και την αξία των φαρμάκων του, ύψους €43,51-. Συνολικά αξιώνει το ποσό των €1.465,51-. Επιπρόσθετα, αξιώνει γενικές αποζημιώσεις για την αλόγιστη ή και κατάφορη ή και εμφανή ή και έκδηλη αμέλεια ή και παράβαση των νόμιμων καθηκόντων των Εναγομένων 2 και 3. Καταλήγει ότι αν οι Εναγόμενοι 2 και 3 επεδείκνυαν την αναμενόμενη φροντίδα και επιμέλεια, ο Ενάγοντας δεν θα χρειαζόταν να υποβληθεί σε θεραπεία και χειρουργική επέμβαση και θα απέφευγε την ταλαιπωρία και τον πόνο. Κατατέθηκε, προς υποστήριξη των θέσεων του Ενάγοντα, ένορκη δήλωση του ίδιου του Ενάγοντα, στην οποία ένορκη δήλωσή του υιοθέτησε στην ολότητα το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης και επεσύναψε ως τεκμήρια το Εξιτήριο Έντυπο του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου, σχετική ιατρική βεβαίωση, ιατρική έκθεση του Δρ Μαρίνου, απόδειξη καταβολής του ποσού στον Δρ Μαρίνου, απόδειξη καταβολής του ποσού των €22- στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου, απόδειξη φαρμακείου ύψους €43,51- καθώς και σχετική επιστολή η οποία είχε αποσταλεί από τον συνήγορο του Ενάγοντα στους Εναγόμενους 2 και 3 με τηλεομοιότυπο. Το Δικαστήριο είχε ζητήσει από την συνήγορο του Ενάγοντα όπως αγορεύσει σε σχέση με το θέμα των γενικών αποζημιώσεων. Κατατέθηκε γραπτή αγόρευση προς προώθηση της συγκεκριμένης αξίωσης, το περιεχόμενο της οποίας το Δικαστήριο έχει κατά νου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.17 θ.2 και θ.3, η οποία συνιστά την βάση της υπό εξέταση αίτησης, προβλέπει ότι: «Where any defendant fails to appear to a writ of summons, and the plaintiff is desirous of proceeding upon default of appearance under any of the following rules of this Order, he shall, before taking such proceeding upon default, file an affidavit of service, or of notice in lieu of service, as the case may be, if such affidavit has not already been filed by the Registrar. Where the writ of summons is for a liquidated demand, whether specially indorsed or otherwise, and the defendant fails, or all the defendants, if more than one, fail, to appear thereto, the plaintiff may apply for judgment for any sum not exceeding the sum claimed by the writ, together with interest at the rate specified in the claim (if any) and costs.» Οι πιο πάνω αναφερθείσες πρόνοιες επιτρέπουν στον Ενάγοντα να αιτηθεί απόφαση λόγω παράλειψης του Εναγόμενου να εμφανιστεί. Όμως, το Δικαστήριο, σύμφωνα με τον θ.13 της Δ.17, μπορεί να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την υπόθεσή του. Ο θ.13 της Δ.17 μιλά από μόνος του και προβλέπει ότι: «The provisions of this Order shall be read subject to this qualification, namely that in all cases in which it is sought to obtain judgment by default the Court or Judge may, where it seems to be necessary or desirable, call upon the plaintiff to prove his claim, and whether the plaintiff is so called upon or not the Court or Judge may only give judgment to the extent to which the plaintiff is in law entitled.» (η υπογράμμιση είναι δική μου) Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι πρόνοιες της διαταγής αυτής θα διαβάζονται με την ακόλουθη επιφύλαξη δηλαδή, ότι σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες επιδιώκεται η έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί εκεί όπου θεωρείται αναγκαίο ή επιθυμητό να καλέσει τον Ενάγοντα ν΄ αποδείξει την αξίωσή του, και ανεξάρτητα από το κατά πόσο ο Ενάγοντας κλήθηκε ν΄ αποδείξει την αξίωσή του ή όχι το Δικαστήριο ή ο Δικαστής θα δώσει απόφαση μόνο στην έκταση που ο Νόμος επιτρέπει στον Ενάγοντα την έκδοση απόφασης.» Το γεγονός ότι η μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε, δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από την υποχρέωση, έχοντας κατά νου το Νόμο και τις αρχές οι οποίες ρυθμίζουν το εκάστοτε υπό συζήτηση θέμα, να κρίνει αυθύπαρκτα τη δύναμη της υπόθεσης του Ενάγοντα και κατά πόσο ο τελευταίος έχει, με τη προσκομισθείσα και ενδεχομένως κριθείσα ως αξιόπιστη μαρτυρία, υπερβεί το ύψος του πήχη του συγκεκριμένου βαθμού απόδειξης που απαιτείται να υπερπηδηθεί σε κάθε περίπτωση (βλ. Kades v. Nicolaou and Another

(1986)1 C.L.R. 212 και Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Νέστορα Χ"Νέστωρος

(1990)1 Α.Α.Δ. 41). Η υποχρέωση αυτή πηγάζει και από τη Δ.17 θ.13, η οποία προβλέπει ότι, ανεξάρτητα αν η απαίτηση του Ενάγοντα είναι εκκαθαρισμένη και ο Ενάγων ζητά απόφαση ερήμην του Εναγόμενου, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να καλέσει τον Ενάγοντα να αποδείξει την απαίτησή του για να διαπιστώσει κατά πόσον, με τα στοιχεία που έχει προσκομίσει, έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης στο βαθμό που απαιτείται. Η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως επιπέδου απόδειξης (βλ. επίσης Barry Wynne v. David Costakis Mavronicolas ως διαχειριστής της περιουσίας του Κωστάκη Δαυίδ Μαυρονικόλα, ανίκανου προσώπου

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1138, Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Βασίλη Χαραλάμπους κ.ά.,

(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 829 και Κυριάκος Σοφοκλέους v. Γιώτας Κυριάκου,

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 665). Σε όλες τις προαναφερθείσες αποφάσεις επαναδιατυπώθηκε η αρχή ότι «όπου υπάρχει μόνο μία εκδοχή ως προς τα γεγονότα, εξετάζεται κατά πόσο αυτά "... είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο", στην απουσία βέβαια εγγενών δυσκολιών στην παρουσιαζόμενη από τον μάρτυρα εκδοχή και αξιοπιστία του». Μέσα σε αυτό το νομικό πλαίσιο, είμαι αναγκασμένη να προστρέξω στο περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα που υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου και τις δικογραφημένες θέσεις του. Η απαίτηση του Ενάγοντα βασίζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας, όπως αυτό καθορίζεται στο άρθρο 51

(1)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Η υπόθεση Αγγελή v. Βορκά

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 761 περιέχει μία ιδιαίτερα διαφωτιστική ανάλυση των νομικών αρχών που διέπουν την ιατρική αμέλεια. Στην εν λόγω υπόθεση αρχικά αναφέρεται ότι ο ασθενής που επιζητά αποζημιώσεις λόγω ιατρικής αμέλειας θα πρέπει να αποδείξει, πρώτον, την ύπαρξη υποχρέωσης επιμέλειας προς τον ασθενή, δεύτερον, αμελή πράξη ή παράλειψη εκ μέρους του γιατρού και, τρίτον, την πρόκληση ζημιάς. Επίσης επισημαίνεται ότι το καθήκον του γιατρού, όπως και όλων των άλλων επαγγελματιών, είναι η άσκηση λογικής φροντίδας και προσοχής. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Lanphier v. Phipos (1835-42) All E.R. Rep 421, R. v. Bateman

(1925)All E.R. Rep. 45 και Cassidy v. Ministry of Health

(1951)1 All E.R. 574. Ακολούθησαν δύο σημαντικές Αγγλικές αποφάσεις, οι οποίες έθεσαν καθοριστικά τις προεκτάσεις της ιατρικής αμέλειας, οι οποίες υιοθετήθηκαν από τα Κυπριακά Δικαστήρια τόσο στην προαναφερόμενη υπόθεση όσο και σε μεταγενέστερες. Το βάρος απόδειξης ιατρικής αμέλειας είναι το ισοζύγιο των πιθανοτήτων και, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Ashcroft v. Mersey Regional Health Authority

(1983)2 All. E.R. 245: «The question for consideration is whether on a balance of probabilities it has been established that a professional man has failed to exercise the care required of a man possessing and professing special skill in circumstances which require the exercise of such special skill.» Προκύπτει από την πραγματική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο Ενάγοντας είχε εισαχθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου στις 13/01/2014 όπου και παρέμεινε για τέσσερεις ημέρες, είχε απολυθεί στις 17/01/

1. Είχε υποβληθεί σε εξετάσεις και ο Εναγόμενος 2, στο πιστοποιητικό που υπέγραψε, Τεκμήριο Α, κατέγραψε ως ευρήματά του «εγκαύματα τριβής στις δυο ραχιαίες επιφάνειες άκρας χείρας. Θλαστικό τραύμα στην επιφάνεια κάτω χείλους - συρραφέν.» Ο ιδιώτης ιατρός που εξέτασε τον Εναγόμενο στις 17/01/2014 είχε διαπιστώσει κάταγμα αριστερού κονδύλου κάτω γνάθου λόγω του τροχαίου ατυχήματος και είχε υποβάλει τον Ενάγοντα σε λειτουργική διατατική θεραπεία με την βοήθεια νάρθηκα άνω και κάτω γνάθου, υπομοχλίου και elastics. Για την θεραπεία είχαν απαιτηθεί επτά συνεδρίες, οι δυο από αυτές ήταν στο χειρουργείο και είχε διαρκέσει από τις 17/01/2014 μέχρι τις 26/02/
2. Διαπιστώνω ότι η παράλειψη των Εναγόμενων 2 και 3, οι οποίοι φαίνεται να ήταν οι θεράποντες ιατροί του Ενάγοντα, να μην διαπιστώσουν το κάταγμα της κάτω γνάθου δεν συνάδει με τον τρόπο που θα ενεργούσε ένας άλλος γιατρός της δικής τους ειδικότητας και αυτό ισοδυναμεί με αμέλεια αφού είχαν διεξαχθεί ακτινοδιαγνωστικές εξετάσεις. Κατάληξα στην απόφαση αυτή χωρίς να αγνοήσω τα όσα αναφέρονται σε αγγλική νομολογία, η οποία υποστηρίζει ότι στις περιπτώσεις εκείνες που το Δικαστήριο έχει να αποφασίσει θέμα αμέλειας ενός γιατρού, δικηγόρου ή άλλου επαγγελματία, δεν πρέπει να αποφασίζει εύκολα υπέρ του ευρήματος αμέλειας με τον ίδιο τρόπο που θα αποφάσιζε κατά πόσο έχει αμέλεια ένας οδηγός για ένα δυστύχημα. Βλ., μεταξύ άλλων, Hormal v. Neuberger Products Ltd [1956] 3 All E.R. 970 και Whitehouse v. Jordan and another [1980] 1All E.R.
3. Έλαβα επίσης υπόψη μου τα όσα λέχθηκαν από τον Λόρδο Denning L.J. στην υπόθεση Roe v. Ministry of Health [1954] 2 All E.R. 131, σελ. 139 ότι δηλαδή το Δικαστήριο θα πρέπει να είναι προσεκτικό ούτως ώστε να μην επιρρίπτει εύκολα ευθύνη σε ένα γιατρό καθότι διαφορετικά θα οδηγούσαμε τους γιατρούς να σκέφτονται περισσότερο τη δική τους ασφάλεια παρά το καλό των ασθενών τους. Έχει καθοριστεί στην Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, ότι: «Το καθήκον ιατρού, όπως και κάθε ειδικευμένου επαγγελματία (πρακτήρα), προς πρόσωπο, το οποίο βασιζόμενο στη δεξιότητά του περιέρχεται υπό τη φροντίδα του, προσδιορίζεται περιεκτικά στην απόφαση Ashcroft v. Mersey Regional Health Authority

(1983)2 All E.R. 245. Συνίσταται, στη στράτευση της γνώσης και την επίδειξη της επιμέλειας που αναμένεται από πρόσωπο το οποίο κατέχει και διακηρύττει ότι κατέχει τη συγκεκριμένη δεξιότητα, . Το επίπεδο δεξιότητας, το οποίο αναμένεται από επαγγελματία ιατρό (medical practitioner), τέθηκε με την ίδια σαφήνεια από τον McNair, J. Στην Bolam v. Friern Hospital Management Committee

(1957)1 W.L.R. 582. Είναι εκείνο, της συνήθους δεξιότητας την οποία αναμένεται να έχει πρόσωπο το οποίο επαγγέλλεται και ασκεί τη συγκεκριμένη ειδικότητα. Η ορθότητα της προσέγγισης αυτής επιβεβαιώθηκε σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, που επίσης επεξηγούν το πρακτικό πεδίο εφαρμογής της. (Βλ. μεταξύ άλλων, Sideway v. Gov. of Bethlem Royal Hospital

(1985)A.C. 871, 893-894; Wilsher v. Essex A.H.A.

(1987)Q.B. 730.)» Το ζήτημα της ιατρικής αμέλειας εξετάζεται, όπως προαναφέρθηκε, στη βάση του επιπέδου του λογικού επαγγελματία. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Street on Torts 11η Έκδ.

(2003)σελ. 265: «The defendant must exhibit the degree of skill which a member of the public would expect from a person in his or her position. Pressures on him - even pressures for which he is in no way responsible - will not excuse an error on his part. Negligence is not to be equated with moral culpability or general incompetence.» Και στην επόμενη σελίδα 266 αναφέρονται τα εξής: «Errors of judgment are often the essence of professional negligence. An error of itself is not negligence. The issue in all cases is whether the error in question evidenced a failure of professional competence. The virtual immunity offered to doctors for errors of clinical judgment was firmly condemned by the House of Lords in Whitehouse v. Jordan.» Όπως μπορεί να διαπιστωθεί, το τί έκαμαν οι Εναγόμενοι 2 και 3 ήταν μόνο να διερευνήσουν την αμνησία. Πέραν τούτου, δεν εξέτασαν δεόντως τον ασθενή, δεν αξιολόγησαν ορθά τα κλινικά συμπτώματα, ιδιαίτερα το τραύμα του κάτω χείλους, ήτοι της κάτω γνάθου. Έκαμαν τις αναγκαίες εξετάσεις, ακτινολογικό έλεγχο, αλλά δεν προέβησαν σε σωστή διάγνωση. Η παράλειψη χρησιμοποίησης διαγνωστικών μέσων, όπως το MRI, που συμβάλλουν ώστε ο γιατρός να καταλήξει με ακρίβεια σε διάγνωση, αποτελεί στοιχείο αμέλειας, όπως σημειώνεται στο σύγγραμμα Medical Negligence, Michael Johns, παρ. 4-024. Εν προκειμένω, ο Ενάγοντας έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό ότι οι εν λόγω ιατροί, και ειδικότερα ο Εναγόμενος 2 ως ειδικός, απέτυχε να επιδείξει την απαιτούμενη επιμέλεια. Η ίδια διαπίστωση αφορά και τον ιατρό των Πρώτων Βοηθειών. Αν γινόταν διάγνωση, ο ασθενής θα είχε την ευκαιρία να υποβληθεί σε θεραπεία και στην χειρουργική επέμβαση άμεσα και, κατά συνέπεια, θα είχε αποφύγει την ταλαιπωρία του ενός μηνός. ΑΠΟΖΗΜΕΙΩΣΕΙΣ Ο Ενάγοντας αξιώνει το ποσό των €1.465,51- ως ειδικές αποζημιώσεις. Οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά σύμφωνα με τη νομολογία. Σύμφωνα με την πρόσφατη νομολογία όπως αποτυπώθηκε στην απόφαση Ανδρέας Χρυσοστόμου ν CYPRIALIFE LTD Πολ. Εφ. 267/08 ημερ. 18/07/2011: «Ο εφεσείων απέτυχε να αποδείξει κατά τρόπο αυστηρό τις ειδικές ζημιές που διεκδίκησε με την αγωγή του. Έχει κατ' επανάληψη τονιστεί από το Εφετείο ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά και με θετική μαρτυρία και ότι δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα αλλά πρέπει και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία. Βλ. Πίριλλος ν. Κονναρή

(2000)1(Β) ΑΑΔ 1153, Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Φούτρη

(2001)1(Β) ΑΑΔ 921 και Μεταξάκης ν. Δήμου Λευκωσίας

(2003)1 ΑΑΔ 467.» Εναπόκειται στον Ενάγοντα σε κάθε περίπτωση να αποδείξει με κατάλληλη μαρτυρία τα κονδύλια που συνιστούν ειδική ζημιά και τα οποία έχει προηγουμένως συμπεριλάβει στο δικόγραφό του. Οι ζημιές δεν είναι αρκετό να προβάλλονται στα δικόγραφα. Πρέπει να αποδεικνύονται και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία. Όπως αναφέρθηκε στην Αγγλική υπόθεση Bonham - Carter v. Hyde Park Hotel

(1948)64 T.L.R. 177 από τον Λόρδο Goddard: «Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages is for them to proof their damage; it is not enough to write down the particulars, and, so to speak, throw them at the head of the court, saying "This is what I have lost, I ask you to give me these damages" They have to prove it.» Ο Ενάγοντας έχει επισυνάψει, ως Τεκμήρια Ε, Στ και Ζ, τις σχετικές αποδείξεις που αποδεικνύουν το κονδύλι των ειδικών ζημιών. Συνεπώς, θεωρώ ότι ο Ενάγοντας έχει αποδείξει τα ποσά που αφορούν τα ιατρικά έξοδα για την χειρουργική επέμβαση €1.400-, το ποσό που αφορά την παροχή των ακτινοδιαγνωστικών εξετάσεων που του είχαν γίνει στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου σε CD €22- και το ποσό που αφορά την αγορά φαρμάκων €43,51. Όσον αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, είναι γνωστό ότι στόχος των αποζημιώσεων είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του Ενάγοντα χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα (βλ. Paraskevas (Overseas) Ltd v. Christofi

(1982)1 C.L.R 789 και Ανδρέου ν. Θεμιστοκλέους

(2004)1 Α.Α.Δ 355). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Μαυροπετρή ν. Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66, η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου. Η απόδοση αποζημιώσεων δεν πρέπει επίσης να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστον χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Lankuttis v. Νικόλα

(2002)1 Α.Α.Δ 1128 και Γεώργιος Ταμπούρα ν. Κυριακής Κολάνη, Πολιτική Έφεση 222/06, ημερ. 17.4.2008). Προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με αποζημιώσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, αλλά παρέχουν καθοδήγηση γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία (βλ. Σπύρου ν. Χ"Χαραλάμπους

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ 298 και G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού

(2003)1 Α.Α.Δ 948). Ενδεικτικά, όμως, στο σύγγραμμα του Kemp & Kemp: The Quantum of Damages, Τόμος 2ος, (έκδ. 2000), αναφέρονται στη σελ. 53011 παρ. C1-027, πίνακες με ποσά που αφορούν την γνάθο. Δεν μου διαφεύγει δε, ότι δεν τέθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι ο Ενάγοντας θα έχει, ως εκ της πιο πάνω κατάστασής του, οποιοδήποτε πρόβλημα ή περιορισμό στην ζωή του, ενώ φαίνεται να μην υπάρχουν οποιαδήποτε κατάλοιπα. Ενόψει όλων των πιο πάνω, κρίνω πως το συνολικό ποσό των €5.965,51- θα ήταν δίκαιο και εύλογο για να αποζημιώσει τον Ενάγοντα για την σωματική βλάβη που υπέστη. Ως εκ τούτου, εκδίδεται απόφαση, υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγομένων, ως ακολούθως: α) €4.500- ως γενικές αποζημιώσεις, πλέον τόκο 4% από 29/07/2014 μέχρι εξοφλήσεως. β) €1.465,51- ως ειδικές αποζημιώσεις, πλέον τόκο 4% από 29/07/2014 μέχρι εξοφλήσεως. γ) πλέον έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα των επιδικασθέντων ποσών με τόκο 4% μέχρι εξοφλήσεως. Νοείται ότι το συγκεκριμένο ποσό θα αποδοθεί στον Ενάγοντα μόνο μια φορά, παρά το γεγονός ότι η αγωγή εκκρεμεί σε σχέση με τον Γενικό Εισαγγελέα. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο