GIOVANI DEVELOPERS LTD ν. JENNIFER KATHLEEN LANGFORD κ.α., Αρ. Αγωγής: 437/13, 13/2/2015

(1)και

(3)του Συντάγματος, επί των αρχών της ίσης μεταχείρισης των διαδίκων, στο άρθρο 6 της Ε.Σ.Δ.Α., στον Ε.Κ. 1393/07, στις αρχές του κοινοδικαίου και του δικαίου της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του Στέλιου Γεωργίου που συνοδεύει την αίτηση, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων, και μπορούν να συνοψισθούν στα πιο κάτω. Κατ' αρχάς αναφέρεται στη σύμβαση πώλησης μιας κατοικίας στο δήμο Σωτήρας, από την Ενάγουσα στους Εναγόμενους 1 και 2 στην οποία καταγράφονταν οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα κάθε συμβαλλόμενου μέρους. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 ενεργώντας σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης πώλησης κατέβαλαν το 15% οι ίδιοι, ενώ το υπόλοιπο θα καταβαλλόταν από την Τράπεζα σε πέντε

(5)δόσεις, με την έκδοση πιστοποιητικού από πολιτικό μηχανικό που επιβεβαίωνε την ολοκλήρωση του κάθε σταδίου των εργασιών ανέγερσης της κατοικίας, αφού προηγουμένως εξασφαλιζόταν με υποθήκη επί του ακινήτου δάνειο. Η Ενάγουσα επέδειξε πλήρη αδιαφορία και δεν ενημέρωσε τους Εναγόμενους 1 και 2 για την πρόοδο των εργασιών ανέγερσης της κατοικίας, και της καταβολής των πέντε υπολοίπων δόσεων από την τράπεζα αλλά ούτε και τους παρουσίασε πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, όπως αναφέρεται στη σύμβαση πώλησης ούτως ώστε οι Εναγόμενοι 1 και 2 να καταβάλουν την τελική δόση και να προχωρήσουν στην επιθεώρηση και παραλαβή της κατοικίας. Είναι η θέση των Εναγομένων 1 και 2 ότι η Ενάγουσα παρέβη ουσιώδεις όρους της σύμβασης πώλησης αφού ένεκα της συμπεριφορά της δεν ήταν σε θέση να γνωρίζουν κατά πόσο η Ενάγουσα ήταν σε θέση να εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Περαιτέρω οι Εναγόμενοι ειλικρινά πίστευαν ότι εάν η Ενάγουσα προχωρούσε τις εργασίες σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης πώλησης τότε η Τράπεζα θα κατέβαλλε τις οφειλόμενες δόσεις. Επίσης η Ενάγουσα ενώ όφειλε να παραδώσει την κατοικία στις 30/11/10 παρέλειψε να πράξει τούτο και αντ' αυτού ενημερώθηκαν με επιστολή ημερομηνίας 4/1/11 ότι οι εργασίες ανέγερσης της κατοικίας δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί. Ένεκα τούτου προχώρησαν με νομικά μέτρα εναντίον του προσώπου που τους συμβούλεψε στην εν λόγω ανάπτυξη. Προς έκπληξη τους δε, αφού ουδέποτε προηγουμένως είχαν οχληθεί ή είχαν σε γνώση τους επιστολή τερματισμού, στις 21/1/14 παρέλαβαν μέσω του ταχυδρομείου ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ημερομηνίας 16/4/

1. Αμέσως ειδοποίησαν τον Michael J. Darby του ομώνυμου δικηγορικού οίκου Solicitors στην Αγγλία, ο οποίος απέστειλε επιστολή στο δικηγόρο της Ενάγουσας στις 27/1/
2. Περαιτέρω ο Darby παρέπεμψε το θέμα στον Tony Verduyn ο οποίος είναι barrister αλλά αυτός απουσίαζε σε διακοπές. Στις 18/2/14 ο Darby ενημέρωσε τους Εναγομένους 1 και 2 ότι ο Verduyn απουσίαζε σε διακοπές και συνέστησε όπως εξασφαλισθεί κάποια παράταση διοριών στη δικαστική διαδικασία στην Κύπρο μέχρι να επιστρέψει ο Verduyn στην εργασία του. Κατά τις 8/5/14 ο Darby επικοινώνησε ξανά μαζί τους και τους ενημέρωσε ότι δεν είχε ακόμα λάβει απάντηση από αυτούς στην επιστολή του ημερομηνίας 18/2/
3. Κατά ή περί τις 16/5/14 οι Εναγόμενοι 1 και 2 τον πληροφόρησαν ότι απουσίαζαν στο εξωτερικό και δεν έλαβαν οποιαδήποτε επιστολή και τον παρακάλεσαν να την ξαναστείλει κάτι που έπραξε στις 22/5/
4. Στις 4/7/14 ο Darby ενημέρωσε τους Εναγόμενους 1 και 2 ότι ο Verduyn επικοινώνησε τελικά μαζί του και τον πληροφόρησε κατόπιν μελέτης των εγγράφων της υπόθεσης ότι δεν μπορούσε να τους συμβουλεύσει. Κατά ή περί την 22/7/14 ο Darby με ηλεκτρονικό μήνυμα τους συμβουλεψε όπως άμεσα διορίσουν δικηγόρο στην Κυπριακή Δημοκρατία. Αμέσως τότε προχώρησαν στο διορισμό του δικηγόρου που υποβάλλει την υπό κρίση αίτηση, αφού προηγουμένως προέβηκε σε έρευνα στο φάκελο της υπόθεσης του Δικαστηρίου ότε και διαπιστώθηκε ότι η Ενάγουσα λανθασμένα επέδωσε κλητήριο ένταλμα αφού με το διάταγμα ημερομηνίας 19/9/13 επετρέπετο σε αυτή να επιδώσει στους Εναγομένους 1 και 2 ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος και όχι το ίδιο το κλητήριο ένταλμα. Επίσης βρήκε ότι είχε καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 28/4/14 με την οποία επισυνάπτετο επιστολή τερματισμού την οποία αρνούνται οι Εναγόμενοι 1 και 2 ότι παρέλαβαν. Τέλος αναφέρεται ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 προτίθενται να προβούν σε ανταπαίτηση για να διεκδικήσουν επιστροφή του ποσού που κατέβαλαν ως προκαταβολή και αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης. Ως εκ των άνω ο ομνύων ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 έχουν καλή υπεράσπιση καθώς και ότι υπάρχει εύλογη αιτία που δεν καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης και επομένως το Δικαστήριο πρέπει να παραμερίσει την απόφαση ημερομηνίας 30/5/
5. Η Ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στις 10/12/14 με την οποία προβάλλονται έξι

(6)λόγοι ένστασης, η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αντώνη Αντωνίου, υπαλλήλου και δεόντως εξουσιοδοτημένου της Ενάγουσας. Η ένσταση βασίζεται στη Δ.48 Θ.1-4 και 9(h), Δ.17 Θ.10, Δ.33 Θ.5, Δ.26 Θ.2-10, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης σε συντομία είναι οι ακόλουθοι. Η αίτηση είναι παράτυπη και καταχρηστική, οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν αποκάλυψαν καλή υπεράσπιση με όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, δεν δικαιολόγησαν την μη εμφάνιση τους αφού παραδέχονται ότι παρέλαβαν την αγωγή στις 21/1/14 και καταχώρησαν την υπό εξέταση αίτηση στις 30/10/14 αλλά απεναντίας αναδεικνύεται καθυστέρηση τέτοια η οποία είναι ασυγχώρητη σε βαθμό περιφρόνησης του Δικαστηρίου, η απόφαση εκδόθηκε νομότυπα και σύμφωνα με τον Ε.Κ. 1393/07 και δεν θα πρέπει η Ενάγουσα να στερηθεί των ευεργετημάτων που της παρέχει η απόφαση. Με την ένορκη δήλωση αναπτύσσονται σε έκταση οι λόγοι ένστασης και δεν χρειάζεται να επαναληφθούν. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι η Ενάγουσα αρνείται ότι παραβίασε ουσιώδεις όρους της σύμβασης πώλησης αλλά απεναντίας προχώρησε στην ολοκλήρωση της κατοικίας την οποία ετοίμασε προς παράδοση. Επίσης απορρίπτεται η θέση ότι λανθασμένα επιδόθηκε το κλητήριο ένταλμα αφού όπως υποδεικνύει η νομολογία σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να επιδίδεται το κλητήριο ένταλμα που είναι το έγγραφο με το οποίο αρχίζει μια δικαστική διαδικασία με βάση το Κυπριακό Δίκαιο και όχι η ειδοποίηση του. Εν πάση περιπτώσει τόσο για την έκδοση ερήμην απόφασης όσο και για την εκτέλεση της απαιτείται όπως το Δικαστήριο ικανοποιηθεί, σε κάθε περίπτωση, ότι επιδόθηκε στον Εναγόμενο έγγραφο με το οποίο αρχίζει η δικαστική διαδικασία. Οι δικηγόροι με τις αγορεύσεις τους ουσιαστικά επανέλαβαν όσα καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση αντίστοιχα με επίκληση σχετικής επιχειρηματολογίας που βασίζεται σε νομολογία όπως έκαστος εξ αυτών αντιλαμβάνεται αυτή. Η απόφαση, της οποίας επιδιώκεται ο παραμερισμός της, εξεδόθη δυνάμει της Δ.17, λόγω έλλειψης καταχώρισης σημειώματος εμφανίσεως εκ μέρους του Εναγομένου 1 - Αιτητή. Σύμφωνα με την Δ.17 Θ.10, απόφαση που λαμβάνεται κατ' αυτόν τον τρόπο δύναται να παραμεριστεί. Η Δ.17 Θ.10 έχει ως ακολούθως: "Where judgment is entered pursuant to any of the preceding rules of this order, it shall be lawful for the court in a proper case to set aside or vary such judgment upon such terms as may be just." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Όπου εκδίδεται απόφαση σύμφωνα με τους προηγούμενους κανονισμούς αυτής της διαταγής, θα είναι νόμιμο για το Δικαστήριο στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή διαφοροποιήσει τέτοια απόφαση με τέτοιους όρους που ήθελαν φανεί δίκαιοι." Το Ανώτατο Δικαστήριο έχοντας ως κατευθυντήρια υπόθεση την κλασική υπόθεση Evans v. Bartlam, 1937 2 ALL E.R. 646 καθόρισε τις αρχές που το Δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας όταν εξετάζει αίτηση για παραμερισμό απόφασης. Έκτοτε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου επαναλήφθηκαν και επαναβεβαιώθηκαν οι ίδιες αρχές που υιοθετήθηκαν με βάση την Evans πιο πάνω. Πρωταρχικής σημασίας είναι (α) η αποκάλυψη ή εκ πρώτης όψεως βάσιμης υπεράσπισης και (β) η εξήγηση για τη μη εμφάνιση του Εναγομένου (βλ. υποθέσεις Ioannis Kotsapas and sons Ltd v. Titan Construction and Engineering Company

(1967)1 CLR 317, Φυλακτού v. Μιχαήλ

(1982)1 Α.Α.Δ. 204, Mine and Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Ζήνων Μερκής v. Yiannoukas Holiday Ltd and another

(1994)1 A.A.Δ. 736, Vica Pica Disco Ltd κ.α. v. Happy Street Disco Ltd

(1997)1 (A) Α.Α.Δ. 28, Ανδρέας Κλεάνθους v. Tradex Ltd

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 988, Μαρία Γιώργαινα Λευκίδου v. Άριστου Κανναουρίδη

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 528, Κάτια Χριστοφόρου κ.α. v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 86, Χατζηνικολάου v. Τράπεζα Κύπρου Λτδ

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1179, Bush v. Γιάννη

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1342, ΣΠΕ Παλλουριώτισας v. Αρτέμη

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1762, Καλλής v. Alpha Bank

(2002)1 (Β) Α.Α.Δ. 793, Alpha Bank Ltd v. Στεφάνου

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1101, Salamis Ltd v. Bata Ltd

(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1767, Τεγκεράκης ν. Δήμος Λευκωσίας

(2005)1 (Α) Α.Α.Δ. 289, Orams v. Αποστολίδης

(2006)1 Α.Α.Δ. 140, Καψού v. Alpha Bank

(2008)1 Α.Α.Δ. 1135, Παρασκευόπουλος v. Παρασκευόπουλου

(2009)1 Α.Α.Δ. 502, Νέμιτσας v. Chaparian

(2011)1 Α.Α.Δ. 806, Δωρίτης v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ

(2012)1 Α.Α.Δ. 314, Morris v. Saratoga Swimming Pools Ltd (αρ. 1)

(2012)1 Α.Α.Δ. 647. Στην υπόθεση Μερκή ν. Yiannoukas, πιο πάνω, στις σελίδες 748 και 749 συνόψισαν το σκεπτικό της υπόθεσης Evans v. Bartlam, ανωτέρω, ως ακολούθως: «

(1)Η αίτηση για παραμερισμό αποφάσεως είναι θέμα το οποίο εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και πρωταρχικής σημασίας είναι το κατά πόσο ο αιτητής έχει πράγματι καλή υπεράσπιση.

(2)Ο αιτητής πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι υπάρχει πράγματι σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο και άφησε να εκδοθεί απόφαση εναντίον του.

(3)Το Δικαστήριο δεν πρέπει να προχωρήσει ως θα έπραττε αν εκδίκαζε την υπόθεση και να αποφασίσει ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει υπεράσπιση.

(4)Το βάρος της απόδειξης είναι σίγουρα πάνω στον αιτητή, αλλά όχι για ν΄ αποδείξει την υπεράσπιση, απλώς για να δείξει στο Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση πάνω στην ουσία της υπόθεσης.

(5)Σχετικά με τη μαρτυρία την οποία πρέπει να προσκομίσει ο αιτητής για να αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση επί της ουσίας της υπόθεση, και ότι υπήρχε σοβαρός και εύλογος λόγος που δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, αυτή πρέπει να είναι υπό τη μορφή ενόρκων δηλώσεων και οποιασδήποτε άλλης έγγραφης μαρτυρίας, συνημμένης στις ενόρκους δηλώσεις. Δεν προσκομίζεται οποιαδήποτε άλλη προφορική μαρτυρία. Οι διάδικοι όμως έχουν το δικαίωμα να αντεξετάσουν οποιονδήποτε ομνύοντα επί της ένορκης δήλωσής του, αφού δώσουν τη σχετική ειδοποίηση σύμφωνα με τους Κανόνες της Πολιτικής Δικονομίας.» Στην υπόθεση Πατούρη ν. Hellenic Bank Ltd,

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2118, 2123, ειπώθηκαν τα πιο κάτω: "Καθιερωμένες μπορεί να θεωρηθούν οι αρχές που διέπουν και προσμετρούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σ΄ αυτό το πεδίο. Απαραίτητη είναι η επεξήγηση των λόγων για τη μη εμφάνιση του Εναγομένου και η αποκάλυψη συζητήσιμης ή εκ πρώτης όψεως βάσιμης υπεράσπισης." Επίσης λέχθηκαν και τα εξής: "Ενέχει δυνητικά το στοιχείο της πειστικότητας υπεράσπιση η οποία είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστούν συζητήσιμη. Εφόσον η προβαλλόμενη υπεράσπιση έχει αυτά τα στοιχεία καθίσταται συζητήσιμη. Όπου ελλείπει η αναγκαία θεμελίωση, η αίτηση απορρίπτεται." Στην υπόθεση Phylactou and others v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, 210, λέχθηκε ότι κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο θα πρέπει να επιτύχει εξισορρόπηση μεταξύ δύο θεμελιωδών αρχών. Την ανάγκη από τη μια να διατηρηθεί το δικαίωμα των διαδίκων να ακουστούν και από την άλλη την ανάγκη εξασφάλισης της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης. Τούτο επαναλήφθηκε στην υπόθεση Αντρέας Ιωάννου ν. Σκάφος Veronica

(2003)1 (A) Α.Α.Δ. 437. ΜΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ Σε σχέση με το ζήτημα της δικαιολόγησης της μη εμφάνισης, στην υπόθεση Μilouca Motor Trading Ltd v. Χρ. Κούρτη,

(1997)1 Α.Α.Δ. 941 ειπώθηκε ότι η αίτηση παραμερισμού μπορεί να απορριφθεί παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον ο εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία στην αγωγή, η οποία ισοδυναμεί με μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας (βλ. Mine and Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Ελένη Ιακώβου κ.α.

(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 457 και Γιωργαλλίδης ν. Ταπελλογραφεία Κώστας Παύλου & Σια Λτδ

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1101, Alkadia, ανωτέρω, Καλλής v. Alpha Bank Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 793, Ευάνθης v. Δημάδη

(2004)1 Α.Α.Δ. 1822, Αργυρού v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(2006)1 Α.Α.Δ. 816, Cyber Group Ltd κ.ά. v. Κολιά

(2007)1 Α.Α.Δ. 614, Zehil v. Roberts

(2009)1 Α.Α.Δ. 678). Αρχίζοντας από τη θέση των Εναγομένων 1 και 2 ότι υπάρχει κακή επίδοση καθότι δεν επιδόθηκε η ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος αλλά το ίδιο το κλητήριο ένταλμα κατά παράβαση του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19/9/13, διαπιστώνεται ότι πράγματι το Δικαστήριο διέταξε όπως επιδοθεί η ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος όπως ζητείτο με το αιτητικό (Α) της αίτησης. Αν και δεν αμφισβητείται ότι είναι το κλητήριο ένταλμα που επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1 και 2, διεξήλθα των εγγράφων που βρίσκονται στον φάκελο του Δικαστηρίου και επισυνάπτονται με το παράρτημα 1 του Ε.Κ. 1393/07 που είναι η βεβαίωση επίδοσης, και δεν εντόπισα ειδοποίηση κλητηρίου εντάλματος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και όχι της ειδοποίησης του αποτελεί παράβαση του διατάγματος. Σε σχέση δε με το κατά πόσο πρέπει να επιδίδεται το κλητήριο ένταλμα ή η ειδοποίηση κλητηρίου εντάλματος, υπάρχουν δύο αντικρουόμενες αποφάσεις. Στην υπόθεση V.K.C. Quality Investments Ltd v. Shammusi-Deen Alabi, Shitta Bey, Πολιτική Έφεση 113/12, ημερομηνίας 4/3/14, με αναφορά και στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Si Senh Dau κ.ά., Πολιτική Έφεση Ε23/13 κ.ά. ημερ. 13/9/13, αποφασίστηκε ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι έπρεπε να γίνει επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος. Η θέσπιση του Ε.Κ. 1393/07 σκοπό έχει την διευκόλυνση, όπως άλλωστε και οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας της Κύπρου που ομολογουμένως χρίζουν εκσυγχρονισμού, διαβίβασης δικαστικών εγγράφων στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο εφόσον το περιεχόμενο των εγγράφων που παραλήφθηκαν συμπίπτει με αυτά που στάληκαν έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η καλύτερη και ταχύτερη διαβίβαση. Θεώρησε δε ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο προσέγγισε το θέμα τυπολατρικά και περιοριστικά, αγνοώντας το φιλελεύθερο πνεύμα του Ε.Κ. 1393/07. Όμως επτά μήνες αργότερα στην υπόθεση Consortia Europe Ltd v. Fregata Holdings Ltd, Πολιτική ΄Εφεση 387/11, ημερομηνίας 17/10/14 η πλειοψηφία του Εφετείου, χωρίς να κάνει αναφορά στην V.K.C. ούτε στην Alpha Bank, ανωτέρω, αναλύοντας τις σχετικές διατάξεις για επίδοση καθώς και το άρθρο 19 του Ε.Κ. 1393/07 και την Δ.6 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας της Κύπρου, με επίκλιση κυπριακής, αγγλικής και του Δ.Ε.Ε. νομολογία, τονίζοντας, ως προεξάρχον στοιχείο, το δικαίωμα άμυνας του οφειλέτη που καθιερώνει το άρθρο 19 του Ε.Κ. 1393/07 και ότι η μη συμμόρφωση με την Δ.6 Θ.6 προσβάλλει ή αφαιρεί από αυτό το δικαίωμα, αποφάσισε τον παραμερισμό της πρωτόδικης απόφασης που αποφάσισε αντίθετα, και έκρινε την αίτηση επιτυχούσα. Κατά συνέπεια η αίτηση επιτυγχάνει. Για πληρότητα όμως της απόφασης το Δικαστήριο θα προχωρήσει και θα εξετάσει και τα άλλα θέματα. Όσον αφορά το θέμα κατά πόσο οι Εναγόμενοι 1 και 2 έχουν αποκαλύψει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση έχοντας υπόψη την επιστολή ημερομηνίας 4/1/11 της Ενάγουσας προς τους Εναγομένους 1 και 2, Τεκμήριο 3 στην αίτηση, με την οποία τους πληροφορούσε ότι η κατοικία δεν είχε ολοκληρωθεί αν και προβλέπετο ότι η κατοικία θα έπρεπε να είχε παραδοθεί στις 30/11/10, κρίνω ότι ο ισχυρισμός των Εναγομένων 1 και 2 για παραβίαση της σύμβασης πώλησης, στο βαθμό που τώρα εξετάζεται, αποκαλύπτει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση. Σε σχέση με την μη εμφάνιση τους, η δικαιολογία που προβάλλεται, ως αυτή καταγράφηκε, δεν μπορεί να βρει έρεισμα αφού αν και παρέλαβαν έγκαιρα το κλητήριο ένταλμα και τα άλλα έγγραφα, ενώ έπρεπε να αποταθούν σε δικηγόρο στην Κύπρο, όπως στο τέλος έπραξαν, αποτάθηκαν σε δικηγόρο στην Αγγλία που άφησε τόσο αυτός όσο και οι Εναγόμενοι 1 και 2 να παρέλθει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα από την επίδοση σε αυτούς μέχρι την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, η οποία είναι ασυγχώρητη σε βαθμό περιφρόνησης του Δικαστηρίου, που γι' αυτό το λόγο η υπό κρίση αίτηση θα απορρίπτετο. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω η αίτηση επιτυγχάνει. Κατά συνέπεια, εκδίδεται διάταγμα παραμερισμού της απόφασης ημερομηνίας 30/5/14 πλέον €1200 έξοδα συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 - Αιτητών και εναντίον της Ενάγουσας - Καθ' ης η Αίτηση. (Υπ.) ........... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο