Επί τοις αφορώσι τον ΦΛΟΥΡΗ ΦΛΟΥΡΚΑ, Αρ. Αιτ: 49/14, 9/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2015:A18 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αιτ: 49/14 Σε ότι αφορά τον περί Πτωχεύσεως Νόμο Επί τοις αφορώσι τον ΦΛΟΥΡΗ ΦΛΟΥΡΚΑ, από το Παραλίμνι Αίτηση ημερομηνίας 13/11/2014 για ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 09 Φεβρουαρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές: κ. Γ. Πιττάτζης με κ. Μαρκουλλή (για ν' ακούσει απόφαση κ. Μαρκουλλής). Για Καθ' ου η αίτηση: κ. Φλωρίδης (για ν' ακούσει απόφαση κ. Σκορδής). Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την Αίτησή του, ημερομηνίας 13/11/2014, ο Αιτητής- Χρεώστης ζήτησε διάταγμα που να ακυρώνει ή και να παραμερίζει την Πτωχευτική Ειδοποίηση, η οποία είχε εκδοθεί εναντίον του. Η Αίτηση βασίστηκε στα άρθρα 3, 4, 5 και 6 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, στους Κανονισμούς 16, 38, 39, 40 και 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, καθώς και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 θ.1, 2 και
- Υποστηρίχθηκε, η Αίτηση για παραμερισμό, από την Ένορκη Δήλωση του Φλουρή Φλουρκά, Χρεώστη. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, η Πτωχευτική Ειδοποίηση 49/14, Ε.Δ. Αμμοχώστου, του είχε επιδοθεί στις 15/10/
- Ζητά την ακύρωση της συγκεκριμένης Ειδοποίησης Πτώχευσης για οκτώ λόγους. Συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι δεν δόθηκε άδεια από το Δικαστήριο για την έκδοση της Πτωχευτικής Ειδοποίησης, ότι το ποσό της δικαστικής απόφασης αποτέλεσε το αντικείμενο διαπραγματεύσεων, οι οποίες οδήγησαν στην συμφωνία ημερομηνίας 23/03/2014 και στην οποία είχε γίνει ευρύτερος συμβιβασμός και διευθέτηση των διαφορών των μερών, με κάποια ανταλλάγματα. Μεταξύ των ανταλλαγμάτων αυτών και η παράδοση της κατοχής των υποστατικών. Λόγω του ότι με την συμφωνία είχαν διευθετηθεί όλες οι διαφορές μεταξύ των μερών, συμπεριλαμβανομένης και της αγωγής από την οποία έχει προκύψει το εξ αποφάσεως χρέος στο οποίο στηρίχθηκε η Ειδοποίηση Πτώχευσης εισηγείται ότι η δικαστική απόφαση από την οποία προέκυψε η Πτωχευτική Ειδοποίηση υποκαταστάθηκε και απορροφήθηκε και διευθετήθηκε από την συμφωνία, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της Αγωγής Αρ. 1292/
- Η πλευρά του Πιστωτή-Καθ' ου η αίτηση καταχώρισε Ένσταση, στην οποία κατέγραψε πέντε λόγους γιατί η συγκεκριμένη αίτηση του Χρεώστη δεν θα έπρεπε να γίνει αποδεκτή. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ήταν οι ακόλουθοι: Ότι η αίτηση του Χρεώστη είναι κατά νόμο και ουσία αβάσιμη, ότι ο Χρεώστης έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης και η αίτηση είναι άνευ αντικειμένου, ότι δεν αποτελεί ούτε κατάχρηση διαδικασίας αλλά δεν είναι ούτε εκδικητική, ότι οι λόγοι παραμερισμού δεν ευσταθούν και ότι το αιτούμενο ποσό είναι άμεσα πληρωτέο. Η Ένσταση βασίστηκε στα άρθρα 2, 3, 4, 87, 88 και 93 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, στους Κανονισμούς 2, 3, 4, 18, 38, 39, 40, 41 και 42 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών και επί των γενικών και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε αναφορικά με τα γεγονότα από την ένορκη δήλωση του Πιστωτή, κ. Ανδρέα Παναγιώτου. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, η ειδοποίηση πτώχευσης έχει συντελεστεί δυνάμει των προνοιών του Νόμου αφού παρήλθαν οι επτά μέρες χωρίς την λήψη οποιονδήποτε μέτρων και η προθεσμία συντέλεσης της πράξης πτώχευσης δεν είχε ανασταλεί. Σε σχέση με την χρονολογική σειρά των πραγμάτων ανέφερε ότι η Πτωχευτική Ειδοποίηση είχε καταχωριστεί στις 09/09/2014 και είχε επιδοθεί στον Χρεώστη, Φλουρή Φλουρκά, στις 15/10/2014, ενώ η αίτηση για ακύρωση είχε καταχωριστεί στις 13/11/
- Σε σχέση με την νομική πτυχή, υποστήριξε ο ομνύοντας ότι η καταχώριση της αίτησης για ακύρωση της πράξης πτώχευσης δεν αναστέλλει την συντέλεση της πράξης πτώχευσης και ο Χρεώστης όφειλε μέχρι τις 21/10/2014 να συμμορφωθεί, πράγμα το οποίο δεν έπραξε, αλλά ούτε και είχε εξασφαλίσει παράταση της προθεσμίας διάπραξης της πράξης πτώχευσης. Λόγω του ότι η πράξη πτώχευσης έχει συντελεστεί, ο ίδιος έχει καταχωρίσει την Αίτηση Πτώχευσης 20/
- Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του Χρεώστη, ο Πιστωτής-Καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι έχουν τηρηθεί όλες οι νομοθετικές πρόνοιες για την έκδοση της ειδοποίηση πτώχευσης. Παραδέχεται ότι είχε υπογραφτεί συμφωνία στην οποία καθορίστηκε το συνολικό οφειλόμενο ποσό, το οποίο προέκυπτε από δικαστικές αποφάσεις αλλά και από άλλα, καθώς και ο τρόπος αποπληρωμής του. Η απόφαση στην Αγωγή Αρ. 1335/12 ήταν άμεσα εκτελεστή και αυτό που είχε αποφασιστεί στην συγκεκριμένη συμφωνία ήταν ο τρόπος αποπληρωμής της. Η συγκεκριμένη συμφωνία είχε επιτευχθεί μετά από έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας «Φλουρής Φλουρκάς (Επιχειρήσεις) ΛΤΔ» και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η Αίτηση Πτώχευσης 39/13 εναντίον του Φλουρή Φλουρκά. Παραδέχεται επίσης την παράδοση των υποστατικών, τα οποία τελούσαν υπό την κατοχή της εταιρείας «Φλουρής Φλουρκάς (Επιχειρήσεις) ΛΤΔ». Όμως, οι συμβαλλόμενοι δεν τήρησαν τους όρους της συμφωνίας και το καθορισθέν χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής και γι' αυτό ο ίδιος είχε τερματίσει την συμφωνία και είχε καταχωρίσει την Αγωγή Αρ. 1292/14, Ε. Δ. Αμμοχώστου. Καταλήγει ότι το Δικαστήριο θα πρέπει ν' απορρίψει την υπό κρίση αίτηση. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, τόσο ο συνήγορος του Χρεώστη όσο και η συνήγορος του Πιστωτή, περιορίστηκαν σε αγορεύσεις. Δεν προσκόμισαν οποιαδήποτε μαρτυρία και δεν ζήτησαν να αντεξετάσουν οποιονδήποτε από τους ομνύοντες. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Ότι έχει λεχθεί καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Κλήθηκαν και οι δυο συνήγοροι για να τοποθετηθούν σε σχέση με το κατά πόσο η νέα συμφωνία στην οποία είχαν καταλήξει και οι δυο πλευρές, στις 23/03/2014, επέφερε αλλαγή και/ή τροποποίηση στην μεταξύ τους σχέση και κατά πόσο ουσιαστικά καταργούσε το νομικό υπόβαθρο της εκδοθείσας απόφασης στην Αγωγή Αρ. 1335/12, η οποία είχε αποτελέσει την βάση της έκδοσης της Πτωχευτικής Ειδοποίησης 49/14, πλην όμως είχε συμπεριληφθεί τόσο στην συμφωνία αλλά και στην νέα αγωγή η οποία είχε καταχωριστεί, ήτοι την Αγωγή Αρ. 1292/
- Ο κ. Φλωρίδης ισχυρίστηκε ότι δεν επηρεαζόταν από τα γεγονότα αυτά η υπόσταση της Πτωχευτικής Ειδοποίησης 49/14, ενώ ο κ. Μαρκουλλής είχε αντίθετη άποψη. Αυτό που διαπιστώνεται από το Δικαστήριο είναι ότι πράγματι το οφειλόμενο ποσό από την εκδοθείσα απόφαση στην Αγωγή Αρ. 1335/12 είχε συμπεριληφθεί στην συμφωνία ημερομηνίας 23/03/2014 με την οποία είχαν καθορισθεί οι εκατέρωθεν υποχρεώσεις των εμπλεκομένων στην ολότητά τους. Σε σχέση με την παραβίαση της εφαρμογής της συγκεκριμένης συμφωνίας ημερομηνίας 23/03/2014 έχει καταχωριστεί η Αγωγή Αρ. 1292/14, η οποία εκκρεμεί. Αναφορά μπορεί να γίνει στην παράγραφο 13 του Κλητηρίου Εντάλματος της Αγωγής Αρ. 1292/14, στην οποία καταγράφεται ότι έχει πληρωθεί ένα μέρος, ήτοι το ποσό των €16.250-, δυνάμει της συμφωνίας και επειδή δεν είχε πληρωθεί το προβλεπόμενο, από την συμφωνία της 23/03/2014, είχε εγερθεί η συγκεκριμένη αγωγή. Των πιο πάνω διαπιστωθέντων θα πρέπει να εξεταστεί η νομική πτυχή των εκατέρωθεν ισχυρισμών σε συνάρτηση με τα γεγονότα όπως αποκαλύφθηκαν. Οφειλέτης στον οποίο επιδίδεται Ειδοποίηση Πτώχευσης όταν επιθυμεί να επιτύχει την ανακοπή της τέλεσης της πράξης πτώχευσης δύναται δικονομικά να κινηθεί με δύο τρόπους. Οι δύο περιπτώσεις προνοούνται και ρυθμίζονται από το άρθρο 3
(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5, η πρώτη και από τους Κ.40
(2)και 41 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, η δεύτερη. Οι Κανονισμοί 40
(2)και 41 των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών προνοούν τα ακόλουθα: «40
(2)Τhere shall also be indorsed an intimation to the debtor that if he has a counterclaim, set-off, or cross demand which equals or exceeds the amount of the judgment debt or sum ordered to the paid, and which he could not have set up in the action or proceedings in which the judgment or order was obtained, he must within the time specified in the notice file an affidavit to that effect with the Registrar. Such affidavit shall be indorsed with an address within the town in which the registry of the Court is situated at which notices to the doctor may be left by the Registrar.
- The filing of such affidavit shall operate as an application to set aside the bankruptcy notice, and thereupon the Registrar shall fix a day for hearing such application, and not less than three days before the day so fixed shall give notice thereof both to the debtor and the creditor at the addresses given by them under rule
- If the application cannot be heard until after the expiration of the time specified in the bankruptcy notice as the day on which the act of bankruptcy will be complete, the Court shall extend the time, and no act of bankruptcy shall be deemed to have been committed under the notice until the application has been heard and determined». Το πρώτο θέμα που το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει, προτού υπεισέρθει στην ουσία της Αίτησης, είναι η θέση που προβλήθηκε από τον Πιστωτή-Καθ' ου η αίτηση ότι η Αίτηση Παραμερισμού καταχωρίστηκε καθυστερημένα και γι' αυτό το λόγο θα πρέπει να απορριφθεί γιατί έχει συντελεστεί η πράξη πτώχευσης. Σε ό,τι αφορά το θέμα του τύπου της αίτησης παραμερισμού που έχει επιλεγεί, δηλαδή όχι καταχώρηση ένορκης δήλωσης η οποία επενεργεί ως Αίτηση παραμερισμού σύμφωνα με την νομολογία και τον Κανονισμό 40 των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών, αλλά την καταχώρηση αίτησης για παραμερισμό η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, αναφέρω ότι σύμφωνα με τη νομολογία, παραπέμπω σχετικά στις υποθέσεις Re Costas Louca
(1986)2 J.S.C. 365, Λάρκος ν. Κατσιαρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 1694, Λαϊκή Τράπεζα Λτδ ν. Δημήτρη Δημητρίου
(2008)1 Α.Α.Δ. 425, όπως και τις παλαιότερες αγγλικές υποθέσεις, Re Howes,
(1982)2 Q.B628, Re H.B.
(2)1904 1 K.B. 94, In Re a Debtor (No.30) of 1956, ex parte The Debtor v.Harman
(1957)2 All ER 216, αλλά και στο Σύγγραμμα Williams and Muir Hunter «The Law and Practice in Bankruptcy», 19η έκδοση, σελίδα 38, είναι σαφές ότι στην περίπτωση που ο Οφειλέτης επιθυμεί να εγείρει οποιοδήποτε άλλο θέμα πέραν των αναφερόμενων στο Άρθρο 3
(1)(g) του Κεφ. 5 που σχετίζονται με ανταπαίτηση, ανταξίωση ή συμβιβασμό τότε θα πρέπει να καταχωρηθεί ειδική προς τούτο αίτηση, δηλαδή αίτηση για ακύρωση και όχι η επιδίωξη ακύρωσης της Ειδοποίησης Πτώχευσης με την ένορκη δήλωση που προβλέπεται στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς. Μάλιστα, σε τέτοια περίπτωση η προθεσμία των επτά ημερών μέσα στην οποία πρέπει να καταχωρηθεί η ένορκη δήλωση η οποία επενεργεί ως μέτρο ακύρωσης δεν ισχύει. Σχετική είναι η υπόθεση In Re Costas Louca (ανωτέρω) και Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd
(2006)1 Α.Α.Δ. 788. Στο Σύγγραμμα Williams and Muir Hunter «The Law and Practice in Bankruptcy», 19η έκδοση, σελίδα 38, καταγράφονται τα ακόλουθα: «The debtor may apply by motion (i.e. not by the affidavit procedure of B.R. 139) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity, bad service, payment (or quare legal tender) of the debt etc., the time limit of seven days now fixed by B.R. 138 does not apply to such applications.» Αναφορά όμως πρέπει να γίνει και στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Λαϊκή Τράπεζα ν. Δημήτρη Δημητρίου
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 425 και συγκεκριμένα στη σελίδα 430, στην οποία καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Σχετική επί του προκειμένου είναι και η απόφαση του Ναθαναήλ Π.Ε.Δ., (όπως ήταν τότε) στην υπόθεση Αναφορικά με τον Κύπρο Καραβιώτη, Πτωχευτική Ειδοποίηση Αρ.1805/06, ημερομηνίας 21.5.07, στην οποία με έχει παραπέμψει ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 5 της απόφασης: « ... όπου ο χρεώστης επιθυμεί να εγείρει οποιοδήποτε άλλο θέμα, πέραν των αναφερομένων στο άρθρο 3
(1)(g) του Κεφ.5, που σχετίζονται με ανταπαίτηση, ανταξίωση ή συμψηφισμό, όπως εξόφληση ή αναστολή, τότε είναι δυνατό να καταχωρίσει ειδική προς τούτο αίτηση, δηλαδή αίτηση προς ακύρωση, οπότε και η προθεσμία των τριών ημερών μέσα στην οποία πρέπει να καταχωρίσει ένορκη δήλωση, η οποία επενεργεί ως μέτρο ακύρωσης, δεν ισχύει. Σχετικές είναι οι υποθέσεις In re Costas Louca
(1987)2 J.S.C 428 και Ζήνων Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd, Πολ. Εφ. Αρ. 131/05, ημερ. 8.9.06, καθώς και οι αναφορές στα συγγράμματα των O. Griffiths: The Law Relating to Bankruptcy, 8η έκδ., σελ. 14-15 και Williams on Bankruptcy, 18η εκδ. σελ. 44.» Στην ίδια γραμμή είναι και δύο αποφάσεις του Φωτίου, Π.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) στις υποθέσεις Αναφορικά με την Ξένια Σπανού, Ειδοποίηση Πτώχευσης Αρ. 557/01, Ε.Δ. Λ/σίας, ημερομηνίας 2.8.01 και Αναφορικά με τον Αντώνη Βαγιανό, Ειδοποίηση Πτώχευσης Αρ. 425/03, Ε.Δ. Λ/κας, ημερομηνίας 5.3.2004. Το σκεπτικό των πιο πάνω αποφάσεων μάς βρίσκει απόλυτα σύμφωνους.» (Βλ. επίσης Μιχαλάκης Αλωνεύτη v. ALPHA BANK LTD
(2010)1 (Α) Α.Α.Δ. 475 στη σελίδα 483.) Με όλο τον σεβασμό προς τις αποφάσεις των αδελφών Δικαστών Δαυίδ, Α.Ε.Δ. και Λοΐζου, Ε.Δ., στις οποίες με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση-Πιστωτή, θεωρώ καθήκον μου να ακολουθήσω το σκεπτικό της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Λαϊκή Τράπεζα ν. Δημήτρη Δημητρίου (ανωτέρω) και της Μιχαλάκης Αλωνεύτη v. ALPHA BANK LTD (ανωτέρω), με το οποίο εν πάση περιπτώσει συμφωνώ. Οπόταν, καταλήγω ότι ο περιορισμός των επτά ημερών δεν ισχύει στην περίπτωση καταχώρισης αίτησης για ακύρωση της έκδοσης πτωχευτικής ειδοποίησης. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να γίνει αναφορά στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Μιχαλάκης Αλωνεύτη v. ALPHA BANK LTD, στη σελίδα 481, το οποίο εφαρμόζεται πλήρως στα υπό κρίση γεγονότα: «Ως αναφέρεται στα σχετικά συγγράμματα, μια συμφωνία που στόχο έχει τη μη εφαρμογή ή εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης, θα αποτρέψει την έκδοση της ειδοποίησης πτώχευσης εφόσον, έστω εκ των υστέρων, ο πιστωτής αποδέχεται μια διαφοροποιημένη κατάσταση πραγμάτων ή ένα διαφορετικό χρονικό πρόγραμμα αποπληρωμής από αυτό που αρχικώς αναφέρει η απόφαση ή όπου γενικώς διαφοροποιούνται τα όποια συμφωνηθέντα. Όπου, για παράδειγμα, ο πιστωτής αποδέχεται ένα γραμμάτιο ή μια συναλλαγματική για το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους (Re: A Debtor [1908]) ή όπου συμφωνείται να μην ενεργοποιηθεί μια εξασφάλιση μέχρι την έλευση κάποιου μελλοντικού χρόνου (Re: Smith, ex parte Durban [1903]), τότε δεν είναι ταυτόχρονα ανεκτή η εκ μέρους του πιστωτή προώθηση πτωχευτικής ειδοποίησης. Τα πιο πάνω αναφέρονται στο σύγγραμμα του O. Griffiths: The law relating to Bankruptcy 8η έκδ. σελ. 16. Ακόμη όμως και όπου έχει όντως συμφωνηθεί η διαφοροποίηση των όρων αναστολής, η εκ μέρους του χρεώστη μεταγενέστερη υπαναχώρηση, ενεργοποιεί το αρχικό εξ αποφάσεως χρέος στο σύνολο του ή στο ποσό που απέμεινε, εφόσον δεν έχει τηρηθεί η τροποποιημένη συμφωνία». Στην υπό συζήτηση περίπτωση, είναι φανερό ότι ο Πιστωτής- Καθ' ου η αίτηση προέβη σε μια άλλη συμφωνία με τον Χρεώστη και με αυτό τον τρόπο αποδέχθηκε μια διαφοροποιημένη κατάσταση πραγμάτων και ένα διαφορετικό χρονικό πρόγραμμα αποπληρωμής. Και ενώ η απόφαση στην Αγωγή Αρ. 1335/12 ήταν άμεσα εκτελεστή ο ίδιος την κατέστησε ανενεργή λόγω μεταγενέστερης συμφωνίας στην οποία καθοριζόταν ο χρόνος και ο τρόπος αποπληρωμής. Οπόταν, δεν μπορεί να επικαλείται αυτά που ο ίδιος έχει παραχωρήσει, οικειοθελώς, σε μια εφ' όλης της ύλης συμφωνία αναφορικά με τις οφειλές του Χρεώστη, όπως και ο ίδιος παραδέχεται, για να εκδώσει πτωχευτική ειδοποίηση. Στην υπό κρίση περίπτωση, θα μπορούσε η κατ' ισχυρισμό υπαναχώρηση του Χρεώστη να ενεργοποιήσει το αρχικό εξ αποφάσεως χρέος μόνο στην περίπτωση που δεν καταχωρείτο η Αγ. Αρ. 1292/14, στην οποία το οφειλόμενο ποσό δυνάμει της Αγ. Αρ. 1335/12 συνιστούσε βάση της αγωγής και είχε ενσωματωθεί. Συνεπακόλουθα, δεν θα μπορούσε να είχε εκδοθεί η Ειδοποίηση Πτώχευσης λόγω ακριβώς αυτής τούτης της ενσωμάτωσης του εξ αποφάσεως χρέους σε μια νέα συμφωνία που διέπεται από διαφορετικούς όρους, οι οποίοι προφανώς κατάργησαν την προηγούμενη και αποτελούν το αντικείμενο νέας αγωγής. Τελειώνοντας, θα πρέπει να γίνει αναφορά στο γεγονός ότι η πτωχευτική διαδικασία δεν είναι διαδικασία εκτέλεσης μιας απόφασης, ούτε ο εξαναγκασμός του Χρεώστη να εξοφλήσει το χρέος του σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, βλ. Αρέστη ν. Λαϊκής Τράπεζας
(2002)1 Α.Α.Δ. 1258 και Εργατίδης ν. Εργατίδη κ.α.
(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 741. Στόχος και σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί, όπως ο Νόμος ορίζει, για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ' ισονομία όλων των πιστωτών, βλ. London Clubs ν. Παπαδοπούλου
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1699 και Πετράκη ν. Κίμωνος
(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1311. Νομιμοποιείται όμως ο πιστωτής να προωθήσει τη διαδικασία της πτώχευσης ώστε να επιτύχει με την παραλαβή και διαχείριση της περιουσίας του υπό πτώχευση, την ικανοποίηση του χρέους που του οφείλει. Κατάχρηση διαδικασίας θα μπορούσε να τεκμηριωθεί αν και εφόσον υπάρχουν δυο παράλληλες διαδικασίες ή όταν επιδιώκεται με την Αίτηση εξόφθαλμα αλλότριος σκοπός. Όπως αναφέρεται στο Σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση, σελ. 60, η διακρίβωση ύπαρξης κατάχρησης είναι θέμα πραγματικό. Η στοιχειοθέτηση κατάχρησης ή επιδίωξης αλλότριου σκοπού μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο στην αποφυγή έκδοσης διατάγματος πτώχευσης, γιατί στόχος είναι να μην επιτραπεί μια δικαστική διαδικασία ν' αποτελέσει απειλητικό μέτρο ή βοήθημα ώστε να αποκτηθεί, σε βάρος του Καθ' ου η Αίτηση, οποιασδήποτε μορφής πλεονέκτημα. Αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί από τη μαρτυρία λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων της υπόθεσης, ότι δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε περιουσία ή λογικό ενδεχόμενο ή πιθανότητα να προκύψει περιουσία, τότε ασκώντας τη διακριτική του εξουσία μπορεί να απορρίψει την αίτηση. (Βλ. Re Hay
(1913)110LT47 και Re Field (a Debtor)
(1978)Ch. 371.). Έχει νομολογηθεί ότι η επιδίωξη του ίδιου στόχου με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (βλ. μεταξύ άλλων, Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Beogradska D.D.
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 911 και Λούκος Λτδ κ.ά. ν. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος Α.Ε. (Αρ.2)
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 798).» Κατά συνέπεια, με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης όπως τέθηκαν ενώπιόν μου, κρίνω ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ του Αιτητή-Χρεώστη και να επιτύχει η Αίτηση για ακύρωση και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι είναι καταχρηστική αφού για το ίδιο χρέος καταχωρίστηκε και η Αγωγή Αρ. 1292/14. Στην υπόθεση Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd (ανωτέρω), λέχθηκε ότι δεν ασκείται έλεγχος εσωτερικών ελατηρίων αλλά εκείνο που εξετάζεται είναι ο τρόπος χρησιμοποίησης των διαδικασιών. Το Δικαστήριο στην πιο πάνω απόφαση, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό του εφεσείοντα ότι υπήρξε προσπάθεια εξαναγκασμού και καταπίεσης παραπέμπει και στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.ά. ν. Παπαδοπούλου (ανωτέρω), στην οποία αποδοκιμάστηκε ως καταχρηστική η χρησιμοποίηση της διαδικασίας πτώχευσης, κατ' επανάληψη, με επακόλουθο την στο μεταξύ συμφωνία του χρεώστη να δεχθεί διάταγμα αυξημένων μηνιαίων δόσεων στο πλαίσιο παράλληλης διαδικασίας. Των πιο πάνω λεχθέντων, καταλήγω ότι η Αίτηση για παραμερισμό της αίτησης για έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης θα πρέπει να πετύχει. Η Ειδοποίηση Πτώχευσης παραμερίζεται με έξοδα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι υπέρ του Αιτητή-Χρεώστη. (Υπ.) .................. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο