← Κύπρος

Αρτεμού Ανδρέα Ψαρά σύζυγος Γεώργιου Διοικητή ν. Ευγενία Αντώνη Ιεροδιακόνου κ.α., Αρ. Αγωγής: 514/09, 8/10/2015

Αρτεμού Ανδρέα Ψαρά σύζυγος Γεώργιου Διοικητή ν. Ευγενία Αντώνη Ιεροδιακόνου κ.α., Αρ. Αγωγής: 514/09, 8/10/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2015:A72 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 514/09 Αρτεμού Ανδρέα Ψαρά σύζυγος Γεώργιου Διοικητή Ενάγουσα και

  1. Ευγενία Αντώνη Ιεροδιακόνου
  2. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
  3. Διευθυντής Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Εναγόμενοι Και ως ετροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 20.1.10 Αρτεμού Ανδρέα Ψαρά σύζυγος Γεώργιου Διοικητή Ενάγουσα και
  4. Ευγενία Αντώνη Ιεροδιακόνου
  5. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
  6. Διευθυντής Κτηματολογίου και Χωρομετρίας
  7. Έλλη Κουμπαρή Εναγόμενοι Και ως ετροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 20.3.12 Αρτεμού Ανδρέα Ψαρά σύζυγος Γεώργιου Διοικητή Ενάγουσα και
  8. Ευγενία Αντώνη Ιεροδιακόνου
  9. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
  10. Διευθυντής Κτηματολογίου και Χωρομετρίας
  11. Έλλη Κουμπαρή
  12. Γεώργιος Παναγιώτη Κουμπαρής
  13. Αντώνης Παναγιώτη Κουμπαρής
  14. Ευγενία Κουμπαρή Εναγόμενοι Ημερομηνία: 8 Οκτωβρίου,
  15. Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Κ. Ευσταθίου για Ευστάθιος Κ. Ευσταθίου ΔΕΠΕ (για να ακούσει απόφαση η κα Πάσιη). Για τους Εναγόμενους 1, 4-7: κ. Χρ. Ζαμπάς για Χρ. Ζαμπάς & Σία ΔΕΠΕ. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η τουρκική εισβολή το 1974 είχε εκτός των άλλων με την εγκατάλειψη της Αμμοχώστου και σαν αποτέλεσμα την απώλεια των Κτηματολογικών αρχείων του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου. Η Ενάγουσα και η Εναγόμενη 1 συνιδιοκτήτριες κατά ¾ και ¼ μερίδια αντίστοιχα των κτημάτων με αρ. εγγραφής 255/1 και 256 στην τοποθεσία "Μελισσού" στον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου υπέβαλαν το 1972 αίτηση διαχωρισμού των πιο πάνω κτημάτων τους σε οικόπεδα από κοινού με τους ιδιοκτήτες των γειτνιαζόντων με αυτά κτημάτων με αρ. εγγραφής 257, 254/1 και 255/2 σε μία ενιαία ανάπτυξη. Προτού ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός και αφού είχαν γίνει επί τόπου σχεδόν όλες οι εργασίες διαχωρισμού και πριν την έκδοση ξεχωριστών τίτλων των διαχωρισθέντων οικοπέδων η τουρκική εισβολή και συνακόλουθα η απώλεια του Κτηματολογικού Αρχείου Αμμοχώστου έφερε στην επιφάνεια με την καταχώρηση της παρούσας αγωγής το 2009 τη διαφορά των συνιδιοκτητριών των δύο τεμαχίων (255/1 και 256) σε σχέση με τον αριθμό των οικοπέδων που κάθε μια από τις δύο εδικαιούτο. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας από το σύνολο των 33 διαχωρισθέντων οικοπέδων των δύο κτημάτων στην ίδια αναλογούσαν σύμφωνα με τα μερίδια των δύο συνιδιοκτητριών 24 οικόπεδα και στην Εναγόμενη 1 8 οικόπεδα, ενώ 1 οικόπεδο θα έπρεπε να εγγραφεί κατ΄ αναλογία των μεριδίων τους, δηλαδή τα ¾ μερίδια στην Ενάγουσα και ¼ στην Εναγόμενη
  16. Με την παρούσα αγωγή η Ενάγουσα διεκδικούσε αρχικά (αφού η ίδια έλαβε 19 οικόπεδα και η Εναγόμενη 1 14) 5 επιπλέον οικόπεδα πλέον τα ¾ ενός έκτου οικοπέδου και στο τελικό στάδιο των αγορεύσεων με τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης αιτήθηκε όπως ακυρωθούν οι εκδοθείσες βεβαιώσεις ιδιοκτησίας τουρκοκρατούμενων ακινήτων (οικοπέδων) από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου και βεβαιωθεί η ιδιοκτησία της Ενάγουσας με δικαστικό διάταγμα επί των ¾ μεριδίων του όλου των δύο κτημάτων 255/1 και
  17. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η ίδια η Ενάγουσα δεν κατέθεσε στο Δικαστήριο. Αντιπροσωπεύτηκε από το σύζυγο της κ. Γεώργιο Διοικητή (ΜΕ1) ο οποίος στη δική του μαρτυρία παρέπεμπε συνεχώς στον κουμπάρο του - κτηματομεσίτη κατά τον ουσιώδη χρόνο - Επιφάνη Παπαντωνίου (ΜΕ3) ο οποίος ανέλαβε το 1972 τον ενιαίο διαχωρισμό σε οικόπεδα των 5 κτημάτων ο οποίος αποφασίστηκε ότι ήταν προς το συμφέρον όλων των ενδιαφερομένων συνιδιοκτητών. Επίσης για την Ενάγουσα κατέθεσε ο Κτηματολογικός Λειτουργός Γεώργιος Σκορδής (ΜΕ2) και ο Επιφάνης Παναντωνίου (ΜΕ3). Ο σύζυγος της Ενάγουσας Γεώργιος Διοικητής κατέθεσε τους τίτλους ιδιοκτησίας των δύο κτημάτων (Τεκμήριο 1 και 2) τα οποία απέκτησε η σύζυγος του - Ενάγουσα το 1972 "δια δωρεάς" (όπως αναγράφεται στους δύο τίτλους) από τον κουμπάρο του Επιφάνη Παπαντωνίου. Κατέθεσε επίσης το Τεκμήριο 9 ένα τοπογραφικό σχέδιο διαχωρισμού των συγχωνευθέντων (για σκοπούς διαχωρισμού) τεμαχίων 255/1, 256 και 257 (ιδιοκτησίας της συζύγου του Επιφάνη Παπαντωνίου) σε οικόπεδα, το οποίο ετοιμάστηκε από τον Επιφάνη Παπαντωνίου όπου εμφαίνονται 19 οικόπεδα με πράσινο χρώμα να ανήκουν στην Ενάγουσα 14 οικόπεδα με πορτοκαλί χρώμα να ανήκουν στη συνιδιοκτήτρια της Εναγόμενη 1 και 4 οικόπεδα με μπλε χρώμα να ανήκουν στον Επιφάνη Παπαντωνίου. Το σύνολο των οικοπέδων όπως εμφαίνεται στο Τεκμήριο 9 και των 3 αυτών τεμαχίων ήταν 37 οικόπεδα, 4 εκ των οποίων ανήκουν στο τεμάχιο 257 ή καλύτερα εδόθησαν σύμφωνα με τη μαρτυρία του κ. Διοικητή στον Επιφάνη Παπαντωνίου στο πλαίσιο της συνεργασίας τους (είχαν 3-4 εταιρείες μαζί) για τα έξοδα του διαχωρισμού των οικοπέδων ενώ ο Επιφάνης Παπαντωνίου από το τεμάχιο 257 εδικαιούτο μόνο 3 οικόπεδα αντί 6 που έλαβε τελικά (2 από τα οικόπεδα των τεμαχίων 255/1 και 256 και 1 μερίδιο ενός τρίτου οικοπέδου). Τέλος ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο διαχωρισμός των οικοπέδων ολοκληρώθηκε πλήρως προπολεμικά, δηλαδή πριν την εισβολή του 1974 και οι διάδικοι είχαν συμφωνήσει όπως ο διαμοιρασμός των οικοπέδων μεταξύ της Ενάγουσας - Εναγόμενης 1 γίνει με αναλογία 3:1 ως και τα μερίδια τους επί των κτημάτων. Το 2007 όπως ανέφερε ο μάρτυρας στην κυρίως εξέταση του για πρώτη φορά περιήλθε στη γνώση του ότι οι βεβαιώσεις (του Κτηματολογίου) ιδιοκτησίας στα κατεχόμενα όσον αφορά τη σύζυγο του ήταν για 19 οικόπεδα αντί 24, ισχυρισμό που τον αναίρεσε στην αντεξέταση του όπου παραδέχτηκε ότι αυτό το πληροφορήθηκε το 1998 από τον θείο του Α. Ιεροδιακόνου σε καφενείον του χωριού αλλά δεν έκαμε τίποτε γιατί το 1998 είχε κάνει εγχείρηση στο αυτί. Επίσης παραδέχτηκε κατά την αντεξέταση του την υπογραφή του στο έντυπο Ν298 που έθεσε αντί της συζύγου του (Τεκμήριο 5 ενώ αντίστοιχη υπογραφή του συζύγου της Εναγόμενης 1 ευρίσκεται στο άλλο έντυπο Ν298 Τεκμήριο 6) αλλά ισχυρίστηκε ότι το έντυπο που ο ίδιος υπέγραψε (Τεκμήριο 5) αποτελείτο από 3 σελίδες και όχι 2 που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο και στην 3η σελίδα που ελλείπει αναγράφονται τα άλλα 5 οικόπεδα που η σύζυγος του Ενάγουσα εδικαιούτο δυνάμει της συμφωνίας των μερών για το διαμοιρασμό των οικοπέδων. Το έντυπο Ν3Α (Τεκμήριο 7) - το οποίο δίδεται προς υπογραφή από το Κτηματολόγιο μετά από επιθεώρηση των διαχωρισθέντων οικοπέδων -επίσης σύμφωνα με τον μάρτυρα δεν υπεγράφη ούτε από τον ίδιο ούτε από τη σύζυγο του Ενάγουσα αλλά σύμφωνα με τη μαρτυρία του ΜΕ2 Γεώργιου Σκορδή το έντυπο αυτό που είναι προπολεμικό δεν λήφθηκε υπόψη από το Κτηματολόγιο στην έκδοση των βεβαιώσεων των οικοπέδων γιατί ο φάκελος Α1044/74 για την έκδοση τίτλων παρέμεινε στο κατεχόμενο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου ούτε ήταν μεταπολεμικά υποχρεωτική η προσκόμιση του εντύπου Ν3Α για την έκδοση τίτλων ή καλύτερα βεβαίωση σε κατεχόμενα κτήματα. Τέλος ο κ. Διοικητής ο οποίος κατέθεσε ότι ήταν κουμπάρος του Επιφάνη Παπαντωνίου με τον οποίο διατηρούσε πολύ φιλικές σχέσεις του είχε τυφλή εμπιστοσύνη και είναι γι΄ αυτό το λόγο που του χάρισε 4 από τα επίδικα οικόπεδα. Καταλογίζει στους Εναγόμενους 1, 4, 5, 6, 7 συνομωσία για εξαπάτηση τους με τη μεταβίβαση από την Εναγόμενη 1 των οικοπέδων στην Εναγόμενη 4 θυγατέρα της και στη συνέχεια από αυτήν στα παιδιά της Εναγόμενους 5, 6,
  18. Ο Κτηματολογικός Λειτουργός Γεώργιος Σκορδής (ΜΕ2) ανέφερε στη δική του μαρτυρία ότι αρχικά μετά το 1974 τα 2 επίδικα τεμάχια 256 και 255/1 δηλώθηκαν στο επανασυσταθέν Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου ως χωράφια σε άγνωστο χρόνο και από άγνωστο πρόσωπο χωρίς να προσκομισθούν τίτλοι και χωρίς να προσκομισθεί το σχετικό έντυπο δήλωσης Ν
  19. Το 2007 ο κ. Διοικητής προσκόμισε στο Κτηματολόγιο τους εκδοθέντες προπολεμικά (3.8.72) τίτλους των 2 επίδικων κτημάτων (Τεκμήρια 1 και 2) διαμαρτυρόμενος γιατί η σύζυγος του - Ενάγουσα έλαβε 19 οικόπεδα (αντί 24) από τα συνολικά 33 που τα 2 κτήματα διαχώρισαν. Με βάση τα όσα αναφέρονται στα προσκομισθέντα από το 1975-1976 έντυπα Ν298 (Τεκμήρια 5 και 6) το Κτηματολόγιο επροχώρησε στην έκδοση 19 βεβαιώσεων οικοπέδων στο όνομα της Ενάγουσας και 14 βεβαιώσεων οικοπέδων στο όνομα της Εναγόμενης 1 πλέον 6 βεβαιώσεις οικοπέδων στο όνομα του κ. Επιφάνη Παπαντωνίου (3 και πλέον τα οποία αναλογούν στο υπό διαχωρισμό κτήμα 257 που ανήκει στη σύζυγο του και 2 και πλέον που καταλαμβάνουν μέρος των επίδικων τεμαχίων 255/1 και 256). Παραδέχτηκε ότι τα 2 Τεκμήρια 9 και 11 (χωρομετρικά σχέδια) είναι πανομοιότυπα, διαφέρουν ως προς την αρίθμηση των οικοπέδων και ότι το Τεκμήριο 11 είναι το επίσημο. Κατέληξε ότι αρκετά οικόπεδα (περίπου 30 από σύνολο 77 οικοπέδων) πωλήθηκαν προπολεμικά τόσο από τα επίδικα όσο και άλλα που προέκυψαν από τον ενιαίο διαχωρισμό των 5 κτημάτων, και για τα οποία υποβλήθησαν απαιτήσεις (claims) στο Κτηματολόγιο, μάλιστα μερικά από αυτά (4 από αυτά) που ανήκουν στην Ενάγουσα επωλήθησαν από τον Επιφάνη Παπαντωνίου (ο οποίος φέρεται ως πωλητής στα πωλητήρια έγγραφα) που υπεβλήθησαν με τις απαιτήσεις των αγοραστών και τα οποία κατατέθηκαν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου. Μια άλλη σημαντική δήλωση του μάρτυρα ήταν ότι για να υπάρχει άδεια διαίρεσης των κτημάτων σίγουρα πρέπει να υπάρχει συμφωνία διαμοιρασμού των οικοπέδων που θα προκύψουν από το διαχωρισμό μεταξύ των ιδιοκτητών των τεμαχίων. Ο κ. Επιφάνης Παπαντωνίου Κτηματομεσίτης αναφέρθηκε στη μαρτυρία του στις πολύ καλές σχέσεις με τον κουμπάρο του Γεώργιο Διοικητή με τον οποίο είχαν 3-4 εταιρείες μαζί και με τον οποίο έκαναν διάφορες κτηματικές εργασίες χωρίς ούτε αυτός ούτε ο κ. Γ. Διοικητής να φωτίσουν το Δικαστήριο πως η Ενάγουσα απέκτησε το 1972 μερίδιο επί των επίδικων τεμαχίων "δια δωρεάς" όπως φαίνεται στους τίτλους (Τεκμήρια 1 και 2). Ο μεν κ. Διοικητής ισχυρίζεται ότι τα αγόρασε από τον κουμπάρο του ο δε Επιφάνης Παπαντωνίου δεν έδωσε καμία εξήγηση για την "δωρεά". Το σημαντικό από τη μαρτυρία του ήταν ότι όλοι οι ιδιοκτήτες των τεμαχίων ανέθεσαν σ΄ αυτόν που ήταν κτηματομεσίτης το διαχωρισμό των 5 τεμαχίων (ένα εκ των οποίων το 257 ανήκε στη σύζυγο του) ο οποίος ήταν όπως είπε "ο απόλυτος υπεύθυνος". Ήταν όμως πολύ ασαφής και αόριστη η μαρτυρία του αν υπήρχε συμφωνία μεταξύ των ιδιοκτητών των τεμαχίων για το διαμοιρασμό των οικοπέδων που θα προέκυπταν. Επαναλάμβανε μόνο ότι οι δύο γυναίκες διάδικοι στην παρούσα αγωγή θα ελάμβαναν οικόπεδα ανάλογα με το μερίδιο τους δηλαδή 3:1 τα οποία όμως ο ίδιος καθόρισε σε 19 τον αριθμό με το τοπογραφικό σχέδιο Τεκμήριο 9 ως ανήκουντα στην Ενάγουσα και όχι 24 που της αναλογούσαν σύμφωνα με το μερίδιο της. Όταν ρωτήθηκε αν υπάρχει συμφωνία και αν ο ίδιος συμμετείχε στη συμφωνία διαμοιρασμού των οικοπέδων που θα προέκυπταν από τα γειτνιάζοντα τεμάχια 255/1 και 256 ανέφερε χαρακτηριστικά "Βέβαια υπάρχει. Εγώ τους έπαιρνα τζιαι τους έφερνα τζιαμέ που έθελα." Όταν του υποβλήθη στην αντεξέταση του, ότι από το τεμάχιο 255/1 θα έπρεπε να προκύψουν 24 και όχι 19 οικόπεδα, όπως ο ίδιος υποδεικνύει στο Τεκμήριο 9 που ετοίμασε, ανέφερε "γυρεύκεις ψύλλους μες τα άχυρα" παραδεχόμενος ουσιαστικά ότι μεγαλύτερα σε έκταση τεμάχια απέφεραν λιγότερα σε αριθμό οικόπεδα από αυτά που απέφεραν μικρότερα σε έκταση τεμάχια γιατί τοποθετήθηκε σ΄ αυτά χώρος πρασίνου και πλατείες τα οποία απέφυγε να τοποθετήσει στα δικά του τεμάχια (της συζύγου του 257 και 255/2). Όπως είπε χαρακτηριστικά "ήταν να βάλω πλατείες τζιαι πράσινο μες το δικό μου 255/2 που ήταν 2 σκάλες". Τέλος αρνήθηκε ότι έναντι των εξόδων διαχωρισμού ο Γ. Διοικητής του εχάρισε 4 οικόπεδα ισχυριζόμενος ότι "εγώ εδίουν οικόπεδα" και ότι δεν του έδωσε τίποτε ο κουμπάρος του. Παραδέχθηκε επίσης ότι επώλησε τα 6 δικά του οικόπεδα και 4 από τα οικόπεδα που τελικά αναλογούσαν στην Ενάγουσα για να διερωτηθεί για τα μεν πρώτα 6 οικόπεδα "ε και αν τα επώλησα δεν είναι δικά μου;", και για τα δεύτερα "Δεν ξέρω εεεε επούλησα" αναγνωρίζοντας την υπογραφή του στα πωλητήρια έγγραφα (αντί της υπογραφής της Ενάγουσας) για την οποία δεν υπέγραψε ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος αλλά ως πωλητής. Η λοιπή μαρτυρία που προέρχεται από τους Εναγόμενους 4, 5, 6, 7 σε κοινή δήλωση τους ήταν ότι η Εναγόμενη 4 απέκτησε από τη μητέρα της Εναγόμενη 1 στις 29.12.88, 7 οικόπεδα και άλλα 7 στις 13.6.
  20. Στις 26.4.99 μεταβίβασε 4 οικόπεδα στον υιό της Εναγόμενο 5, 4 οικόπεδα στον υιό της Εναγόμενο 6 και 4 οικόπεδα στη θυγατέρα της Εναγόμενη 7 και κράτησε 2 οικόπεδα επ΄ ονόματι της. Όλοι οι μάρτυρες αυτοί δήλωσαν ότι ο σύζυγος της Εναγόμενης 1 και πατέρας της Εναγόμενης 4 Αντώνης Ιεροδιακόνου, παππούς των Εναγομένων 5, 6 και 7 τους ανέφερε συνεχώς ότι είχαν 14 οικόπεδα εξοφλημένα με τους δρόμους στην περιοχή Άγιος Σέργιος Αμμοχώστου. Η αρχική αξίωση της Ενάγουσας ισχυριζόμενη δόλο και/ή απάτη και/ή ψευδείς παραστάσεις των Εναγομένων ήταν για 5 οικόπεδα και τα ¾ ενός έκτου οικοπέδου τα οποία προέκυψαν από το διαχωρισμό των κτημάτων 255/1 και 256 στον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου στα οποία ήταν συνιδιοκτήτρια κατά ¾ μερίδια μετά της Εναγομένης 1 και από τα οποία προέκυψαν 33 οικόπεδα, για τα οποία εξεδόθησαν μεταπολεμικά

(1988)βεβαιώσεις από το Κτηματολόγιο για συνολικά 19 οικόπεδα (αντί 24) στο όνομα της Ενάγουσας και 14 οικόπεδα στο όνομα της Εναγόμενης
  1. Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας η Ενάγουσα ετροποποίησε την απαίτηση της και διεκδικεί Διάταγμα που να ακυρώνει τις βεβαιώσεις ιδιοκτησίας τουρκοκυπριακών ακινήτων (οικοπέδων) που εξέδωσε το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου και περαιτέρω διάταγμα ότι η Ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια των ¾ μεριδίων των τεμαχίων 255/1 και
  2. Η αγωγή μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας απεσύρθη εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 (Γενικού Εισαγγελέα και Διευθυντή του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας). Η Ενάγουσα επικαλέστηκε με τη μαρτυρία του συζύγου της Γ. Διοικητή ότι ο ισχυριζόμενος δόλος προήλθε από κάποιον Αντώνη Ιεροδιακόνου ο οποίος ετοίμασε και έβαλε τον ίδιο να υπογράψει το έντυπο Ν298 από το οποίο σε μεταγενέστερο της υπογραφής του στάδιο αφαίρεσε μια σελίδα που περιείχε 5 οικόπεδα που αναλογούσαν στη σύζυγο του - Ενάγουσα. Ο Αντώνης Ιεροδιακόνου δεν είναι όμως διάδικος στην παρούσα διαδικασία. Ο ισχυρισμός για δόλο, απάτη και/ή ψευδείς παραστάσεις των Εναγομένων 1,4,5,6,7 ή οποιουδήποτε εξ αυτών παρέμεινε ατεκμηρίωτος και μετέωρος, κατά συνέπεια έκθετος σε απόρριψη μετά την απόσυρση της αγωγής εναντίον του Διευθυντή του Κτηματολογίου (με τον οποίο προβάλλεται επίσης ισχυρισμός ότι οι Εναγόμενοι 1, 4, 5, 6, 7 συνωμότησαν για να καταδολιεύσουν την Ενάγουσα). Οι δύο κυριότεροι μάρτυρες της Ενάγουσας (ο σύζυγος της κ. Γ. Διοικητής και ο Επιφάνης Παπαντωνίου) εκτός από γενικούς, αόριστους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς προσέφεραν στο Δικαστήριο αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές όσον αφορά τον προπολεμικό διαχωρισμό των κτημάτων σε οικόπεδα, τον αριθμό των οικοπέδων που θα απέφεραν, την ύπαρξη ή μη συμφωνίας διαμοιρασμού σύμφωνα με τα μερίδια μιας έκαστης των διαδίκων, τον τρόπο και το είδος με το οποίο θα καταβάλλοντο τα έξοδα διαχωρισμού στον απόλυτο υπεύθυνο Επιφάνη Παπαντωνίου την πώληση οικοπέδων προπολεμικά ανηκόντων στην Ενάγουσα από τον Επιφάνη Παπαντωνίου κλπ. Ο Επιφάνης Παπαντωνίου παρ΄ ότι εκλήθη από την Ενάγουσα για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη συμφωνίας διαμοιρασμού των οικοπέδων σύμφωνα με το μερίδιο Ενάγουσας και Εναγόμενης 1 δεν φώτισε το Δικαστήριο ως προς το επίδικο αυτό θέμα αλλά μάλλον κατάφερε να συσκοτίσει τα πράγματα παραδεχόμενος ότι ο ίδιος εκαθόριζε τα πάντα (αριθμό οικοπέδων ενός εκάστου, χώροι πρασίνου, πλατείες κλπ) λαμβάνοντας υπ΄ όψιν το προσωπικό του συμφέρον. Είναι στο πλαίσιο αυτό που ο ίδιος ετοίμασε το τοπογραφικό σχέδιο Τεκμήριο 9 (19 οικόπεδα στην Ενάγουσα και 14 στην Εναγόμενη 1) για το οποίο εκ των υστέρων διαμαρτύρεται ο σύζυγος της Ενάγουσας. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι ότι η Ενάγουσα και η Εναγόμενη 1 κύρια πρόσωπα στη διαφορά και τη δικαστική διαμάχη ενεργούσαν προπολεμικά αλλά και μεταπολεμικά δια των συζύγων τους χωρίς προφανώς να γνωρίζουν τα τεκταινόμενα οι οποίοι όμως σύζυγοι τους κατευθύνονταν (ωσάν να ήσαν μαριονέτες) εκεί που επιθυμούσε ο κινών τα νήματα Επιφάνης Παπαντωνίου, εξυπηρετώντας πρωταρχικά τα δικά του συμφέροντα. Οι αδυναμίες αυτές της μαρτυρίας για απόδοση των επιδιωκόμενων θεραπειών στην αγωγή οδήγησαν τον κ. Ευσταθίου στην τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης και την επιδίωξη επαναφοράς της ιδιοκτησίας των μεριδίων Ενάγουσας και Εναγόμενης 1 επί των τεμαχίων 255/1 και 256 ως ήταν πριν το διαχωρισμό. Είναι όμως και αυτή ως επιδιωκόμενη εκ των υστέρων θεραπεία αντίθετη με την ολότητα της προσαχθείσας μαρτυρίας και ιδιαίτερα με το γεγονός ότι είναι άγνωστο κατά πόσο οι τίτλοι που παρουσίασε η Ενάγουσα εκδοθέντες το 1972 δεν είχαν υποστεί λόγω άλλων δικαιοπραξιών τροποποίηση μέχρι το 1974 (όπως διαλαμβάνεται στην απαντητική επιστολή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερ. 9.7.08 Τεκμήριο 4) και είναι επίσης γνωστό ότι τόσο η Ενάγουσα όσο και ο Επιφάνης Παπαντωνίου επώλησαν διαχωρισθέντα οικόπεδα προπολεμικά. Τέλος η Ενάγουσα δεν έφερε ένσταση κατά τον καταρτισμό του Κτηματολογικού μητρώου με το Ν44/
  3. Σύμφωνα με το άρθρο 7
(2)του περί Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου (Προσωριναί Διατάξεις) Νόμου του 1984 (Ν.44/84)όπου καταρτίστηκαν τα νέα αρχεία του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου εκλήθησαν όλοι οι ιδιοκτήτες ακινήτων εντός 4 μηνών "να δείξουν λόγο γιατί η ιδιοκτησία η εμφαινόμενη ως ανήκουσα σε ένα έκαστο τούτων εν τη προς τον κοινοτάρχη παρασχεθείσα κατάσταση λεπτομερειών δέον όπως μη εγγραφή επ΄ ονόματι ή προς όφελος αυτού αναλόγως της περιπτώσεως" πράγμα το οποίο η Ενάγουσα παρέλειψε να πράξει αφού από το 1975 ή 1976 με το έντυπο Ν298 η ίδια μέσω του συζύγου της Γ. Διοικητή εζήτησε την εγγραφή επ΄ ονόματι της 19 οικοπέδων και όχι 24 όπως σήμερα αξιώνει. Ο Γ. Διοικητής εκ μέρους της Ενάγουσας συζύγου του οικειοθελώς και με ελεύθερη βούληση όπως ο ίδιος ανέφερε υπέγραψε έντυπο Ν298 κατά το έτος 1975-1976 και το υπέβαλε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου ζητώντας την έκδοση ξεχωριστών τίτλων (βεβαιώσεων) για 19 οικόπεδα. Η δήλωση αυτή έγινε λίγο μετά το 1974 (συγκεκριμένα το 1975 ή 1976) πριν αρκετά χρόνια όταν ο κ. Γ. Διοικητής είχε στη μνήμη του και γνώριζε πολύ καλά πόσα και ποια οικόπεδα έπρεπε να πάρει η σύζυγος του και συνεπώς συναίνεσε στη λήψη 19 (που αποφάσισε ο κουμπάρος του Επιφάνης Παπαντωνίου ότι του ανήκουν) και όχι 24 οικοπέδων. Το 1998 όπως ο ίδιος διατείνεται περιήλθε στη γνώση του ότι 19 οικόπεδα αναλογούσαν στη σύζυγο του αλλά μόλις το 2007 άρχισε να διεκδικεί τα υπόλοιπα
  1. Από την προσαχθείσα μαρτυρία και τα τεκμήρια φαίνεται ότι μεταξύ των ιδιοκτητών των 5 πιο πάνω αναφερθέντων τεμαχίων στον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου είναι παραδεκτό ότι έγινε μια συμφωνία για ενιαίο διαχωρισμό των τεμαχίων τους σε οικόπεδα και έκδοση ξεχωριστών τίτλων. Τη συμφωνία αυτή επιβεβαιώνει το Τεκμήριο 9 που ο Επιφάνης Παπαντωνίου ετοίμασε και που αποτελεί όπως φαίνεται τη συμφωνία των ιδιοκτητών των τεμαχίων για το διαμοιρασμό των οικοπέδων και το οποίο συνάδει με το επίσημο σχέδιο (Τεκμήριο 11), και βεβαίως καταρρίπτει τη θέση της Ενάγουσας που εκφράστηκε τόσο από το σύζυγό της όσο και τον Επιφάνη Παναντωνίου ότι θα έπαιρνε οικόπεδα ανάλογα με το μερίδιο τους στα κτήματα. Είναι επίσης προφανές ότι στηριζόμενοι στο εγκεκριμένο και συμφωνηθέντα διαμοιρασμό των οικοπέδων οι ιδιοκτήτες των τεμαχίων προέβησαν σε αρκετές πωλήσεις οικοπέδων. Ως φαίνεται από την προσαχθείσα μαρτυρία και ιδιαίτερα του κ. Επιφάνη Παπαντωνίου που ήταν ο υπεύθυνος για τον διαχωρισμό ο ενιαίος διαχωρισμός τόσο των επιδίκων αλλά και των άλλων τεμαχίων στον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου συμπληρώθηκε πλήρως πριν το
  2. Είχαν συμπληρωθεί όλες οι εργασίες διαχωρισμού και οι κτηματολογικές διαδικασίες και αναμένετο η έκδοση ξεχωριστών τίτλων για κάθε οικόπεδο πλην όμως λόγω της Τουρκικής εισβολής και της απώλειας του φακέλου Α1044/74 δεν εξεδόθησαν ξεχωριστοί τίτλοι των διαχωρισθέντων οικοπέδων. Οι ιδιοκτήτες των επίδικων τεμαχίων και/ή αντιπρόσωποι του με τη νόμιμη διαδικασία για τα κατεχόμενα ακίνητα (που όπως ορίστηκε μεταπολεμικά από τις κτηματολογικές αρχές ήταν η συμπλήρωση δήλωσης των ακινήτων με το έντυπο Ν298) αποτάθηκαν νομότυπα μετά το 1974 και εξασφάλισαν το 1988 τους τίτλους - (βεβαιώσεις) των οικοπέδων τους όπως και οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες των τεμαχίων εάν αιτηθούν με την ίδια διαδικασία θα εξασφαλίσουν τους δικούς του τίτλους - βεβαιώσεις. Συνεπώς η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να ζητά ακύρωση των εκδοθέντων ξεχωριστών τίτλων των οικοπέδων και αναγνώριση των τίτλων με μερίδιο ¾ στην ίδια και ¼ στην Εναγόμενη 1 επί των κτημάτων 255/1 και 256 διότι στην ουσία αθετεί τα συμφωνηθέντα και καταργεί μονομερώς τον ενιαίο διαχωρισμό με σοβαρές συνέπειες μεταξύ των οποίων πωληθέντα οικόπεδα, είτε από τον Επιφάνη Παπαντωνίου είτε από οποιονδήποτε άλλο των συγχωνευθέντων τεμαχίων 256 και 255/1 με το τεμάχιο 257, να μην υφίσταται πλέον και να επηρεαστούν οι αγοραστές αυτών, όπως επίσης αγοραστές οικοπέδων επηρεάζονται από την κατάργηση των χώρων πρασίνου και πλατειών αλλά κυρίως από το γεγονός ότι αυτό που αγόρασαν παύει να είναι οικόπεδο (όπως φαίνεται στα πωλητήρια έγγραφα) αλλά μέρος ενός ή περισσοτέρων κτημάτων. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αγωγή αποτυγχάνει και σαν συνέπεια απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος Ενάγουσας και προς όφελος Εναγομένων όπως θα υπολογιστούν από Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........................... Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.