← Κύπρος

CYPRA LTD ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αριθ. Αγωγής: 5954/15, 28/1/2016

CYPRA LTD ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αριθ. Αγωγής: 5954/15, 28/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A48 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 5954/15 CYPRA LTD, ENAΓΟΥΣΑ - και -

  1. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
  2. ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ως Eκκαθαριστής του Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου, ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΙ ------------------------------------ ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 2015, ΓΙΑ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ: Ημερομηνία: 28 Ιανουαρίου,
  3. Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Ενάγουσα: Θεοφάνης Ανδρέου, Θέα Ανδρέου για Θεοφάνης Ανδρέου & Συνεργάτες και Ch. S. Karapatakis LLC Για Καθ΄ ου-Εναγόμενο 2: Κυριάκος Μιχαηλίδης, Μαρίνα Κατσελλή για Κυριάκος Μιχαηλίδης & Σία (Τον Εναγόμενο 1, δεν τον αφορά η παρούσα διαδικασία) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή της η Αιτήτρια εξαιτήθηκε: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον Εναγόμενο 2 και/ή στους υπηρέτες και/ή στους υπαλλήλους του και/ή στους αντιπροσώπους τους από του να ενοικιάσουν και/ή εκμισθώσουν και/ή μεταβιβάσουν ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο παρέχουν την διαχείριση της επιχείρησης του Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου και/ή των οποιωνδήποτε μηχανημάτων και/ή του οποιουδήποτε εξοπλισμού και/ή των οποιωνδήποτε βοηθητικών χώρων και/ή των οποιωνδήποτε χώρων γραφείων και/ή των οποιωνδήποτε κτηριακών εγκαταστάσεων μέχρι εκδίκασης της αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον Εναγόμενο 2 και/ή στους υπηρέτες και/ή στους υπαλλήλους του και/ή στους αντιπροσώπους τους από του να προβούν στην προώθηση και/ή υλοποίηση της οποιασδήποτε διαδικασίας και/ή όρων που περιλαμβάνονται και/ή αναφέρονται και/ή προβλέπονται στην προκήρυξη και/ή πρόσκληση διαγωνισμού για προσφορά ημερ. 27.10.2015 με αρ Διαγωνισμού 2/2015 για «Ενοικίαση και Λειτουργία του Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου» και προς τον σκοπό ενοικίασης και λειτουργίας του Κ.Σ.Κ. το οποίο αφορά την ενοικίαση και χρήση των κτηρίων, των μηχανημάτων, του εξοπλισμού και των εγκαταστάσεων του Συμβουλίου του Κ.Σ.Κ. μέχρι εκδίκασης της αγωγής ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα ήθελε κρίνει δίκαιο και/ή πρέπον υπό τις περιστάσεις το Δικαστήριο. Δ. Έξοδα.». To Δικαστήριο, εξετάζοντας μονομερώς την Αίτηση, εξέδωσε Διατάγματα ως τα αιτητικά Α και Β. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση αμφισβητώντας την έκδοσή τους, καταχώρισε Ένσταση και η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Η Αίτηση βασίζεται κυρίως στο Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο Άρθρο 9, του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στα Άρθρα 107 και 108 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη Συνθήκη Προσχώρησης ημερομηνίας 16.4.2003 και στον Κυρωτικό Νόμο 35 (ΙΙΙ)/2003, στον Περί της 5ης Τροποποίησης του Συντάγματος Νόμο 127(Ι)/2006, στο Άρθρο 1A του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη νομολογία του Δικαστηρίου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ Οι βασικοί ισχυρισμοί της Αιτήτριας όπως προβάλλονται από την Ένορκη Δήλωση του Γιώργου Γεωργίου, Διευθύνοντα Συμβούλου της, που υποστηρίζει την Αίτηση, είναι οι ακόλουθοι:
  4. Τα αιτούμενα Διατάγματα είναι απαραίτητα για την προστασία και κατοχύρωση των αδιαμφισβήτητα νομικών δικαιωμάτων της Αιτήτριας από τις σκοπούμενες ενέργειες των οργάνων της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Καθ΄ ου η Αίτηση ο οποίος είναι ο Επίσημος Παραλήπτης ως Εκκαθαριστής της περιουσίας του Συμβουλίου του Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου (το «ΚΣΚ»), οι οποίες θα επιφέρουν περαιτέρω ζημιά στα δικαιώματα της Αιτήτριας.
  5. Με την παρούσα αγωγή της η Αιτήτρια ουσιαστικά εύλογα απαιτεί την εφαρμογή της σχετικής Κυπριακής και Ευρωπαϊκής/Κοινοτικής νομοθεσίας αναφορικά με κρατικές ενισχύσεις τις οποίες η Κυπριακή Δημοκρατία παράνομα χoρήγησε στο Συμβούλιο του ΚΣΚ και κατά παράβαση της υποχρέωσης για άμεση ολοσχερή ανάκτηση αυτών, όταν αυτό διατάσσεται από σχετική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που τις κηρύσσει παράνομες.
  6. Ο Εναγόμενος 1 έχει, κατά καιρούς, χορηγήσει παράνομες κρατικές ενισχύσεις στο ΚΣΚ κυρίως με τη μορφή συνεχούς ανοχής εκ μέρους του και/ή παράλειψης εκ μέρους του για είσπραξη οφειλών του ΚΣΚ προς το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων, Εισφορών προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αποπληρωμής Δανείου που έλαβαν από Δανειστικούς Επιτρόπους μετά των επιπρόσθετων τόκων και/ή επιβαρύνσεων, καθώς και με την παράλειψη του Εναγομένου 1 να προβεί στην είσπραξη των τελών σφαγής που εισπράττει και τελών συλλογής και καταστροφής υλικών ειδικού κινδύνου και νεκρών ζώων, ποσά που οφείλονται προς τις κτηνιατρικές υπηρεσίες. Σ΄ αντίθεση με το ΚΣΚ, η Aιτήτρια υπήρξε συνεπής σε όλες τις αντίστοιχες υποχρεώσεις της.
  7. Οι κρατικές ενισχύσεις που περιγράφονται πιο πάνω, αποτέλεσαν αντικείμενο καταγγελίας προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή από την Αιτήτρια, η οποία υποβλήθηκε κατά ή περί τις 14.1.
  8. Παρόμοια καταγγελία είχε υποβληθεί και προηγουμένως στον Έφορο Κρατικών Ενισχύσεων για τα ίδια ζητήματα ο οποίος, σε Απόφασή του με αρ. 4487 που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 20.7.2007, αποφάσισε ότι οι πράξεις αυτές συνιστούν παράνομες κρατικές ενισχύσεις και συνέστησε στο Υπουργείο Οικονομικών σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία να επιληφθεί άμεσα του θέματος με την έναρξη άμεσων και κατάλληλων νομικών διαδικασιών και/ή πρωτοβουλιών.
  9. Στο μεταξύ, κατά ή περί τις 3 Νοεμβρίου, 2010, ο Εναγόμενος 1 κοινοποίησε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Σχέδιο Αναδιάρθρωσης του ΚΣΚ και ζήτησε την έγκρισή του, αποκρύπτοντας τις αδιαμφισβήτητες κρατικές ενισχύσεις.
  10. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κατά ή περί τις 20.6.2011, εξέδωσε σχετική Απόφαση SA31855 C 165/12, με την οποία αποφάσισε να κινήσει τη σχετική διαδικασία (Decision to initiate the formal investigation procedure) που προβλέπει το Άρθρο 108

(2)της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), τόσο αναφορικά με το υποβληθέν σχέδιο αναδιάρθρωσης του ΚΣΚ, όσο και για τις κρατικές ενισχύσεις που αποτέλεσαν αντικείμενο της καταγγελίας της Αιτήτριας.
  1. Στις 26.3.2014, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να εξουσιοδοτήσει τον Υπουργό Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού να αναθέσει στον Επίσημο Παραλήπτη την εκκαθάριση του ΚΣΚ και συνακολούθως, τη διάλυση του Συμβουλίου του ΚΣΚ. Η Αιτήτρια θεωρεί την πιο πάνω απόφαση ως προσπάθεια να παρακαμφθεί και αχρηστευθεί η οποιαδήποτε συνεχόμενη απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που θα διέτασσε την ολοσχερή ανάκτηση των παρανόμως χορηγηθεισών κρατικών ενισχύσεων, καθώς ο σκοπός διορισμού του Εκκαθαριστή είναι ακριβώς η αποξένωση περιουσιακών στοιχείων του ΚΣΚ όπως ρητά αναγράφεται και στην πιο πάνω Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.
  2. Στις 12.11.2014, το Υπουργικό Συμβούλιο, αγνοώντας πλήρως την Παράγραφο 2.7 Υποχρέωσης Αναμονής της Ν.530/2010, Απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ημερομηνίας 20.4.2011, πέρασε Απόφαση με την οποία εξουσιοδότησε τον Υπουργό Εσωτερικών να δώσει οδηγίες στον Εκκαθαριστή για άμεση προώθηση της διαδικασίας προσφοράς για ενοικίαση του ΚΣΚ.
  3. Στις 16.1.2015, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε Απόφαση επί του θέματος των κρατικών ενισχύσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας προς το ΚΣΚ. Η Απόφαση, ξεκάθαρα επισημαίνει στα συμπεράσματά της ότι οι κρατικές ενισχύσεις που χορηγήθηκαν στο ΚΣΚ με οποιοδήποτε τρόπο και σε σχέση με την κρατική ανοχή σε καθυστερήσεις στην καταβολή οφειλόμενων ποσών είναι ασυμβίβαστες με την εσωτερική αγορά και απαιτεί σχέδιο εκκαθάρισης και ανάκτησης των χορηγηθεισών ενισχύσεων στο ΚΣΚ. Περαιτέρω, διατάσσει την Κυπριακή Δημοκρατία να προβεί σε συγκεκριμένα μέτρα προς διασφάλιση της εκτέλεσης της Απόφασης και δη προς διασφάλιση της πλήρους ανάκτησης των χορηγηθεισών ενισχύσεων και των τόκων και όπως η ανάκτηση είναι άμεση και πραγματική.
  4. Στις 2.11.2015, ο Καθ΄ ου η Αίτηση, προέβη σε δημοσίευση και κοινοποίηση στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», προσφοράς σε διαγωνισμό με ημερομηνία 27.10.2015, και με Αριθμό Διαγωνισμού 2/2015 για «Ενοικίαση και Λειτουργία του Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου» με την οποία καλούσε κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο να υποβάλει προσφορά. Προφανώς η προσφορά καλύπτει την ενοικίαση και χρήση των κτηρίων, των μηχανημάτων, του εξοπλισμού και των εγκαταστάσεων του ΚΣΚ.
  5. Η προσπάθεια αυτή καθ΄ εαυτή για ενοικίαση των περιουσιακών στοιχείων του ΚΣΚ αποτελεί εκ των πραγμάτων προφανή παραβίαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου αναφορικά με τις κρατικές ενισχύσεις και της ίδιας της Απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ημερομηνίας 16.1.2015 αφού σκοπεύει στο να απομακρύνει και να ματαιώσει οποιαδήποτε υποχρέωση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προβεί σε ανάκτηση των κρατικών ενισχύσεων από το ΚΣΚ.
  6. Το αποτέλεσμα της Απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ημερομηνίας 16.1.2015, υποχρεώνει το παρόν Δικαστήριο, στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας και αγωγής, να διασφαλίσει την αποτελεσματικότητα και εφαρμογή της Απόφασης, η δε Αιτήτρια έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον αμφοτέρων των Εναγομένων. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Ο Εναγόμενος 2-Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρισε Ένσταση στην οποία συμπεριέλαβε συνολικά 16 λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται ως ακολούθως:
  7. Το Ενδιάμεσο Διάταγμα εκδόθηκε μετά από απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων.
  8. Υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας.
  9. Υπάρχει δεδικασμένο.
  10. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
  12. Το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση.
  13. Δεν υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας εναντίον του Εναγομένου
  15. Υπάρχουν αλλότρια κίνητρα στην πλευρά της Αιτήτριας. Θα προχωρήσω στην εξέταση των λόγων ένστασης εξετάζοντας τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που οι δύο πλευρές ανέπτυξαν στις αγορεύσεις τους. Σημειώνεται ότι η Ένσταση του Καθ΄ ου η Αίτηση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Αντώνη Χατζήκκου, ο οποίος είναι Ανώτερος Εξεταστής στο Γραφείο του Επίσημου Παραλήπτη. ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Είναι καλά θεμελιωμένο ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου κάτω από το Άρθρο 9, του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  16. Βλ. μεταξύ άλλων, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, The Timberland Co of USA v. Evans & Sons Ltd κ.α.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1179, Zein κ.α. ν. Παράσχος Καμπανελλάς Λτδ
(2000)1(Α) Α.Α.Δ.
  1. Στην Κουππά ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.α., Π.Ε. 312/10 και 351/11, ημερομηνίας 17.7.2014, αναφέρθηκε ότι η απόδειξη του κατεπείγοντος αποτελεί μεν προϋπόθεση για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος χωρίς ειδοποίηση, αλλά το θέμα μπορεί να επανεξεταστεί και κατά την ακρόαση εφόσον εγείρεται στην ένσταση. Δεν επιτρέπεται όμως να μεταβάλλεται η αρχική εικόνα των στοιχείων που το θεμελιώνουν είτε με συμπληρωματική ένορκη δήλωση, είτε με αντεξέταση. Η τεκμηρίωσή του πρέπει να γίνεται εξ υπαρχής. Στην παρούσα περίπτωση, το εν λόγω θέμα δεν έχει εγερθεί από τον Καθ΄ ου η Αίτηση στην Ένσταση που καταχώρισε. Κατά συνέπεια η αντίστοιχοι ισχυρισμοί της Αιτήτριας παρέμειναν αναντίλεκτοι. Οι εν λόγω ισχυρισμοί εμπεριέχονται στην Παράγραφο 24 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση. Η Αιτήτρια, συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι οι προσφορές για ενοικίασή του ΚΣΚ τελείωναν στις 18.12.2015 και ώρα 10.00 π.μ. Μετά την πιο πάνω προθεσμία, ο Καθ΄ ου η Αίτηση θα μπορούσε να προχωρήσει απρόσκοπτα σε ενοικίαση του, γεγονός που θα δημιουργούσε τετελεσμένα τα οποία θα καθιστούσαν αδύνατη την πλήρη ανάκτηση της παράνομης κρατικής ενίσχυσης και, παράλληλα, θα επέτρεπε τη συνέχιση της δραστηριότητας του ΚΣΚ ως αφερέγγυου αποδέκτη στα χέρια υποψήφιου ενοικιαστή. Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τα πιο πάνω, το γεγονός ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση προέβηκε στη δημοσίευση στο Φιλελεύθερο στις 2.11.2015, για προσφορά σε διαγωνισμό με ημερομηνία 27.10.2015 και το ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε στις 3.12.2015, θεωρώ ότι ικανοποιείται το στοιχείο του κατεπείγοντος. ΜΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΥΣΙΩΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ Ο Καθ΄ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια», αποκρύβοντας ουσιώδη γεγονότα, επιχείρημα που, εάν ευσταθεί, μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση του εκδοθέντος Διατάγματος χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της Αίτησης. Οι νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιες περιπτώσεις έχουν με σαφήνεια επαναληφθεί στην Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.α. ν. Adeana Holdings Ltd, Π.Ε. Ε6/14, ημερομηνίας 27.2.
  2. Το Δικαστήριο, έχοντας υπ΄ όψιν του τις αρχές που περιγράφονται στη νομολογία, θα εστιάσει την προσοχή του στα συγκεκριμένα επιχειρήματα που προβάλλει ο Καθ΄ ου η Αίτηση. Ισχυρίζεται ο Καθ΄ ου η Αίτηση ότι η Αιτήτρια παρέλειψε να αποκαλύψει στο Δικαστήριο ουσιώδες γεγονός, ότι δηλαδή αυτή είχε αιτηθεί και στην αγωγή αρ. 5141/13, το ίδιο διάταγμα με το εκδοθέν στην παρούσα Αίτηση, αλλά το Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα. Στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση, η Αιτήτρια δεν επισύναψε την αίτηση που είχε καταχωρίσει στην άλλη αγωγή, παρά μόνο επισύναψε την Ενδιάμεση Απόφαση ημερομηνίας 6.6.2014 του Οικονόμου, Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, χωρίς να υποδείξει στο Δικαστήριο το συγκεκριμένο μέρος της Απόφασης όπου εμφαίνεται η σχετική απόφανση του Δικαστηρίου. Προς τούτο ο Καθ΄ ου η Αίτηση επικαλείται την υπόθεση Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.α.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597. Το Δικαστήριο περαιτέρω θα επικαλεστεί το τι λέχθηκε στην Commerzbank
(2015), πιο πάνω. Η νομική αρχή που διαφαίνεται από τις εν λόγω αποφάσεις είναι ότι, η αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων πρέπει να γίνεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, στην οποία πρέπει να εκτίθενται με την απαραίτητη σαφήνεια τα ουσιώδη γεγονότα. Δεν είναι ικανοποιητικό να επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση τα τεκμήρια στα οποία περιέχονται τα γεγονότα αυτά με μια σύντομη σχετική αναφορά τους στην ένορκη δήλωση και να μεταφέρεται στο Δικαστήριο το βάρος έρευνας και ανεύρεσής τους. Κάτι τέτοιο καθίσταται ακόμη πιο επιτακτικό σε περιπτώσεις που την ένορκη δήλωση συνοδεύουν πολλά ογκώδη και πολυσέλιδα έγγραφα ως τεκμήρια. Είναι ξεκάθαρο ότι το Δικαστήριο δεν έχει τέτοιο καθήκον κατά τη συγγραφή της απόφασής του. Στην Commerzbank
(2015), με αναφορά στην απόφαση του Αγγλικού Court of Appeal, National Bank of Sharjah v. Dellborg
(1992)The Times, December 24, λέχθηκε ότι υπάρχει μία ουσιαστική διαφορά μεταξύ ειλικρινούς και πλήρους αποκάλυψης και του κατακλυσμού του Δικαστηρίου με σωρεία εγγράφων, πλείστα των οποίων είναι μη ουσιώδη και αχρείαστα για τους σκοπούς που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου. Γι΄ αυτό είναι πολύ σημαντικό όπως στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, να επεξηγείται με τρόπο λακωνικό η σημασία των εγγράφων που επισυνάπτονται. Περαιτέρω, θα πρέπει να τονίζεται το σημαντικό μέρος των εγγράφων, ώστε τα ουσιώδη θέματα να αναδύονται εύκολα με μία απλή συνδυασμένη ανάγνωση της ένορκης δήλωσης και των εγγράφων. Διαφορετικά, υπάρχει κίνδυνος η αποκάλυψη να μην θεωρηθεί ειλικρινής και πλήρης (Ερωτοκρίτου, Δ, σελ. 25-26). Στην Demstar
(1996), πιο πάνω, θεωρήθηκε ότι η ύπαρξη ρήτρας για δικαιοδοσία αλλοδαπού Δικαστηρίου είχε παρασιωπηθεί, επειδή στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την αίτηση δεν είχε γίνει οποιαδήποτε αναφορά σ΄ αυτήν. Είχε όμως επισυναφθεί ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση η φορτωτική στην οποία εμπεριέχετο η σχετική ρήτρα. Επιπρόσθετα, το κείμενο της φορτωτικής λόγω του ότι ήταν φωτοτυπημένο, ήταν δυσανάγνωστο τόσο ώστε να είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη η ανάγνωση με γυμνό οφθαλμό. Το Ανώτατο Δικαστήριο, σε Αίτηση για Αναθεώρηση Απόφασης Ναυτοδικείου, έκρινε ότι αυτό δεν ήταν αρκετό. Στην παρούσα περίπτωση, η Αιτήτρια στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση επισύναψε αντίγραφα της Ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 6.6.2014 και του συνταχθέντος Ενδιάμεσου Διατάγματος στην αγωγή αρ. 5141/13. Δεν επισυνάφθηκε ούτε το Κλητήριο Ένταλμα της άλλης αγωγής, ούτε η Αίτηση για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος μαζί με την ένορκη δήλωσή της. Είναι γεγονός ότι οι πιο πάνω παραλείψεις συνέτειναν στο να μη μεταφερθεί στο Δικαστήριο μία ολοκληρωμένη εικόνα για τα διατάγματα που είχε αιτηθεί η Αιτήτρια στην άλλη αγωγή και τελικά ποία εγκρίθηκαν και ποία απορρίφθηκαν. Η ανάγνωση της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερομηνίας 6.6.2014 μόνο μερικώς ρίχνει φως στα πιο πάνω ερωτήματα. Το θέμα είναι κατά πόσο η πιο πάνω παράλειψη είναι τόσο ουσιώδης που να οδηγεί χωρίς άλλο, σε ακύρωση του εκδοθέντος Διατάγματος. Θεωρώ ότι η παρούσα περίπτωση μπορεί να διαχωριστεί από άλλες περιπτώσεις όπου στις αντίστοιχες αιτήσεις επισυνάπτονται πολυσέλιδες ένορκες δηλώσεις και ογκωδέστατα τεκμήρια. Τα γεγονότα είναι διατυπωμένα με απλό, συνοπτικό και σαφή τρόπο σε Ένορκη Δήλωση επτά σελίδων. Ομοίως, η Ενδιάμεση Απόφαση ημερομηνίας 6.6.2014 καταγράφει με σαφή τρόπο τόσο τις αιτούμενες θεραπείες στο Κλητήριο Ένταλμα της 5141/13 (σελ. 13-15), όσο και τα επιζητούμενα Ενδιάμεσα Διατάγματα (σελ. 15-16). Στην καταγραφή αυτή, εμφαίνεται σαφώς ότι η Αιτήτρια είχε αιτηθεί και στην άλλη αγωγή διάταγμα με το οποίο εμποδιζόταν η ενοικίαση και/ή μεταβίβαση της διαχείρισης του ΚΣΚ. Πιο κάτω στην ίδια Ενδιάμεση Απόφαση (σελ. 23-24) αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η απαγόρευση ενοικίασης ή μεταβίβασης της διαχείρισης της επιχείρησης του σφαγείου, όπως περαιτέρω ζητείται, ενέχει το στοιχείο της παρέμβασης σ΄ αυτή τούτη τη λειτουργία μιας επιχείρησης. Δεν έχω παραπεμφθεί σε νομική διάταξη ή νομολογία προς αυτή την πλέον δραστική κατεύθυνση και γι΄ αυτό δεν θεωρώ ότι έχει τεθεί ασφαλές και επαρκές υπόβαθρο για τέτοια θεραπεία.» Σημειώνεται ότι η εν λόγω Ενδιάμεση Απόφαση αποτελείται από 25 σελίδες και εφόσο επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο στην Ένορκη Δήλωση, εύκολα θα μπορούσαν να εντοπισθούν οι πιο πάνω αναφορές, γεγονός που όντως έγινε από το Δικαστήριο. Επομένως δεν θεωρώ την πιο πάνω παράλειψη της Αιτήτριας τόσο ουσιώδη που να οδηγήσει αυτόματα σε απόρριψη της Αίτησής της. Υπενθυμίζω και πάλι τι αναφέρθηκε σχετικά στην Commerzbank
(2015), πιο πάνω: «Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων.» Ο αντίστοιχος λόγος ένστασης απορρίπτεται. ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ Μεγάλη έμφαση προσέδωσε ο Καθ΄ ου η Αίτηση σ΄ αυτό το λόγο ένστασης, αναπτύσσοντας τους πιο κάτω άξονες: (α) οι θεραπείες που επιζητούνται τόσο στο Κλητήριο Ένταλμα της παρούσας αγωγής, όσο και στην παρούσα διαδικασία, είναι ταυτόσημες με αυτές της αγωγής αρ. 5141/13, (β) παρόλον ότι η Αιτήτρια είχε καταχωρίσει την αγωγή αρ. 5141/13 από τις 31.7.2013, εντούτοις παρέλειψε να την προωθήσει και επανέρχεται τώρα με την παρούσα αγωγή να εγείρει τις ίδιες απαιτήσεις και να διεκδικήσει διατάγματα όμοια με αυτά που επιζητούντο στην προηγούμενη αγωγή, (γ) αίτημα για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος που επιζητείτο στην προηγούμενη αγωγή και απορρίφθηκε, αλλά δεν εφεσιβλήθηκε, δεν μπορεί να εγκριθεί και στην παρούσα αφού αποτελεί δεδικασμένο, (δ) με βάση τα πιο πάνω και τη συμπεριφορά της Αιτήτριας σε αμφότερες τις αγωγές, διαφαίνεται ότι αποτελούσε αυτοσκοπό η εξασφάλιση των ενδιάμεσων θεραπειών. Από την άλλη, η πλευρά της Αιτήτριας αντιπαραβάλλει το επιχείρημα ότι το αγώγιμο δικαίωμα της παρούσας αγωγής είναι διαφορετικό από αυτό της αγωγής αρ. 5141/13 αφού, στην παρούσα αγωγή αυτό βασίζεται στην Απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ημερομηνίας 16.1.2015, η οποία δημιουργεί νέο χωριστό αγώγιμο δικαίωμα. Επιπρόσθετα, μεσολάβησαν νέα γεγονότα που μετέβαλαν το συνολικό πλαίσιο στο οποίο στηρίζεται η Αιτήτρια. Κατάχρηση Διαδικασίας: Νομική Πτυχή Προτού καταλήξω στα συμπεράσματα του Δικαστηρίου αναφορικά με αυτό το λόγον ένστασης, θεωρώ ορθό όπως αναφερθώ στις νομικές αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος της κατάχρησης διαδικασίας. Όπως αναφέρθηκε από την Ολομέλεια στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Πόλυ Μίτσιγκα, Π.Ε. 208/13, ημερομηνίας 13.3.2014, η κατάχρηση διαδικασίας μπορεί να λάβει πολλές μορφές και να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους. Είναι πολυσχιδής στις εκφάνσεις της, το δε δικαστήριο έχει την εξουσία καταστολής τέτοιας κατάχρησης ως μέρος της αυτονομίας και αυτοτέλειας της δικαστικής λειτουργίας. Έλληνας ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 149, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευσταθίου
(2009)2 Α.Α.Δ. 501, Αναφορικά με την Αίτηση του Ευάγγελου Εμπεδοκλή (Αρ.3)
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 529, Αναφορικά με την Αίτηση του Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, (Απόφαση Ολομέλειας), Αναφορικά με την Luchian Marina Tudor
(2011)1(B) A.A.Δ. 1176, Η κλασική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου έγινε στην υπόθεση Περέλλα
(1995), πιο πάνω, από τον Πική, Δ., και έχει ως ακολούθως: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Παπόρη ν. Maskinfabriken "Sio" A/S
(1996)1 (B) A.A.Δ. 1037, μάλιστα, το Δικαστήριο προχώρησε ένα βήμα πάρακάτω: ανέφερε ότι χωρίς το όπλο του Δικαστηρίου να αποτρέπει κατάχρηση των διαδικασιών, θα επερχόταν επικίνδυνη υπονόμευση και αποδυνάμωση της κοινωνικής αποστολής της δικαιοσύνης (Νικήτας, Δ., στη σελίδα 1040). Ένα παράδειγμα κατάχρησης αποτελεί η εμμονή στην επιδίωξη σκοπού που δεν εξυπηρετεί πλέον οποιοδήποτε στόχο, εφόσον για το ίδιο θέμα έχει ασκηθεί έφεση Σοφοκλέους ν. Τσεσμελόγλου (Αρ.1)
(2011)1 (Β) Α.Α.Δ. 773. Τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω Αναφορικά με την Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2055. Επιπρόσθετα, έχει παγιωθεί από τη νομολογία ότι η ύπαρξη δύο παράλληλων διαδικασιών που στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα, αποτελεί γενικά κατάχρηση Μίτσιγκας
(2014), πιο πάνω, Αναφορικά με την Αίτηση του Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 (Απόφαση Ολομέλειας), Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.
(1996)1(B) A.A.Δ. 911 (Απόφαση Ολομέλειας), Κορακίδης, Διαχειριστής κ.α. ν. Αλέξη, Διαχειρίστριας
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1534, Δημητρίου ν. Γαβριήλ
(2001)1(Α) Α.Α.Δ.16, Αναφορικά με την Αίτηση του Ανδρέα Νικολάου Χ"Γεωργίου
(2003)1(Α) Α.Α.Δ.159, Τσιακλίδης ν. Ευαγγέλου
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 119, Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 (B) A.A.Δ. 1121, Γεωργίου κ.α. ν. Ρωτού
(2004)1 (Β) Α.Α.Δ.
  1. Στην Wayplay Technologies Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.ά., Π.Ε. 43/14 και 44/14, ημερ. 11/5/15 (Απόφαση Ολομέλειας), είχαν υποβληθεί δύο αιτήσεις για παραχώρηση άδειας για έκδοση προνομιακού εντάλματος της φύσης Certiorari. Αμφότερες είχαν απορριφθεί και εναντίον τους είχε καταχωρισθεί έφεση. Επιπρόσθετα εκκρεμούσε έφεση εναντίον ενδιάμεσης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού αποφάνθηκε ότι όλες οι διαδικασίες υπέβαλλαν το ίδιο αίτημα και στόχευαν στο ίδιο αποτέλεσμα ήτοι την ακύρωση της ενδιάμεσης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ως λανθασμένης, απέρριψε τις εφέσεις για λόγους κατάχρησης διαδικασίας. Είχε μάλιστα προηγηθεί δήλωση του δικηγόρου της Εφεσείουσας ότι όλες οι διαδικασίες είχαν καταχωριστεί γιατί δεν θα παρέμεινε άπρακτη αναμένοντας το αποτέλεσμα της έφεσης. Συμπεράσματα Προχωρώ τώρα στην εξαγωγή των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου:
  2. Η πλευρά της Αιτήτριας έδωσε ιδιαίτερη έμφαση σε πρόνοιες του Δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Άρθρο 108 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και σε νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Είναι γεγονός ότι το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας στηρίζεται σε πρόνοιες του Δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορούν στο θέμα των Κρατικών Ενισχύσεων. Σχετικά είναι τα Άρθρα 107-109 της πιο πάνω Συνθήκης. Το σημείο όμως που επιθυμεί να τονίσει το Δικαστήριο είναι ότι οι γενικές αρχές που εφαρμόζονται σε περιπτώσεις ενδιάμεσων διαταγμάτων (μονομερών ή διά κλήσεως) στο Κυπριακό δίκαιο, δεν ατονούν, αλλά τυγχάνουν πλήρους εφαρμογής ακόμη και σε περιπτώσεις που το αγώγιμο δικαίωμα πηγάζει από το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως ανωτέρω. Όπως περιγράφεται πιο κάτω, η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η ενσωμάτωση στο ημεδαπό δίκαιο του αντίστοιχου δικαίου της, σήμανε και την ενσωμάτωση νέων αγώγιμων δικαιωμάτων. Ο διάδικος όμως που επιδιώκει ταυτόχρονα και την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, υπόκειται στις νομικές αρχές που ισχύουν και καθιερώθηκαν από τη νομολογία και πρακτική. Με αυτό ακριβώς τον τρόπο θα εξεταστεί και ο λόγος ένστασης που αναφέρεται σε κατάχρηση διαδικασίας.
  3. Αναγιγνώσκοντας τις αιτούμενες, στην παρούσα Αίτηση, θεραπείες όπως αυτές παρατίθενται αυτούσιες πιο πάνω, εύκολα διαπιστώνεται ότι κύρια επιδίωξη της Αιτήτριας είναι η αποτροπή της ενοικίασης τόσο της επιχείρησης όσο και των υποστατικών του ΚΣΚ. Όπως όμως είναι διατυπωμένο το λεκτικό της Παραγράφου Α, επιζητείται και η αποτροπή της με οποιοδήποτε τρόπο αποξένωσής τους. (Χρησιμοποιείται ο όρος «μεταβίβαση» και στο αιτητικό περιλαμβάνονται και οι κτηριακές εγκαταστάσεις). Για το τελευταίο αυτό, υπάρχει ήδη σε ισχύ το Διάταγμα του Δικαστηρίου στην αγωγή αρ. 5141/13, το οποίο δόθηκε στις 6.6.2014, στην Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου. Επομένως, σ΄ αυτό το βαθμό και μόνο, διαπιστώνεται εν πρώτοις και από αυτό το στάδιο, ταύτιση στις αιτούμενες θεραπείες.
  4. Προχωρώντας ένα ακόμη βήμα παρακάτω, έχω εξετάσει και συγκρίνει τις αιτούμενες θεραπείες στα Κλητήρια Εντάλματα αμφοτέρων των αγωγών. Σε αμφότερες επιζητείται μεταξύ άλλων, Δήλωση και/ή Απόφαση του Δικαστηρίου (Declaratory Judgment) ότι η παράλειψη της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή του Καθ΄ ου η Αίτηση, Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή του ΚΣΚ και προηγουμένως του ιδίου του ΚΣΚ, να προβούν στην ανάκτηση των παράνομων κρατικών ενισχύσεων συνιστά παράβαση των αντίστοιχων υποχρεώσεών τους, σύμφωνα με το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιζητούνται σε αμφότερες και άλλες θεραπείες που διαφέρουν μερικώς μεταξύ τους αλλά το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι το αγώγιμο δικαίωμα το οποίο πηγάζει από το Άρθρο 108, της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το σχετικό μέρος του εν λόγω Άρθρου, παρατίθεται αυτούσιο. «
  5. ..........................
  6. Αν η Επιτροπή διαπιστώσει, αφού τάξει προηγουμένως στους ενδιαφερομένους προθεσμία για να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους, ότι ενίσχυση που χορηγείται από ένα κράτος ή με κρατικούς πόρους δεν συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά κατά το άρθρο 107, ότι η ενίσχυση αυτή εφαρμόζεται καταχρηστικώς, αποφασίζει ότι το εν λόγω κράτος οφείλει να την καταργήσει ή να την τροποποιήσει εντός προθεσμίας που η ίδια καθορίζει. Αν το εν λόγω κράτος δεν συμμορφωθεί προς την απόφαση αυτή εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η Επιτροπή ή οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο κράτος δύναται να προσφύγει απευθείας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά παρέκκλιση των άρθρων 258 και
  7. Κατόπιν αιτήσεως κράτους μέλους, το Συμβούλιο δύναται να αποφασίσει ομοφώνως ότι ενίσχυση που έχει θεσπισθεί ή που πρόκειται να θεσπισθεί από το κράτος αυτό θεωρείται συμβιβάσιμη με την εσωτερική αγορά, κατά περέκκλιση των διατάξεων του άρθρου 107 ή των προβλεπομένων από το άρθρο 109 κανονισμών, αν εξαιρετικές περιστάσεις δικαιολογούν μια τέτοια απόφαση. Αν η Επιτροπή έχει κινήσει, ως προς την ενίσχυση αυτή, τη διαδικασία που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο της παρούσας παραγράφου, η αίτηση του ενδιαφερομένου κράτους προς το Συμβούλιο έχει ως αποτέλεσμα την αναστολή της σχετικής διαδικασίας μέχρις ότου αποφανθεί το Συμβούλιο. Αν το Συμβούλιο δεν αποφανθεί εντός τριών μηνών από την υποβολή της αιτήσεως, αποφασίζει η Επιτροπή.
  8. Η Επιτροπή ενημερώνεται εγκαίρως περί των σχεδίων που αποβλέπουν να θεσπίσουν ή να τροποποιήσουν τις ενισχύσεις, ώστε να δύναται να υποβάλει τις παρατηρήσεις της. Αν κρίνει ότι σχέδιο ενισχύσεως δεν συμβιβάζεται με την εσωτερική αγορά, κατά το άρθρο 107, κινεί αμελλητί τη διαδικασία που προβλέπεται από την προηγούμενη παράγραφο. Το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δεν δύναται να εφαρμόσει τα σχεδιαζόμενα μέτρα πριν η Επιτροπή καταλήξει σε τελική απόφαση.
  9. ..........................» Επεξήγηση της πρόνοιας αυτής υπάρχει στο σύγγραμμα European Union Law των Chalmers, Davies, Monti, 3η έκδοση
(2014). Στο κεφάλαιο 23 υπό τίτλο «State Law», υπότιτλος «Εnforcement and Supervision» γίνεται μια περιγραφή ης διαδικασίας που ακολουθείται σε παρόμοιες περιπτώσεις. Στη σελ. 1071, αναφέρονται τα ακόλουθα: «The Commission procedure has two phases. In phase 1 (based on Article 108
(3)TFEU) the Commission considers the measure in question in a relatively brief span of time, and at the end of its inquiry it may reach three conclusions: the measure is state aid, but it is compatible with the Treaty; The measure is state aid and raises serious concerns as to its compatibility such that closer inquiry is warranted. Phase 2 (based on Article 108
(2)TFEU) is a longer procedure with no formal time limits. At the end of its inquiry the Commission may reach one of three decisions: authorizing the measure (either because it turns out not to have been state aid at all or because it is compatible with the Treaty); authorizing the aid subject to certain conditions or a negative decision holding that the aid may not be granted."
  1. Οι πιο πάνω πρόνοιες δημιουργούν, με βάση το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, νέο αγώγιμο δικαίωμα για το οποίο τα εθνικά Δικαστήρια μπορούν να παράσχουν θεραπεία. Αυτό υποστηρίζεται από το ακόλουθο απόσπασμα από τη σελίδα 1074 του πιο πάνω συγγράμματος που αποτελεί συνέχεια του πρώτου: «But what can national courts do? First, they are empowered to issue declarations that a certain measure is state aid. This empowers them to strike down national legislation. Secondly, the court may order that aid that has been paid out is recovered. The view taken is that recovery restores the status quo ante, so it is plausible that a competitor who is unjured by the aid has standing to seek recovery to protect their interests. However, to date the majority of claims have been beneficiaries or states litigating to oppose recovery.»
  2. Φαίνεται ότι η Αιτήτρια ως Ενάγουσα ακολούθησε πιστά τις πιο πάνω πρόνοιες αφού τα Κλητήρια Εντάλματα σε αμφότερες τις αγωγές έχουν συνταχθεί στοχεύοντας στις πιο πάνω θεραπείες.
  3. Το κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο το αγώγιμο δικαίωμα στις δύο αγωγές είναι διαφορετικό. Η πλευρά της Αιτήτριας ισχυρίζεται ότι είναι όντως διαφορετικό αφού στην πρώτη αγωγή αρ. 5141/13 στηρίζεται σε στρέβλωση ανταγωνισμού από κρατικές ενισχύσεις κατά παράβαση της υποχρέωσης αναμονής ή αναστολής (stand still obligation), ενώ στην παρούσα βασίζεται στην Απόφαση ημερομηνίας 16.1.2015, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
  4. Διαφωνώ με το πιο πάνω επιχείρημα. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζονται αμφότερες οι διαδικασίες είναι ακριβώς τα ίδια. Απλώς στη δεύτερη, προχωρούν ένα βήμα πιο πολύ και συμπληρώνονται με την έκδοση της Απόφασης ημερομηνίας 16.1.
  5. Το βασικό είναι ότι τα επίδικα γεγονότα σε όλη τους την έκταση αποτελούν δύο στάδια της ίδιας διαδικασίας, διαδικασία η οποία προνοείται από το Άρθρο 108, πιο πάνω. Αυτό διαφαίνεται και από την ίδια την Απόφαση η οποία στην αρχή της αναφέρει ρητά ότι αυτή εκδόθηκε αφού η Επιτροπή κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις απόψεις τους με βάση τις πρόνοιες του πιο πάνω Άρθρου. Σε ενάντια περίπτωση, οι δύο αγωγές με τη συνύπαρξή τους θα επιδιώκουν τον ίδιο στόχο δηλαδή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι πρακτικές ενίσχυσης ήταν κατά παράβαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου και αποζημιώσεις στην Ενάγουσα για τις ζημιές που υπέστη και υφίσταται για την πιο πάνω παράβαση. Δηλαδή η Αιτήτρια θα επιζητεί δύο φορές την ίδια αποζημίωση για πράξη που εκπηγάζει από τα ίδια γεγονότα, κάτι που αντίκειται στις βασικές αρχές του Δικαίου. Από την άλλη, δεν έχει υπάρξει ισχυρισμός από πλευράς Αιτήτριας ότι τα γεγονότα της μίας αγωγής συμπληρώνουν τα γεγονότα της άλλης και ότι το αίτημα για αποζημιώσεις στην πρώτη αγωγή παύει, εκεί που εγείρεται το αίτημα της παρούσας.
  6. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι η προσπάθεια της Αιτήτριας να περιβάλει τις θεραπείες της παρούσας αγωγής υπό το μανδύα της Απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ημερομηνίας 16.1.2015, και ως δημιουργούσες διαφορετικό αγώγιμο δικαίωμα, είναι λανθασμένη. Οι βασικές της θεραπείες πηγάζουν από τις, κατά παράβαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου, κρατικές ενισχύσεις προς το ΚΣΚ.
  7. Το γεγονός ότι στα γεγονότα της παρούσας αγωγής μεσολάβησαν και άλλα γεγονότα όπως η προσθήκη του Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή της ΚΣΚ, δεν μεταβάλλει την ουσία. Εξάλλου, ο διορισμός του Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή έγινε ενώ εκκρεμεί η πρώτη αγωγή, φαίνεται μάλιστα να έγινε προτού ακόμη εκδοθεί η Ενδιάμεση Απόφαση ημερομηνίας 6.6.2014 στην άλλη αγωγή.
  8. Με βάση όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας. Στην Περέλλα
(1995), πιο πάνω, λέχθηκε με σαφήνεια ότι συνιστά κατάχρηση η έγερση ή η προώθηση περισσότερων της μίας δικαστικών διαδικασιών για επίτευξη στόχων που μπορούν να επιτευχθούν σε μία. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Ως εκ τούτου, αποτελεί αναπόφευκτη κατάληξη ότι η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και, γι΄ αυτό και απορρίπτεται. Το Ενδιάμεσο Διάταγμα ακυρώνεται. Επιδικάζονται τα Έξοδα της διαδικασίας υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση και σε βάρος της Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.