ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΣΠΕ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΑΓΑΠΙΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, Αρ. Αίτησης: 189/2015, 15/1/2016

(1),

(2),

(3),

(4), Μέρος ΧΙΙΙ άρθρο 53, στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς 148/87, Θεσμός 79, στον περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, άρθρο 21, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 37

(1),

(2), στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.47 και Δ.48 Θ. 1-4 και Θ. 8

(1)(nn), στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου καθώς και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση του κ. Χριστόφορου Γιαννή, ο οποίος είναι στην υπηρεσία της Αιτήτριας, στην Κεντρική Μονάδα Ανάκτησης Χρεών στο Επαρχιακό Γραφείο Λευκωσίας. Όπως αναφέρει, η Αιτήτρια εταιρεία μέχρι την 24.5.2013 ήταν συνεργατική πιστωτική εταιρεία απεριόριστης ευθύνης (ΣΠΕ Λατσιών), και μετατράπηκε ακολούθως, με βάση το Ν. 39(Ι)/13και την ΚΔΠ 173/13 (Τεκμήριο 1), σε εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, μετατροπή η οποία είχε ως αποτέλεσμα την προσθήκη της λέξης «λίμιτεδ» στο όνομα της. Στις 24.3.2014 η ΣΠΕ Λατσιών Λτδ μετέφερε όλα τα στοιχεία του ενεργητικού και παθητικού της στην Περιφερειακή ΣΠΕ Λευκωσίας Λτδ και η εγγραφή της ακυρώθηκε (Τεκμήρια 2 και 3). Στις 12.7.2013 εκδόθηκε από το Διαιτητή η απόφαση της οποίας επιδιώκεται η εγγραφή, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο

1. Ως Τεκμήριο 5, επισυνάπτεται, κατά τον ομνύοντα, δήλωση του Καθ' ου η αίτηση ότι η εν λόγω διαιτητική απόφαση του έχει γνωστοποιηθεί γραπτώς στις 12.7.
2. Προσθέτει ότι η απόφαση του Διαιτητή κατέστη τελεσίδικη καθότι έχει παρέλθει ο χρόνος των 21 ημερών από την «υποβολή της Έφεσης». Λέγει, τέλος ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν έχει πληρώσει κανένα ποσό μέχρι σήμερα προς εξόφληση του χρέους του και αιτείται ως η αίτηση για να μπορέσει η Αιτήτρια να προχωρήσει στην εκτέλεση της απόφασης. Στις 8.10.2015 ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην αίτηση της Αιτήτριας, προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: «
3. Η αίτηση των αιτητών δεν στηρίζεται στη σωστή νομική βάση και ή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
4. Στην αίτηση των αιτητών δεν υπάρχει το πραγματικό υπόβαθρο για χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας.
5. Έχει υπάρξει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης και δεν αιτιολογείται καθόλου η εν λόγω καθυστέρηση από τους αιτητές.
6. Έχουν παραβιαστεί τα δικαιώματα του καθ'ου η αίτηση για να λάβει γνώση της υπόθεσης εναντίον του και ή οι αιτητές έχουν παραβιάσει βασικές αρχές της φυσικής δικαιοσύνης στη διαδικασία της επίδικης διαιτησίας και στην επίδοση της διαιτητικής απόφασης.
7. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Νόμου και της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 12.7.
9. Οι αιτητές δεν έχουν επιδώσει την ειδοποίηση διαιτησίας και τη διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 12.7.2013 με αποτέλεσμα ο Καθ'ου η αίτηση να μην λάβει γνώση για την διαιτητική διαδικασία και την έκδοση της διαιτητικής απόφασης και ή οι επιδόσεις ήταν κακές.
10. Οι γνωστοποιήσεις για την παρουσία σε διαδικασία διαιτησίας και για την έκδοση διαιτητικής απόφασης θα έπρεπε να γίνουν με δικαστικό επιδότη όπως γίνεται και στις αγωγές που καταχωρούνται στα Δικαστήρια.» Η ένσταση βασίζεται στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, Ν. 22/85, όπως έχει τροποποιηθεί, στο άρθρο 51, 52

(1)(β), 52

(2),

(3),

(4),

(5), στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς 142/87, Θεσμό 79, στον περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, άρθρα 2, 7, 8, 9, 21 και 22, στα Άρθρα 28 και 30 του Συντάγματος, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.2, Δ.5, Δ.6, Δ.40 Θ.8, Δ.48, Θ.1-4, 8, 9, Δ.47, Δ.55, στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος λέγει τα ακόλουθα: Είναι η θέση του ότι διαμένει «ανελλιπώς και αδιάλειπτα» τα τελευταία χρόνια στην οδό Παρθενώνος 4, Διαμέρισμα 104, Famagusta No 2 στο Παραλίμνι, από τον καιρό που αγόρασε το εν λόγω διαμέρισμα με το δάνειο που του έδωσε η Αιτήτρια με τη συμφωνία δανείου ημερομηνίας 22.3.2011. Λέγει ότι η μητέρα του, Μυριάνθη Νικολάου, είναι σήμερα 82 ετών, υπερήλικας, με γεροντική άνοια και κινητικά προβλήματα, και διαμένει στη διεύθυνση Ελπίδας 37, 2200 στο Γέρι, Λευκωσία. Περαιτέρω, λέγει ότι ουδέποτε έλαβε ειδοποίηση να παρουσιαστεί ενώπιον του διαιτητή Στέλιου Παπαλεξάνδρου για την εκδίκαση της υπόθεσης του δανείου του, κατά παράβαση των συνταγματικών του δικαιωμάτων και των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, και ότι ουδέποτε του επιδόθηκε προσωπικά η απόφαση διαιτησίας, και επισημαίνει ότι από τα έγγραφα που επισυνάπτονται στην αίτηση η απόφαση παραλήφθηκε από την υπερήλικη μητέρα του στο σπίτι της στο Γέρι και η οποία ουδέποτε τον πληροφόρησε για την παραλαβή της εν λόγω απόφασης. Λέγει επίσης ότι στις 29.5.2015 επισκέφθηκε τη μητέρα του για να δει πώς είναι και βρήκε στο τραπέζι της την παρούσα αίτηση την οποία μόλις πριν της είχαν επιδώσει, λέγοντας παράλληλα ότι η μητέρα του τον πληροφόρησε ότι παρόλο που είπε στον επιδότη ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν μένει μαζί της, εντούτοις ο επιδότης την έβαλε να υπογράψει για να παραλάβει την αίτηση. Μετά την παραλαβή της αίτησης αυτής, ρώτησε τη μητέρα του αν είχε παραλάβει τη διαιτητική απόφαση τον Οκτώβριο του 2013, αλλά αυτή του ανέφερε ότι δεν θυμάται και ότι δεν έχει τέτοια απόφαση στην κατοχή της, προσθέτοντας ότι σε κάθε περίπτωση η μητέρα του πάσχει από γεροντική άνοια οπότε και να της είχε επιδοθεί δεν θυμάται μετά την πάροδο τόσου χρόνου. Λέγει επίσης ότι η Αιτήτρια έχει καθυστερήσει αδικαιολόγητα στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, και ότι έχουν επηρεαστεί τα δικαιώματα του ως προς τη λήψη γνώσης της απόφασης και άσκησης των δικαιωμάτων του σύμφωνα με το Νόμο. Αναφέρει επίσης ότι όπως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, η διαιτητική απόφαση δεν φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα δικαστικής απόφασης, για να μπορεί να εγγραφεί και να εκτελεστεί ως δικαστική απόφαση. Αιτείται τέλος την απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας. Η ακροαματική διαδικασία Κατά την ακροαματική διαδικασία, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών περιορίστηκαν στην καταχώρηση γραπτών αγορεύσεων προς υποστήριξη των θέσεων τους. Οι αγορεύσεις έχουν μελετηθεί και αναφορά στις θέσεις που υποστηρίχθηκαν μέσω αυτών θα γίνει στα πλαίσια αξιολόγησης των εκατέρωθεν θέσεων, κατωτέρω. Νομική πτυχή Το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, Ν.22/1985έχει πλαγιότιτλο «διαιτησία προς επίλυση διαφορών» και, κατά τον ουσιώδη για την παρούσα υπόθεση χρόνο, προέβλεπε, στο βαθμό που ενδιαφέρει για την παρούσα υπόθεση, τα εξής: «52.—

(1)Οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας— [.] (β) μεταξύ μέλους, πρώην μέλους ή προσώπου αξιούντος μέσω μέλους, πρώην μέλους ή αποβιώσαντος μέλους και της εταιρείας, της επιτροπείας ή του συμβουλίου αυτής ή οιουδήποτε αξιωματούχου, αντιπροσώπου ή υπαλλήλου της εταιρείας· ή [.] η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπηται υφ' οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον: [.]

(2)Ο Έφορος δύναται, επί τη λήψει της δυνάμει του εδαφίου

(1)παραπομπής: (α) να επιχειρήση συνδιαλλαγήν της διαφοράς· ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τας διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας. [.]

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιάς ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Ως προς τη διαδικασία που οδηγεί στην εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης, στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη και άλλοι

(2008)1 Α.Α.Δ. 716, 719 αποφασίστηκαν τα ακόλουθα: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί" δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι΄αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου εξετάστηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς

(2012)1 Α.Α.Δ. 707, όπου το Δικαστήριο υπέδειξε τα πλαίσια της διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται.» Τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν στην Πολ. Έφ. 87/2011, Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, ημερ. 20.6.2014, όπου το Εφετείο με σαφήνεια καθόρισε τί οφείλει να εξετάσει το Δικαστήριο κατά τη διαδικασία εγγραφής διαιτητικής απόφασης: «Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ημερ. 3/12/2007, γι' εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, όφειλε μόνο να διαπιστώσει κατά πόσο αυτή επιδόθηκε, ότι η απόφαση έφερε τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα.» Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων Όπως προκύπτει από τη νομολογία που πιο πάνω παρατέθηκε καθώς και από το λεκτικό των εδαφίων

(4)και

(5)του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, το Δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης, ούτε και υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Το Δικαστήριο οφείλει απλά να διαπιστώσει ότι πληρούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις: (α) ότι η απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης, (β) ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στους διάδικους, (γ) ότι έχει εκπνεύσει ο χρόνος των 21 ημερών από της γνωστοποιήσεως στους διάδικους της διαιτητικής απόφασης και να μην έχει ασκηθεί οποιαδήποτε έφεση κατά της εν λόγω αποφάσεως, ή αν έχει καταχωρηθεί έφεση, αυτή να έχει εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, και (δ) ότι η αίτηση έχει γίνει δια κλήσεως. Ο Καθ' ου η αίτηση εγείρει ως πρώτο λόγο ένστασης τον ισχυρισμό ότι η αίτηση δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση και/ή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Αυτός ο λόγος ένστασης δεν εξειδικεύεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αλλά ούτε και αναπτύσσεται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνήγορου του Καθ' ου η αίτηση. Αντίθετα, σημειώνεται στην αγόρευση του (σελ. 5) ότι οι λόγοι ένστασης του Καθ' ου η αίτηση περιορίζονται στο θέμα της κακής επίδοσης της ειδοποίησης διαιτησίας και της διαιτητικής απόφασης, στην υπερβολική καθυστέρηση καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης, και στο γεγονός ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Νόμου και της νομολογίας για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Θεωρώ, συνεπώς, ότι αυτός ο λόγος ένστασης έχει εγκαταλειφθεί από τον Καθ' ου η αίτηση. Σε κάθε περίπτωση, σημειώνω ότι στη νομική βάση της αίτησης περιλαμβάνεται το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, και, ελλείψει ειδικού θεσμού που να διέπει το ζήτημα, η Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία μπορεί να ακολουθηθεί, ως θέμα πρακτικής (Philippou v. Philippou

(1986)1 CLR 689, 700), υπάρχει, συνεπώς, επαρκές νομικό υπόβαθρο για την αίτηση. Σχετική είναι και η απόφαση Κυριακίδη, απόσπασμα από την οποία παρατέθηκε στα πλαίσια της νομικής πτυχής, ανωτέρω. Ο δεύτερος, τέταρτος, πέμπτος, έκτος και έβδομος λόγος ένστασης θα εξεταστούν στη συνέχεια μαζί, καθότι κοινός παρονομαστής των πέντε αυτών λόγων ένστασης είναι ο ισχυρισμός ότι δεν επιδόθηκε στον Καθ' ου η αίτηση είτε η ειδοποίηση διαιτησίας, είτε η διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 12.7.

1. Οι θέσεις του Καθ' ου η αίτηση ως προς τα γεγονότα καταγράφονται στην ένορκη του δήλωση που στηρίζει την ένσταση του και παρατέθηκαν πιο πάνω. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση στη γραπτή του αγόρευση σημειώνει ότι η δήλωση του ομνύσαντα για την Αιτήτρια ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στον Καθ' ου η αίτηση στις 12.7.2013 δεν συνάδει με το Τεκμήριο 5 της ένορκης του δήλωσης, από το οποίο προκύπτει ότι η επίδοση έγινε στη μητέρα του και όχι στον ίδιο και ότι έγινε τον Οκτώβριο του 2013 και όχι τον Ιούλιο του
2. Είναι επίσης η θέση του ότι η επίδοση δεν είναι σύμφωνη με τη Δ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αφού η διαιτητική απόφαση επιδόθηκε στη μητέρα του Καθ' ου η αίτηση με την οποία δεν συγκατοικεί, αφού η μητέρα του διαμένει στο Γέρι της επαρχίας Λευκωσίας ενώ ο Καθ' ου η αίτηση στο Παραλίμνι της επαρχίας Αμμοχώστου. Σημειώνει περαιτέρω ότι παρόλο που στην ένορκη δήλωση του ο Καθ' ου η αίτηση αμφισβήτησε την επίδοση της διαιτητικής απόφασης, αυτός δεν αντεξετάστηκε από την Αιτήτρια, και οι σχετικοί ισχυρισμοί του παραμένουν αναντίλεκτοι, ούτε και προσκομίστηκε ένορκη δήλωση από τον επιδότη που επέδωσε τη διαιτητική απόφαση στη μητέρα του Καθ' ου η αίτηση. Περαιτέρω, είναι η θέση του ότι ουδέποτε ειδοποιήθηκε για να παραστεί στη διαιτησία και να προβάλει την υπεράσπιση του, και ότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση της Αιτήτριας δεν αναφέρεται ότι η ειδοποίηση διαιτησίας επιδόθηκε στον Καθ' ου η αίτηση, προσθέτοντας και πάλι ότι οι ισχυρισμοί που προέβαλε στην ένορκη του δήλωση ο Καθ' ου η αίτηση για το θέμα αυτό παρέμειναν αναντίλεκτοι και ότι δεν αντεξετάστηκε από την Αιτήτρια, αλλά ούτε και προσκομίστηκε ένορκη δήλωση από τον επιδότη που επέδωσε την ειδοποίηση διαιτησίας. Αναφέρει επίσης ότι ως αποτέλεσμα της μη ενημέρωσης του Καθ' ου η αίτηση από την υπερήλικα μητέρα του για τη διαιτητική απόφαση της 12.7.2013, ο Καθ' ου η αίτηση δεν καταχώρησε έφεση εντός 21 ημερών από την επίδοση της και δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ασκήσει τα υπό του νόμου προβλεπόμενα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή της νομιμότητας της. Οι θέσεις της Αιτήτριας ως προς τα γεγονότα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση του κ. Γιαννή που στηρίζει την αίτηση και παρατέθηκαν πιο πάνω. Στα πλαίσια της γραπτής του αγόρευσης, υπό τον τίτλο «Πραγματικά Γεγονότα» ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας σημειώνει επιπλέον τα εξής: «
3. Ο Καθ' ου η αίτηση αν και ειδοποιήθηκε κανονικά δεν παρουσιάστηκε αυτοπροσώπως στην διαιτησία ημερομηνίας 12.7.2013 αλλά παρουσιάστηκε η μητέρα του, η οποία ζει και συγκατοικεί με τον Καθ' ου και παραδέχτηκε το χρέος του.
4. Η πιο πάνω διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε γραπτώς στον Καθ' ου η αίτηση μέσω της μητέρας του στις 12.7.13, δηλαδή την ίδια ημερομηνία καθότι ήτο παρούσα και υπέγραψε σχετική δήλωση γνωστοποίησης της. Η μητέρα του Καθ' ου η αίτηση, η οποία διαμένει στο ίδιο σπίτι στην οδό Ελπίδας 37 στο Γέρι παρέλαβε την ειδοποίηση για πρόσκληση σε διαιτησία και αναγνώρισε το χρέος του Καθ' ου η αίτηση υιού της. [.]
5. [.] Ο Καθ' ου η αίτηση διαμένει μόνιμα με την μητέρα του στην οδό Ελπίδας 37 στο Γέρι αφού είναι η οδός που έδωσε στην Αιτήτρια κατά την σύναψη της Συμφωνίας Δανείου και του Εγγράφου Υποθήκης για σκοπούς αλληλογραφίας. Η οδός που αναφέρει ότι διαμένει ο Καθ' ου η αίτηση στην Ένσταση του, πρώτη φορά αναφέρεται στην παρούσα υπόθεση και ουδέποτε ενημερώθηκε η Αιτήτρια εταιρεία για την αλλαγή αυτή που αφορά τη διεύθυνση του.». Είναι περαιτέρω η θέση του ότι επειδή ο Καθ' ου η αίτηση παραδέχεται ότι έχει επικοινωνία με τη μητέρα του, και επειδή καταχώρησε ένσταση στην παρούσα αίτηση, χωρίς να παραπονείται ότι έχει γίνει κακή επίδοση αυτής, αυτό συνιστά παραδοχή ότι γνώριζε και τη διαδικασία της διαιτησίας καθώς και για την εκδοθείσα διαιτητική απόφαση. Αναφέρει επίσης ότι επειδή δεν επισυνάπτονται ιατρικά πιστοποιητικά που να αποδεικνύουν ότι η μητέρα του Καθ' ου η αίτηση έχει γεροντική άνοια και κινητικά προβλήματα, οι ισχυρισμοί του αυτοί παραμένουν μετέωροι και δεν θα πρέπει να ληφθούν υπόψη. Είναι η θέση του ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι αναγκαία η ιδιωτική επίδοση ή η προσωπική γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης. Ισχυρίζεται ότι επειδή η διαιτητική απόφαση αποτελεί νομικό έγγραφο, ισχύουν, εν σχέσει με την επίδοση αυτής, οι πρόνοιες της Δ.5 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, και, συνεπώς η επίδοση αυτής στη μητέρα του Καθ' ου η αίτηση, η οποία αποτελεί μέλος της οικογένειας του, ήταν καλή. Συμπληρώνει ότι σε κάθε περίπτωση σύμφωνα με τη νομολογία, ακόμη και προφορική γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης είναι αρκετή, και ότι δεν είναι αναγκαίο όπως αυτή διενεργείται μέσω ιδιώτη επιδότη. Ως ανωτέρω αναφέρθηκε, μία εκ των προϋποθέσεων που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να εγγραφεί διαιτητική απόφαση είναι ότι η απόφαση θα πρέπει να έχει γνωστοποιηθεί στον Καθ' ου η αίτηση (άρθρο 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου). Αναφορικά με το θέμα αυτό, ο Έντιμος Καλλής Δ. στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Σωτήρη Δημοσθένους

(2000)1 Α.Α.Δ. 1699, επισήμανε στη σελ. 1704 ότι εφόσον ο Νόμος δεν προβλέπει για έγγραφη γνωστοποίηση, η προφορική γνωστοποίηση της απόφασης ικανοποιεί πλήρως τη σχετική απαίτηση του Νόμου. Η εν λόγω αρχή επιβεβαιώθηκε πρόσφατα στην Πολ. Έφ. 87/2011, Μανώλης Χριστοφή ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Λατσιών, ημερ. 20.6.2014. Δεδομένου ότι σύμφωνα με τη νομολογία που πιο πάνω αναφέρθηκε η διαιτητική απόφαση με βάση τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο μπορεί να γνωστοποιηθεί ακόμα και προφορικά στα μέρη της διαιτησίας, η θέση του Καθ' ου η αίτηση στην παράγραφο 13 της ένορκης του δήλωσης ότι η διαιτητική απόφαση πρέπει κατ' ανάγκη να επιδίδεται με ιδιώτη δικαστικό επιδότη, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Ό,τι απαιτεί το άρθρο 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου είναι η γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης στους διάδικους, και θα μπορούσαν, κατά την άποψη μου, να εφαρμοστούν κατ' αναλογία οι πρόνοιες της Δ.5 Θ.2 που διέπει τον τρόπο επίδοσης αγωγών. Τούτο διότι επίδοση συμφώνως της Δ.5 Θ.2 θεωρείται ικανή προς ικανοποίηση του ζητουμένου, ήτοι να έλθει εις γνώση του προσώπου στο οποίο η νομική διαδικασία αφορά η ύπαρξη της, ούτως ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να ασκήσει το θεμελιακό δικαίωμα της υπεράσπισης. Όπως επεξηγήθηκε στην υπόθεση Χριστάκης Γεωργίου Θεοδώρου κ.α. v. ΣΠΕ Μακράσυκας

(2003)1 ΑΑΔ 1305 σκοπός του νομοθέτη μέσα από την πιο πάνω Δ.5 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας «ήταν να διευκολύνει την επίδοση όπου αυτή δεν είναι δυνατό να γίνει προσωπικά στον διάδικο φέρνοντας σε γνώση του το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η επίδοση» μέσω των προϋποθέσεων που ο συγκεκριμένος δικονομικός θεσμός καθορίζει. Σε κάθε περίπτωση, αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων παραπέμπουν στις πρόνοιες της Δ.5 Θ.2 για να υποστηρίξουν, η μεν Αιτήτρια ότι η γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης ήταν καλή, ο δε Καθ' ου η αίτηση το αντίθετο. Η Δ.5, Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει, σε ελληνική μετάφραση, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «2

(1)Η επίδοση όποτε αυτό είναι πρακτικά δυνατό θα γίνεται αφήνοντας αντίγραφο στο πρόσωπο στο οποίο θα πρέπει να επιδοθεί· αλλά εάν αυτό δεν ευρίσκεται στην οικία του ή στον συνήθη τόπο εργασίας του, η επίδοση θα θεωρείται ότι γίνεται εφόσον το αντίγραφο αφήνεται - (ι) με οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας του που προφανώς είναι 16 ετών και άνω το οποίο κατά το χρόνο εκείνο ευρίσκεται στην πόλη ή στο χωριό του ή εντός της περιοχής του ........»[1], [2] Επισημαίνω εξ' αρχής ότι οι ισχυρισμοί που προβλήθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Αιτητών στις παραγράφους 5 και 6 της αγόρευσης του τις οποίες παρέθεσα ανωτέρω, περί αυτοπρόσωπης παρουσίας της μητέρας του Καθ' ου η αίτηση στη διαδικασία της διαιτησίας, περί παραδοχής από αυτήν του χρέους του Καθ' ου η αίτηση, και περί της γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης στον Καθ' ου η αίτηση μέσω της μητέρας του στις 12.7.13, δεν μπορεί να ληφθούν υπόψη, καθώς δεν ετέθησαν ενώπιον του Δικαστηρίου μέσω του ενδεδειγμένου τρόπου, ήτοι μέσω μαρτυρίας, αλλά μέσω της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου της Αιτήτριας, που δεν αποτελεί αποδεκτό μέσο προσκόμισης μαρτυρίας (Νεοκλέους ν. Αλλαγιώτη

(2007)1(Α) Α.Α.Δ 561, 563). Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό στην παράγραφο 7 της αγόρευσης των Αιτητών, την οποία παρέθεσα πιο πάνω, ότι ο Καθ' ου η αίτηση διαμένει μόνιμα με την μητέρα του στην οδό Ελπίδας 37 στο Γέρι και ότι αυτή είναι η διεύθυνση που έδωσε στην Αιτήτρια κατά τη σύναψη της Συμφωνίας Δανείου και του Εγγράφου Υποθήκης για σκοπούς αλληλογραφίας. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου μέσω μαρτυρίας, προκύπτουν τα εξής: Στη διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 12.7.2013 (Τεκμήριο 4 της ένορκης δήλωσης του κ. Χριστόφορου Γιαννή) σημειώνεται ότι «ο καθ' ου η αίτηση, αν και ειδοποιήθηκε κανονικά, δεν παρουσιάζεται στην ακρόαση της διαιτησίας», και «η απόφαση . αυτή γνωστοποιείται στον καθ' ου η αίτηση με την επίδοση προσωπικής επιστολής». Ο κ. Γιαννή λέγει επίσης ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε γραπτώς στον Καθ' ου η αίτηση στις 12.7.2013, και επισυνάπτει σχετικά, ως Τεκμήριο 5, «δήλωση του Καθ' ου η αίτηση», ως ο ομνύσαντας την χαρακτηρίζει. Ανατρέχοντας στο εν λόγω Τεκμήριο 5 παρατηρείται ότι η δήλωση δεν υπογράφεται από τον Καθ' ου η αίτηση, αλλά από τη Μυριάνθη Νικολάου, της οποίας η ιδιότητα υπό την οποία παραλαμβάνει την απόφαση, δεν αναγράφεται στη δήλωση. Περαιτέρω, αν και η ημερομηνία γνωστοποίησης δεν διακρίνεται ευκρινώς, φαίνεται ότι η γνωστοποίηση αυτή έγινε τον Οκτώβριο του 2013 και όχι στις 12.7.2013, όπως λέγει ο κ. Γιαννή στην ένορκη του δήλωση. Ο Καθ' ου η αίτηση στη δική του ένορκη δήλωση λέγει ότι από τον καιρό που αγόρασε το διαμέρισμα για το οποίο έκανε το δάνειο δεν διαμένει με τη μητέρα του στο Γέρι, αλλά διαμένει ανελλιπώς και αδιάλειπτα στην οδό Παρθενώνος 4, Διαμ. 104, Famagusta No 2 στο Παραλίμνι, κάτι που γνωρίζει η Αιτήτρια. Λέγει επίσης ότι όπως διαπιστώνει από τα έγγραφα που επισυνάπτονται στην αίτηση, η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στην υπερήλικη μητέρα του (82 ετών σήμερα), η οποία πάσχει από γεροντική άνοια και η οποία δεν θυμάται να έχει λάβει την εν λόγω απόφαση, και την οποία, σε κάθε περίπτωση, ποτέ δεν του έδωσε. Με βάση την πιο πάνω Δ.5 Θ.2, δεν είναι αναγκαίο όπως το μέλος της οικογένειας του προσώπου που αφορά το προς επίδοση έγγραφο συγκατοικεί με αυτό. Είναι αρκετό να φαίνεται ότι είναι άνω των 16 ετών και να βρίσκεται στην πόλη ή στο χωριό ή εντός της περιοχής του. Το ότι η μητέρα του Καθ' ου η αίτηση αποτελεί μέλος της οικογένειας του δεν αμφισβητείται από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Καθ' ου η αίτηση. Ούτε, βεβαίως, και ότι είναι άνω των 16 ετών. Αμφισβητείται, όμως, έντονα ότι η μητέρα του ευρίσκετο κατά τον ουσιώδη χρόνο της γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης «στην πόλη ή στο χωριό του ή εντός της περιοχής του». Λαμβάνοντας υπόψη τους ισχυρισμούς που προβλήθηκαν επί τούτου από τον Καθ' ου η αίτηση, και δεδομένου ότι το βάρος απόδειξης της ικανοποίησης των προϋποθέσεων για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης βάραινε την Αιτήτρια, θα ανέμενε κανείς ότι αυτή θα επιδίωκε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που είχε είτε μέσω προσκόμισης επιπρόσθετης μαρτυρίας, είτε μέσω αντεξέτασης του Καθ' ου η αίτηση. Αντ' αυτού η Αιτήτρια, ακόμη και μετά την έντονη αμφισβήτηση από τον Καθ' ου η αίτηση της παραλαβής της διαιτητικής απόφασης, επέλεξε να περιοριστεί στους ισχυρισμούς που προέβαλε, απαράδεκτα όπως προαναφέρθηκε, μέσω της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου της, περί παρουσίας της μητέρας του Καθ' ου η αίτηση στη διαδικασία της διαιτησίας και περί γνωστοποίησης της απόφασης στη μητέρα του την ίδια ημέρα, περί του ότι ο Καθ' ου η αίτηση διαμένει μόνιμα με τη μητέρα του στο Γέρι και περί του ότι αυτή είναι η διεύθυνση που έδωσε ο Καθ' ου η αίτηση ως διεύθυνση αλληλογραφίας. Εν τέλει η μόνη αποδεκτή μαρτυρία που δόθηκε από μέρους της Αιτήτριας ως προς το θέμα της γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης είναι αυτή που περιέχεται στην ένορκη δήλωση του κ. Χριστόφορου Γιαννή, στην οποία προβάλλονται αντιφατικοί ισχυρισμοί αφού ενώ στην ένορκη δήλωση αναφέρεται ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε γραπτώς στον Καθ' ου η αίτηση στις 12.7.2013, τούτο δεν συνάδει με το Τεκμήριο 5 της ένορκης δήλωσης, που είναι δήλωση γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης που υπογράφεται από τη μητέρα του Καθ΄ ου η αίτηση τον Οκτώβριο του 2013. Δεν διαφεύγει βέβαια της προσοχής μου ότι και η υπό κρίση αίτηση επιδόθηκε στη μητέρα του Καθ' ου η αίτηση την οποία ο ιδιώτης επιδότης Κώστας Χατζηκωστέας χαρακτηρίζει ως «συγκάτοικο» του Καθ' ου η αίτηση. Από τα πρακτικά που βρίσκονται στο δικαστικό φάκελο προκύπτει ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση εμφανίστηκε στην πρώτη εμφάνιση της παρούσας αίτησης «υπό διαμαρτυρία», και ζήτησε χρόνο για ένσταση. Δεν μπορώ να δεχθώ υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης και τις εξηγήσεις που δίδει ο Καθ' ου η αίτηση ως προς το πώς περιήλθε εις γνώση του η παρούσα αίτηση ότι επειδή εμφανίζεται σ' αυτήν τούτο συνιστά παραδοχή ότι γνώριζε τόσο για τη διαδικασία της διαιτησίας όσο και για την εκδοθείσα διαιτητική απόφαση, ως εισηγείται ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας. Το γεγονός ότι ο Καθ' ου η αίτηση επέλεξε να μην καταχωρήσει αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης, αλλά αντίθετα να καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση, εξηγώντας με σαφήνεια και πληρότητα τον τρόπο με τον οποίο περιήλθε τυχαία εις γνώση του η παρούσα αίτηση, δεν θεωρώ ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην προώθηση των θέσεων του, τις οποίες εν τέλει επέλεξε να περιορίσει στην ουσία της αίτησης για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης και στη μη πλήρωση των απαιτούμενων προϋποθέσεων προς έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Εν κατακλείδι, δεδομένου ότι οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η αίτηση ότι αυτός εδώ και χρόνια διαμένει στο Παραλίμνι και ότι δεν έλαβε γνώση της διαιτητικής απόφασης παρέμειναν στην ουσία αναντίλεκτοι (Αναφορικά με την αίτηση της εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ ΛΤΔ

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1013), καταλήγω ότι η Αιτήτρια δεν έχει αποσείσει το βάρος που είχε στους ώμους της να αποδείξει τη γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης στον Καθ' ου η αίτηση. Ο Καθ' ου η αίτηση εγείρει επίσης τον ισχυρισμό ότι η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε χωρίς να του επιδοθεί ειδοποίηση να παρευρεθεί στη διαιτησία, με αποτέλεσμα η διαιτητική απόφαση που εκδόθηκε ερήμην του στις 12.7.2013 να έχει εκδοθεί παράνομα, συγκεκριμενοποιώντας την παρανομία, σε παραβίαση των συνταγματικών του δικαιωμάτων και βασικών αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Ως προς αυτή τη θέση του Καθ' ου η αίτηση σημειώνω τα εξής. Το ότι ο διαιτητής υποχρεούται σε συμμόρφωση με τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης σε όλη την πορεία της οιονεί δικαστικής αποστολής του είναι δεδομένο. Στην Πολ. Εφ. 304/10, Κλεοβούλου ν. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Επαγγελματικού Κλάδου και Επιχειρηματιών Κύπρου (ΣΤΕΚΕΚ) Λτδ, ημερ. 10.7.2015, λέχθηκε ότι «Οι αποφάσεις των διαιτητών ανατρέπονται δικαστικά στις περιπτώσεις όπου ο διαιτητής . ενήργησε κατά τρόπο εμφανώς ενάντια στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης.». Παρομοίως, στην υπόθεση Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1 AAΔ 687, 696-698, λέχθηκε ότι η εκ μέρους του διαιτητή διεξαγωγή της διαιτησίας ex parte χωρίς ουσιώδη λόγο και η παραβίαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, αποτελούν λόγους που θα δικαιολογούσαν τον παραμερισμό διαιτητικής απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση, στην ίδια τη διαιτητική απόφαση (Τεκμήριο 4) ρητώς αναφέρεται ότι «Ο καθ' ου η αίτηση, αν και ειδοποιήθηκε κανονικά, δεν παρουσιάζεται στην ακρόαση της διαιτησίας». Κρίνω ότι ο ισχυρισμός του Καθ' ου η αίτηση, ως ζήτημα που αφορά την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης, δεν μπορεί να εξεταστεί μέσα στα πλαίσια της παρούσας αίτησης για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, αλλά θα μπορούσε να εξεταστεί μέσα στα πλαίσια έφεσης κατά αυτής, συμφώνως των προνοιών του άρθρου 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Ο Έντιμος Κωνσταντινίδης Δ. στην Αίτηση της Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου αρ. 110/95

(1995)1 Α.Α.Δ. 827 για έκδοση διατάγματος certiorari αναφέρει σχετικά τα εξής στη σελίδα 831: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή ... . Δεν έχει υποστηριχθεί καν ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας, εξέτασης τέτοιου θέματος ή οποιουδήποτε θέματος αναφερομένου στο περιεχόμενο της απόφασης του Διαιτητή ... . Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει.» Τέλος, ο Καθ' ου η αίτηση προβάλλει ως τρίτο λόγο ένστασης τη θέση ότι υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης και δεν αιτιολογείται καθόλου η εν λόγω καθυστέρηση από την Αιτήτρια. Είναι συγκεκριμένα η θέση του ότι ενώ η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε στις 12.7.2013, η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 26.5.2015, χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε η Αιτήτρια για τους λόγους της παρέλευσης αυτού του χρονικού διαστήματος μεταξύ της έκδοσης της διαιτητικής απόφασης και της παρούσας αίτησης. Το ότι υπάρχει αυτή η χρονική διάσταση μεταξύ της έκδοσης της διαιτητικής απόφασης και της αίτησης για εγγραφή της δεν αμφισβητείται από την Αιτήτρια, η οποία, είναι γεγονός, δεν δικαιολογεί την καθυστέρηση αυτή. Όμως αυτό δεν είναι, κρίνω, ικανό για να αποστερήσει από την Αιτήτρια του δικαιώματος της να προχωρήσει, έστω και με κάποια καθυστέρηση, στην εγγραφή και στη συνέχεια στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Εξάλλου το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου δεν θέτει οποιαδήποτε προθεσμία για την εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Συνεπώς ο τρίτος λόγος ένστασης δεν μπορεί να επιτύχει. Κατάληξη Με βάση όλα τα πιο πάνω, είναι η κατάληξη μου ότι η Αιτήτρια απέτυχε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις προς έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να επιτρέπεται η εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 12.7.2013 εναντίον του Καθ' ου η αίτηση, καθότι δεν έχει αποδειχθεί με την προσήκουσα επάρκεια η γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης στον Καθ' ου η αίτηση. Συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. (Υπ.) .............. Μ. Θεοκλήτου, Προσ. Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] «2.

(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left- (i) with any member of his family of apparently 16 years and upwards then in his town or village or within the lands thereof; or . ». [2] Η μετάφραση είναι από την απόφαση Χριστάκης Γεωργίου Θεοδώρου κ.ά. v. ΣΠΕ Μακράσυκας

(2003)1 ΑΑΔ 1305. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο