← Κύπρος

Επί τοις αφορώσι τον Γεώργιον Ευθυβούλου Παρασκευαΐδην, Αρ. Αίτησης: 16/08, 29/1/2016

Επί τοις αφορώσι τον Γεώργιον Ευθυβούλου Παρασκευαΐδην, Αρ. Αίτησης: 16/08, 29/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A63 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Δικαιοδοσία Επικυρώσεως Διαθηκών και Διαχειρίσεων Ενώπιον: Ν. Γερολέμου, A.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 16/08 Επί τοις αφορώσι τον Γεώργιον Ευθυβούλου Παρασκευαΐδην Αποβιώσαντα ---------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 14/01/2016 ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΜΕΧΡΙ ΕΚΔΙΚΑΣΗΣ ΕΦΕΣΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29/01/2016 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Μ. Κατσελλή Για Καθ' ων η Αίτηση: κος Γ. Μούντης με κα Αλέξη ---------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (ex-tempore) Ο Αιτητής 1, δυνάμει ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 08/01/2016, παύθηκε από διαχειριστής και αντικαταστάθηκε από νέο. Με την παρούσα αίτηση, μαζί με τη Θέλμα Παρασκευαΐδου και Χριστίνα Παρασκευαΐδου, αιτούνται αναστολής εκτέλεσης της απόφασης αυτής μέχρι εκδίκασης και έκδοσης απόφασης στην έφεση που καταχωρήθηκε εναντίον αυτής της απόφασης. Η αίτηση βασίζεται επί της Δ.35 θ.18 και 19 και Δ.48 θ.1, 2 και 8(
  2. ee)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή 1, Κυριάκου Μιχαηλίδη, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός Τεκμηρίων και αναφέρονται τα πιο κάτω: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Κυριάκος Θ. Μιχαηλίδης, εκ Λευκωσίας, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα: 1. Είμαι δικηγόρος ασκών το επάγγελμα από του 1960. Γνωρίζω τα γεγονότα τα οποία αναφέρω εις την παρούσαν προσωπικά και είμαι εξουσιοδοτημένος και από την Θέλμαν Παρασκευαίδου και την Χριστίναν Παρασκευαίδου να προβώ εις την παρούσαν Ένορκον Δήλωσιν. 2. Ήμουν από του 1970 ο νομικός σύμβουλος του αποβιώσαντος την 5.12.2007 Γεωργίου Παρασκευαίδη. 3. Μετά τον θάνατον του Γ. Παρασκευαίδη η σύζυγος του Θέλμα Παρασκευαίδου και τα τρία παιδιά του με παρεκάλεσαν, σαν τον άνθρωπον που εγνώριζε τις υποθέσεις του, να διορισθώ Διαχειριστής της περιουσίας του και υπέγραψαν προς τούτο πληρεξούσιον έγγραφον. 4. Μεταξύ του διορισμού μου και του Φεβρουαρίου 2013, ότε η Λεώνη Μαυρονικόλα και ο Ευθύβουλος Παρασκευαίδης κατεχώρησαν αίτησιν διά την αντικατάστασιν μου, έγινεν πολλή εργασία προς όφελος της περιουσίας και ουδέποτε οιοσδήποτε εκ των κληρονόμων εξέφρασεν οιονδήποτε παράπονον ή ένστασιν. 5. Όταν το 2011 εξεκίνησαν αιτήσεις διαλύσεως μιας οικογενειακής εταιρείας, της Γ. Παρασκευαίδης

(1966)Λτδ, αι υπ' αρ.432/11, 433/11 και 473/11, που δεν είχαν σχέσιν με την περιουσίαν του αποβιώσαντος, αρχικά δικηγόρος ήτο μόνον ο κ. Πάρις Σπανός. Αργότερα περί τον Ιούλιον του 2011 λόγω ωρισμένων διαβημάτων τα οποία έλαβεν η Λ. Μαυρονικόλα εναντίον της αδελφής της Χριστίνας Παρασκευαίδου εις την αγωγήν υπ' αρ.4817/11, με την οποίαν εκατηγορούσε την αδελφήν της, η μητέρα της και η αδελφή της με παρεκάλεσαν να ενεργήσω ως δικηγόρος εις τις διάφορες αυτές διαδικασίες οι οποίες ήσαν εκκρεμείς.
  1. Από του 2011 μέχρι του Φεβρουαρίου, 2013 ούτε η Λ. Μαυρονικόλα ούτε ο Ε. Παρασκευαίδης έλαβον οιαδήποτε μέτρα. Ξαφνικά το 2013, ξεχνώντας την τεράστιαν εργασίαν η οποία έγινεν εν τω μεταξύ εις την Διαχείρισιν, κατεχώρησαν αίτησιν δι' αντικατάστασιν μου ισχυριζόμενοι ότι δεν κατέθεσα απογραφήν, λογαριασμούς, δεν άνοιξα λογαριασμόν της Διαχείρισης και δεν επεράτωσα την Διαχείρισιν στερώντας τους το κληρονομικόν των μερίδιον.
  2. Έγιναν μετά την καταχώρησιν της αιτήσεως δύο απογραφές, ενδιάμεσοι λογαριασμοί ενώ ο τραπεζικός λογαριασμός ανοίχθη με την Ελληνικήν Τράπεζαν από τον Μάιον του
  3. Εις την ένστασιν αναφέρεται ο τεράστιος όγκος της εργασίας που είχα κάνει προς όφελος της περιουσίας.
  4. Η διαχείρισις δεν μπορούσε να περατωθή διότι υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν πολλών εκατομμυρίων Ευρώ αγωγές εναντίον της περιουσίας.
  5. Περαιτέρω τα χρέη της περιουσίας είναι τόσα εκατομμύρια Ευρώ που δεν θα πάρη οιοσδήποτε κληρονόμος οτιδήποτε.
  6. Το Δικαστήριον με την απόφασιν που εξέδωσε στις 8.1.2016, με την οποίαν με έπαυσεν ως Διαχειριστήν και διώρισεν στην θέσιν μου τον κ. Λουκήν Παπφιλίππου, δεν ευρήκεν οιονδήποτε λόγον αντικαταστάσεως μου από εκείνους που περιείχοντο εις την αρχικήν Ένορκον Δήλωσιν και την αίτησιν των Αιτητών Λ. Μαυρονικόλα και Ε. Παρασκευαίδη.
  7. Δι' αυτό και η Λ. Μαυρονικόλα και ο Ε. Παρασκευαίδης εζήτησαν να τους επιτραπή να καταχωρήσουν συμπληρωματικήν Ένορκον Δήλωσιν, κάτι που το Δικαστήριον τους επέτρεψεν και η Λ. Μαυρονικόλα κατεχώρησε συμπληρωματικήν Ένορκον Δήλωσιν ημερ.29.1.
  8. Με την συμπληρωματικήν αυτήν Ένορκον Δήλωσιν ήθελε να ισχυρισθή ότι ως δικηγόρος εγνώριζα από τις ως άνω δικαστικές διαδικασίες ότι η Λ. Μαυρονικόλα ισχυρίζετο ότι ο πατέρας της είχεν εξασφαλίσει τεράστιαν οικονομικήν βοήθειαν προς την Χρ. Παρασκευαίδου και τον συνεργάτην της Κυριάκον Ανδρέου και εταιρείες των. Και διά ν' απόδειξη αυτήν την γνώσιν κατέθεσεν ως Τεκμ. 1 στην συμπληρωματικήν της Ένορκον Δήλωσιν μίαν άλλην Ένορκον Δήλωσιν ημερ.21.6.2012 την οποίαν είχε κάμει στις αιτήσεις 432/11 και 433/
  9. Σ' αυτήν την Ένορκον Δήλωσιν της ημερ.21.6.2012 είχεν επισυνάψει ως Τεκμ.1, μίαν φωτοτυπίαν η οποία ετιτλοφορείτο: «LONG TERM BANK LOANS AND OVERDRAFT ACCOUNTS Beneficiaries: Christina Paraskevaidou & Kyriacos Andreou» και ήθελε από αυτήν την φωτοτυπίαν, αντίγραφον της οποίας επισυνάπτω προς εύκολον αναφοράν ως Τεκμήριον 1, να υποθέσω, όπως λέγει εις την παρ.5 της Ενόρκου Δηλώσεως της ημερ.21.6.2012, ότι τα ποσά που αναγράφονται εις τους διάφορους αυτούς λογαριασμούς καταβάλλονταν από τον Γ. Παρασκευαίδην εις την Χρ. Παρασκευαίδου και τον Κ. Ανδρέου ή σε εταιρείες των. Ανεγράφετο, όπως έλεγεν, εις τις ως άνω καταστάσεις και ο αριθμός λογαριασμού. Έπρεπε λοιπόν από αυτό να ερευνήσω αν η Χρ. Παρασκευαίδου και ο Κ. Ανδρέου ή εταιρείες των επήραν από τον Γ. Παρασκευαίδην ένα ποσόν μεταξύ 12 και 15 εκ. Λιρών Κύπρου.
  10. Ένας από τους λόγους που το Δικαστήριον εδέχθη ότι υπήρξεν willful misconduct του Διαχειριστού είναι ότι δεν ερεύνησεν αν πράγματι η Χρ. Παρασκευαίδου και ο Κ. Ανδρέου ή εταιρείες των επήραν τα 12-15 εκ. Λίρες Κύπρου, που ανεγράφοντο στην φωτοτυπίαν.
  11. Είναι πρωτοφανές να ζητήται από μίαν φωτοτυπίαν ενός εγγράφου, που περιήλθεν εις γνώσιν του Διαχειριστού λόγω του ότι ήτο δικηγόρος σε άλλην διαδικασίαν, χωρίς οιονδήποτε παράπονον, χωρίς οιανδήποτε πληροφορίαν, χωρίς οιονδήποτε αποδεικτικόν στοιχείον από τους κληρονόμους-Αιτητές να καταλήξω εις το συμπέρασμα ότι τα λεφτά αυτά επληρώθησαν από τον Γ. Παρασκευαίδην. Αν επληρώνοντο από τον Ε. Παρασκευαίδην έπρεπε να υπάρχη τραπεζικός λογαριασμός του Ε. Παρασκευαίδη από τον οποίον επληρώθησαν αυτά τα ποσά. Ουδείς των Αιτητών ή οιοσδήποτε άλλος έδωσεν οιαδήποτε στοιχεία ή λογαριασμούς του Ε. Παρασκευαίδη, ούτε και γνωρίζω να υπάρχουν. Το Δικαστήριον από πού επερίμενε να ερευνήση ο Διαχειριστής, και μάλιστα δίδοντας απλώς τον αριθμόν ενός λογαριασμού' ξένων προσώπων;
  12. Είναι πρωτοφανές να αναμένη ένας ότι ο Νόμος επιβάλλη τέτοιαν υποχρέωσιν σε ένα Διαχειριστήν.
  13. Οι κληρονόμοι, που είχαν στα χέρια των αντίγραφα όλων των λογαριασμών του πατέρα των και που μπορούσαν να είχαν ως κληρονόμοι πρόσβασιν σ' αυτούς τους λογαριασμούς, γιατί δεν ερεύνησαν οι ίδιοι τους λογαριασμούς και να παρουσιάσουν οιονδήποτε στοιχείον; Ούτε οι Αιτητές αλλά ούτε και το Δικαστήριον απησχολήθησαν με αυτό το ερώτημα.
  14. Αν βεβαίως οι Αιτητές επίστευαν ότι υπήρχεν οιονδήποτε στοιχείον και ο Διαχειριστής παρέλειπε να ενεργήση θα μπορούσαν με βάσιν το άρ.53
(1)(ε) του Νόμου, ΚΕΦ. 189, να ζητήσουν από το Δικαστήριον οδηγίες προς τον σκοπόν όπως διατάξει τον Διαχειριστήν να πράξη ότι το Δικαστήριον νομίζει ότι ενδείκνυται να γίνη προς προστασίαν των συμφερόντων της περιουσίας. Οι Αιτητές δεν εζήτησαν τέτοιες οδηγίες από το Δικαστήριον διότι εγνώριζαν πολύ καλά ότι ο πατέρας των δεν είχε τέτοια ποσά σε τράπεζες ούτε έδωσε τέτοιον ποσόν από ανύπαρκτους λογαριασμούς του.
  1. Το Δικαστήριον δεν ανέφερεν πάνω σε ποιαν νομοθετικήν διάταξιν είχεν υποχρέωσιν ο Διαχειριστής, ο οποίος επληροφορήθη σαν δικηγόρος σε άλλην υπόθεσιν, να μετατραπή σε ντετέκτιβ από μόνος του. Ούτε και ανέφερεν με έξοδα τίνων είχε τέτοιαν υποχρέωσιν. Αφού ανεγράφετο απλά εις την φωτοτυπίαν μόνον ένας αριθμός λογαριασμού και απέναντι ένα ποσόν ο Διαχειριστής δεν μπορούσε να κάνη οιανδήποτε έρευναν. Ούτε και οιαδήποτε τράπεζα θα μετετρέπετο σε ντετέκτιβ να ερευνήση αν ο Γ. Παρασκευαίδης κατέθεσε σ' αυτούς τους λογαριασμούς οιονδήποτε ποσόν για να πληροφόρηση ένα τρίτον. Επειδή όμως δεν υπήρχεν τίποτε το συγκεκριμένον εναντίον του Διαχειριστού οι Αιτητές άρχισαν να προβάλλουν ιστορίες και σενάρια, τις οποίες δυστυχώς ησπάσθη το Δικαστήριον.
  2. Τον Φεβρουάριον του 2011 ο Οικονομικός Διευθυντής των εταιρειών Α&Ρ (της Χρ. Παρασκευαίδου και του Κ. Ανδρέου) μου εζήτησεν να πληρώσω μίαν επιταγήν, η οποία είχεν εκδοθή πληρωτέα εις τον Γ. Παρασκευαίδην και ή την Θ. Παρασκευαίδου. Την εποχή ν εκείνην ουδεμίαν σχέσιν είχα με τις εταιρείες της Χρ. Παρασκευαίδου ή του Κ. Ανδρέου ούτε και ήμουν ποτέ δικηγόρος των. Δι' αυτό και απάντησα ότι αναγνωρίζω την επιταγήν αλλά η Διαχείρισις δεν έχει λεφτά να πλήρωση.
  3. Το 2014 εκινήθη αγωγή. Εζήτησα από τους Ενάγοντας να μου δοθή χρόνος διά να ερευνήσω το θέμα. Επεκοινώνησα με την Χρ. Παρασκευαίδου και τον Κ. Ανδρέου και τους ερώτησα κατά πόσον αυτά τα λεφτά τα επλήρωσαν διότι τα ώφειλαν εις τον Ε. Παρασκευαίδην. Η απάντησις των ήτο ότι αυτά τα λεφτά τα εδάνεισαν και επειδή η επιταγή εξαργυρώθη από τον Ε. Παρασκευαίδην δεν ήθελαν να καταχωρήσουν αγωγήν και εναντίον της συζύγου του.
  4. Όταν δεν ανεκάλυψα οιονδήποτε στοιχείον, ενώ η αγωγή ήτο ακόμη εκκρεμής, επληροφόρησα τον Ε. Παρασκευαίδην και την Λ. Μαυρονικόλα με επιστολήν ημερ.25.6.2014, Τεκμήριον 2, ότι δεν εύρισκα ότι υπήρχεν Υπεράσπισις και δι' αυτό δεν θα καταχωρούσα εμφάνισιν. Και αν είχαν διαφορετικήν άποψιν ν' απευθυνθούν εις το Δικαστήριον διά να ζητήσουν οδηγίες. Ο Ε. Παρασκευαίδης και η Λ. Μαυρονικόλα εσιώπησαν.
  5. Το Δικαστήριον εις τις σ. 18-20 της αποφάσεως του έκανεν ολόκληρα σενάρια και υποθέσεις τι έπρεπε να διενεργήση ο Διαχειριστής και δεν το έπραξε.
  6. Βεβαίως όπως αναφέρεται και εις την Έφεσιν πλείστα όσα απασχόλησαν το Δικαστήριον απαντώντο εις προταθείσαν 'Ενορκον Δήλωσιν την οποίαν εζήτησεν με αίτησιν του ο Διαχειριστής ημερ. 17.4.2015 να κατάθεση εις το Δικαστήριον, εις απάντησιν των ανυπόστατων ισχυρισμών της δευτέρας συμπληρωματικής Ενόρκου Δηλώσεως της Λ. Μαυρονικόλα, αλλά το Δικαστήριον με απόφασιν την οποίαν έβγαλεν ex-tempore δεν το επέτρεψε.
  7. Κατ' αυτόν τον τρόπον δίκαιη δίκη δεν έγινεν αφού εστέρησε τον Διαχειριστήν της ευκαιρίας να απάντηση, όπως είχε δικαίωμα.
  8. Δεν αποτελεί εσκεμμένον παράπτωμα που δικαιολογεί την απομάκρυνσιν ενός Διαχειριστού η νομική γνώμη του Διαχειριστού-δικηγόρου ότι δεν υπάρχει Υπεράσπισις. Ο Διαχειριστής ειδοποίησε περί τούτου έγκαιρα τους Λ. Μαυρονικόλα και Ε. Παρασκευαίδην και τους υπέδειξε να λάβουν μέτρα. Αυτοί εσιώπησαν. Δεν μπορούσε το Δικαστήριον να γράψη ολόκληρες σελίδες ότι αυτό συνεπήγετο· willful default και σύγκρουσιν συμφέροντος, ενώ αυτοί αν είχαν υπόθεσιν θα εζητούσαν με στοιχεία από το Δικαστήριον να διάταξη τον Διαχειριστήν να ενεργήση.
  9. Το Δικαστήριον δεν έλαβεν υπ' όψιν καθόλου το γεγονός ότι εκινούντο οι Αιτηταί από αλλότρια κίνητρα να παύση ο Κ. Μιχαηλίδης να είναι δικηγόρος της Χρ. Παρασκευαίδου σε άλλες άσχετες υποθέσεις των.
  10. Η Θ. Παρασκευαίδου και η Χρ. Παρασκευαίδου έφεραν ένστασιν εις την αίτησιν διά απομάκρυνσιν του Διαχειριστού.
  11. Το Δικαστήριον εξέδωσε την απόφασιν του, όπως ανέφερα ανωτέρω, την 8.1.2016 και διέταξε την αντικατάστασιν μου από τον κ. Λουκήν Παπαφιλίππου. Το Δικαστήριον παρέβλεψεν ότι δεν είχε τέτοιαν εξουσίαν εφ' όσον σύμφωνα με τον Νόμον και τον Κανονισμόν 31 των περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Κανονισμών του 1955 πρωταρχικόν δικαίωμα διορισμού είχεν η σύζυγος του Γ. Παρασκευαίδη και το Δικαστήριον ώφειλεν αυτήν να διορίση. Δεν είχε δικαιοδοσίαν το Δικαστήριον επειδή έκαμαν μίαν αίτησιν η Λ. Μαυρονικόλα και ο Ε. Παρασκευαίδης να διορίση Διαχειριστήν ευνοούμενον των, χωρίς αυτός να έχη οιανδήποτε συγγένειαν με την οικογένειαν, εφ' όσον ο Γ. Παρασκευαίδης απεβίωσεν αδιάθετος.
  12. Τα πιο πάνω αποτελούν μίαν σύνοψιν των γεγονότων και των λόγων Εφέσεως. Τόσον η Θ. Παρασκευαίδου και η Χρ. Παρασκευαίδου όσον και εγώ κατεχωρήσαμεν Έφεσιν, αντίγραφον της οποίας επισυνάπτω ως Τεκμήριον
  14. Σαν πεπειραμένος δικηγόρος από το 1960 πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας εις την Έφεσιν.
  15. Εάν δεν ανασταλή η εκτέλεσις της αποφάσεως και διορισθή ο κ. Λ. Παπαφιλίππου να συνέχιση ως Διαχειριστής, τότε οιαδήποτε επιτυχία εις την Έφεσιν θα καταστή nugatory. Δεν μπορεί να μπαινοβγαίνουν οι Διαχειριστές.
  16. Περαιτέρω ο κ. Λ. Παπαφιλίππου δεν έχει εκ του Νόμου δικαίωμα να διορισθή ως Διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Ε. Παρασκευαίδη εφ' όσον η σύζυγος του, η οποία έχει πλήρη ικανότητα και μπορεί να διαχειρισθή την περιουσίαν, έπρεπε να διορισθή από το Δικαστήριον, εάν το Δικαστήριον εδικαιούτο σε αντικατάστασιν του διορισθέντος Διαχειριστού.
  17. Το Δικαστήριον δύναται να θέση, σε περίπτωσιν αναστολής, οιουσδήποτε όρους τους οποίους κρίνει σκόπιμον διά την προστασίαν των συμφερόντων της περιουσίας. Η περιουσία ουσιαστικά δεν έχει assets αφού χρωστά εκατομμύρια, όπως φαίνεται από τα Τεκμήρια-αγωγές που κατεχωρήθησαν εναντίον της.
  18. Διό και πιστεύω ότι η αναστολή είναι επιβεβλημένη.» Ως ήταν αναμενόμενο, καταχωρήθηκε ένσταση η οποία βασίζεται στη Δ.35 θ.18 και 19, στη Δ.48 θ.1-4, 8 και 9, στη Δ.39 θ.1 και 2, στο άρθρο 47 του Ν.14/60, στη νομολογία, τη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλονται 24 λόγοι ένστασης, οι οποίοι καταγράφονται αυτούσιοι: «
  19. Η αίτηση στερείται οποιουδήποτε ή ορθού νομικού υποβάθρου και είναι παράτυπη και αντικανονική.
  20. Η αίτηση αυτή είναι παράτυπη ή/και αντινομική ή/και το Δικαστήριο στερείται εξουσίας ή/και αρμοδιότητας να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα αφού, μεταξύ άλλων, δεν μπορεί να ζητείται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 8.1.16 λόγω της φύσης της εν λόγω απόφασης και λόγω του ότι αυτή έχει ήδη εκτελεστεί, με την παύση του κ Μιχαηλίδη και αντικατάσταση του με τον κ Παπαφιλίππου. Ουσιαστικά αυτό που ζητείται είναι η ακύρωση της απόφασης ή της εκτέλεσης της απόφασης κάτι το οποίο δεν βρίσκει έρεισμα στην νομική βάση της αίτησης ή στις εξουσίες του Δικαστηρίου. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα έχει ως αποτέλεσμα την παύση του κ Παπαφιλίππου από Διαχειριστή της περιουσίας, χωρίς κάτι τέτοιο να δικαιολογείται ή να ζητείται με την εν λόγω αίτηση.
  21. Η αίτηση είναι κακόπιστη με την έννοια ότι καταχωρήθηκε με σκοπό την συνέχιση εξυπηρέτησης των συμφερόντων των πελατών του κ Μιχαηλίδη και δύο εκ των κληρονόμων όπως επίσης και την πρόκληση ταλαιπωρίας ή καθυστέρησης.
  22. Ο κ. Μιχαηλίδης έχει ήδη αποδεχθεί το αποτέλεσμα της απόφασης του Δικαστηρίου και δεν μπορεί να ζητά τώρα με τον μανδύα της αίτησης αναστολής, τον παραμερισμό της. Έχει αποδεχθεί την απόφαση, έχει ενεργήσει στην βάση της απόφασης με συγκεκριμένο τρόπο και συνεπώς εμποδίζεται τώρα από το να αιτείται την επιστροφή του status quo όπως αυτό ίσχυε στο σημείο πριν την έκδοση της απόφασης.
  23. Η αίτηση έχει υποβληθεί με τρόπο που, υπό τις περιστάσεις, καθίσταται καταχρηστική, έχει καταχωρηθεί εκδικητικά και κακόπιστα από τον κ. Μιχαηλίδη και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης.
  24. Τα γεγονότα στα οποία εδράζεται η Αίτηση δεν στοιχειοθετούν και δεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε λόγο που να δικαιολογεί επέμβαση του Δικαστηρίου με την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ή/και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και/ή τα κριτήρια που έχουν τεθεί από τη νομολογία για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
  25. Δεν προσφέρεται από τους Αιτητές οποιαδήποτε εγγύηση ή εγγυήσεις που θα επέτρεπαν στο Δικαστήριο, έστω και στην περίπτωση κατά την οποία τηρούνταν οι λοιπές προϋποθέσεις, να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και να αναστείλει την εκτέλεση της απόφαση του.
  26. Ελλείπει το αναγκαίο πραγματικό και/ή νομικό υπόβαθρο και/ή δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου εκ μέρους των Αιτητών για τυχόν ζημιά η οποία θα λάβει χώρα ως αποτέλεσμα της συνέχισης της ισχύος της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.1.
  28. Λόγω της φύσης της υπόθεσης δεν δύναται να ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 8.1.2016, εφόσον κάτι τέτοιο αναπόφευκτα θα είχε ως αποτέλεσμα είτε να παραμείνει η διαχείριση στάσιμη μέχρι την εκδίκαση της έφεσης ή να παραμείνει διαχειριστής ο κ. Μιχαηλίδης που σύμφωνα με την απόφαση ημερομηνίας 8.1.2016 έχει διαπράξει εσκεμμένη παράλειψη ή παράπτωμα εναντίον των συμφερόντων της διαχείρισης.
  29. Το νομικό καθώς και το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης στηρίζεται αποκλειστικά στις καλές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης, καλώντας ουσιαστικά το Πρωτόδικο Δικαστήριο να ενεργήσει ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο του εαυτού του.
  30. Οι ισχυρισμοί των Αιτητών για καλές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης είναι γενικοί, αόριστοι και ατεκμηρίωτοι και οι πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης είναι πενιχρές και/ή οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει οποιαδήποτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην έφεση τους.
  31. Η υπό εξέταση Αίτηση σκοπεί στην παρέλκυση της διαδικασίας και/ή την καταχρηστική ανάλωση του δικαστικού χρόνου και δεν επιδιώκει την εξυπηρέτηση του δικαίου.
  32. Η εκτέλεση της απόφασης δεν θα προκαλέσει οιαδήποτε ζημιά στους Αιτητές ούτε οι Αιτητές έχουν παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν την πιθανότητα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς σε περίπτωση συμμόρφωσης με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου.
  33. Ουδέποτε από την ημέρα της καταχώρησης της αίτησης για παύση και αντικατάσταση του διαχειριστή, δεν προβλήθηκε από τους Αιτητές σαν λόγος ένστασης ή δεν διατυπώθηκε οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί της ακαταλληλότητας του κ. Λουκή Παπαφιλίππου να διοριστεί διαχειριστής της περιουσίας σε περίπτωση παύσης του κ. Μιχαηλίδη, επομένως οι Αιτητές κωλύονται να ισχυρίζονται μετά τον διορισμό του την ακαταλληλότητα του.
  34. Η θεραπεία που ζητείται με την Αίτηση, στερείται νόμιμης βάσης ή/και αντικειμένου και/ή το Δικαστήριο στερείται εξουσίας και/ή αρμοδιότητας και/ή δικαιοδοσίας να χορηγήσει την θεραπεία που ζητείται στην εν λόγω Αίτηση.
  35. Σε περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, οι Καθ'ών η Αίτηση θα αποστερηθούν τους καρπούς της επιτυχίας τους χωρίς ουσιαστικό λόγο και δεν θα είναι σε θέση να διασφαλίσουν το τελεσφόρο της απόφασης ημερομηνίας 8.1.16 προς το συμφέρον της διαχείρισης και των λοιπών πιστωτών της.
  36. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν καθορίζει τους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαίο να δοθεί το αιτούμενο διάταγμα.
  37. Δε συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων όπως αυτές έχουν οριστεί και/ή καθοριστεί από τη νομολογία επί του θέματος.
  38. Ο Αιτητής στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αναφέρεται σε άσχετα και/ή αμφισβητούμενα γεγονότα τα οποία δεν μπορούν να αποτελέσουν το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης και στα οποία το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί.
  39. Ο κ. Μιχαηλίδης προβαίνει σε ψευδείς ή/και παραπλανητικές αναφορές στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση.
  40. Κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η πλάστιγγα κλίνει υπέρ της απόρριψης των αιτούμενων διαταγμάτων καθώς οι αρνητικές επιπτώσεις σε βάρος των Αιτητών καθώς και η αδυναμία τους να προσδιορίσουν οποιαδήποτε τυχόν ζημιά που θα μπορούσαν να υποστούν με τον διορισμό του κ. Λουκή Παπαφιλίππου ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα αλλά και τους λόγους για τους οποίους επιμένουν να παραμείνει ο κ. Μιχαηλίδης διαχειριστής μιας διαχείρισης η οποία δεν έχει χρήματα όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, υπερτερούν σημαντικά των αντίστοιχων συνεπειών σε βάρος των ΛΠΜ και ΕΠ αλλά και της ίδιας της διαχείρισης σε περίπτωση που ο κ. Μιχαηλίδης παραμείνει διαχειριστής μέχρι την εκδίκαση της αίτησης, ιδιαίτερα μετά το εύρημα του Δικαστηρίου ότι έχει ενεργήσει ενάντια στα συμφέροντα της διαχείρισης και μερίδας κληρονόμων.
  41. Οι περιστάσεις και ισχυρισμοί που εκτίθενται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση όσον αφορά την συμπεριφορά του διαχειριστή κατά την ενάσκηση των καθηκόντων του, αποτελούν ισχυρισμούς και περιστάσεις που έχουν ήδη τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και έχουν ήδη αξιολογηθεί κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας στην ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 14.2.13, με κατάληξη την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 8.1.2016 και σε καμία περίπτωση δε συνιστούν εξαιρετικές περιστάσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
  42. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα καταστήσει την έφεση άνευ αντικειμένου καθώς εάν ανατραπεί η ενδιάμεση απόφαση μπορεί ο κ. Μιχαηλίδης να συνεχίσει να ενεργεί ως διαχειριστής εάν η διαχείριση δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τότε, αλλά αντιθέτως τυχόν έκδοση θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπή και την ακύρωση ουσιαστικά της ενδιάμεσης απόφασης πριν την εξέταση της επί της ουσίας από δευτεροβάθμιο δικαστήριο.
  43. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει άμεσο κίνδυνο στα συμφέροντα μερίδας κληρονόμων καθώς και της διαχείρισης και των πιστωτών της.» Συνοδεύεται δε από πολυσέλιδη ένορκη δήλωση της Λεώνης Παρασκευαΐδου-Μαυρονικόλα, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός Τεκμηρίων, η οποία τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να καταταγραφεί.. Στην αγόρευσή της, η κυρία Κατσελλή, αφού αναφέρεται ότι δεν πρόκειται για ενδιάμεση απόφαση, εξηγεί ότι για να υπάρχει ενδιάμεση απόφαση, πρέπει να υπάρχει κύρια αγωγή ή αίτηση και η αίτηση για αντικατάσταση διαχειριστή είναι κύρια αίτηση. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο σε αυθεντία. Στη συνέχεια, με επίκληση άλλης νομολογίας, για τις αρχές που διέπουν την άσκηση έκδοσης ή μη, διατάγματος αναστολής εκτέλεσης μιας απόφασης εκκρεμούσης έφεσης και επιπλέον σε κάποια γεγονότα, ζητεί όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Από την άλλη, ο δικηγόρος της άλλης πλευράς, αφού αναφέρεται και αυτός στις αρχές που διέπουν το θέμα, που το Δικαστήριο τώρα επιλαμβάνεται, με σχολιασμό και των όσων αναφέρονται στην ένορκη δήλωση, που συνοδεύει την αίτηση και με ειδική αναφορά στην έλλειψη παροχής εγγύησης από το νέο, διορισθέντα, διαχειριστή, στον ισχυρισμό περί της ακαταλληλότητας του κ. Λουκή Παπαφιλίππου και ότι η αίτηση είναι κακόπιστη, ζητείται η απόρριψη της αίτησης. Η αίτηση, όπως αναφέρθηκε, εδράζεται στη Δ.35 θ.18 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Σε μετάφραση: «Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των Ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθη.» Σε σχέση με απόφαση Δικαστηρίου, σε αγωγή, οι προεκτάσεις της πιο πάνω Διαταγής εξετάστηκαν σε αριθμό υποθέσεων, όπου τονίστηκε ότι το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο χαρακτήρα της μέχρι την ακύρωση ή τροποποίηση της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147 αναφέρθηκαν τα εξής: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από την Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ΄ εξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδης και άλλων (Αρ.1)
(1994)1 ΑΑΔ 287, τονίστηκε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται έχοντας υπόψη ότι (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να αποστερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του και (β) το ένδικο μέσο της έφεσης, που ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να χάνει την αποτελεσματικότητά του. Βλέπε επίσης τις υποθέσεις Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 592, Πραξιτέλης Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1 ΑΑΔ 591, Βερεγγάρια Π. Παπακόκκινου v. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α.
(1998)1(Α) ΑΑΔ 513 και Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν. Α. Panayides Contracting Ltd
(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1978 στην οποία ειπώθηκαν τα ακόλουθα από τον πρώην Δικαστή Κραμβή: «(α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης.» Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μία και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Suphire Seas Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου αρ. 191/96, ημερ. 29.06.2001, ειπώθηκαν τα εξής: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ΄ αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.» Όσον αφορά αγωγή, της οποίας η ακροαματική διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη, η εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η πρακτική που ακολουθείται είναι ότι οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται, εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή (The Municipality of Limassol v. Archbishop of Cyprus Chrysostomos and another
(1981)1 CLR 445 και Merck & Co Inc κ.ά. v. Medochemie Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 2184). Ο λόγος είναι γιατί ένα διάταγμα που αναστέλλει μια διαδικασία μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες ή μπορεί να περιορίζει την ελεύθερη πρόσβαση στα Δικαστήρια ή άλλο συνταγματικό δικαίωμα. Στην υπόθεση Βερεγγάρια Π. Παπακόκκινου κ.ά. v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 ΑΑΔ 692, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Κάτω από οποιονδήποτε φακό και αν κριθεί, η αίτηση για αναστολή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κατ' αρχήν, σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του κ. 18 της Δ.35 : βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708· In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 και Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524. Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε ".... stay of .... proceedings under the decision appealed from ....." δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλό μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση: παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In re E.S. (an infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και αν ακόμα προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας.» Στην υπόθεση Caspi Shipping Ltd κ.ά. v. Του Πλοίου S.S. Sapphire Seas (Αρ. 2)
(1998)1(Β) ΑΑΔ 853 ειπώθηκαν τα πιο κάτω: «Έχει επανειλημμένα λεχθεί και ευθυγραμμιστεί με σαφήνεια η νομολογία, πως οι υποθέσεις δεν κατακερματίζονται επειδή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μίας υπόθεσης καταχωρούνται εφέσεις εναντίον ενδιάμεσων αποφάσεων ή διαταγμάτων του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση In re E.S. (an infant), ανωτέρω, αναφέρθηκε ότι: «. δεν θα μπορούσε να αποδοθεί ευρεία ερμηνεία της Δ.35 Θ.18, υποδεικνύοντας ότι στα πλαίσια εξέτασης αιτήματος για αναστολή, θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ αποφάσεων σε προδικαστικά ζητήματα που είναι καθοριστικά και άμεσα συνυφασμένα με την τύχη της αγωγής και αποφάσεις που αφορούν ενδιάμεσα ζητήματα και αποφάσεις (rulings) για προσαγωγή μαρτυρίας, όπου δεν δικαιολογείται αναστολή.» Τίθεται, επομένως, το πρώτο ερώτημα, κατά πόσο η απόφαση ημερομηνίας 08/01/2016 είναι απόφαση σε κυρίως αίτηση, ως η θέση της κας Κατσελλή στην αγόρευσή της, ή σε ενδιάμεση αίτηση. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, έχοντας υπόψη το άρθρο 53 και το άρθρο 52 και με βάση ποιά άρθρα υποβλήθηκε η αίτηση για παύση και αντικατάσταση του διαχειριστή, που εκδόθηκε η απόφαση ημερομηνίας 08/01/2016, αλλά και τη νομολογία επ' αυτού, κρίνω ότι δεν είναι κυρίως αίτηση, τούτη, αλλά ενδιάμεση αίτηση, όπως προβλέπεται στους κανονισμούς. Το γεγονός ότι ασκήθηκε στα πλαίσια της διαχείρισης και όχι αγωγής, δεν μεταβάλλει, εφαρμόζοντας αναλογικά τα όσα έχουν λεχθεί προηγουμένως, την κατάσταση, αφού η κυρίως αίτηση είναι η αίτηση της διαχείρισης. Αφού ξεκαθαρίστηκε το τοπίο τούτο, το Δικαστήριο προχωρεί να εξετάσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος αναστολής της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 08/01/
  1. Με την αίτηση επιδιώκεται, ουσιαστικά, η μη συνέχιση της διαδικασίας ολοκλήρωσης της αίτησης διαχείρισης μέχρι εκδίκασης και έκδοσης απόφασης της έφεσης που καταχωρήθηκε εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 08/01/
  2. Κάτι τέτοιο, όμως, θα αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα για συνέχιση της εξέλιξης της διαχείρισης και για το ταχύτερο δυνατό διανομής της περιουσίας και καταχώρισης τελικών λογαριασμών, κάτι που θα απέβαινε εις βάρος της ίδιας της διαχείρισης αφού ήδη έχουν παρέλθει περί τα 8 χρόνια. Αλλά, εξετάζοντας το θέμα και από τη σκοπιά των αρχών που διέπουν τέτοια αίτηση, όταν καταχωρείται έφεση σε απόφαση σε αγωγή, δεν βρίσκω ότι με την παύση του διαχειριστή και την αντικατάστασή του από άλλο πρόσωπο, η ίδια η διαχείριση θα είχε οποιοδήποτε δυσμενές αποτέλεσμα, αφού ο εκάστοτε διαχειριστής έχει υποχρέωση από το νόμο και τους κανονισμούς να διαχειριστεί τούτη με τη μεγαλύτερη δυνατή επιμέλεια, προστατεύοντας την περιουσία της διαχείρισης, αλλά και τα δικαιώματα των κληρονόμων. Ούτε, βέβαια, θα στερηθεί οτιδήποτε ο πρώην διαχειριστής, από τη μη αναστολή της εκτέλεσης της ενδιάμεσης απόφασης, όπως και οι κληρονόμοι Θέλμα Παρασκευαΐδου και Χριστίνα Παρασκευαΐδου, αφού ο νέος διαχειριστής θα έχει έναντι, των δύο τελευταίων αλλά και των ενιστάμενων, τα ίδια ακριβώς καθήκοντα και υποχρεώσεις που είχε και ο παυθείς διαχειριστής. Ως εκ των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται, υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, €800 έξοδα συν ΦΠΑ. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.