Άντρης Δημοσθένους ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Αγωγής: 4138/15, 26/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A44 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γερολέμου, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4138/15 Μεταξύ: Άντρης Δημοσθένους Ενάγουσας και 26 Εναγομένων ---------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 11/01/2016 ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 12/01/2016 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 26/01/2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κος Α. Σ. Αγγελίδης με κα Βαρωσιώτου Για Εναγόμενους-Καθ' ων η Αίτηση: κα Έ. Φλωρέντζου ---------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (ex-tempore) Η Ενάγουσα με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (Δ.2 κ.1), το οποίο καταχωρήθηκε στις 21/08/2015 αξιώνει: «Α. Γενικές και/ή Ειδικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για σκόπιμο και/ή δόλιο και/ή παράνομο τερματισμό και/ή αδικαιολόγητη και/ή παράνομη και/ή παράτυπη μη ανανέωση της σύμβασης δημοσίου υπό τον αριθμό 172/2013 η οποία συνάφθηκε κατόπιν κατακύρωσης της προσφοράς υπό τον αριθμό αρ. Ε.Ν.05/2012μεταξύ της Ενάγουσας και των Εναγομένων για ενοικίαση και/ή διαχείριση της καντίνας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Β. Γενικές και/ή Ειδικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για παράνομη προκήρυξη νέων διαγωνισμών υπό τον αριθμό 01/2015 και 03/2015 σε σχέση με την ενοικίαση και/ή την διαχείριση της καντίνας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας , ενώ ακόμη βρισκόταν σε ισχύ η σύμβαση με την Ενάγουσα και/ή χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε ειδοποίηση στην Ενάγουσα κατά παράβαση της μεταξύ τους συμφωνίας και/ή κατά παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Γ. Γενικές και/ή Ειδικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για πρόκληση ζημιάς και/ή για διαφυγόντα κέρδη (lossofprofits) και/ή για απώλεια κέρδους και/ή ρεαλιστικής ευκαιρίας κέρδους (lossofchance) ένεκα σκόπιμων και/ή αμελών ενεργειών των Εναγομένων και/ή ένεκα του ότι η Ενάγουσα είχε προβεί σε επενδύσεις άνω των €250.000 για αγορά εξοπλισμού που θα ήταν αναγκαίος για τη λειτουργία της καντίνας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και έξοδα για την εκπαίδευση του προσωπικού που αποτελείτο από 25 περίπου εργοδοτούμενους, επένδυση, η οποία έγινε καλή τη πίστη και/ή πιστεύοντας εύλογα πως η σύμβαση θα ανανεωνόταν πέραν των 2 χρόνων ενόψει της αυτόματης ανανέωσης, ως είθισται να συμβαίνει με τις καφετέριες του Νοσοκομείου του Υπουργείου Υγείας, όπως για παράδειγμα του Μακάρειου Νοσοκομείου Λευκωσίας. Δ. Γενικές και/ή Ειδικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για αμέλεια και/ή παράβαση των εκ του Νόμου Απορρεόντων Καθηκόντων των Εναγομένων και/ή για παραβίαση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της Ενάγουσας και/ή για παράνομη εξαργύρωση και/ή παράνομη ρευστοποίηση και/ή ενεργοποίησης της εγγυητικής ημερ. 07/06/2013 της Ελληνικής Τράπεζας υπό τον αριθμό LGU/060167/018 και της εγγυητικής της ΣΠΕ ημερ. υπό τον αριθμό 003146, οι οποίες είχαν δοθεί προς εγγύηση και/ή εξασφάλιση της σύμβασης υπό τον αριθμό 172/2013 και οι οποίες ρευστοποιήθηκαν παράνομα και/ή κατόπιν επίκλησης πλασματικών και/ή ψευδών λόγων παράβασης της προαναφερόμενης συμφωνίας από τους Εναγόμενους. Γενικές και/ή Ειδικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για πρόκληση ζημιών και/ή χρηματικής απώλειας και/ή απώλειας δικαιώματος υποβολής νέων προσφορών σε διαγωνισμούς δημοσίου εκ μέρους της Ενάγουσας, ένεκα του ότι λόγω της εξαργύρωσης των εγγυητικών με την επίκληση κατ' ισχυρισμό παραβάσεων εκ μέρους της Ενάγουσας αποδόθηκαν προς αυτήν πράξεις διαφθοράς και/ή απάτης και/ή παρανομίας και/ή κομπιναδόρικης συμπεριφοράς και/ή πράξεις ανήθικες και/ή ανάρμοστες με το ήθος της και/ή οι οποίες θίγουν την αξιοπρέπεια και/ή το επαγγελματικό και προσωπικό της κύρος και την ηθική ακεραιότητα της και/ή της προσάγουν κατηγορίες αναξιόχρεου και/ή αφερέγγυου προσώπου, συνεπεία των οποίων πλήγηκε το καλό όνομα και/ή η αξιοπρέπεια και/ή υπόληψη της και/ή συνεπεία των οποίων αποστερήθηκε σε αυτήν το κατά τα άλλα αναφαίρετο δικαίωμα της για υποβολή και/ή κατακύρωση νέων προσφορών. Ε. Γενικές και/ή Ειδικές Αποζημιώσεις για επιζήμια ψευδολογία εκ μέρους των Εναγομένων για κατ' ισχυρισμό παράβαση της προαναφερόμενης σύμβασης δημοσίων και/ή για κατ' ισχυρισμό οφειλές ΦΠΑ επί των ενοικίων, τα οποία ενοίκια είχαν ήδη εξοφληθεί από την Ενάγουσα και για τα οποία ουδέποτε προηγουμένως ζητήθηκε οποιαδήποτε πληρωμή ΦΠΑ και/ή για τα οποία παράνομα και/ή παράτυπα και/ή ενάντια στους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης ζητήθηκε συσσωρευμένα και/ή αναδρομικά και/ή εκβιαστικά η πληρωμή του ποσού των€307.357,14 εντός πολύ σύντομου και/ή αναιτιολόγητου χρονικού πλαισίου. ΣΤ. Γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις εκ μέρους των Εναγομένων για αμέλεια και/ή μη επίδειξη δέουσας επιμέλειας (duediligence) και/ή παράλειψη επίδειξης καλής πίστης και/ή της απαιτούμενης φειδούς για τη προστασία και/ή προώθηση και/ή διαφύλαξη των καλώς νοούμενων συμφερόντων της Ενάγουσας (fiduciaryduty) και/ή για παράλειψη λήψης όλων των αναγκαίων και/ή επαρκών μέτρων για προστασία των συμφερόντων της Ενάγουσας ως εκ της θέσης και/ή των ειδικών καθηκόντων των Εναγομένων, έναντι της Ενάγουσας. Ζ. Οποιαδήποτε άλλη διαταγή και/ή θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη και/ή δίκαια υπό τις περιστάσεις. Η. Ζημιές. Θ. Νόμιμο τόκο. Ι. Δικηγορικά έξοδα, έξοδα επίδοσης πλέον ΦΠΑ». Τέσσερεις ήμισυ (4½) μήνες περίπου μετά, με αφορμή τη διακοπή ρεύματος και νερού, στις 09/01/2016, από Λειτουργό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας (στο εξής «ΓΝΛ»), στην καντίνα του ΓΝΛ, η Ενάγουσα-Αιτήτρια (στο εξής «Αιτήτρια»), που πέτυχε σε διαγωνισμό για άδεια χρήσης της καντίνας, καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, ημερομηνίας 11/01/2016, η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωσή της, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός Τεκμηρίων, με βάση την οποία, την επόμενη μέρα, ήτοι στις 12/01/2016, εκδόθηκε το υπό κρίση διάταγμα. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση έχει ως εξής: «Εγώ, η κάτωθι υπογεγραμμένη Άντρη Δημοσθένους, εκ Λευκωσίας, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:
- Είμαι η Ενάγουσα στην υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγή και είμαι το πρόσωπο στο οποίο είχε κατακυρωθεί η προσφορά υπό τον αριθμό ΕΝ. 05/2012, δυνάμει της οποίας υπογράφηκε σύμβαση δημοσίου υπό τον αριθμό αρ. 172/2013, για την ενοικίαση της καφετέριας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Λόγω της προσωπικής μου εμπλοκής, γνωρίζω πολύ καλά τα γεγονότα τα οποία καταθέτω και τα οποία ορκίζομαι και λέγω πως είναι ορθά και αληθή. Όσα ζητήματα αναφέρω και τα οποία είναι νομικής φύσεως, τα γνωρίζω από πληροφορίες που έλαβα από τους δικηγόρους μου που χειρίζονται την παρούσα υπόθεση μου, όπως και τη διαδικασία στη διαδικασία στο Ανώτατο Δικαστήριο δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.
- Με βάση τα πραγματικά γεγονότα όπως όσα αποκαλύπτω και καταθέτω στην παρούσα ένορκο δήλωση, εμφαίνεται πως υπηρεσιακοί λειτουργοί, μεροληπτικά και/ή καταχρηστικά και/ή για μη νόμιμο λόγο ενήργησαν ως οι αντιπρόσωποι του Εναγόμενου, κατά τρόπο άκρως μεροληπτικό και καταδιωκτικό σε βάρος μου, ώστε να αποστερηθώ του δικαιώματος της συγκεκριμένης εργασίας μου ως η επιτυχούσα προσφοροδότρια στον προαναφερόμενο διαγωνισμό, που αφορούσε στην ουσία στο 2012, παραβιάζοντας τα νόμιμα δικαιώματα μου, ως αυτά προκύπτουν από τους ρητούς αλλά και εξυπακουόμενους όρους της σύμβασης υπό τον αριθμό 172/
- Για τις παράνομες και παράτυπες πράξεις και παραλείψεις των Εναγομένων και των αντιπροσώπων τους, ασκώντας όλα τα νόμιμα δικαιώματα μου, προσέφυγα με διάφορα ένδικα μέσα για άρση της παρανομίας, η οποία προκαλεί σε μένα ανεπανόρθωτες χρηματικές ζημιές καθώς επίσης πλήττουν ανεπανόρθωτα το κύρος, το καλό μου όνομα, τον επαγγελματισμό, την φερεγγυότητα και την αξιοπρέπεια μου. Πρόσθετα πλήττουν επιβλαβώς την υγεία σε ένα χώρο όπως το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Ως εμφαίνεται από τα στοιχεία που αναφέρω στη συνέχεια, η έγερση αγωγών εκ μέρους μου εναντίον των Εναγομένων αλλά και εναντίον του Αναπληρωτή Διευθυντή Ελέγχου της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, Αντρέα Χασαπόπουλου, είχε ως αποτέλεσμα το έναυσμα μιας εντατικής προσπάθειας εκ μέρους τους, μιας συστηματικής καταδίωξης μου, ώστε να δικαιολογήσουν τη μη ανανέωση και τον παράνομο τερματισμό της σύμβασης.
- Συγκεκριμένα, αν και κατακυρώθηκε σε μένα η προσφορά στις 05/02/2013, η σύμβαση υπό τον αριθμό 172/2013 υπογράφηκε στις 10/06/2013 ενώ τέθηκε σε ισχύ μόλις την 01/08/2013, αντί τον Μάρτιο του 2013, όπως υπολογιζόταν με βάση την προκήρυξη του προαναφερόμενου διαγωνισμού. Οι Εναγόμενοι, ο Αναπληρωτής Διευθυντής Ελέγχου της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, Αντρέας Χασαπόπουλος, πρώην Υπουργός Υγείας, επικαλούμενοι διάφορα προσχήματα, προκάλεσαν σκόπιμη και αδικαιολόγητη κωλυσιεργία και ζημιογόνο καθυστέρηση στην παράδοση της καντίνας, κατά παράβαση των προκαθορισμένων και εύλογων χρονικών πλαισίων, δυνάμει της προκήρυξης του διαγωνισμού υπό τον αριθμό ΕΝ.05/2012, προς εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την πρόκληση διαφυγόντων κερδών και απώλειας ρεαλιστικής ευκαιρίας κέρδους. Για τις εν λόγω παραβιάσεις, καταχωρήθηκε η αγωγή υπό τον αριθμό 3877/2014 στις 04/07/2014, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α. Μετά την επίδοση της πιο πάνω αγωγής, οι Εναγόμενοι και ο Αντρέας Χασαπόπουλος, προέβησαν σε αναληθείς δηλώσεις και αναληθή δημοσιεύματα στον τύπο, εναντίον του προσώπου μου, ήτοι πως κατ' ισχυρισμό δεν εκπλήρωνα τις συμβατικές της υποχρεώσεις, πως δεν κατέβαλλα ΦΠΑ και πως χρωστούσα πέραν των €300.000,00, κάτι το οποίο ουδώλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά αποτελεί κακεντρεχή και και παράνομη διάδοση και/ή σκέψεων, οι οποίες θίγουν την αξιοπρέπεια, τον επαγγελματισμό, το προσωπικό κύρος και την ηθική ακεραιότητα μου. Το πρώτο δημοσίευμα ημερ. 17/07/2014 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Β. Το εν λόγω δημοσίευμα αποτέλεσε λόγο για την καταχώρηση αγωγής λιβέλλου στις 06/08/2014 εναντίον των Εναγομένων και του Αντρέα Χασαπόπουλου, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Γ ακ ακολούθησε και ύστερα δημοσίευμα με τη συνδρομή και του κ. Χρ. Νικολάου Παρτ. Δ.
- Οι Εναγόμενοι απέστελλαν σε μένα κάθε μήνα τιμολόγια ενοικίων, τα οποία πλήρωνα κανονικά, για τα οποία εκδίδονταν εξοφλητικές αποδείξεις, μέρος των οποίων επισυνάπτεται. Ενώ τα εν λόγω τιμολόγια είχαν εξοφληθεί, οι Εναγόμενοι εκ των υστέρων ετοίμασαν και απέστειλαν αναδρομικά και έπειτα από την παρέλευση 2 περίπου ετών, κατάσταση με συσσωρευμένες χρεώσεις ΦΠΑ επί των ενοικίων και κατ' ισχυρισμό οφειλές, ύψους €307.357,14, απαιτώντας μάλιστα την συσσωρευμένη και άμεση καταβολή του εν λόγω ποσού, κάτι το οποίο μάλιστα παραβιάζει και τη φυσική δικαιοσύνη. Σύμφωνα με δική τους παραδοχή η μη συμπερίληψη του ΦΠΑ, στα τιμολόγια και στις εξοφλητικές αποδείξεις, έγινε εξ υπαιτιότητας δικού τους λάθους. Αποστάληκαν σε μένα επιστολές ημερ. 10/03/2015 και 18/03/2015, δια των οποίων απαιτείτο αναδρομικά, εκβιαστικά και εντός πολύ σύντομου και συνεπώς παράλογου χρονικού διαστήματος, ήτοι εντός 30 ημερών, το προαναφερόμενο ποσό, ενεργώντας κατά παράβαση των νόμων και των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρω, πως η απαίτηση του πιο πάνω ποσού, έγινε χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε έκδοση συμπληρωματικών τιμολογίων, κάτι το οποίο ως με ενημέρωσαν οι δικηγόροι μου αλλά και οι λογιστές μου είναι παράτυπο και παράνομο και η κατάσταση με τα συσσωρευμένα ποσά που παρουσιάστηκε εκ μέρους τους, δεν θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε νομική ισχύ ενώ γνώριζαν ότι το ποσό των ΦΠΑ έπρεπε να επιστραφεί στην Ενάγουσα όπως και έγινε με το Τεκ. Ε. Σημειώνεται ότι Το γεγονός πως οι Εναγόμενοι απαιτούσαν δογματικά, αναδρομικά και αμέσως την καταβολή δύο χρόνων ΦΠΑ επί ενοικίων, με την απειλή πως εάν δεν το έπραττα θα προχωρούσαν με κατάσχεση των εγγυητικών, ενίσχυσε έντονα τις υποψίες περί εσκεμμένης προσπάθειας άσκησης μοχλού πίεσης, ώστε να μην κατορθώσω να αποπληρώσω το προαναφερόμενο υπέρογκο ποσό, του οποίου η ορθότητα και νομιμότητα εν πάση περιπτώσει αμφισβητείται, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για να τερματιστεί και να μην ανανεωθεί η σύμβαση 172/
- Κατά ή περί τα τέλη Ιουλίου, οι Εναγόμενοι προχώρησαν με την κατάσχεση των εγγυητικών, χωρίς να αποδεκτούν οποιαδήποτε συνάντηση μεταξύ μας, για να γίνει μια εν πάση περιπτώσει προσπάθεια εύλογης διευθέτησης της εν λόγω κατάστασης, ιδιαίτερα λαμβανομένου υπόψη, πως η συσσώρευση οποιωνδήποτε κατ Ισχυρισμό ποσών, ήταν αποτέλεσμα δικών τους λαθών, αμέλειας και παράβλεψης.
- Περαιτέρω, οι Εναγόμενοι διεκδικούσαν αναδρομικά, μέσω της προαναφερόμενης κατάστασης με τις κατ' ισχυρισμό οφειλές, την αποπληρωμή κατ' ισχυρισμό οφειλών για κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, για τα οποία, παρά τις συνεχείς οχλήσεις μου και παρά τη σωρεία επιστολών που απέστειλαν οι δικηγόροι μου, παρέλειψαν και αρνήθηκαν να μου προσκομίσουν τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με την καταναλωθείσα ποσότητα και τον τρόπο υπολογισμού χρεώσεων που έγιναν αυθαίρετα και κατά το δοκούν, ιδιαίτερα ενόψει του ότι οι Εναγόμενοι είχαν παραλείψει να εγκαταστήσουν ξεχωριστούς υπομετρητές. Απλώς αυθαίρετα με χρέωσαν με τεράστια ποσά αδικαιολόγητα και αντίθετα με ότι πλήρωσε ο προηγούμενος ενοικιαστής της καντίνας. Είναι εμφανές πως με αυτόν τον τρόπο, και ενεργώντας ενάντια στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, μου αποστέρησαν το δικαίωμα να αμφισβητήσω και να ελέγξω την ορθότητα των υπολογισμών τους.
- Η κακεντρεχής και κακόπιστη στάση των Εναγομένων αλλά και του αντιπροσώπου τους, Αντρέα Χασαπόπουλου, συνεχίζει να υφίσταται και να εντείνεται μέρα με τη μέρα. Συγκεκριμένα ενόψει του ότι στις 30/09/2015, το Επαρχιακό Δικαστήριο δια της απόφασης του απέρριψε το αίτημα του Αντρέα Χασαπόπουλου για διαγραφή του από την προαναφερόμενη αγωγή 3877/
- Η απορριπτική απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 30/09/2015 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Στ και το δημοσίευμα ημερ. 01/10/2015 είναι το Τεκμήριο Δ.
- Μετά το παρτ. Δ. καταγγέλθηκε με επιστολή ημερ. 21/10/15 (Παρ. Θ.) ποίος ησαν ο υπεύθυνος για την μεθοδευμένη κακεντρεχή αυτή δημοσίευση και ακολούθησε και δεύτερη ημερ. 25/11/15 Τεκμ Η με συγκεκριμένη αναφορά για την κακεντρεχή καταδίωξη μου. Ήδη υπάρχουν οι σχετικές επιστολές απαιτήσεις του Υπουργικού Συμβουλίου ημερ. 27/10/15 (τεκμήρια Θ) και του Γενικού Ελεγκτή ημερ. 8/12/15 (τεκμ. I) που αποκαλύπτουν ότι το ζήτημα διερευνάται.
- Παρά τα όσα αντισυμβατικά μου απδόθηκαν, αναληθώς δεν υπήρξε ούτε προηγήθη καταγγελία της σύμβασης μου και/ή χωρίς να προειδοποιηθώ για μη εφαρμογή της παράτασης κατά τον όρο 1+1+1 έτη, προκυρήχθηκε νέα προσφορά η οποία ακυρώθηκε και έγινε δεύτερη που αμφισβητήθηκε με την προσφυγή μου 1365 /15 (Τεκμ Ια) (όπως και με άλλη) και όπου προέκυψε από τα σχετικά έγγραφα που ο Εναγόμενος καταχώρησε (α)υπάρχει άμεση συνεχή και ενεργός ανάμειξη αντίθετη στη φυσική δικαιοσύνη, των καταγγελθέντων με τα τεκμ. θ και I και (β) μια απόφαση του Συμβουλίου Προσφορών που πάσχει πολλαπλά από παραβίαση του Ν158(Ι)/99 και της χρηστής διοίκησης. Συγκεκριμένα, λόγω της υπογραφής της πιο πάνω σύμβασης και με όρο πως η σύμβαση θα ανανεωνόταν για τα επόμενα 3 χρόνια ως είθισται να συμβαίνει με όλες τις καφετερίες των Νοσοκομείων. Όμως με άδικη καταδίωξη μου εμφανίστηκαν ανύπαρκτοι λόγοι δήθεν μη συνέπειας μου στους όρους χωρίς όμως να καταγγελθεί η σύμβαση. Επένδυσα αρχικά το ποσό των €250.000 περίπου για αγορά εξοπλισμού που θα ήταν αναγκαίος για τη λειτουργία της καντίνας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, προβαίνοντας μάλιστα σε έξοδα για την εκπαίδευση του προσωπικού που αποτελείτο από 25 περίπου εργοδότου μενού ς, επένδυση, για την οποία με την πάροδο του χρόνου υπήρξαν και άλλα έξοδα πέραν των €100.000 έγινε καλή τη πίστη και πιστεύοντας εύλογα πως η σύμβαση θα ανανεωνόταν πέραν των 2 χρόνων ενόψει της αυτόματης ανανέωσης. Εξ' όσων κάλλιον πιστεύω, για την απόσβεση του πιο πάνω χρηματικού ποσού θα χρειαζόταν το χρονικό διάστημα πέραν των 2 χρόνων. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα επένδυα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό για περίοδο μόνο 2 χρόνων και εν πάση περιπτώσει, δεν θα υπέβαλα προσφορά και δεν θα υπέγραφα σύμβαση για τόσο μικρή χρονική περίοδο, αφού τα οποιαδήποτε έξοδα δεν θα μπορούσαν να αποσβεσθούν εντός της εν λόγω περιόδου. Περαιτέρω, ως με ενημέρωσαν οι δικηγόροι μου αποτελούσε εξυπακουόμενο όρο πως η σύμβαση θα ανανεωνόταν μετά τη λήξη των δύο πρώτων ετών, για την απρόσκοπτη συνέχιση λειτουργίας της καντίνας του Γενικού Νοσοκομείου, αφού ουδέποτε προηγουμένως, είχα ειδοποιηθεί για οποιαδήποτε παράβαση εκ μέρους μου, που να αιτιολογούσε και να έδιδε δικαίωμα στους Εναγόμενους να τερματίσουν ή να μην προβούν σε ανανέωση της μεταξύ μας σύμβασης.
- Το Σάββατο 9/1/16, επιλέγηκε μεθοδευμένα, ως ημέρα που δεν μου επέτρεπε άμεση δικαστική αντίδραση, και προχώρησαν παράνομα στο να διακόψουν την παροχή νερού και ηλεκτροδότησης στην καντίνα με συνέπεια την καταστροφή όλων των προϊόντων στα ψυγεία και την εξυπηρέτηση πελατών έκτοτε. Ζημιά χιλιάδων ευρώ που πολλαπλασιάζεται καθημερινά. Μια πράξη όχι μόνο παράνομη αλλά που υποβιβάζει το κράτος Δικαίου σε ζούγκλα και αναρχία αντίθετη στην προστασία που όφειλαν κατά το άρθρο 35 του Συντάγματος. Έγινε δε εσκεμμένα, ιδιαίτερα προς ανατροπή και/ή μηδενισμό των υποθέσεων μου που εκκρεμούν ακόμη και στο Ανώτατο Δικαστήριο. Τούτο μάλιστα χωρίς στο εκδικητικό μένος να υπολογίσουν τις συνέπειες από τα μικρόβια που θα προκύψουν στο Νοσοκομείο από την καταστροφή τόσων αγαθών, στην καντίνα.
- Ειλικρινά πιστεύω, πως η μόνη λύση για άρση της παρανομίας είναι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, μέχρι την εκδίκαση της πιο πάνω αγωγής. Τυχόν επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα είναι επαρκής ενόψει του ότι πέραν των μεγάλων χρηματικών ζημιών, θα έχω ήδη υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη, η οποία θα είναι δύσκολο εώς και αδύνατο να αποκατασταθεί στο μέλλον. Ιδιαίτερα διότι προηγείται και η εξέταση του θέματος διαφθοράς, παρανομίας που καταγγέλθηκαν και ήδη εξετάζονται, θίγουν την χρηστή διοίκηση και πρόσθετα το επαγγελματικό, το προσωπικό μου κύρος και την ηθική ακεραιότητα μου, προσάγοντας σε μένα κατηγορίες αναξιόχρεου και/ή αφερέγγυου προσώπου, συνεπεία των οποίων πλήγηκε το καλό όνομα, η αξιοπρέπεια και η υπόληψη μου. Ας μην αποτελέσει η νέα καταδίωξη μου μέθοδος να επιβληθεί η καταγγελθείς διαφθορά.
- Τυχόν άρνηση της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος θα σημαίνει καταστρατήγηση της Δικαιοσύνης και καταπάτηση τωναρχών της φυσικής δικαιοσύνης, που επιβάλλουν την ισότητα όπλων μεταξύ των μερών. Τυχόν άρνηση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος θα σημαίνει την ενθάρρυνση παρόμοιων συμπεριφορών ή μεθόδων, που σκοπό έχουν καταπάτηση της ισότητας, την προώθηση μονομερών και αυθαίρετων ενεργειών χωρίς κανένα αντίκτυπο, προς εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, καταστρατηγώντας τις βασικές αρχές της Δικαιοσύνης. Αντί δικαιοσύνς θα επιχαίρει η διαφθορά.
- Για όλους τους πιο πάνω λόγους πιστεύω πως είναι εύκολο και δίκαιο όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.» Η αίτηση εδράζεται στα άρθρα 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, στη Δ.48 θ.1, 2, 3, 8 και 9, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της ΕΣΑΔ, στο Κοινοδίκαιο, στην Πρακτική, στη Διακριτική Ευχέρεια και στις Σύμφυτες Εξουσίες του Δικαστηρίου. Αφού επιδόθηκε η μονομερής αίτηση μαζί με το διάταγμα ημερομηνίας 12/01/2016 και παρουσιάστηκε δικηγόρος από τη Γενική Εισαγγελία στις 19/01/2016, που ήταν επιστρεπτέο το διάταγμα, η αίτηση και το διάταγμα ορίστηκαν εκ νέου σήμερα, 26/01/2016 για ακρόαση, με οδηγίες όπως η ένσταση καταχωρηθεί μέχρι τις 22/01/
- Όντως καταχωρήθηκε η ένσταση στο φάκελο του Δικαστηρίου, η οποία δεν φέρει ημερομηνία καταχώρησης. Υποθέτω, όμως, ότι από την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 22/01/2016, ότι αυτή, ενόψει και μιας ημερομηνίας, που αναγράφεται χειρόγραφα πάνω από την αναφορά «ορισμένη 26/1/16», «22/1/16», καταχωρήθηκε δεόντως στις 22/01/
- Προβάλλονται δεκατέσσερεις
(14)λόγοι ένστασης, οι οποίοι καταγράφονται αυτούσιοι: «
- Η ενάγουσα δεν έχει αποδείξει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή και καλή βάση αγωγής ή και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής της.
- Δεν υπάρχει καλή βάση αγωγής, ούτε σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ούτε ορατή και καλή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής.
- Η ενάγουσα δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημία ή βλάβη από την μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, καθότι η σύμβαση της έχει λήξει και οι όποιες διαφορές έχει με τους εναγομένους καθ' ών εκκρεμούν ή και αποτελούν αντικείμενο άλλων δικαστικών διαδικασιών. Αντίθετα οι καθ' ών η αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη από τη μη έγκαιρη παράδοση του χώρου στο νέο επιτυχόντα προσφοροδότη ή και δεν θα είναι σε θέση να εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις.
- Η ενάγουσα λανθασμένα καταχώρησε την παρούσα αγωγή αφού από το περιεχόμενο της αλλά και από την παρούσα αίτηση και ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει προκύπτει ότι το πρόβλημα που ανέκυψε αφορά τη δική της άρνηση εκκένωσης του χώρου ή και τη δική της εξολοκλήρου συμπεριφορά άρνησης καταβολής των οφειλών της προς κυβερνητικούς φορείς ή και ανεξάρτητα τμήματα (πχ ΑΗΚ, Υδατοπρομήθεια ΦΠΑ).
- Η βάση της αγωγής της ενάγουσας επί της οποίας στηρίζεται το εκδοθέν διάταγμα του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση ημερομηνίας 11/1/16, αφορά ισχυρισμούς περί παράτυπης μη ανανέωσης του μεταξύ των διαδίκων συμβολαίου, περί παράνομης προκήρυξης νέου διαγωνισμού και πρόκληση ζημίας στην ίδια λόγω μη ανανέωσης, ενώ είναι σαφής ο όρος του μεταξύ των διαδίκων συμβολαίου ότι η περίοδος άδειας χρήσης του χώρου είναι για 2 έτη και ο καθ' ού έχει το δικαίωμα για διαδοχικές ανανεώσεις.
- Η καταχωρηθείσα από τις 21/8/15 αγωγή ουδέποτε επιδόθηκε στον εναγόμενο και ως εκ τούτου ελλείπει το στοιχείο του κατεπείγοντος ή και είναι προφανές ότι κανένα πρόβλημα δεν είχε η ενάγουσα από τη λήξη του συμβολαίου της τον Ιούλιο του 2015 να συνεχίζει να χρησιμοποιεί τα υποστατικά άνευ αδείας από τις αρχές και χωρίς να καταβάλει τις οφειλές της.
- Η αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπεύει στη καθυστέρηση της έναρξης του νέου συμβολαίου και παράλληλα με αποκόμιση κέρδους στην ίδια χωρίς να πληρώνει τις οφειλές της. Η μεταξύ των διαδίκων σύμβαση έληξε τον Ιούλιο του 2015 και δεν εκκένωσε το χώρο μέχρι σήμερα. Καμία ενέργεια δεν έλαβε παρά μόνο μετά τις 11/1/16 όταν της αποκόπηκε το ηλεκτρικό ρεύμα το οποίο οικειοποιείτο χωρίς να έχει άδεια χρήσης του χώρου.
- Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αιτήσεως.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση και διατήρηση σε ισχύ του επίδικου διατάγματος.
- Η αίτηση είναι παράτυπη ή και αντικανονική. Η ενάγουσα είχε και δυνατό να έχει άλλα μέσα προσβολής ή και αμφισβήτησης της μη ανανέωσης της σύμβασης δημοσίου και όχι μέσω του παρόντος ενδιάμεσου διατάγματος.
- Η ενάγουσα δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Αποκρύπτει ουσιώδη για την υπόθεση στοιχεία ως επίσης και τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αρνείται να εκκενώσει το υποστατικό ενώ έχει λήξει η άδεια χρήσης που κατέχει.
- Η ένορκος δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση είναι παράτυπη ή και ελλειπής ή και γενική ή και αόριστη και εν πάση περιπτώσει ανίκανη να υποστηρίξει την αίτηση της ενάγουσας αιτήτριας για προσωρινό διάταγμα.
- Όλες οι ενέργειες των καθ'ών η αίτηση είναι νόμιμες και απορρέουν από τη Σύμβαση Δημοσίου με αρ. 172/2013 , την οποία όχι μόνο δεν αμφισβήτησε η ενάγουσα αλλά και αποδέχτηκε.
- Η ενάγουσα ενώ αποδέχεται την εν λόγω σύμβαση και τα ωφελήματα που απορρέουν από αυτήν, ταυτόχρονα την αποδοκιμάζει κατά παράβαση της αρχής της επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας.» Συνοδεύεται δε από πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του Γιάννου Γρηγορίου, Λειτουργού Υπηρεσιών Υγείας του Υπουργείου Υγείας, στον Τομέα της Διεύθυνσης Αγορών και Προμηθειών του Υπουργείου Υγείας, ο οποίος είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον Εναγόμενο-Καθ' ου η Αίτηση (στο εξής «Καθ' ου η Αίτηση»), να προβεί σε αυτήν, στην οποία αναφέρεται ότι αρκετά γεγονότα που καταγράφονται σε αυτήν προέρχονται από προσωπική του γνώση, ενώ για όσα δεν έχει προσωπική γνώση αναφέρεται στην πηγή πληροφόρησής του, ενώ για άλλα, που συνδέονται με νομικά θέματα, από νομική συμβουλή που έλαβε από τη Γενική Εισαγγελία. Η ένορκη δήλωση, ουσιαστικά, είναι επεξήγηση των λόγων ένστασης με πολλή λεπτομέρεια. Αυτή τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν πρόκειται να την επαναλάβω. Η ένσταση στηρίζεται στα άρθρα 32 και 57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στη Δ.48 θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον Περί Συντονισμού των Διαδικασιών Σύναψης Δημοσίων Συμβάσεων Έργων, Προμηθειών και Υπηρεσιών και για Συναφή Θέματα Νόμο Ν.12(Ι)/2006, στον Περί Συμβάσεων Νόμο, στη Νομολογία, στην Πρακτική και στη Σύμφυτη Εξουσία του Δικαστηρίου. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και δεν ζητήθηκε να αντεξεταστεί κανένας από τους δύο ομνύσαντες. Τα γεγονότα, εν συντομία και πολύ περιληπτικά, που επέφεραν την μεταξύ των διαδίκων διαφορά και η Αιτήτρια καταχώρησε αγωγή και ακολούθως την υπό εξέταση αίτηση, είναι τα ακόλουθα: Το 2013 η Αιτήτρια κέρδισε προσφορά για άδεια χρήσης του υποστατικού που χρησιμοποιείται ως καντίνα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και ακολούθησε η υπογραφή δημόσιας σύμβασης μεταξύ της Αιτήτριας και της Αναθέτουσας Αρχής, με αριθμό και ημερομηνία όπως αναφέρεται στο σχετικό έγγραφο και επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Ο χρόνος έναρξης, τελικά, της άδειας χρήσης άρχιζε από την 01/08/2013 για 2 χρόνια και προβλέπετο, στη δημόσια σύμβαση, ότι η Αναθέτουσα Αρχή θα μπορούσε να ανανεώσει αυτήν για 1 + 1 +
- Για τους λόγους που κάθε πλευρά επικαλείται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει είτε την αίτηση είτε την ένσταση επήλθε ρήξη στη μεταξύ τους συμβατική σχέση, αφού ζητήθηκε από το Λειτουργό του ΓΝΛ όπως καταβληθεί ΦΠΑ επί του ποσού που καταβάλλετο από την Αιτήτρια για την άδεια χρήσης, η πληρωμή νερού και ρεύματος. Κατά την Αιτήτρια, κατέβαλλε το συμφωνημένο ποσό κανονικά και εν πάση περιπτώσει ήταν αδύνατο να καταβληθεί το μεγάλο ποσό που ζητήθηκε σε τόσο σύντομο χρόνο που αναφέρετο στην επιστολή, ενώ από την άλλη πλευρά προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι δεν κατεβλήθη το ΦΠΑ επί αυτού, όπως ήταν η γνωμάτευση που έλαβε, ούτε η αξία του νερού και του ρεύματος που κατανάλωνε η Αιτήτρια, για τα οποία, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, από την ενοικίαση, είχε τοποθετηθεί ξεχωριστός μετρητής και για τα δύο. Πριν από τη λήξη της διετίας, Λειτουργός του ΓΝΛ ειδοποίησε την Αιτήτρια ότι δεν θα προέβαινε στην ανανέωση της άδειας χρήσης για ακόμη ένα
(1)χρόνο, για τους λόγους που εξηγούσε, ενώ, ακολούθως, προχώρησε σε προσφορά για άδεια χρήσης. Η πρώτη προσφορά για άδεια χρήσης απέτυχε και έγινε δεύτερη, οπότε κατακυρώθηκε σε συγκεκριμένη εταιρεία. Αφού υπήρξε αλληλογραφία, κατά κύριο λόγο, με πολλές επιστολές από πλευράς Λειτουργού του ΓΝΛ και παρόλο ότι δεν υπήρξε ανταπόκριση εκ μέρους της Αιτήτριας και δόθηκαν ευκαιρίες σε αυτήν, όπως προβάλλεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, για μεταξύ τους διευθέτηση και αφού δεν επιτεύχθηκε τούτη, η Αναθέτουσα Αρχή προχώρησε και έλαβε τις εγγυητικές από τις δύο τράπεζες. Η Αιτήτρια, όμως, συνέχισε να βρίσκεται εντός του υποστατικού και να εξασκεί την εργασία της, οπότε Λειτουργός του ΓΝΛ προχώρησε στις 09/01/2016, ημέρα Σάββατο, και διέκοψε την παροχή νερού και ηλεκτροδότησης στην καντίνα, που, κατ' ισχυρισμό της Αιτήτριας, είχε ως συνέπεια την καταστροφή όλων των προϊόντων στα ψυγεία και τη μη εξυπηρέτηση των πελατών έκτοτε. Δεν θα αναφερθώ σε όλα τα έγγραφα, τόσο αυτά που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, όσο και αυτά που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αφού αυτά τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και θα σχολιαστούν όπου τούτο κριθεί αναγκαίο από το Δικαστήριο. Στην αγόρευσή του, ο δικηγόρος της Αιτήτριας αφού αναφέρθηκε και εξήγησε τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, παρέπεμψε το Δικαστήριο τόσο σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όσο και Πρωτόδικες, μεταξύ των οποίων και στην αγωγή υπ' αριθμό 2011/07, του Ε.Δ. Λάρνακας, ημερομηνίας 19/01/2000. Σε εκείνη την περίπτωση είχε γίνει αποκοπή του ηλεκτρικού ρεύματος στο ψυγείο κρεάτων από τον ιδιοκτήτη του υποστατικού. Ο Πρωτόδικος Δικαστής θεώρησε ότι δεν είχε δικαίωμα να προβεί ο ιδιοκτήτης σε αυτήν την ενέργεια και αφού επεξήγησε το θέμα του κατάλοιπου κατοχής, μετά τη λήξη σχετικής συμφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών, θεώρησε ανεπίτρεπτο τούτο και εξέδωσε το σχετικό διάταγμα. Από την άλλη, η συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση, αφού και αυτή αναφέρθηκε στα γεγονότα που σχετίζονται με την υπόθεση, αναφέροντας περιληπτικά, αλλά πολύ κατατοπιστικά, σε όλη την έκτασή τους, στη συνέχεια καταπιάνεται με τη νομική πτυχή του θέματος, αναλύοντας τις προϋποθέσεις έκδοσης και συνέχισης ενός διατάγματος με παραπομπή σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αλλά και στην πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση υπ' αριθμό 457/13, Ε.Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 06/09/2013, όπου, κατά την εισήγηση της κυρίας Φλωρέντζου, με παρόμοια γεγονότα, ως προς την αφορμή που αποτάθηκε η Αιτήτρια στο Δικαστήριο για έκδοση διατάγματος, δηλαδή την αποκοπή ρεύματος και νερού, το Επαρχιακό Δικαστήριο προέβη στην ακύρωση του Προσωρινού Διατάγματος που είχε εκδώσει μονομερώς. Να σημειωθεί εξ αρχής όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd και άλλος
(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Δημοκρατίας
(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερ. 5.6.2015), η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στην υπόθεση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audialteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ, αφού αναφέρονται στη νομική βάση της ένστασης τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6, ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και για την παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημιάς, ή δυσμενούς επηρεασμού που δυνατό, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα αυτό, να προξενηθούν σε πρόσωπο ή περιουσία, ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει το πρόσωπο αυτό ή περιουσία ή ενόσω εκκρεμεί η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και μπορεί να εκδοθεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231 και Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ v. Αρίστης Κώστα Ευθυμίου
(2009)1(Α) ΑΑΔ 234. Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγομένου ή σε σχέση με την οποία ο Εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι αντικείμενο της αγωγής. Δεν εκδίδεται τέτοιο διάταγμα εκτός εάν (α) ο Ενάγων έχει καλή βάση αγωγής και (β) ότι με την αποξένωση σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση δικαστικής απόφασης. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231 και Kyriacos A. Lakatamitis v. Georghios Theodorou
(1983)1 CLR 520). Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ' οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά
(1982)1 CLR 557). Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 132). Το άρθρο 32 του Ν.14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ' αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ' αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 CLR 321, Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231, The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263, Loizos Stavrinou v. Stavros Chr. Asproghenis
(1985)1 CLR 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(E) ΑΑΔ 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(Α) ΑΑΔ 225, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α.
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 2015, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 ΑΑΔ 280, Αντώνης Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd
(2009)1 AAΔ 1040, Χριστόφορος Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.
(2010)1 ΑΑΔ 1262, Νέστωρας Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ
(2011)1(Β) 1 ΑΑΔ 816, Προκόπης Μελανθίου v Μελάνθης Μελανθίου
(2011)1(Γ) 1 ΑΑΔ 2342 και Μάριος Αποστόλου v. Ροδούλας Ιωάννου,
(2012)1(Α) 1 ΑΑΔ 604. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή (ανωτέρω), παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other
(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263). (Α) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής (βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά
(1982)1 CLR 557 και Μαργαρίτα Χρίστου Πουργουρίδη κ.ά. v. Θέμιδος Βάσου Μέζου κ.α.
(1994)1 ΑΑΔ 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ.ά. v. Άννα Χρυσάνθου κ.ά
(1996)1 ΑΑΔ 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν' απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του Εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον Ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.α. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.α.
(2009)1(Α) ΑΑΔ 317, 324, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848, ειπώθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. επίσης Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λου
(2011)1 ΑΑΔ 1066, P & MA. Restaurant Limited κ.ά. v Eric John Wakehah, Πολ. Έφεση 286/10, ημερ. 22/2/13, και Πέτρος Κωμοδρόμος v. Πάνου Παπαναστασίου, Πολ. Έφεση 110/10, ημερ. 3/1/14. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν' αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές, βλέπε γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Frixos Michael v. Brevinos Limited
(1969)1 CLR 578 και Chandubhai Bhimjiyani v. Solon Gregoriou
(1980)1 CLR 14 και την υπόθεση Αντώνη Χ''Κωνσταντή ν. Μαργαργίτας Χ''Κωνσταντή
(1998)1 ΑΑΔ 1827 στην οποία, όμως, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Έχει λεχθεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα εκκρεμούσης της αγωγής όπου το αιτούμενο διάταγμα ζητά το ίδιο διάταγμα στην αγωγή του. Δεν αποκλείει όμως τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος, ως εκείνο που ζητείται διά της αγωγής, όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν, ασκώντας το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία. ............................ Το θέμα αυτό κατά συνέπεια επαφίεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848 (ανωτέρω), με επίκληση της υπόθεσης Κώστας Ελευθερίου Κυρίσαββας κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη
(2001)1(B) 1245, 1265-1257, αναφέρθηκε ότι: «Τέλος σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι ένα διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις.» Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με την Αίτηση του Χάρη Φεσά
(1990)1 ΑΑΔ 704 και Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο (βλ. μεταξύ άλλων The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263, σελ. 267-8, Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1 ΑΑΔ 225, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α.
(2002)1 ΑΑΔ 2015. Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω), ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., υιοθετήθηκε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. v. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653, όπου λέχθηκε ότι: «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το Διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους (βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.P.A. v. Ferro Fashions Ltd
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1858). Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd κ.ά
(1994)1 ΑΑΔ 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453, σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 ΑΑΔ 606 και υπόθεση Κώστας Χατζήγαβριηλ κ.ά. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1 ΑΑΔ 606, στην οποία εξετάζοντας το θέμα του κατεπείγοντος λέχθηκε ότι: «η καθυστέρηση των σχεδόν επτά μηνών έδειχνε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε το επείγον, παρατηρούμε ότι, σύμφωνα με τη μαρτυρία που συνόδευε την αίτηση, το χρέος ως λίγο πριν από την αγωγή δεν αμφισβητείτο και μάλιστα έγινε από τον 1ον εφεσείοντα προς την εφεσίβλητη πρόταση σταδιακής πληρωμής αλλά στο τέλος υπήρξε εκ μέρους του υπαναχώρηση με την αποποίηση ή άρνηση ευθύνης, οπότε κινήθηκε η αγωγή. Το ότι λοιπόν δεν κινήθηκε η αγωγή νωρίτερα δικαιολογείτο από το ότι οι σχέσεις και οι αντίστοιχες τοποθετήσεις των μερών δημιουργούσαν κατά τα φαινόμενα εύλογα την προσδοκία εξώδικης διευθέτησης, η οποία πρέπει βέβαια να ενθαρρύνεται. Όταν, κατόπιν μεταβολής στη στάση του 1ου εφεσείοντος εμφανίστηκε αδιέξοδο και κατέστη αναπόφευκτη η καταχώριση της αγωγής, πρόβαλλε τότε φυσιολογικά υπαρκτός και άμεσος ο κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων προς τα οποία στρεφόταν η μονομερής αίτηση για εξασφάλιση πληρωμής σε περίπτωση επιτυχίας στην αγωγή. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να επικριθεί ο χειρισμός στον οποίο προέβη το Επαρχιακό Δικαστήριο.» Ίδια ήταν η προσέγγιση και στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 ΑΑΔ 280, στην οποία αναφέρθησαν τα πιο κάτω: «.οι εφεσείοντες κατά τον υπολογισμό του διαρρεύσαντος χρόνου παραλείπουν να αναφερθούν στην ανταλλαγείσα αλληλογραφία που έγινε σε μια προσπάθεια επίλυσης των διαφορών τους, η οποία πήρε κάποιο χρόνο. Παραβλέπουν ακόμα ένα σημαντικότατο παράγοντα ότι η επίκληση της αρχής της επιείκειας για καθυστέρηση (laches) προϋποθέτει, πρώτον, μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας και δεύτερο, οι συνέπειες που προκάλεσε η καθυστέρηση να καθιστούν την παροχή της αιτούμενης θεραπείας άδικη (βλέπε I.C.F. Spry, The Principles of Equitable Remedies, 4η έκδοση, σελ.223). Στην παρούσα υπόθεση καταλήγουμε ότι δεν υπήρξε μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας, ενώ δεν υποστηρίκτηκε καν από τους εφεσείοντες ότι υπέστηκαν οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια από την καθυστέρηση.» Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited ν. Σκυροποιΐα «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 ΑΑΔ 785, αναφέρθηκε ότι: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μή ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μή μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων".» Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Στην υπόθεση Έλενα Αμβροσιάδου v. Martin Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13, το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. Έτσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα και μάλιστα πρώτο. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον. Εκεί που φαίνεται ότι κατά την αρχική έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο ν' αρνηθεί τη συνέχιση του προσωρινού διατάγματος (βλ. The Attorney General of the Republic a.a. (No.2) v. George Savvides
(1979)1 AAΔ 349, σελ. 367-371, Brink´s Mat Ltd v. Elcombe and others
(1988)1 WLR 1350, σελ. 1356-1357, που υιοθετήθηκαν και στις υποθέσεις Χριστιάνα Στυλιανού v. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 ΑΑΔ 583 και Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Στην τελευταία υπόθεση, σελ. 264-265 το Δικαστήριο, για το θέμα αυτό, ανέφερε τα εξής: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον Αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση.» Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας Αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Στην υπόθεση Dmitry Rybolovlev κ.ά. v. Elena Rybolovleva
(2010)1(A) ΑΑΔ 82, 96 γίνεται αναφορά στην υπόθεση M & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co
(1997)1 ΑΑΔ 1791, στην οποία αναφέρθηκε ότι εκείνο που πρέπει να αποκαλυφθεί σε κάθε περίπτωση είναι: «. γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» (Βλ. επίσης Olga Vasilyeva v. Ξενοφώντα Φοβερού κ.ά.
(2011)1 ΑΑΔ 1672 και Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λου (ανωτέρω). Η ΑΙΤΗΤΡΙΑ ΔΕΝ ΗΛΘΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ Όσον αφορά τη θέση του Καθ' ου η Αίτηση ότι η Αιτήτρια δεν ήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, καθότι απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αρνείται να εκκενώσει το υποστατικό ενώ έχει λήξει η άδεια χρήσης που κατέχει, διαπιστώνεται ότι όλα τα γεγονότα που σχετίζονται με το δικαίωμά της, τη σοβαρότητα του ζητήματος και την πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής αποκαλύπτονται. Έχω υπόψη μου τα γεγονότα όπως έχουν αναφερθεί ανωτέρω και επιγραμματικά καταγράφονται στην αγόρευση της κυρίας Φλωρέντζου, τα οποία έχουν ως εξής: · Η ενάγουσα πέτυχε κατακύρωση του διαγωνισμού ανάθεσης της καντίνας και στις 10/6/13 υπέγραψε τη σύμβαση Δημοσίου για δικαίωμα χρήσης της καντίνας. · Στις 11/7/13, η ενάγουσα έλαβε ενημέρωση ότι «η καφετέρια του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας αδυνατούσε να λειτουργήσει σε πλήρεις ρυθμούς πριν από την 1/8/2013» και τούτο διότι αρνείτο ο προηγούμενος να παραδώσει το χώρο. Π' αυτό της είχε δοθεί παράταση μέχρι την 1/8/
- · Η ενάγουσα προσκόμισε τραπεζικές εγγυήσεις από δύο πιστωτικά ιδρύματα, με ημερομηνία λήξης 30/11/2015 και 10/10/2015 · Ένα χρόνο μετά την έναρξη του συμβολαίου, στις 4/7/14 η ενάγουσα καταχώρησε την αγωγή 3877/14 με την οποία ζητούνται αποζημιώσεις για καθυστέρηση στη διαδικασία παράδοσης της καντίνας. · Ένα μήνα μετά καταχώρησε και νέα αγωγή την αγωγή 4519/14 με την οποία ζητά αποζημιώσεις για λίβελλο λόγω δημοσιεύματος που θέλει την ανάδοχο να οφείλει χρηματικά ποσά προς το Υπουργείο Υγείας · Η σύμβαση έληξε βάσει συμβολαίου στις 31/7/15 και λόγω του ότι δεν εκκενώθηκε ο χώρος καταχωρήθηκε αγωγή για έξωση της ενάγουσας με αίτηση για έκδοση μονομερούς διατάγματος στις 23/12/
- Παρεμφερή αλλά παράλληλα ουσιώδη με την υπόθεση γεγονότα είναι τα πιο κάτω: Ø 10/2/2015, κατόπιν διερεύνησης επιβολής ή όχι ΦΠΑ στις συμβάσεις που αφορούν τις καφετέριες από το Υπουργείο Υγείας, το Υπουργείο Υγείας παρέλαβε επιστολή του Τμήματος Φορολογίας με την οποία ενημερωνόταν ότι οι συμβάσεις για άδεια χρήσης των καφετεριών αποτελούν φορολογητέες συναλλαγές, οι οποίες υπόκεινται στον κανονικό συντελεστή ΦΠΑ, ενημέρωσε την ενάγουσα. Ø από τον Σεπτέμβριο του 2014 είχαν τοποθετηθεί μετρητές για το ρεύμα και το νερό στους χώρους του Γενικού Νοσοκομείου που αποτελούσαν τη καφετέρια. Ø η ενάγουσα αυθαίρετα και εκτός των συμβατικών της υποχρεώσεων, και παρά το γεγονός ότι της είχε αποσταλεί επιστολή ημερομηνίας 27/2/2015 από τον Εκτελεστικό Διευθυντή του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με την οποία την καλούσε όπως εντός 3 ημερών η ενάγουσα υποβάλει κατάλογο με τις προτεινόμενες τιμές των προϊόντων που πωλούνται στη καφετέρια του Γενικού Νοσοκομείου, για αξιολόγηση, σύμφωνα με τους όρους της Σύμβασης της, η ενάγουσα αρνήθηκε να πράξει τούτο. Ø Στις 18/3/15 η ενάγουσα και ο δικηγόρος της ενημερώθηκαν αναφορικά με όλα τα πιο πάνω, και το Υπουργείο Υγείας επιχείρησε να παραδώσει στην ενάγουσα σχετική επιστολή ημερομηνίας 18/3/2015 με την οποία ενημερωνόταν η ενάγουσα ότι οι οφειλές της προς το Υπουργείο Υγείας σε σχέση με την άδεια χρήσης των χώρων της καφετέριας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας ανέρχονταν σε €307.357,14, οφειλές οι οποίες περιλάμβαναν το ΦΠΑ, τα τέλη υδατοπρομήθειας, το ηλεκτρικό ρεύμα και την προβλεπόμενη αύξηση για τον δεύτερο χρόνο της Σύμβασης. Εν τέλει η επιστολή στάληκε στους δικηγόρους της ενάγουσας στις 23/3/
- Ø 8.4.2015, η ενάγουσα πληροφορήθηκε μέσω του δικηγόρου της, ότι σε ότι αφορά τις χρεώσεις αναφορικά με τα τιμολόγια, μπορεί να ζητήσει επιπρόσθετες διευκρινίσεις από το Λογιστήριο του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, πράγμα που η ενάγουσα ουδέποτε έπραξε. Ø 6/5/2015, ο δικηγόρος της ενάγουσας με επιστολή του προς το Υπουργείο Υγείας ισχυρίστηκε ότι η ως άνω αναφερόμενη επιστολή ημερομηνίας 8/4/2015, του Υπουργείου Υγείας, δεν απαντούσε στα ερωτήματα της πελάτιδας του. Ø το Υπουργείο Υγείας απάντησε στην εν λόγω επιστολή ημερομηνίας 6/5/2015, με επιστολή του ημερομηνίας 22/6/2015, με την οποία επισύναπτε σχετική επιστολή της Ανώτερης Επιθεωρήτριας Λογαριασμών ημερομηνίας 26/5/2015, με την οποία δίνονταν όλες οι απαραίτητες εξηγήσεις σε σχέση με τα ερωτήματα της ενάγουσας αναφορικά με την επιβολή ΦΠΑ, χρέωσης των τελών υδατοπρομήθειας και ηλεκτρισμού ως επίσης και της προβλεπόμενης αύξησης για το δεύτερο χρόνο της Σύμβασης. Ø το Υπουργείο Υγείας εξάντλησε όλα τα περιθώρια χωρίς κανένα αποτέλεσμα, στις 13.7.2015, με επιστολές της προς τα δύο χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που παρείχαν τις εγγυητικές πιστής εκτέλεσης της σύμβασης, απαίτησε την πληρωμή των ποσών των δύο εγγυητικών Ø στις 17/6/2015, το Υπουργείο Υγείας επαναπροκύρηξε το διαγωνισμό για την άδεια χρήσης της καφετέριας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας με αρ. ΕΝ 03/2015, με τελευταία ημερομηνία υποβολής προσφορών στις 7/8/
- Αιτήτρια ήταν και η ενάγουσα η οποία δήλωσε συμμετοχή. Ø το Υπουργείο Υγείας με την πιο πάνω επιστολή ημερομηνίας 24/7/2015, ενημέρωσε την ενάγουσα ότι η Σύμβαση της έληγε στις 31/7/2015 και ότι μέχρι την εν λόγω ημερομηνία θα έπρεπε να παραχωρήσει κενούς τους χώρους της καφετέριας Ø Το Υπουργείο Υγείας με επιστολή του ημερομηνίας 15/9/2015ενημέρωσε την εταιρεία MASL TRADING LTD ότι ο Διαγωνισμός με Αρ. ΕΝ.03/2015που αφορά την άδεια χρήσης της καφετέριας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας έχει ανατεθεί σε αυτήν, ως τον επιτυχόντα προσφοροδότη. Ø 11/12/2015, με επιστολή του το Υπουργείο Υγείας, κάλεσε και έδωσε για τελευταία φόρα προειδοποίηση στην ενάγουσα όπως εντός 7 ημερών και όχι αργότερα από την 22.12.2015, εκκενώσει τους χώρους του Γενικού Νοσοκομείου.» Σε ότι αφορά το θέμα του κατά πόσο η Αιτήτρια μετά τη λήξη της άδειας χρήσης είχε δικαίωμα επί της καντίνας, σχετική είναι η υπόθεση Thanos Hotels Limited κ.ά. ν. Γεώργιου Ιωακείμ
(2004)1 ΑΑΔ 1167, 1175, 1176, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Με το θέμα αυτό της εκδίωξης ενός παράνομου κατόχου ακινήτου, χωρίς τη βοήθεια του δικαστηρίου, σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στο αγγλικό σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts 16η έκδοση, παράγ. 23-23 σελ. 1320, όπου διαβάζουμε τα ακόλουθα: «23-23 Forcible expulsion by owner who has entered peaceably. If a person entitled to the possession of premises can manage to get it without committing a forcible entry, even though he does so by means of an artifice, he may then justify using force to defend his possession so acquired without rendering himself liable even to a criminal prosecution. He may justify forcible expelling a trespasser, and it makes no difference that the trespasser was on the premises before the owner. An expulsion, after a peaceable entry by a party having title, does not make the entry forcible. The party so entering, however, must be careful to request the other to depart before he can justify laying hands on him to turn him out, and in no case must he use more force than the occasion requires; for any violence in excess of what is reasonably necessary to effect the expulsion the owner will be liable.» Σε δική μας ελεύθερη μετάφραση τα πιο πάνω έχουν ως ακολούθως: «23-23 Εκδίωξη από τον ιδιοκτήτη ο οποίος εισήλθε ειρηνικά. Αν ένα πρόσωπο που δικαιούται να πάρει κατοχή ενός ακινήτου μπορεί να εισέλθει σ' αυτό χωρίς να διαπράξει μια βίαιη είσοδο, ακόμα και αν πράξει τούτο με τέχνασμα, θα μπορεί τότε να δικαιολογήσει τη χρήση βίας για να υπερασπίσει την κατοχή που κατόρθωσε με αυτό τον τρόπο να ανακτήσει, χωρίς να καθιστά τον εαυτό του υπεύθυνο ακόμη και σε ποινική δίωξη. Θα μπορεί να δικαιολογήσει τη βίαιη εκδίωξη του επεμβασία και δεν έχει σημασία αν ο επεμβασίας ήταν στο υποστατικό πριν τον ιδιοκτήτη. Μια εκδίωξη μετά από μια ειρηνική είσοδο από το πρόσωπο που έχει τίτλο ιδιοκτησίας, δεν καθιστά την είσοδο βίαιη. Όμως το μέρος που εισέρχεται με αυτό τον τρόπο πρέπει να είναι προσεκτικό να ζητήσει από το άλλο μέρος να φύγει προτού απλώσει τα χέρια του πάνω στον άλλο για να τον διώξει και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει περισσότερη βία απ' ότι απαιτείται από την περίπτωση καθότι οποιαδήποτε βίλα πέρα αυτής που είναι λογικά αναγκαία για να επιτευχθεί η εκδίωξη καθιστά τον ιδιοκτήτη υπεύθυνο.» Στην υπόθεση Bristol Corporation v. Ross & Another
(1973)3 All ER 393, στην οποία γίνεται αναφορά στο πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση Kennedy Hotels Ltd. οι επεμβασίες (trespassers), ήσαν σφετεριστές της γης (squatters), δηλαδή καθαρά παράνομοι. Όμως ο ιδιοκτήτης ζήτησε ανάκτηση κατοχής δικαστικά την οποία και πέτυχε αλλά οι επεμβασίες ζήτησαν αναστολή του διατάγματος έξωσης. Ο Λόρδος Denning MR, ανάφερε μεταξύ άλλων, ότι: «Τα δικαστήρια του Κοινοδικαίου ποτέ δεν ανέστειλαν διατάγματα στις περιπτώσεις εκείνες που ο ιδιοκτήτης είχε και το δικαίωμα να πάρει άμεση κατοχή χωρίς να έλθει στο Δικαστήριο. Επομένως δεν θα τίθετο ο ιδιοκτήτης σε χειρότερη μοίρα επειδή ήλθε στο Δικαστήριο. Αναφορικά με τη θεραπεία της αυτοβοήθειας (the remedy of self-help) σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στη σελ. 396 της υπόθεσης Bristol Corporation (ανωτέρω),η ουσία των οποίων είναι ότι παρόλο που ένας πολίτης δικαιούται να προχωρήσει σε ανάκτηση της κατοχής του ακινήτου (εκεί που κάποιο πρόσωπο κατέχει τούτο σαφώς παράνομα) χωρίς τη βοήθεια του Δικαστηρίου και νοουμένου ότι μπορεί να πράξει τούτο ειρηνικά, εντούτοις είναι συμβουλεύσιμο όπως πράττει τούτο μέσω Δικαστηρίου. Ταυτόχρονα όμως και τα Δικαστήρια θα πρέπει να φροντίζουν όπως το δικαίωμα του αυτό εξασφαλίζεται σύντομα.» Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ανατρέχοντας στην αξίωση, όπως αυτή φαίνεται στο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (Δ.2 θ.1), θα έλεγα ότι όσον αφορά τις αξιώσεις Α και Β δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να βρει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, αφού οι γενικές και/ή ειδικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για σκόπιμο και/ή δόλιο και/ή παράνομο τερματισμό και/ή αδικαιολόγητη και/ή παράνομη και/ή παράτυπη μη ανανέωση της δημόσιας σύμβασης, υπ' αριθμό 172/2013, η οποία συνάφθηκε κατόπιν κατακύρωσης της προσφοράς υπ' αριθμό Ε.Ν.05/2012μεταξύ της Αιτήτριας και της Αναθέτουσας Αρχής για ενοικίαση και/ή διαχείριση της καντίνας του ΓΝΛ, δεν είναι ένα θέμα το οποίο θα αποτελούσε αντικείμενο αυτού του Δικαστηρίου. Όσον αφορά την αξίωση Γ, αν και έχει ως βάση την αναφερθείσα δημόσια σύμβαση, της οποίας την κρίση για μη ανανέωση δεν έχει δικαιοδοσία αυτό το Δικαστήριο να αποφασίσει, εν τούτοις αναφέρεται σε ζημιές που προκλήθηκαν, όπως είναι ο ισχυρισμός της Αιτήτριας, και σε πρακτική που ακολουθήθηκε στο παρελθόν για αυτόματη ανανέωση για καντίνες Νοσοκομείων του Υπουργείου Υγείας, έστω στα άκρα όρια της έννοιας της συζητήσιμης υπόθεσης, βρίσκω ότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά την αξίωση Δ, που αφορά την εξαργύρωση των εγγυητικών, πάλι βρίσκω ότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά την αξίωση Ε, για αποζημιώσεις για επιζήμια ψευδολογία, αν και έχω υπόψη μου το τι προβλέπεται στη δημόσια σύμβαση, εν τούτοις αποτελεί έναν ισχυρισμό που εκ πρώτης όψεως αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά την αξίωση ΣΤ, δεν μπορώ να πω ότι έχω αντιληφθεί πλήρως τι ζητείται με αυτήν την αξίωση. Εν πάση περιπτώσει στο βαθμό που τούτη στηρίζεται σε αμέλεια ή μη επίδειξη της δέουσας φροντίδας εκ μέρους της Αναθέτουσας Αρχής, δεν θα έλεγα ότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση. Επομένως αυτή η προϋπόθεση πληρείται για τις τρεις αξιώσεις, Γ, Δ και Ε που έχω αναφέρει. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και έχοντας κατά νου ότι αυτό που η Αιτήτρια πρέπει να δείξει είναι ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας, χωρίς όμως να χρειάζεται να αποδείξει τούτο στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, που χρειάζεται να αποδείξει σε αγωγή, βρίσκω για τις αξιώσεις Γ, Δ και Ε, ότι υπάρχει τέτοια ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, με βάση τα στοιχεία που ευρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και η Αιτήτρια επιτύχει τελικά στην αγωγή της, πρέπει να ειδωθεί υπό το φως του κατά πόσο χωρίς την παροχή νερού και ρεύματος θα μπορούσε να λειτουργήσει η καντίνα και οι συνέπειες που επέρχονται εκ τούτου του γεγονότος, όπως και υπό το πρίσμα, όχι της χρηματικής αποζημίωσης της Αιτήτριας, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής της, εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι δεδομένη ότι δύναται να αποζημιώσει, αλλά ότι δεν θα μπορούσαν να υπολογιστούν οι ζημιές της Αιτήτριας, καθώς επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο, που ενήργησε ο Λειτουργός του ΓΝΛ, δεν θα μπορούσε η Αιτήτρια να λειτουργήσει την καντίνα, η συνέχιση της οποίας, μετά τη λήξη της δημόσιας σύμβασης, στηρίχθηκε στα κατάλοιπα κατοχής από αυτήν. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν θα μπορούσαν να υπολογιστούν οι ζημιές και δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει την καντίνα η Αιτήτρια. Το κύριο ερώτημα, όμως, είναι αν η ενέργεια αυτή, του Λειτουργού του ΓΝΛ, να διακόψει την παροχή ρεύματος και νερού, αποτελεί μια ειρηνική ενέργεια, όπως προωθείται με την αγόρευση της κυρίας Φλωρέντζου, που επικαλέστηκε και την υπόθεση του Ε.Δ. Λεμεσού, που αναφέρεται ανωτέρω, ή αποτελεί μια πράξη που ισοδυναμεί με βίαιη ενέργεια έτσι ώστε να είναι αποδοκιμαστέα που χρήζει θεραπείας, όπως εισηγήθηκε ο κύριος Αγγελίδης και επικαλέστηκε την απόφαση του Ε.Δ. Λάρνακας, που αναφέρεται πιο πάνω; Δύσκολο το ερώτημα και λεπτή η γραμμή. Σίγουρο, όμως, είναι ότι χωρίς ρεύμα και νερό δεν μπορεί να λειτουργήσει μια καντίνα. Θεωρώ ότι τούτο ισοδυναμεί και εξισούται με τον ίδιο τρόπο που ένας ιδιοκτήτης ακινήτου θα μπορούσε με δύναμη, χωρίς να προκαλέσει οποιαδήποτε σωματική βλάβη στον έχοντα την άδεια χρήσης ενός υποστατικού, να τον μετακινήσει εκτός αυτού, έτσι ώστε να μην μπορεί να λειτουργήσει το υποστατικό. Ούτε μπορεί η αναφερθείσα ενέργεια να ενταχθεί στην έννοια του τεχνάσματος. Δεν είναι, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, ένας ειρηνικός τρόπος εκδίωξης του αδειούχου, δηλαδή της Αιτήτριας στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αποκοπή ρεύματος και νερού στο υποστατικό που χρησιμοποιείται ως καντίνα, αφού χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Επομένως, κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι δεν μπορεί να απονεμηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο πλήρης απονομή της δικαιοσύνης αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. ΕΥΛΟΓΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ Αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις, στρέφεται, τώρα, στο κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο η συνέχιση ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος, έχοντας κατά νου τους σχετικούς παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ των οποίων είναι και οι ακόλουθοι: (α) Η καθυστέρηση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ενέργεια αποκοπής της παροχής του νερού και ρεύματος έγινε στις 09/01/2016 και η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 11/01/2016. Επομένως, καμιά καθυστέρηση δεν υπήρξε. (β) Οι αποζημιώσεις. Όσον αφορά αυτόν τον παράγοντα, αν και δεν φαίνεται να μπορούν να υπολογιστούν, αλλά και αν μπορούσαν να υπολογιστούν, σε αυτή την περίπτωση δεν είναι το δεσπόζον στοιχείο, αλλά δεσπόζον στοιχείο είναι ποιά από τις δύο πλευρές θα υποστεί τη μεγαλύτερη ζημιά, όπως και ποιά από τις δύο πλευρές θα μπορούσε να αποζημιώσει την άλλη πλευρά, από τη συνέχιση ή μη συνέχιση της ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος. Όσον αφορά το δεύτερο, δεν έχω αμφιβολία ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα μπορούσε να αποζημιώσει την Αιτήτρια σε περίπτωση που αυτή δικαιώνετο, πλην όμως, υπό τις ιδιάζουσες περιστάσεις της υπόθεσης, δεν είναι το ζητούμενο η χρηματική αποζημίωση της Αιτήτριας αλλά τα άλλα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση αυτή. Επίσης, δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι, ως διαφάνηκε, η Αιτήτρια είχε τη δυνατότητα να παραχωρήσει δύο εγγυητικές ενός μεγάλου ποσού, τις οποίες, ήδη, η Αναθέτουσα Αρχή έχει εισπράξει και ότι δεν υπάρχει ισχυρισμός ή στοιχεία ότι δεν μπορεί να καταβάλει τα δικαιώματα χρήσης προς την Αναθέτουσα Αρχή και επομένως συνάγεται ότι δύναται να αποζημιώσει την άλλη πλευρά και από την άλλη τη δυνατότητα που έχει η Κυπριακή Δημοκρατία, σε περίπτωση που δεν καταβληθεί οποιοδήποτε ποσό, για όσο χρόνο παραμένει σε αυτό η Αιτήτρια, να προχωρήσει στην αναζήτηση τούτου μέσω της δικαστικής οδού και να το εισπράξει, αφού, όπως ήδη λέχθηκε, δεν παρουσιάστηκε, εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση, οιαδήποτε μαρτυρία που να φαίνεται ότι η Αιτήτρια είναι αφερέγγυα. Όσον αφορά τη ζημιά που θα υποστεί η μία ή η άλλη πλευρά, φαίνεται ότι η μη συνέχιση ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος θα έχει άμεσα δυσμενείς συνέπειες στην Αιτήτρια, ήτοι παύση των εργασιών της και απώλεια εισοδημάτων της, ενώ αν συνεχιστεί η ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος, οι όποιες ζημιές που τυχόν θα επέλθουν στον Καθ' ου η Αίτηση είναι γνωστές και αυτές ισούνται με το ποσό που έχει συμφωνηθεί να καταβάλλεται για την άδεια χρήσης της καντίνας από τον νέο αδειούχο στην Αναθέτουσα Αρχή, τις οποίες ζημιές η Αιτήτρια μπορεί να καταβάλει, αφού μέχρι πρόσφατα κατέβαλλε το ποσό που συμφωνήθηκε στην Αναθέτουσα Αρχή. Τούτος ο παράγοντας, επομένως, λειτουργεί υπέρ της. (γ) Το status quo. Ένας άλλος παράγοντας, όπου φαίνεται να είναι ισοσταθμισμένοι οι άλλοι παράγοντες, που εδώ δεν είναι, αλλά βαρύνουν υπέρ της Αιτήτριας, που συνήθως λαμβάνει το Δικαστήριο υπόψη, είναι η διατήρηση του status quo. Σε αυτή την περίπτωση, έχοντας υπόψη τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου και δη ότι το status quo το έχει η Αιτήτρια, αφού βρίσκεται στην καντίνα και τη λειτουργεί, θα ήταν ορθότερο όπως παραμείνει σε λειτουργία η καντίνα, υπό την Αιτήτρια και παραμείνει η κατάσταση ως έχει. Πρέπει να τονισθεί εμφαντικά ότι, κατά την άσκηση του ισοζυγίου της ευχέρειας, το Δικαστήριο έχει κατά νου όλο το υλικό που βρίσκεται ενώπιον του και διαδραματίζει τον ουσιαστικό ρόλο στην προσπάθειά του να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας, η οποία θα προκύψει, αν φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα (βλ. υπόθεση Χρίστου Ευστρατίου ν. Dicran Oyzounian and Company Limited, εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση 292/2010, ημερομηνίας 20/01/2014 και Milton Investment Company Ltd κ.ά. ν. Dryden Group Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A220, Πολιτική Έφεση 424/2011, 27/03/2014). Στην υπόθεση Recnex Trading Limited κ.ά. ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ Πολιτική Έφεση 71/11 ημερομηνίας 16/04/14, αναφέρεται ότι: «Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Συνεπώς, με βάση όλα τα ανωτέρω, το ισοζύγιο της ευχέρειας κλείνει υπέρ της Αιτήτριας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, που προσπάθησα να αναλύσω και να εξηγήσω, το Παρεμπίπτον Προσωρινό Απαγορευτικό Διάταγμα, ημερομηνίας 12/01/2016, δικαιολογείται να παραμείνει σε ισχύ και να οριστικοποιηθεί. Κατά συνέπεια, το Διάταγμα ημερομηνίας 12/01/2016 καθίσταται απόλυτο, πλέον €800 έξοδα, συν ΦΠΑ, υπέρ της Ενάγουσας-Αιτήτριας και εναντίον του Εναγομένου-Καθ' ου η Αίτηση, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο