Χάρης Σταυράκης κ.α. ν. TUBO CW BAR LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 7655/14, 10/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A83 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7655/14 Μεταξύ: Χάρης Σταυράκης, από τη Λευκωσία Ρένος Σταυράκης, από τη Λευκωσία Εναγόντων και
- TUBO CW BAR LTD, από τη Λευκωσία
- Στέλιος Γαβριηλίδης, από τη Λακατάμεια
- Ιωάννα Λουκάτζιη, από τη Λευκωσία
- Κάτια Καττιρτζή Σπίριτου, από τον Στρόβολο Εναγομένης ----------------- ΑΙΤΗΣΗ ΥΠΟ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - ΑΙΤΗΤΕΣ ΗΜΕΡ. 22.12.14 ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΩΝ Ημερομηνία: 10 Φεβρουαρίου 2016 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Χ. Σταυράκης με κα Ε. Μιχαήλ. Για τους Εναγόμενους - Καθ΄ων η αίτηση: κ. Λ. Χαβιαράς για Κούσιος Κορφιώτης, Παπαχαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 22.12.14 καταχωρήθηκε η με τον πιο πάνω τίτλο και αγωγή σε κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο και με αυτή οι Ενάγοντες 1 και 2 αξιώνουν έναντι των Εναγομένων τα ακόλουθα: «Α. Αποζημιώσεις για οχληρία από θόρυβο ή/και παίξιμο μουσικής ή δυνατής μουσικής από το υποστατικό στην οδό Σοφούλη στη Λευκωσία γνωστό σαν Tubo Coctail & Wine Bar ιδιοκτησία των Εναγομένων 1 και υπό τη διεύθυνση των Εναγομένων 2, 3 και
- Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι δεν δικαιούνται να δημιουργούν οχληρία λόγω θορύβου ή να παίζουν ή να επιτρέπουν να παίζεται μουσική από το υποστατικό τους στην οδό Σοφούλη γνωστό σαν Tubo Coctail & Wine Bar. Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι το υποστατικό γνωστό σαν Tubo Cocktail & Wine Bar ιδιοκτησία των Εναγομένων 1 που διευθύνεται από τους Εναγόμενους 2, 3 και 4 δεν δικαιούται να προκαλεί οχληρία χρησιμοποιώντας δημόσιους χώρους για την λειτουργία του. Δ. Διάταγμα απαγόρευσης της λειτουργίας του υποστατικού γνωστού σαν Tubo Cocktail & Wine Bar ιδιοκτησίας των Εναγομένων 1 που διευθύνεται από τους Εναγόμενους 2, 3 και 4 στην οδό Σοφούλη χωρίς άδεια λειτουργίας. Ε. Διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους να παίζουν μουσική με τρόπο που να δημιουργεί οχληρία στους Ενάγοντες. ΣΤ. Τόκους. Ζ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α. και έξοδα επίδοσης.» Την ίδια μέρα οι Ενάγοντες καταχώρησαν μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσαν από το Δικαστήριο την έκδοση διαταγμάτων ως ακολούθως: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 ιδιοκτήτες του υποστατικού γνωστού σαν TUBO COCKTAIL WINE BAR στην οδό Σοφούλη ως και στους διευθυντές του εναγομένους 2, 3 και 4 και στους εργοδοτούμενους, αντιπροσώπους και υπηρέτες τους από το να προκαλούν οχληρία στους Ενάγοντες με το να παίζουν μουσική. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους εναγομένους 1 ιδιοκτήτες του υποστατικού γνωστού σαν TUBO COCKTAIL WINE BAR στην οδό Σοφούλη ως και στους διευθυντές του εναγομένους 2, 3 και 4 και στους εργοδοτούμενους, αντιπροσώπους και υπηρέτες τους από το να δημιουργούν οποιανδήποτε οχληρία με θόρυβο που να ακούγεται εκτός του εν λόγω υποστατικού. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 ιδιοκτήτες του υποστατικού γνωστού σαν TUBO COCKTAIL WINE BAR στην οδό Σοφούλη ως και στους διευθυντές του εναγομένους 2, 3 και 4 και στους εργοδοτούμενους, αντιπροσώπους και υπηρέτες τους από το να προκαλούν οχληρία στους Ενάγοντες με το να λειτουργούν υπαίθρια ή/και να χρησιμοποιούν το δημόσιο πεζοδρόμιο έμπροσθεν ή παραπλησίως του εν λόγω υποστατικού για τους σκοπούς της επιχείρησης τους. Δ. Οιανδήποτε άλλη ή περαιτέρω θεραπεία ή διάταγμα ήθελε κρίνει εύλογο και δίκαιο το σεβαστό Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις. Ε. Έξοδα παρούσας αίτησης.» Η νομική βάση της αίτησης είναι το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60όπως έχει τροποποιηθεί, τα Άρθρα 4 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, η Δ.48 θθ.1-4 και 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η πρακτική, η διακριτική ευχέρεια, οι συμφυείς εξουσίες των Δικαστηρίων και οι γενικές αρχές του Δικαίου. Την αίτηση συνοδεύει η ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 δικηγόρου Χάρη Σταυράκη στην οποία αναφέρει ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Εναγόμενος 2 ενοικιάζουν τις κατοικίες τους οι οποίες βρίσκονται στις οδούς Σοφούλη και Διαγόρου στη Λευκωσία από την εταιρεία R.ST. Estate Ltd, στις οποίες κατοικούν για πολλές δεκαετίες, τα υπνοδωμάτια και των δύο κατοικιών έχουν πρόσοψη στην οδό Σοφούλη. Στην οδό Σοφούλη βρίσκεται το κτίριο Σιαντεκλαίρ σε δύο καταστήματα του οποίου και σε πολύ μικρή απόσταση από τα υπνοδωμάτια τους, λειτουργεί από το 2013 το μπαρ/εστιατόριο με το όνομα Tubo Coctail & Wine Bar, εν τοις εξεξής «TUBO». Οι πόρτες του εστιατορίου είναι ανοικτές και λειτουργούν σε όλο το χώρο του δημόσιου πεζοδρομίου μπροστά από το υποστατικό, τοποθετήθηκαν υπαίθρια μεγάφωνα που μεταδίδουν μουσική η οποία, αντί να περιοριστεί εντός του υποστατικού όπως ήταν αρχικά, άρχισε να αυξάνεται και να ακούγεται έντονα και να τους προκαλεί σοβαρή οχληρία πολλές φορές μέχρι και η ώρα 1.00π.μ., προσπάθησε να επικοινωνήσει με τους ιδιοκτήτες για να βρεθεί μια συναινετική λύση χωρίς όμως αποτέλεσμα, υπήρξε και σχετική αλληλογραφία με το Δήμο Λευκωσίας. Από τον Δεκέμβριο του 2014 εκτροχιάστηκε πλήρως η κατάσταση και ειδικά τις Κυριακές 7.12.14, 14.12.14 και 21.12.14 όπου η μουσική ξεκίνησε από η ώρα 4.00μ.μ. μέχρι αργά το βράδυ, γινόταν υπαίθρια εκδήλωση με πολύ δυνατή μουσική κάτι που τον οδήγησε στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Είναι η θέση του ότι η κατάσταση ήταν αφόρητη και ο ίδιος αναγκάστηκε να τηλεφωνήσει στον ΟΠΕ ο οποίος τους έκλεισε στις 10.00μ.μ. Όπως αναφέρει, η έρευνα του με το Δήμο Λευκωσίας κατέδειξε ότι το υποστατικό δεν έχει άδεια λειτουργίας, ούτε άδεια να μεταδίδει μουσική και/ή να σερβίρει αλκοολούχα ποτά γι΄ αυτό και ο ίδιος έστειλε επιστολή στον ΚΟΤ με κοινοποίηση στο Δήμαρχο Λευκωσίας και στον Αρχηγό Αστυνομίας. Θεωρεί ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα διατάγματα. Στην ένορκο του δήλωση επισυνάπτει ως Τεκμήρια διάφορα επιστολές του προς Γενικό Διευθυντή ΚΟΤ και τον Δήμο Λευκωσίας, με κοινοποίηση στον ΟΠΕ. Όπως έχω ήδη αναφέρει η αίτηση για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων καταχωρίστηκε μονομερώς, Δικαστήριο με άλλη σύνθεση όμως που της είχε επιληφθεί δεν ικανοποιήθηκε ότι μπορούσαν τα διατάγματα να εκδοθούν μονομερώς λόγω του ότι, μεταξύ άλλων, δεν συνέτρεχε το θέμα του κατ' επειγόντως γι' αυτό και διέταξε την επίδοση της αίτησης. Η αίτηση επιδόθηκε στους Εναγόμενους οι οποίοι στις 19.1.15 καταχώρησαν ένσταση. Η ένσταση των Εναγομένων βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 Άρθρα 4-9 στις Δ.39, Δ.27, Δ.64 και Δ.48 θθ1-3, 7 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στο Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν14/60, στις αρχές του Δικαίου της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλονται 12 λόγοι ένστασης σύμφωνα με τους οποίους υπάρχει απόκρυψη ουσιαστικών στοιχείων από το Δικαστήριο, η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, δεν συντρέχει το στοιχείο του κατ' επείγοντος ως δικαιοδοτικός όρος για έκδοση των διαταγμάτων, δεν υπάρχει καμιά ορατότητα επιτυχίας στην αγωγή, η αίτηση υποβλήθηκε με καθυστέρηση, οι Αιτητές δεν απέδειξαν ότι θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, το ισοζύγιο ευχέρειας είναι σαφώς υπέρ των Εναγομένων, οι Αιτητές δεν απέδειξαν ότι είναι το υποστατικό των Εναγομένων που δημιουργεί την ισχυριζόμενη οχληρία λαμβάνοντας υπόψη ότι υπάρχουν τρία μπαρ/εστιατόρια που εφάπτονται το ένα του άλλου και μεταδίδουν μουσική στην οδό Σοφούλη, τυχόν έκδοση του διατάγματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Εναγόμενους και η ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 1 περιέχει ψεύδη, αοριστίες, ανακρίβειες και αόριστους ισχυρισμούς. Την ένσταση συνοδεύει η ένορκος δήλωση του Εναγόμενου 2 που είναι ένας εκ των Διευθυντών της Εναγομένης και είναι εξουσιοδοτημένος από τις Εναγόμενες 1, 3 και 4 να προβεί σε αυτήν, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης και όσον αφορά τα νομικά θέματα άντλησε πληροφορίες από τους δικηγόρους των Εναγομένων. Σε αυτήν, διαφωνεί με όλους τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα 1, αναφέρει ότι από τον Οκτώβριο του 2013 η Εναγομένη 1 εξασφάλισε τις απαραίτητες άδειες για λειτουργία του υποστατικού γνωστό ως ΤUBO, καταχώρησε αίτηση για έκδοση άδειας χρήσεως μεγαφώνων στις 20.12.13 που εκκρεμεί, έχει εκδοθεί άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών στις 20.6.14 και επισυνάπτει επίσης επιστολές της Υγειονομικής Υπηρεσίας, του ΚΟΤ και του Δήμου Λευκωσίας σε σχέση με την Πολεοδομική Άδεια. Αναφέρει ότι δεν υπάρχουν εξωτερικά μεγάφωνα στο ΤUBO, στον εξωτερικό χώρο υπάρχουν μόνο τραπέζια, στουλς και φωτισμός. Αναφέρει ότι στην οδό Σοφούλη υπάρχουν τρία μπαρ/εστιατόρια που λειτουργούν κανονικά και παίζουν μουσικά καθημερινά όπως και σχολή χορού η οποία λειτουργά μέχρι αργά και εκπέμπει μουσική και δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι το TUBO που προκαλεί την, κατ΄ ισχυρισμό, οχληρία τους. Διαφωνεί με τις ώρες που αναφέρει ο κ. Σταυράκης ως ώρες λειτουργίας του TUBO, αναφέρει ότι ο κ. Σταυράκης συνεχώς προκαλεί προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία του υποστατικού, όλα όσα αναφέρει είναι γενικότητες, ασάφειες και δεν προσδιορίζεται η κάθε ενέργεια που τους αποδίδεται πότε έχει γίνει. Αναφέρει ότι ο ενάγοντας 2 εξ όσων γνωρίζει δεν έχει κανένα παράπονο εναντίον τους ούτε και ο Χάρης Σταυράκης είναι εξουσιοδοτημένος από αυτόν να λάβει αυτές τις ενέργειες, συνεχώς τους βομβαρδίζει με sms για να χαμηλώσουν τη μουσική και δημιουργά πολλά προβλήματα καλώντας συνεχώς την Αστυνομία. Καίρια και καθοριστικά επαναλαμβάνει τη θέση ότι οι ισχυρισμοί για οχληρία δεν έχουν σε καμία περίπτωση αποδειχθεί ότι προέρχονται από το ΤUBO. Eίναι η θέση του ότι οι θέσεις του κ. Σταυράκη για την μη ύπαρξη αδειών δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αντίθετα είναι φανερό ότι ο κ. Σταυράκης προσπαθεί με ψευδείς και παραπλανητικές δηλώσεις να προκαλέσει εντυπώσεις στο Δικαστήριο για να πετύχει την έκδοση των διαταγμάτων και, όπως πληροφορείται από τους δικηγόρους του, δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Στην ένορκη του δήλωση επισυνάπτει έγγραφα όλων των αδειών στις οποίες αναφέρεται. Στις 28.1.15 καταχωρήθηκε αίτηση δια κλήσεως από τους Ενάγοντες με την οποία ζητούσαν διάταγμα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης η οποία επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση και Δικαστήριο με άλλη σύνθεση εξέδωσε στις 20.3.15 ενδιάμεση απόφαση με την οποία επιτράπηκε στον Ενάγοντα 1 να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση όχι ως αυτούσιο το Παράρτημα Α αλλά μετά που το Δικαστήριο θεώρησε ότι κάποιοι παράγραφοι έπρεπε να διαγραφούν. Ο Ενάγοντας 1 καταχώρησε στις 24.3.15 την συμπληρωματική ένορκη δήλωση σύμφωνα με την απόφαση και τις οδηγίες του Δικαστηρίου, στην οποία αναφέρει ότι δεν γνώριζε ότι εκδόθηκε η άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών και ότι το γεγονός της μη ύπαρξης τέτοιας άδειας του είχε λεχθεί από λειτουργό του Δήμου Λευκωσίας. Καθορίζει πού βρίσκεται το TUBO στην οδό Σοφούλη όχι μεταξύ ή δίπλα από άλλα μπαρ, εστιατόρια αλλά μόνο του και απέχει 25 μόνο μέτρα από την κατοικία του και του Ενάγοντα 2 ενώ τα άλλα 2 υποστατικά είναι πιο μακριά περί τα 65 μέτρα. Δέχθηκε ότι και τα άλλα υποστατικά και η σχολή χορού μεταδίδουν μουσική αλλά ισχυρίζεται ότι λόγω της απόστασης και επειδή η μουσική τους είναι σε πιο χαμηλά επίπεδα δεν προκαλούν οχληρία στους Ενάγοντες. Η τεράστια οχληρία προκαλείται από το TUBO ιδιαίτερα της Κυριακές εδώ και 6 εβδομάδες όπου μαζεύονται περίπου 300 άτομα, υπάρχουν τραγουδιστές που κάνουν πρόβες από η ώρα 4.30μ.μ. ενώ γύρω στις 6.00μ.μ. αρχίζει το πάρτυ. Γνωρίζει ότι η Αστυνομία έχει προβεί σε επανειλημμένες καταγγελίες του εν λόγω υποστατικού, δεν θεωρεί ότι πρέπει να μετρηθεί η οχληρία σε ντεσιμπέλ για να αποδειχθεί αφού είναι αυταπόδεικτη, αρνείται ότι έχει σκοπό να ταλαιπωρήσει ή να προκαλέσει ζημιά στους Εναγόμενους, το μόνο που ζητά είναι το σεβασμό της ιδιωτικής του ζωής. Ακολούθησε στις 5.5.15 αίτηση από τους Εναγομένους για να τους επιτραπεί να καταχωρήσουν και οι ίδιοι συμπληρωματική ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης τους στην οποία επίσης καταχωρήθηκε ως Παράρτημα Α στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, η προτεινόμενη ένορκη δήλωση. Οι Ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στις 19.5.15, η αίτηση οδηγήθηκε και πάλι σε ακρόαση όπου και πάλι Δικαστήριο με άλλη σύνθεση εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση στις 28.8.15, επιτρέποντας την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τους Εναγομένους όπως αυτή είχε προταθεί από αυτούς. Στις 31.8.14 καταχωρήθηκε συμπληρωματική ένορκος δήλωση του Εναγόμενου 2 Στέλιου Γαβριηλίδη στην οποία αναφέρει ότι έχει εκδοθεί άδεια χρήσης μεγαφώνων, ότι οι Εναγόμενοι σήμερα είναι πλήρως εφοδιασμένοι με όλες τις απαραίτητες άδειες και είναι νομότυποι και επισυνάπτει σχετικά τις άδειες. Αναφέρει επίσης ότι από τα τέλη Ιανουαρίου του 2015 ή αρχές Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου η Εναγομένη 1 δεν οργανώνει συναυλία ή event στην οδό Σοφούλη αφού έχει συνάψει συνεργασία με άλλα κέντρα όπως Occhio Air και Pavilion για το σκοπό αυτό. Το υποστατικό στην οδό Σοφούλη λειτουργεί καθημερινά ως μπαρ/κέντρο. Τα μεγάφωνα που διαθέτει είναι μόνο εσωτερικά και το υποστατικό μεταδίδει μουσική σύμφωνα με τους όρους της άδειας του. Επομένως, δεν τίθεται κανένα θέμα οχληρίας ή ενόχλησης. Η Αίτηση οδηγήθηκε τελικά σε ακρόαση, αφού προηγουμένως είχε χαθεί ο φάκελος 3 φορές που ήταν ορισμένη για το σκοπό αυτό και ως προς τούτο υπάρχουν σχετικά πρακτικά του Δικαστηρίου, στις 16.12.
- Κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι και των δύο πλευρών κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτές εμπεριστατωμένες αγορεύσεις υποστηρίζοντας η κάθε πλευρά τη δική της θέση με εκτενή αναφορά σε νομολογία. Πολύ συνοπτικά, είναι η θέση των Εναγόντων ότι οι άδειες που εξασφάλισαν οι Εναγομένοι περιέχουν περιορισμούς με πιο σημαντικό τον όρο στην άδεια χρήσης μεγαφώνων να μην δημιουργείται όχληση στους περιοίκους. Είναι η θέση τους ότι το υποστατικό θα πρέπει, μέσα από τα διατάγματα που ζητούν οι Ενάγοντες, να πειθαρχήσει και να λειτουργεί σύμφωνα με τους όρους αυτούς. Θεωρούν ότι υπάρχει παραδοχή των Εναγομένων για την οχληρία που προκαλείτο τουλάχιστον τις Κυριακές από τις «συναυλίες» που διοργάνωναν αφού οι ίδιοι οι Εναγόμενοι αναφέρουν ότι τις έχουν μεταφέρει αλλού. Δεν υπάρχει όμως καμία ασφάλεια, εκτός αν εκδοθούν τα διατάγματα, ότι δεν θα τις επαναφέρουν. Είναι η θέση τους ότι στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Ενάγοντα 1 υπάρχει σαφής θέση για την απόσταση που βρίσκεται το TUBO από τις κατοικίες τους και η βεβαιότητα ότι η οχληρία προκαλείται από αυτό το υποστατικό, όπως και πλήρης περιγραφή της οχληρίας οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αντικρούστηκαν και επομένως το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει την αίτηση με αυτό το δεδομένο. Θεωρούν επίσης ότι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις της νομολογίας για την έκδοση διαταγμάτων για αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να επιβάλει το νόμο και την τάξη και να προστατεύσει τους Ενάγοντες από τις αυθαιρεσίες των Εναγομένων. Εντελώς αντίθετη είναι η θέση των συνηγόρων των Εναγομένων οι οποίοι θεωρούν ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν αποσείσει το βάρος της απόδειξης των ισχυρισμών τους, έχει αποδειχθεί με τεκμήρια ότι το TUBO λειτουργεί έχοντας εξασφαλίσει όλες τις απαραίτητες άδειες τις οποίες και έχουν επισυνάψει ως Τεκμήρια, αντίθετα οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα 1 ότι η οχληρία προκαλείται από το TUBO έμεινε ατεκμηρίωτη και εκτός από αοριστίες δεν υπάρχει κάτι που να οδηγεί προς την κατεύθυνση αυτή και επομένως από αυτό το γεγονός και μόνο δεν δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Θεωρούν ότι δεν υπάρχει καν βάσιμος λόγος αγωγής, ούτε ορατές πιθανότητες επιτυχίας αλλά σίγουρα οι Ενάγοντες δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι δεν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Ισχυρίζονται τέλος ότι αν ήθελε αποδειχθεί ότι αν οι Εναγόμενοι προκαλούν οχληρία στους Ενάγοντες, πράγμα που βεβαίως αρνούνται, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε αποκλείεται η έκδοση των διαταγμάτων. Αναφέρουν επίσης ότι με την αίτηση τους οι Ενάγοντες ουσιαστικά επιζητούν αντίστοιχες θεραπείες με αυτές που ζητούν με την αγωγή, είναι ουσιαστικά ταυτόσιμες, πράγμα που δεν δικαιολογείται με τη νομολογία και επίσης τα αιτούμενα διατάγματα όπως τα ζητούν οι Ενάγοντες αιτητές δεν είναι σαφή και υπάρχει αμφιβολία με τον τρόπο που αυτά ζητούνται ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και για πόσο χρονικό διάστημα. Διατάγματα της εξεταζόμενης φύσης είναι δημιουργήματα του Δικαίου της Επιείκειας. Από τις καταβολές του Δικαίου αυτού τέθηκε ως αρχή η προϋπόθεση ότι αυτός που το επικαλείται και προσφεύγει για θεραπεία στο δικαστήριο πρέπει να προσέρχεται με καθαρά χέρια. Η αρχή αυτή επιτάσσει όπως στην ένορκη δήλωση που στηρίζει μονομερή αίτηση πρέπει να γίνεται αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Το καθήκον αυτό όπως αναφέρεται και στην υπόθεση United Pertlite Industries Ltd v. Sayakhat Air Company, Πολ. Έφεση 10604 ημ. 28/6/02, συναρτάται με την καλή πίστη που πρέπει να επιδεικνύεται όταν ακούγεται μόνο η μια πλευρά και δεν δίδεται η δυνατότητα αμφισβήτησης στην άλλη. Το ουσιαστικό κριτήριο για το τι θεωρείται ουσιώδες σε κάθε περίπτωση είναι αντικειμενικό και μπορεί να λεχθεί ότι είναι οτιδήποτε άπτεται και μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι του αιτούμενου διατάγματος. Όσον αφορά το στοιχείο του κατεπείγοντος, είναι νομολογημένο ότι η έκδοση διατάγματος ex parte δικαιολογείται μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος ή άλλες ειδικές περιστάσεις (βλ. μεταξύ άλλων Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1475, που παραπέμπει σε προηγούμενες αυθεντίες, In Re Stavros Appartments Ltd, Αίτηση 76/94 ημ. 29/12/94 και In Re B.P. Cyprus Ltd, Αίτηση 143/96 ημ. 1/8/96). Το κατεπείγον, όπως παρατηρείται στην υπόθεση Resola ν. Χρίστου,
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικώς, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρεθεί η παρέκκλιση από τον θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. Σύμφωνα με τις αποφάσεις Resola (Cyprus Ltd) v. Χρίστου 1998 1ΑΑΔ 598 όπως και στην υπόθεση Zein και άλλοι ν. Παράσχος Κ. Καμπανέλας Λτδ, Πολ. Έφεση 10494 ημ. 27/4/2000, το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί δικαιοδοτικό όρο για την παροχή θεραπείας μονομερώς. Επίσης το κατεπείγον της θεραπείας συναρτάται προς την αμεσότητα του κινδύνου στην αποτροπή του οποίου η θεραπεία αποσκοπεί. Το Δικαστήριο εξετάζοντας θεραπείες όπως αυτές που ζητούν οι αιτητές πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να εξετάσει το κατά πόσον έχουν ικανοποιηθεί τόσο οι προϋποθέσεις που το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 επιβάλλει αλλά και κατά πόσο το άρθρο 5 του Κεφ. 6 έχει ικανοποιηθεί. Εξετάζοντας, τώρα, τις προϋποθέσεις που το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου προϋποθέτει, και η νομολογία έχει καθιερώσει, αναφέρω τα εξής: (α) Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα εάν συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
(2)η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία και
(3)το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (β) Το Δικαστήριο θα πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Παραπέμπω στις αποφάσεις Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557, Karydas Taxi v. Komodikis
(1975)1 CLR 38, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 152, Louis Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.
(1992)1(Β) ΑΑΔ 1453, Α/φοί Μυλωνά Α.Ε. κ.α. ν. Μ. Avraamides & Co Ltd, Πολ. Έφεση 9824 ημ. 21.9.98, Nemitsas Industries Ltd v. S. & S. Maritime Lines Ltd and Others
(1976)1 CLR 302, Constantinides v. Makriyiorghou & Another
(1978)1 CLR 585, Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, M & M Transport v. Eteria Astikon Leoforion
(1981)1 CLR 605 και Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστοφόρου και άλλοι
(1995)1 ΑΑΔ.
- Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευτεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχτεί με βάση τα δικόγραφα μια συζητήσιμη υπόθεση. Η δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι απαιτεί από τον αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας, δηλαδή κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση σύμφωνα με την οποία πρέπει να καταδειχτεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εξετάζεται κυρίως υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης. H νομολογία, ως έχει ήδη λεχθεί, καταδεικνύει ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί δικαιοδοτικό όρο και θα πρέπει να ικανοποιείται αυστηρά εκεί όπου ένα απαγορευτικό διάταγμα εκδίδεται μονομερώς. Αυτό δεν ισχύει στην παρούσα περίπτωση όπου είχε διαταχθεί εξ αρχής η επίδοση της υπό εξέταση αίτησης αλλά επειδή το θέμα της καθυστέρησης είναι θέμα που αφορά πάντοτε το Δικαστήριο ειδικότερα σε αιτήσεις που αφορούν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων θα εξετάσω πρώτα αυτή την εισήγηση των Εναγομένων. Η αγωγή και η υπό κρίση αίτηση όπως έχω ήδη αναφέρει καταχωρήθηκαν στις 22.12.
- Η αγωγή έχει καταχωρηθεί σε κλητήριο γενικά οπισθογραφημένο και μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμη καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης. Στην αρχική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ο Ενάγοντας 1 αναφέρει ότι το υποστατικό της Εναγομένης 1 άρχισε να λειτουργεί κατά το 2013 χωρίς να εξειδικεύει χρόνο οπόταν, σύμφωνα και με τους ισχυρισμούς του, ξεκίνησε και η οχληρία. Μέχρι και το Μάιο του 2014, σύμφωνα πάντα με την ένορκη δήλωση Σταυράκη, υπήρχε προσπάθεια συνεννόησης με τους Εναγόμενους και δη τον εναγόμενο 2 για εξεύρεση συναινετικής λύσης. Μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2014 η κατάσταση είχε τεθεί υπό έλεγχο αλλά εκτροχιάστηκε εντελώς κατά τις Κυριακές 7.12.14, 14.12.14 και 21.12.
- Η αίτηση καταχωρήθηκε την αμέσως επόμενη ημέρα της Κυριακής 21.12.14 όταν πλέον, πάντα σύμφωνα με την ένορκη δήλωση Σταυράκη, η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη. Με αυτά τα δεδομένα δεν θεωρώ ότι υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης αφού φαίνεται ότι υπήρχαν προσπάθειες εξεύρεσης συναινετικής λύσης και οι Ενάγοντες καταχώρησαν την αίτηση μόνο μετά που αυτό διαφάνηκε ότι δεν θα γινόταν και μετά την νέα κατάσταση πραγμάτων που έγινε τις Κυριακές του Δεκεμβρίου του
- Προβάλλεται εκ πλευράς Εναγομένων η θέση ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν αποκαλύψει πλήρως και αληθώς στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη στοιχεία και γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση, δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παραπλάνησαν και/ή απέκρυψαν από το Δικαστήριο σημαντικά στοιχεία και γεγονότα. Τούτα, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι ότι οι Εναγόμενοι είχαν εξασφαλίσει και κατά το χρονικό διάστημα καταχώρησης της αίτησης είχαν υποβάλει αιτήσεις στους αρμόδιους φορείς για έκδοση των σχετικών αδειών για όσες άδειες δεν είχαν μέχρι τότε εξασφαλίσει. Στην ένορκη του δήλωση ο Χ. Σταυράκης αναφέρεται ότι σε επικοινωνία που είχε με τον Δήμο Λευκωσίας όπου του είχε αναφερθεί ότι δεν υπήρχε άδεια για ποτά και για μεγάφωνα. Από την ένσταση προκύπτει ότι κατά την καταχώρηση της αίτησης άδεια χρήσης μεγαφώνων δεν υπήρχε, είχε όμως υποβληθεί σχετική αίτηση για έκδοση της, υπήρχε σε ισχύ υγειονομικό πιστοποιητικό από την Υγειονομική Υπηρεσία του Δήμου Λευκωσίας, βεβαίωση από το Δήμο Λευκωσίας ότι είχε υποβληθεί πολεοδομική αίτηση η οποία και είχε εγκριθεί με την προϋπόθεση ότι θα διευθετηθεί το θέμα χώρου στάθμευσης το οποίο και εξετάζεται και επιστολή του ΚΟΤ ότι η αίτηση για την δημιουργία κέντρου αναψυχής κατηγορίας Snack Bar εξετάζεται και μπορεί να εγκριθεί νοουμένου ότι θα εγκριθεί πρώτα η πολεοδομική άδεια. Η μόνη άδεια που υπήρχε και ήταν σε ισχύ ήταν η άδεια για πώληση οινοπνευματωδών ποτών. Για αυτή την άδεια ο κ. Σταυράκης στην συμπληρωματική του ένορκη δήλωση αναφέρει ότι είχε παραπληροφορηθεί από Λειτουργό του Δήμου Λευκωσίας ότι δεν είχε εκδοθεί και μάλιστα στην συμπληρωματική του ένορκη δήλωση την οποία καταχώρησε μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου στις 24.3.15 επισυνάπτει ως Τεκμήριο επιστολή του Δήμου Λευκωσίας μεταγενέστερης μεν ημερομηνίας που αναφέρει ότι η αίτηση για έκδοση άδειας χρήσης μεγαφώνων από τους Εναγόμενους 1 είχε απορριφθεί αλλά μετά εκδόθηκε όπως φαίνεται. Τούτο στηρίζει την θέση για παραπληροφόρηση του Χ. Σταυράκη. Επομένως, δεν θεωρώ ότι υπήρξε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων για το θέμα αυτό. Οι Εναγόμενοι καταλογίζουν επίσης στον Ενάγοντα απόκρυψη γεγονότων σε ότι αφορά την ύπαρξη ακόμα δύο μπαρ εστιατορίων στον ίδιο δρόμο που μεταδίδουν μουσική καθημερινά και την ύπαρξη επίσης μιας σχολής χορού από την οποία επίσης μεταδίδεται μουσική. Στην απαντητική ένορκη δήλωση του ο Χ. Σταυράκης, υπενθυμίζω ότι το διάταγμα δεν είχε εκδοθεί μονομερώς και άρα το Δικαστήριο εξετάζει την αίτηση με βάση και τις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωρηθεί και από τα δύο μέρη, προβαίνει σε πλήρη διευκρίνιση και επεξήγηση της τοποθεσίας των υποστατικών που υπάρχουν στην οδό Σοφούλη, πού αυτά βρίσκονται, την απόσταση τους από την οικία του και του ενάγοντα 2, τις ώρες που τα άλλα υποστατικά λειτουργούν και μεταδίδουν μουσική, τον αριθμό θαμώνων που συχνάζουν σε αυτά, τον τρόπο λειτουργίας τους και αναφέρει και λεπτομέρειες για τη σχολή χορού. Αυτές του οι θέσεις παραμένουν αναντίλεκτες αφού στη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ο εναγόμενος 2 δεν προβαίνει σε καμία απολύτως αναφορά ούτε και σχόλιο για το περιεχόμενο της παραγράφου 5 της ένορκης δήλωση του κ. Σταυράκη που είναι η παράγραφος που διευκρινίζει τους ισχυρισμούς τους για οχληρία από πλευράς του TUBO και γιατί οι Ενάγοντες ενοχλούνται από το TUBO και όχι από τα άλλα υποστατικά της οδού Σοφούλη. Επομένως, ούτε και για το θέμα αυτό ισχύει η θέση ότι ο ενάγοντας δεν έχει προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη. Επομένως, θεωρώ ότι αυτός ο λόγος ένστασης δεν ισχύει. Ο κ. Σταυράκης όπως και ο κ. Στέλιος Γαβριηλίδης που είναι τα πρόσωπα που προβαίνουν στις ένορκες δηλώσεις και συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αίτηση και ένσταση αντίστοιχα δεν αντεξετάστηκαν. Τα όσα έχουν αντικρούσει ο ένας στην ένορκη δήλωση του άλλου είναι καταγραμμένα. Η θέση των Εναγομένων ότι η ένορκη δήλωση Σταυράκη χαρακτηρίζεται από ψεύδη, αοριστίες, ανακρίβιες, αστήρικτους, αυθαίρετους και γενικούς ισχυρισμούς, θεωρώ ότι δεν ισχύει. Στις δύο ένορκες δηλώσεις του ο Χ. Σταυράκης αναφέρει ότι τα πλείστα γεγονότα που αναφέρει προέρχονται από προσωπική του γνώση. Εκεί όπου αναφέρεται σε επικοινωνίες του με τρίτα πρόσωπα έχει επισυνάψει σχετικά ως τεκμήρια την αλληλογραφία του με τους διάφορους αρμόδιους φορείς και τις απαντήσεις τους. Δεν θεωρώ ότι οι ένορκες του δηλώσεις και οι ισχυρισμοί που περιέχονται σε αυτές είναι γενικοί. Αντίθετα, είναι ξεκάθαρη η θέση του ότι το υποστατικό TUBO της Εναγομένης 1 είναι το υποστατικό που βρίσκεται πιο κοντά στην οικία του και του ενάγοντα 2, είναι το υποστατικό που προκαλεί οχληρία στον ίδιο και τον ενάγοντα 2 αναφέροντας πολύ συγκεκριμένα τον τρόπο και το είδος οχληρίας, σύναξη μεγάλου αριθμού ατόμων στο πεζοδρόμιο έξω από το υποστατικό σε διάφορες ώρες και μέχρι αργά το βράδυ, μετάδοση μουσικής σε βαθμό που να μην τους αφήνει να κοιμηθούν και ιδιαίτερα αφόρητη κατάσταση κατά τις τρεις συνεχόμενες και συγκεκριμένες Κυριακές Δεκεμβρίου του 2014 που προηγήθηκαν της καταχώρησης της αίτησης από νωρίς το απόγευμα μέχρι το βράδυ, που ήταν και το έναυσμα καταχώρησης της παρούσας αίτησης. Σημειώνω δε, ότι εμμέσως πλην σαφώς οι Εναγόμενοι ουσιαστικά παραδέχονται ότι τις συγκεκριμένες Κυριακές η κατάσταση που δημιουργήθηκε στο υποστατικό τους ήταν ως την περιγράφει ο ενάγοντας 1 αφού στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση Στ. Γαβριηλίδη υπάρχει σαφής αναφορά ότι από τα τέλη Ιανουαρίου του 2015 ή αρχές Φεβρουαρίου δεν οργανώνεται καμιά συναυλία ή event ή συγκέντρωση στην οδό Σοφούλη πέραν της καθημερινής λειτουργίας του bar/κέντρου και ότι η εναγομένη 1 έχει συνάψει συνεργασία με άλλα κέντρα για να διεξάγονται εκεί αυτές οι συγκεντρώσεις. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 6 και 8 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του ημερ. 31.8.
- Ειδικότερα, στην παράγραφο 8 ο Στέλιος Γαβριηλίδης αναφέρει συγκεκριμένα «ως αναφέρω στην πιο πάνω παράγραφο 6 της παρούσας καμιά συναυλία ή event ή συγκέντρωση δεν διεξάγεται πλέον (δική μου υπογράμμιση) στην οδό Σοφούλη και ως εκ τούτου δεν τίθεται κανένα ζήτημα ενόχλησης ή οχληρίας.» Είναι όπως φαίνεται από τα Τεκμήρια που έχουν επισυναφθεί στις 2 ένορκες δηλώσεις του Στέλιου Γαβριηλίδη αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το υποστατικό TUBO είναι πλέον αδειούχο. Συγκεκριμένα στις 9.4.15 έχει εκδοθεί άδεια για χρήση μεγαφώνων με ημερομηνία ισχύς από 9.4.15 μέχρι 9.12.15 σύμφωνα με συγκεκριμένους όρους. Σημειώνω ότι το Δικαστήριο δεν γνωρίζει εάν η άδεια αυτή έχει ανανεωθεί και/ή εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα εφόσον η ημερομηνία 9.10.15 έχει παρέλθει. Στις 16.4.15 έχει εκδοθεί άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών με ημερομηνία ισχύος μέχρι 12.3.
- Υπάρχει επίσης πολεοδομική άδεια και υγειονομικό πιστοποιητικό καθώς και επιστολή/έγκριση του ΚΟΤ για λειτουργία του υποστατικού ως snack bar υπό συγκεκριμένους όρους. Επομένως θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω τις 3 προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και οι οποίες πρέπει ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν από την τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η αιτία αγωγής όπως φαίνεται στην οπισθογράφηση απαίτησης είναι οχληρία. Οι Ενάγοντες ζητούν αποζημιώσεις για την οχληρία, από θόρυβο γενικότερα και/ή μετάδοση μουσικής καθώς και δηλώσεις - διατάγματα. Ερχόμενη στις 2 πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32, δηλαδή η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία, θεωρώ ενόψει των όσων με λεπτομέρεια έχω αναφέρει πιο πάνω, ότι ικανοποιούνται αυτές οι δύο προϋποθέσεις με βάση τη νομολογία και το επίπεδο απόδειξης στο στάδιο αυτό. Ειδικότερα, σε ότι αφορά το αγώγιμο δικαίωμα της οχληρίας έχοντας κατά νου τις πρόνοιες των άρθρων 46, 47 και 48 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.148, την απόφαση Ανδρέα Παπά ν. Νόνας Α. Οικονομίδου κ.α.
(2012)1 ΑΑΔ 928, αλλά και την παλαιότερη υπόθεση Α.Ν. Stasis Estates Ltd v. Gean Graffin κ.α.
(2006)1 ΑΑΔ 104, θεωρώ με τα δεδομένα της υπόθεσης ότι οι Ενάγοντες έχουν αποδείξει στο μέτρο που απαιτείται στο στάδιο αυτό, τις πρώτες δύο προϋποθέσεις. Έρχομαι τώρα να εξετάσω την τρίτη προϋπόθεση. Ότι δηλαδή αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα στο παρόν στάδιο αυτό θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει νομολογηθεί και στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις οποίες γίνεται αναφορά πιο πάνω, η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32 του Ν.14/60 κατά πόσο δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και πετύχει τελικά ο Ενάγοντας στην αγωγή του πρέπει να αποδεχθεί για να τεθεί θέμα έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος. Η περίπτωση που μπορεί να εμπίπτει σε αυτή την προϋπόθεση είναι εκείνη κατά την οποία ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί έστω και με κάποια δυσκολία τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Οι ισχυρισμοί του Χ. Σταυράκη στις ένορκες δηλώσεις του είναι ότι η ένταση της μουσικής είναι σε πολύ ψηλά επίπεδα με αποτέλεσμα να ακούγεται έντονα εντός των υπνοδωματίων των Εναγόντων και να τους προκαλεί σοβαρή οχληρία πολλές φορές μέχρι την 1.00π.μ. Κόσμος μαζεύεται στο υποστατικό που ουσιαστικά λειτουργεί ως υπαίθριο, και τραγουδούν και φωνασκούν. Ειδικότερα τις τρεις Κυριακές που προηγήθηκαν αμέσως της καταχώρησης της αίτησης, η κατάσταση ήταν αφόρητη αφού από το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ υπήρχε υπαίθρια εκδήλωση στο πεζοδρόμιο με επίπεδα μουσικής τραγουδιού και ουρλιαχτό σαν να επρόκειτο για συναυλία σε γήπεδο. Ο ενάγοντας 1 αναφέρει ότι τηλεφώνησε στην Αστυνομία και ήρθε ο ΟΠΕ και τους έκλεισε γύρω στις 10.00 το βράδυ, η κατάσταση ήταν πραγματικά αφόρητη. Οι γονείς του Ενάγοντα 1, δηλαδή ο Ενάγοντας 2 και η μητέρα του είναι σχεδόν 90 χρονών και ενοχλούνται πολύ. Έχω ήδη αναφέρει ότι οι εξηγήσεις του Χ. Σταυράκη ότι η οχληρία προκαλείται από το συγκεκριμένο υποστατικό δεν έχουν αμφισβητηθεί. Επίσης, στην συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ημερ. 24.3.15 ο Χ. Σταυράκης αναφέρεται σε συνάθροιση περί των 300 ατόμων τις Κυριακές που είναι ειδική εκδήλωση για φοιτητές, οι οποίοι κατακλύζουν όλο το υποστατικό, όλο το δημόσιο πεζοδρόμιο και μέρος του χώρου στάθμευσης της οδού Σοφούλη, όπου υπάρχουν μικρόφωνα και μεγάφωνα, δύο τραγουδιστές που αρχίζουν «πρόβες» από η ώρα 4.30μ.μ. ενώ γύρω στις 6.00μ.μ. όλα τα άτομα που καταφθάνουν να αρχίσουν να τραγουδούν και ουρλιάζουν ενώ παίζει ζωντανή μουσική και τραγούδι. Επί αυτών των θέσεων, δεν υπάρχει απάντηση από τους Εναγόμενους στην απαντητική τους ένορκη δήλωση, αντίθετα φαίνεται ότι δέχονται εμμέσως τις θέσεις των Εναγόντων εξού και όσα αναφέρουν σταμάτησαν πλέον από το τέλος Ιανουαρίου να διοργανώνουν αυτές τις βραδιές τις Κυριακές στον συγκεκριμένο χώρο και τις διοργανώνουν αλλού. Τα πιο πάνω κατά την άποψη μου καταδεικνύουν ότι μόνο με την έκδοση διαταγμάτων από το Δικαστήριο, μπορεί να επανέλθει ο Νόμος και η πειθαρχία και να σταματήσει να δημιουργείται ζημιά στους Ενάγοντες η οποία θεωρώ ότι δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Επομένως, θεωρώ ότι οι Ενάγοντες έχουν ικανοποιήσει και την τρίτη προϋπόθεση που απαιτείται για την έκδοση διαταγμάτων. Ακόμα και εκεί που έχει τεκμηριωθεί η συνύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, το διάταγμα δεν εκδίδεται αυτόματα αφού το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει κατά πόσο το ισοζύγιο της ευχέρειας "balance of convenience" το οποίο έχει πιο ορθά χαρακτηριστεί ως "balance of justice" κλείνει υπέρ της χορήγησης των διαταγμάτων. Το ισοζύγιο λοιπόν δικαιοσύνης υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστήριο να ισοζυγήσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφαση του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Συνεπώς αποτελεί θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν λανθασμένη. Σχετική είναι η απόφαση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) ΑΑΔ 788,795 ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου είναι η διατήρηση της κατάστασης που υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί την αιτία αγωγής. Η εφαρμογή αυτής της αρχής και πάλι, κατά την άποψη μου, συνηγορεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης λαμβάνοντας όμως υπόψη και έχοντας κατά νου τις άδειες που έχουν εκδοθεί από τους αρμόδιους φορείς της Δημοκρατίας που είναι υπεύθυνοι για την χορήγηση τους αφού λάβουν υπόψη όλα τα γεγονότα και περιστάσεις της υπόθεσης. Η ύπαρξη των αδειών αυτών σίγουρα δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα πέραν διατάγματος που να αναγκάζει τους Εναγόμενους να λειτουργούν το υποστατικό τους σύμφωνα με τους όρους των αδειών που τους έχουν δοθεί. Διαφορετική αντιμετώπιση της υπόθεσης θα ήταν αφενός λανθασμένη και αφετέρου θα αποστερούσε από τους Εναγομένους το δικαίωμα να λειτουργούν το υποστατικό τους με τον τρόπο που οι αρμόδιοι φορείς τους επιτρέπουν προς το σκοπό κερδοφορίας τους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι στην υπό κρίση αίτηση υπάρχει η παράγραφος Δ, που δίδει το δικαίωμα στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα ή θεραπεία που το ίδιο κρίνει εύλογο και δίκαιο, υπό τις περιστάσεις και λαμβάνοντας ιδιαιτέρως υπόψη όπως έχει ήδη λεχθεί ότι οι άδειες που έχουν εκδοθεί από τους αρμόδιους φορείς της Δημοκρατίας ορίζουν τον τρόπο λειτουργίας του υποστατικού, εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου οι Εναγόμενοι 1, 2, 3, 4 ΔΙΑΤΑΣΣΟΝΤΑΙ να λειτουργούν το υποστατικό της Εναγομένης 1, με την ονομασία TUBO CW BAR - SNACK, σύμφωνα με τους όρους των αδειών που έχουν τεθεί από τους αρμόδιους φορείς και συγκεκριμένα ως η άδεια μεγαφώνων ημερ. 9.4.15, άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών ημερ. 16.4.15 και άδεια ΚΟΤ ημερ. 26.3.15. Σε ότι αφορά τα έξοδα, δεν υπάρχει κανένας λόγος απόκλισης από το συνήθη κανόνα ο οποίος επιβάλλει όπως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και έτσι επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων-Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένων όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.].............. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο