ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ν. ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΥΖΑΚΟΣ, Αρ. Αγωγής: 1750/15, 11/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A87 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Μαθηκολώνη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1750/15 Μεταξύ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Ενάγων και ΜΙΧΑΛΗΣ ΒΥΖΑΚΟΣ Εναγόμενος ---------------------------------------- Ημερομηνία: 11 Φεβρουαρίου 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα Αιτητή: κ. Χάσικος Για Εναγόμενους: κ. Τσίγκης Ενδιάμεση Απόφαση (Αίτηση ημερομηνίας 18/6/2015 για προσωρινά διατάγματα) Με μονομερή αίτηση ημερ. 18/6/2015 το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) εξέδωσε στις 26/6/2015 προσωρινά διατάγματα ως ακολούθως: Α) Διάταγμα διατάττον τον εναγόμενο και/ή τους αντιπροσώπους και/ή οι τους υπηρέτες αυτού, όπως εντός 5 ημερών από την επίδοση του διατάγματος σε αυτόν, να μετακινήσει το φορτηγό αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΚΖ 739 το οποίο πάρκαρε μόνιμα και χωρίς την άδεια και συγκατάθεση του Αιτητή εντός των τεμαχίων με αριθμό 677-676/Ι, Φ/Σχ.29/3, στην Περιστερώνα, Λευκωσία, επί του κύριου δρόμου Λευκωσίας - Αστρομερίτη, των οποίων ο Αιτητής τυγχάνει αδειούχος και νόμιμος κάτοχος δυνάμει άδειας της Κεντρικής Επιτροπής Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών μέχρι περατώσεως της παρούσης αγωγής και/η μέχρι νεωτέρας διαταγής του δικαστηρίου. Β) Διάταγμα το οποίο διατάττει και απαγορεύει στον Εναγόμενο και/ή οι τους αντιπρόσωπους του και/ή οι υπηρέτες αυτού, να σταθμεύουν οιονδήποτε αυτοκίνητο χωρίς την άδεια και συγκατάθεση του Αιτητή εντός των τεμαχίων με αριθμό 677-676/Ι, Φ/Σχ.29/3, στην Περιστερώνα, Λευκωσία, επί του κύριου δρόμου Λευκωσίας - Αστρομερίτη, των οποίων ο Αιτητής τυγχάνει αδειούχος και νόμιμος κάτοχος δυνάμει άδειας της Κεντρικής Επιτροπής Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών μέχρι περατώσεως της παρούσης αγωγής και/η μέχρι νεωτέρας διαταγής του δικαστηρίου. Τα διατάγματα ορίστηκαν επιστρεπτέα και ο εναγόμενος καταχώρησε ένσταση. Θα πρέπει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι της ακρόασης επί της οριστικοποίησης των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων, προηγήθηκε η καταχώρηση αίτησης παρακοής η οποία εν τέλει απεσύρθη και δηλώθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο εναγόμενος, χωρίς επηρεασμό των θέσεων που προβάλλει στην ένσταση του στην παρούσα αίτηση, έχει συμμορφωθεί με τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα. Η αίτηση ως αναφέρεται στη νομική βάση αυτής στηρίζεται στα άρθρα 4, 5, 6, 7, 8 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στη Δ.39 και Δ.48 θ. 1-9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 43 - 46, του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ.148, στις αρχές της επιείκειας, και στη γενική πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή, ο οποίος αναφέρει ότι γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, λόγω της προσωπικής του εμπλοκής και σχέσης με την υπόθεση. Ως αναφέρει ο ίδιος είναι αδειούχος και νόμιμος κάτοχος δυνάμει άδειας της Κεντρικής Επιτροπής Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών ημερομηνίας 1/11/1985, των τεμαχίων με αριθμό 677-676/Ι. Φ/Σχ.29/3 στην Περιστερώνα, τα οποία ευρίσκονται επί του κύριου δρόμου Λευκωσίας - Αστρομερίτη, εντός των οποίων ανήγειρε υποστατικά εργασίας. (βλ. Τεκμήριο 1). Ως περαιτέρω αναφέρει τα υποστατικά εργασίας τα οποία ανήγειρε εντός των πιο πάνω τεμαχίων με τη σύμφωνο άδεια της Κεντρικής Επιτροπής Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών, είναι ένας περιφραγμένος χώρος εντός του οποίου υπάρχουν δύο καταστήματα με βιτρίνα και ένας αποθηκευτικός χώρος ο οποίος κλείνει με κάγκελο. Περαιτέρω αναφέρει πως κατά ή περί τον Μάιο του 2007 συμφώνησε προφορικά με τον εναγόμενο/καθ' ου η αίτηση (στο εξής καλούμενο «ο καθ' ου η αίτηση») και του ενοικίασε μέρος του αποθηκευτικού χώρου από την υπάρχουσα αποθήκη επί των πιο πάνω ακινήτων, καθοριζόμενο ανατολικά του διαχωριστικού πλέγματος της αποθήκης, γιατί όπως του είπε ο καθ' ου η αίτηση είχε ανάγκες αποθηκευτικού χώρου για να αποθηκεύει διάφορα εργαλεία και μηχανήματα για τις ανάγκες της επιχείρησης του. (βλ. Τεκμήριο 2 - φωτογραφία στην οποία ως αναφέρει φαίνεται ο αποθηκευτικός χώρος πού ενοικίασε στον καθ' ου η αίτηση). Η διάρκεια της ενοικίασης ήταν για περίοδο ενός χρόνου, με μηνιαίο ενοίκιο ΛΚ 150.- το οποίο ήτο προπληρωτέο κάθε 1ην εκάστου μηνός και μετά ανανεώνετο από μήνα σε μήνα και δεν περιελάμβανε, σύμφωνα πάντα με τον αιτητή, την ενοικίαση χώρων στάθμευσης αυτοκινήτων. Όπως περαιτέρω ισχυρίζεται ο αιτητής, ο καθ' ου η αίτηση κατά παράβαση της μεταξύ τους προφορικής συμφωνίας καθυστερούσε και καθυστερεί να του πληρώσει τα ενοίκια από το Νοέμβριο 2014 μέχρι σήμερα και ο ίδιος αφού προηγουμένως με επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 1/12/2914 (προφανώς εννοεί 2014) τερμάτισε την προφορική ενοικίαση, στις 20/4/2015 καταχώρησε την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Ως αναφέρει μετά την καταχώρηση και επίδοση της αγωγής εναντίον του καθ' ου η αίτηση, ο τελευταίος κατά ή περί την 28/5/2015 παράνομα, αυθαίρετα και χωρίς την άδεια του, στάθμευσε ένα μεγάλο φορτηγό αυτοκίνητο τύπου (trailer και/ή βαρέλα μεταφοράς νερού) μόνιμα και επί καθημερινής και μόνιμης βάσης έμπροσθεν των καταστημάτων, το οποίο εμποδίζει την είσοδο και έξοδο εντός του ακινήτου και την ελεύθερη χρήση και κυκλοφορία άλλων αυτοκινήτων εντός του χώρου έμπροσθεν των καταστημάτων. Συγκεκριμένα ως αναφέρει, ο καθ' ου η αίτηση τοποθέτησε το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΗΚΖ 739 το οποίο είναι βαρετού τύπου φορτηγό αυτοκίνητο (trailer και/η βαρέλα μεταφοράς νερού) το οποίο από την ημέρα που το στάθμευσε μέχρι σήμερα δεν έχει μετακινηθεί. Επισυνάπτει δε ως Τεκμήριο 3 δέσμη φωτογραφιών που δεικνύουν την, κατά τους ισχυρισμούς του, παράνομη στάθμευση του φορτηγού αυτοκινήτου. Η τοποθέτηση του φορτηγού αυτοκινήτου έμπροσθεν των καταστημάτων έχει ως αποτέλεσμα, όπως ισχυρίζεται, τη δημιουργία σοβαρών προβλημάτων στη λειτουργία των καταστημάτων, ως επίσης και την απώλεια πελατείας γιατί έχει αποκόψει εντελώς την ορατότητα των καταστημάτων από τα διερχόμενα αυτοκίνητα που πηγαίνουν από τη Λευκωσία προς Περιστερώνα. Όπως επίσης διευκρινίζει ο αιτητής, ο καθ' ου η αίτηση σε διάφορα χρονικά διαστήματα της ενοικίασης με την ανοχή του ίδιου του αιτητή, στάθμευε όχι επί μονίμου βάσεως αυτοκίνητο έμπροσθεν του αποθηκευτικού χώρου που του ενοικίαζε, χωρίς να εμποδίζει την ελεύθερη είσοδο και λειτουργία των καταστημάτων. Εξ αιτίας όμως των προβλημάτων που του δημιούργησε ο καθ' ου η αίτηση και της άρνησης του να πληρώνει τα ενοίκια, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι ο ίδιος του ανακάλεσε την άδεια στάθμευσης και τον κάλεσε να μετακινήσει το αυτοκίνητο. Είναι η θέση του ότι πάρα πολλές φορές ειδοποίησε τον καθ' ου η αίτηση να μετακινήσει το φορτηγό, πράγμα που έκανε και ο δικηγόρος του σε σειρά συναντήσεων που είχε μαζί του στην παρουσία και του δικηγόρου του (καθ' ου η αίτηση), όμως αυτός σύμφωνα πάντα με τον αιτητή αρνείται πεισματικά να συμμορφωθεί. Επισημαίνει επίσης ότι τον κατήγγειλε και στην Αστυνομία Περιστερώνας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Είναι η θέση του πως η διατήρηση του φορτηγού που τοποθέτησε ο καθ' ου η αίτηση στη θέση που ευρίσκεται σήμερα και η μόνιμη στάθμευση του έμπροσθεν των καταστημάτων συνιστά παράνομη επέμβαση εντός των ακινήτων πού κατέχει νόμιμα, γιατί ο ίδιος ουδέποτε του ενοικίασε χώρο ή χώρους για τη στάθμευση αυτοκινήτων. Είναι επίσης η πεποίθηση του ότι έχει πολύ καλή υπόθεση εναντίον του καθ' ου η αίτηση και ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας του στην αγωγή και σε περίπτωση που το Δικαστήριο αρνηθεί την έκδοση του διατάγματος θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία η οποία θα μεγαλώνει με το χρόνο, γιατί ο καθ' ου η αίτηση θα συνεχίσει να μην του πληρώνει ενοίκια, ενώ τα καταστήματα θα συνεχίσουν να ζημιώνουν διότι θα υπολειτουργούν και οι ζημιές δεν θα μπορούν να επανορθωθούν με κανένα τρόπο. Από την άλλη, υποστηρίζει, ότι εάν το Δικαστήριο εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα, δεν θα προκληθεί στον καθ' ου η αίτηση ανεπανόρθωτη ζημιά ή και οποιαδήποτε ζημιά η οποία θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποκατασταθεί σε μελλοντικό στάδιο. Ο καθ' ου η αίτηση προέβαλε τους κάτωθι λόγους ένστασης στην οριστικοποίηση των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων (η παράθεση του τελευταίου λόγου ένστασης χωρίς στοιχείο είναι του καθ' ου η αίτηση): «Α. Το πρόσωπον το οποίον προέβη εις την σχετικήν ένορκον ομολογίαν εκ μέρους του Ενάγοντος δεν νομιμοποιείται να προβεί εις την ένορκον δήλωσιν. Β. Η σχετική αίτησις του Ενάγοντος / Αιτητή παραβιάζει και/ή αντιβαίνει προς τις πρόνοιες του Θεσμού 2 της Διαταγής 18 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Γ. Ο Εναγόμενος / Καθ' ου η Αίτηση δεν οφείλει προς τον Ενάγοντα το αξιούμενον και/ή οιονδήποτε άλλο ποσόν ως ο Ενάγων ισχυρίζεται. Δ. Οι ισχυρισμοί του Ενάγοντος είναι αόριστοι και αλλοπρόσαλλοι. Ε. Η παρούσα αίτηση είναι ενοχλητική και παραπλανητική (FRIVOLOUS AND VAXATIOUS). Στ. Ο Ενάγων δεν καταχωρεί την παρούσαν αίτηση με καθαρά χέρια. (WITH CLEAN HANDS). Ζ. Ουδόλως αποκαλύπτεται αιτία αγωγής (CAUSE OF ACTION) εναντίον του Εναγομένου. Τυχόν έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος θα προκαλέσει εις τον Εναγόμενο/Καθ' ου η Αίτηση, οικονομική καταστροφή έτσι που η απονομή δικαιοσύνης εις κατοπινό στάδιο να είναι εντελώς αδύνατος.» Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του ίδιου του καθ' ου η αίτηση ο οποίος αναφέρει ότι έχει πλήρη γνώση των γεγονότων που στοιχειοθετούν την υπόθεση. Επί της ουσίας αρνείται τους ισχυρισμούς του αιτητή και ισχυρίζεται ότι ουδόλως επισυνάπτεται επί της ενόρκου δηλώσεως του αιτητή, πλήρες αντίγραφο της υπό του αιτητή αναφερόμενης άδειας κατοχής των επιδίκων τεμαχίων. Ως περαιτέρω αναφέρει από τους ισχυρισμούς του αιτητή παραδέχεται μόνο ότι εντός των επιδίκων υποστατικών υπάρχουν δύο καταστήματα με βιτρίνα και ένας αποθηκευτικός χώρος, αλλά απορρίπτει τους ισχυρισμούς του αιτητή ότι τα εν λόγω επίδικα υποστατικά ανεγέρθησαν από τον αιτητή με τη σύμφωνο άδεια της Κεντρικής Επιτροπής Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών ημερομηνίας 01/11/
- Επίσης απορρίπτει τους ισχυρισμούς του αιτητή περί ενοικίασης στον ίδιο της αναφερόμενης αποθήκης και ισχυρίζεται ότι οι ισχυρισμοί του δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και αποτελούν προϊόν δεύτερων σκέψεων και μεθοδεύσεων του αιτητή, προκειμένου να συσκοτίσει τα πράγματα, να παραπλανήσει το Δικαστήριο και να επιτύχει τις υπ' αυτού αιτούμενες θεραπείες. Πιο συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ο ισχυρισμός του αιτητή ότι κατά /ή περί τον Μάιο του έτους 2007, συμφώνησε προφορικά μαζί του και του ενοικίασε τον ισχυριζόμενο χώρο. Το χώρο αυτό, σύμφωνα πάντα με τον καθ' ου η αίτηση, ο αιτητής τον ενοικίασε σε τρίτο πρόσωπο ήτοι τον Αιμίλιο Τσίγγη, εκ Περιστερώνας, πατέρα της αρραβωνιαστικιάς του, με σχετικό ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 17/05/2007, συναφθέν και υπογραφέν μεταξύ του αιτητή και του εν λόγω τρίτου προσώπου, ήτοι του Αιμίλιου Τσίγγη εκ Περιστερώνας. Είναι δε ο ισχυρισμός του ότι ο ίδιος υπέγραψε στην εν λόγω συμφωνία ως εγγυητής. (βλ. Τεκμήριο 1). Επιπλέον είναι ο ισχυρισμός του, ότι ο αιτητής, με επιπρόσθετη και/ή παράλληλη συμφωνία ημερ. 13/05/2007 μετά του ως άνω αναφερόμενου τρίτου προσώπου ήτοι του Αιμίλιου Τσίγγη εκ Περιστερώνας, συμφώνησαν όπως του παραδώσει προς χρήση και/ή όπως του ενοικιάσει, εντός χρονικού διαστήματος τριών με έξι μηνών από τις 13/05/2007 και τον υπόλοιπο χώρο των επιδίκων υποστατικών έναντι του ποσού των £275,00 μηνιαίως. (βλ. Τεκμήριο 2 το οποίο ως αναφέρει αποτελεί το σχετικό Συμφωνητικό Έγγραφο και/ή πρακτικά και/ή αυθεντική σημείωση των ως άνω αναφερόμενων συμφωνηθέντων). Επίσης αναφέρει πως κατά ή περί την 12/09/2013 το άνω αναφερόμενο τρίτο πρόσωπο ήτοι ο Αιμίλιος Τσίγγης εκ Περιστερώνας, απεβίωσε και ακολούθως με προφορική συμφωνία που έγινε λίγο μετά το θάνατο του εν λόγω προσώπου, μεταξύ του αιτητή και του ίδιου του καθ' ου η αίτηση, υπό την ιδιότητα του ως διευθυντού και δια λογαριασμό της εταιρείας «Μ. Βύζακος - Επιχειρήσεις Λτδ», συμφωνήθηκε η συνέχιση της ενοικίασης των επίδικων υποστατικών υπό της εν λόγω εταιρείας, υπό τους ίδιους όρους ως ίσχυε και προηγουμένως μεταξύ του αιτητή και του αποβιώσαντος Αιμίλιου Τσίγγη. Κατά τον ίδιον ακριβώς τρόπον, συμφωνήθηκε προφορικώς μεταξύ του αιτητή και του ίδιου ως διευθυντού και δια λογαριασμό της εταιρείας «Μ. Βύζακος — Επιχειρήσεις Λτδ», ότι θα ίσχυε υπό τους ίδιους όρους ως και προηγουμένως, η μεταξύ του αιτητή και του αποβιώσαντος Αιμίλιου Τσίγγη, επιπρόσθετη και/ή παράλληλη συμφωνία ημερ. 13/5/
- Eπίσης ισχυρίζεται ότι ουδέν ποσό υπό μορφή ενοικίων οφείλει προς τον αιτητή και επισυνάπτει ως Τεκμήριο 3, αντίγραφο επιταγής ημερ. 1/12/2014 δια ποσό €512, η οποία σύμφωνα πάντα με τον καθ' ου η αίτηση αποδεικνύει: α) την πληρωμή ποσού το Δεκέμβριο του 2014 και όχι το Νοέμβριο του 2014, ως ο αιτητής ψευδώς ισχυρίζεται και β) την πληρωμή των ενοικίων υπό της ως άνω εταιρείας «Μ. Βύζακος - Επιχειρήσεις Λτδ». Επίσης επισημαίνει ότι ο αιτητής ουδέποτε χορήγησε είτε στον αποβιώσαντα Αιμίλιο Τσίγγη, είτε στον ίδιο, είτε στο δικηγόρο του, είτε στην εταιρεία «Μ. Βύζακος — Επιχειρήσεις Λτδ», οιαδήποτε απόδειξη πληρωμής των ενοικίων και/ή άλλως πως, και ισχυρίζεται πως το γεγονός τούτο σε συνδυασμό με την ως άνω «παράλειψη» του αιτητή να επισυνάψει επί της ενόρκου δηλώσεως του πλήρες αντίγραφο της ισχυριζόμενης υπό του αιτητού αδείας κατοχής των επίδικων ακινήτων, ασφαλώς δημιουργεί εύλογες απορίες, υπόνοιες και ερωτηματικά. Επιπλέον, επισημαίνει ότι ο ίδιος απάντησε στην επιστολή ημερομηνίας 1/12/2014 με επιστολή του δικηγόρου του ημερ. 04/12/2014 (βλ. Τεκμήριο 4). Πέραν των πιο πάνω ισχυρίζεται ότι το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΗΚΖ 739, δεν ανήκει στον ίδιο αλλά στην εταιρεία «Μ. Βύζακος — Επιχειρήσεις Λτδ». Ανεξαρτήτως τούτου είναι εν πάση περιπτώσει η θέση του, ότι ουδόλως εμποδίζεται η είσοδος και έξοδος στα επίδικα καταστήματα ούτε δημιουργούνται οποιαδήποτε προβλήματα στη λειτουργία των καταστημάτων καθ' οιονδήποτε χρόνο ως ο αιτητής ψευδώς ισχυρίζεται. Περαιτέρω είναι η θέση του πως ο αιτητής ουδέποτε ανακάλεσε την ισχυριζόμενη άδεια στάθμευσης ούτε και τον κάλεσε να μετακινήσει οιοδήποτε αυτοκίνητο. Είναι η θέση του, ότι οι ενέργειες του αιτητού ένα και μόνο στόχο και σκοπό έχουν και δεν είναι άλλος από το να επιτύχει την εκδίωξη του ίδιου και της της εταιρείας «Μ. Βύζακος - Επιχειρήσεις Λτδ» από τον ενοικιαζόμενο χώρο και να υλοποιήσει τα σχέδια του που ασφαλώς είναι η εκμετάλλευση του χώρου αποκλειστικά από τον ίδιο, έστω και αν χρησιμοποιεί και εκμεταλλεύεται το χώρο κατά παράβαση της σχετικής αδείας κατοχής που του παραχωρήθηκε από την αρμόδια αρχή. Περαιτέρω υποστηρίζει πως ο αιτητής ψεύδεται ασύστολα όταν ισχυρίζεται στην παράγραφο 13 της Ενόρκου Δηλώσεως του ότι ουδέποτε ενοικίασε στον ίδιο και στην εταιρεία «Μ. Βύζακος — Επιχειρήσεις Λτδ» χώρους στάθμευσης. Είναι δε η θέση του ότι αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι εδώ και χρόνια ο επίδικος χώρος χρησιμοποιείται από τον ίδιο και την εν λόγω εταιρεία του ως χώρος στάθμευσης για τις ανάγκες του ίδιου και της εν λόγω εταιρείας του. Επίσης επισημαίνει ότι η έκδοση του προσωρινού διατάγματος αλλά και η συνέχιση και/ή παράταση ισχύος του δημιουργεί και προξενεί τόσο στον ίδιο όσο και στην εταιρεία «Μ. Βύζακος - Επιχειρήσεις Λτδ» ανυπολόγιστες ζημιές, βλάβες και απώλειες, αφού ουδόλως μπορούν να διεξαχθούν και/ή να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες της εργασίας τόσο του ίδιου όσο και της εν λόγω εταιρείας. Τις εν λόγω ζημιές, βλάβες και απώλειες ασφαλέστατα θα διεκδικήσουν, ως αναφέρει, από τον αιτητή ή από οιοδήποτε υπεύθυνο, η δε παύση ισχύος του προσωρινού διατάγματος , είναι για αυτούς ως αναφέρει ζωτικότατο ζήτημα που κυριολεκτικά άπτεται της ύπαρξης της εταιρείας «Μ. Βύζακος -Επιχειρήσεις Λτδ». Τυχόν συνέχιση της ισχύος του θα σημαίνει αναπόδραστα, όπως ισχυρίζεται και την οικονομική καταστροφή και επαγγελματική εξόντωση του ίδιου και της εν λόγω εταιρείας. Τέλος ισχυρίζεται ότι ο αιτητής ουδόλως έχει καλή υπόθεση εναντίον του, ούτε και ορατή πιθανότητα επιτυχίας και πως η έκδοση και η συνέχιση ισχύος των προσωρινών διαταγμάτων εξυπηρετεί μόνο τα υποκρύφια σχέδια του αιτητού και συνεπώς και υπό το φως όλων των ανωτέρω, αιτείται την ακύρωση των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων. Η Διαδικασία Κατά την ακρόαση οι συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις, με παραπομπή στη νομοθεσία που διέπει το ζήτημα ως και στη σχετική νομολογία, χωρίς να προβούν σε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Οι θέσεις τους έχουν μελετηθεί με προσοχή, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν κρίνεται σκόπιμο να επαναληφθούν στο στάδιο αυτό. Αναφορά δε σε αυτές θα γίνεται όπου κρίνεται σκόπιμο στα πλαίσια ανάπτυξης της νομικής πτυχής της αίτησης. Νομική Πτυχή Η αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στο άρθρο 32 του Ν. 14/
- Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα έκδοσης διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32 στο οποίο βασίζεται η αίτηση, έχουν καθορισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο σε πλειάδα αποφάσεων και είναι πολύ καλά γνωστές (βλ. ενδεικτικά Οδυσσέως v. Πιερής Estates
(1982)1 A.A.Δ. 557, Χρ. Κούνουνα v. C & A Simonos Ltd
(2002)1 (B) A.A.Δ. 1361, Μαίρη Ν. Σεβαστού v. Εμμανουήλ Σεβαστού
(2002)1(Γ) 1980, Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου
(2003)1 Α.Α.Δ. 741 και την πρόσφατη απόφαση Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Limited, Πολιτική Έφεση 145/2011, ημερομηνίας 13/06/2013). Οι τρείς απαραίτητες προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να καταστεί δυνατή η επιτυχής επίκληση του άρθρου 32, είναι: (α) να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση (β) να υπάρχουν πιθανότητες οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία και (γ) να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα. Αναλύοντας τις πιο πάνω προϋποθέσεις συνοπτικά και στη βάση πάντα της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στον αιτητή να δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα επιτυχίας, μικρή έστω στο βαθμό που να είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης (βλ. Α/φοί Μυλωνά κ.ά. v. Michalakis Avraamides & Co. Ltd,
(1998)1 ΑΑΔ 1513 στη σελίδα 1516[1]). Όπως όμως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti (ανωτέρω), το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιόν του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας. (βλ. Τ. A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 802, Bacardi and Co Ltd. v. Vimco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788, Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 C.L.R. 1653, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd κ.ά., Πολιτική Έφεση 11156/19.10.2002) Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, που απαιτεί το να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα, σημειώνω ότι όπως υποδεικνύεται από την πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η ικανοποίηση αυτής της προϋπόθεσης εξετάζεται κυρίως υπό το φως της επάρκειας των αποζημιώσεων ως θεραπεία, στη βάση των γεγονότων της κάθε υπόθεσης. Όπως όμως τονίστηκε στην Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd, Πολ. Εφ. Αρ. 304/2008, ημερομηνίας 21.10.2011, σύμφωνα με τη νομολογία «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ και Παπαστράτης ν. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 240). Στην δε M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co
(1997)1 A.A.Δ 1799 αποφασίστηκε ότι η έννοια της απονομής της δικαιοσύνης δεν μπορεί να συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Το θέμα όμως δεν τελειώνει με την εκπλήρωση των πιο πάνω προϋποθέσεων. Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (ανωτέρω), στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, ζήτημα το οποίο κρίνεται πάντα με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η δυσχέρεια που θα προκληθεί στους διαδίκους, από την ύπαρξη ή όχι των διαταγμάτων αντιστοίχως. Το ισοζύγιο της ευχέρειας («balance of convenience») όπως εξηγείται στην Bacardi Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788 αναφέρεται στο καθήκον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει αν φανεί ότι η ενδιάμεση απόφαση του είναι εσφαλμένη και να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι έχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας. Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρθηκε για το "balance of convenience" από το May LJ στην Cayne v. Global Natural Resources plc
(1984)1 ALL ER 225 at 237h «the balance that one is seeking to make is more fundamental, more weighty, than mere 'convenience'. I think it is quite clear . that although the phrase may be substantially less elegant, 'the balance of the risk of doing an injustice' better describes the process involved»( η έμφαση δική μου). Οι παράγοντες που μπορούν να ληφθούν υπόψη στα πλαίσια αυτά είναι πολλοί και εξαρτώνται κάθε φορά από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Όπως αναφέρεται στην American Cyanamid v. Ethicon
(1975)AC 396 στη σελίδα 408 από το L. Diplock "It would be unwise to attempt even to list all various matters which may need to be taken into consideration in deciding where the balance lies, let alone to suggest the relative weight to be attached to them". Όπως επίσης επισημαίνεται από τον πρώην Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κωνσταντινίδη στο άρθρο του «Η εξουσία των Δικαστηρίων για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στην Κύπρο» (σελ. 35), γενικά η έκδοση ή η άρνηση της έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος εξαρτάται από τον κεφαλαιώδη γνώμονα των αναγκών της δικαιοσύνης, όπως αυτές αποκαλύπτονται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Προτού προχωρήσω στην εξέταση των σχετικών προϋποθέσεων υπό το φως των λόγων ένστασης, κρίνω ορθό να εξετάσω το λόγο ένστασης που αφορά στο ότι ο αιτητής δεν καταχώρησε την παρούσα αίτηση με «καθαρά χέρια» (βλ. λόγο ένστασης Στ), αφού τυχόν επιτυχία του λόγου ένστασης αυτού θα καταστήσει τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα ακυρωτέα, χωρίς να τίθεται ζήτημα εξέτασης από το Δικαστήριο της ουσίας. Τούτο προκύπτει ξεκάθαρα από την υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd
(2010)1(B) AAΔ 1377 όπου αναφέρθηκε ότι: «Αποτελεί πλέον αξίωμα ότι αν ένας αιτητής δεν προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί από το Δικαστήριο η ουσία της υπόθεσης. Αυτό διότι ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται υψίστης πίστεως. («uberrima fides»). (δέστε τις υποθέσεις Brink's Mat Ltd v. Elcombe [1988] 1 W.L.R. 1350, Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 264-267 και Zein κ.ά. v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 606). Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται μέσα από την μονομερή αίτηση πρέπει να είναι ορθή στη βάση της χωρίς παραπλάνηση (Χαραλάμπους, ασκούσα επιχειρήσεις από την εγγεγραμμένη εμπορική επωνυμία L' Exclusif Numero Douze v. Petros Michael Exclusif Ltd κ.ά.
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1953). Έχει επίσης σημασία το πόσο ουσιώδες είναι το τυχόν μη αποκαλυφθέν στοιχείο και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος.»(η υπογράμμιση είναι δική μου). Όπως δε επίσης προκύπτει από την υπόθεση Aristo (ανωτέρω) και τις εκεί αναφερόμενες αποφάσεις, η θεώρηση της μονομερούς αίτησης ως ύψιστης πίστεως επιβάλλει στον εκάστοτε αιτητή να παρουσιάσει κατά τρόπο πλήρη και δίκαιο το σύνολο των ουσιωδών γεγονότων που περιβάλουν την υπόθεση και να προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Θα πρέπει να υπομνησθεί στο σημείο αυτό ότι στην υπόθεση Resola Cyprus Ltd v. Χρίστου
(1998)1 ΑΑΔ 598, με παραποπμή στην M & CH Mitsingas Trading Ltd. και άλλοι ν. The Timberland Co of USA
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791, υπεδείχθη ότι, σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα που σχετίζονται με το κατεπείγον του αιτήματος για τη χορήγηση θεραπείας. Ο καθ' ου η αίτηση βασίζει την εισήγηση του ότι ο αιτητής δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια», κατ' αρχάς στο ότι τα γεγονότα που στοιχειοθετούσαν την έκδοση των διαταγμάτων σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος ο αιτητής ισχυρίζεται στo ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, του ήταν γνωστά από το χρόνο καταχώρησης της αγωγής και παρά ταύτα ο ίδιος επεχείρησε να τα παρουσιάσει με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, ως εάν να προέκυψαν μετά την καταχώρηση και επίδοση της αγωγής. Εξετάζοντας την εισήγηση αυτή σημειώνω τα εξής. Στην προκειμένη περίπτωση ο αιτητής στις 18/6/2015 που καταχώρησε την παρούσα αίτηση και συνάμα την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: «
- Μετά την καταχώρηση και επίδοση της αγωγής εναντίον του Εναγόμενου κατά ή περί την 28/5/2015 αυτός παράνομα, αυθαίρετα και χωρίς την άδεια μου στάθμευσε ένα μεγάλο φορτηγό αυτοκίνητο τύπου (trailer και/ή βαρέλλα μεταφοράς νερού) μόνιμα και επί καθημερινής και μόνιμης βάσης έμπροσθεν των καταστημάτων το οποίο εμποδίζει την είσοδο και έξοδο εντός του ακινήτου και την ελεύθερη χρήση και κυκλοφορία άλλων αυτοκινήτων εντός του χώρου έμπροσθεν των καταστημάτων.
- Συγκεκριμένα τοποθέτησε το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΗΚΖ 739 το οποίο είναι βαρετού τύπου φορτηγό αυτοκίνητο (trailer και/ή βαρέλλα μεταφοράς νερού) το οποίο από τη μέρα που το στάθμευσε μέχρι σήμερα δεν έχει μετακινηθεί. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 3 δέσμη φωτογραφιών που δεικνύουν την παράνομη στάθμευση του φορτηγού αυτοκινήτου.
- Η τοποθέτηση του φορτηγού αυτοκινήτου έμπροσθεν των καταστημάτων έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία σοβαρών προβλημάτων στην λειτουργία των καταστημάτων, ως επίσης την απώλεια πελατείας γιατί έχει αποκόψει εντελώς την ορατότητα των καταστημάτων από τα διερχόμενα αυτοκίνητα που πηγαίνουν από την Λευκωσία προς Περιστερώνα. ...
- Είναι επείγον όπως το δικαστήριο λόγω της φύσης της υπόθεσης να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα γιατί θα είναι δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ιδιαιτέρως λόγω της πεισματικής και εκδικητικής συμπεριφοράς του Εναγόμενου προς εμένα.» (η έμφαση είναι δική μου).» Παρά δε τη ξεκάθαρη θέση του αιτητή στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ότι η τοποθέτηση του επίμαχου οχήματος έλαβε χώρα μετά την επίδοση της αγωγής στον καθ' ου η αίτηση κατά ή περί την 28/5/2015, και παρά τη θέση του ότι από τη μέρα που τοποθετήθηκε το επίμαχο όχημα εκεί δεν μετακινήθηκε, στο ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε στις 20/4/2015, δηλαδή δύο μήνες πριν την καταχώρηση της αίτησης, αναφέρονται τα εξής στην παράγραφο 9: «
- Ο εναγόμενος κατά παράβαση των όρων της προφορικής συμφωνίας ενοικίασης και χωρίς την άδεια του Ενάγοντα και/ή παράνομα στάθμευσε και/ή τοποθέτησε και/ή εγκατέλειψε επί μονίμου βάσεως καρότσα και/ή βαρέλα μεταφοράς νερού εντός των πιο πάνω ακινήτων και σε θέση εκτός του ενοικιαζόμενου εις αυτόν αποθηκευτικού χώρου και εμποδίζει και/ή προκαλεί οχληρία στον Ενάγοντα και/ή επεμβαίνει παράνομα.» Και περαιτέρω με την παράγραφο 15 ο ενάγων αιτείται μεταξύ άλλων και την εξής θεραπεία: «Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάττεται ο Εναγόμενος να μετακινήσει την καρότσα και/ή βαρέλα μεταφοράς νερού την οποία εγκατέλειψε και/τοποθέτησε εντός των υποστατικών του Ενάγοντα τα οποία ευρίσκονται εντός των τεμαχίων 677-676/Ι, Φ/Σχ. 29/3 στην Περιστερώνα επί του κυρίου δρόμου Λευκωσίας - Αστρομερίτη.» Οι πιο πάνω ισχυρισμοί του αιτητή στο ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς του ίδιου στην ένορκη του δήλωση η οποία συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση και δη στην παράγραφο 8 αυτής, όπου αναφέρει ότι το επίμαχο όχημα «από τη μέρα που το στάθμευσε μέχρι σήμερα δεν έχει μετακινηθεί», αναπόφευκτα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης ήταν γνωστά στον αιτητή τουλάχιστον από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, ήτοι από τις 20/4/2015, δύο δηλαδή μήνες πριν αποταθεί ο αιτητής στο Δικαστήριο για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων μονομερώς με την υπό εξέταση αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε την 18/6/
- Υπό το φως των πιο πάνω, η αδιαμφισβήτητη γνώση του αιτητή των γεγονότων που στοιχειοθετούσαν την αξίωση του για την έκδοση των διαταγμάτων κατά το χρόνο καταχώρησης της αγωγής, αφού αναφορά σε αυτά γίνεται, ως έχω εξηγήσει και πιο πάνω στο ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα όπου μάλιστα προβάλλεται και σχετική αξίωση (βλ. παρ. 15 Δ), και η προσπάθεια του να παρουσιάσει τα γεγονότα αυτά στο Δικαστήριο ως εάν να επισυνέβησαν μετά την επίδοση της αγωγής στον εναγόμενο, για να δικαιολογήσει προφανώς το στοιχείο του κατεπείγοντος, και να επιτύχει έτσι την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων μονομερώς, σίγουρα δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να καταλήξει ότι ο αιτητής προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, ούτε ότι παρουσίασε τα ουσιώδη γεγονότα κατά τρόπο πλήρη και δίκαιο. Τουναντίον. Αυτό που με ασφάλεια μπορεί να λεχθεί είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση η συνολική εικόνα που μεταδίδεται από τη μονομερή αίτηση δεν είναι ορθή στη βάση της ούτε και είναι απαλλαγμένη από στοιχεία παραπλάνησης, κατά παράβαση των όσων αυστηρώς επιτάσσει η νομολογία (βλ. Aristo (ανωτέρω). Η πιο πάνω διαπίστωση μου κρίνει και την τύχη των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων τα οποία θα πρέπει υπό τις περιστάσεις να ακυρωθούν. Παρά ταύτα κρίνω ορθό να προχωρήσω και σε μια άλλη πτυχή που θίγει ο καθ' ου η αίτηση και δια της οποίας συσχετίζει την παράλειψη του αιτητή να προσέλθει με καθαρά χέρια, με το ζήτημα της παράλειψης του αιτητή να αποκαλύψει μεταξύ άλλων και το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση. Προτού αναφερθεί οτιδήποτε άλλο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας τουλάχιστον, το εν λόγω Τεκμήριο 1 ουδόλως αμφισβητήθηκε από την πλευρά του αιτητή, εφόσον καμία συμπληρωματική ή απαντητική ένορκη δήλωση καταχωρήθηκε, ούτε και αντεξετάστηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο ο καθ' ου η αίτηση επί των σχετικών ουσιαστικών ισχυρισμών του. Το δε Τεκμήριο 1 έχει ημερομηνία 17/5/2007 και αποτελεί συμφωνία ενοικίασης η οποία φέρεται να συνήφθη μεταξύ του αιτητή και τρίτου προσώπου και στην οποία ο καθ' ου η αίτηση φέρεται να υπογράφει ως εγγυητής και με βάση την οποία φέρεται να ενοικιάζεται στο τρίτο αυτό πρόσωπο, το μέρος εκείνο της αποθήκης που ο αιτητής με την παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, ισχυρίζεται ότι ενοικίασε προφορικά την ίδια περίοδο (Μάιο του 2007) στον καθ' ου η αίτηση. Η παράλειψη να αποκάλυψει ο αιτητής το Τεκμήριο 1 (η ύπαρξη του οποίου ως έχω ήδη αναφέρει δεν αμφισβητήθηκε) είναι ουσιώδης ιδιαίτερα αν συναρτηθεί και προς τις θέσεις του αιτητή στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση οι οποίες δεν συνάδουν με αυτό[2]. Και τούτο διότι, δεδομένης και της επιλογής του αιτητή να μην προσφέρει οιαδήποτε εξήγηση για το θέμα αυτό μετά την καταχώρηση της ένστασης του καθ' ου η αίτηση, παραμένει μετέωρη η εκδοχή του αιτητή ως προς τη συμφωνία που είχαν οι διάδικοι μεταξύ τους και το εύρος αυτής και δη το πότε ενοικίασε σε ποιον και τι ο αιτητής, γεγονός το οποίο με τη σειρά του, σχετίζεται άμεσα με την εκπλήρωση των δύο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου
- Τονίζω ότι η παρούσα δεν πρόκειται για περίπτωση όπου ο αιτητής δεν παραδέχεται το σχετικό έγγραφο για να μπορεί να αποφύγει σε αυτή τη βάση το ζήτημα της μη αποκάλυψης του, αφού ως έχω ήδη τονίσει το έγγραφο αυτό ουδόλως αμφισβητήθηκε από τη πλευρά του αιτητή, στα πλαίσια τουλάχιστον της παρούσας διαδικασίας. Συνακόλουθα και για όλους τους λόγους που πιο πάνω αναφέρθηκαν, τα μονομερώς εκδοθέντα διατάγματα ημερομηνίας 26/6/2015 ακυρώνονται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπερ του καθ' ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ).......................................... Ν. Μαθηκολώνη, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1516: «Ερμηνευτική των προϋποθέσεων, που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, είναι η Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ενώ, όπως εξηγεί στην απόφαση του, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του, η πιθανότητα επιτυχίας μικρή έστω στο βαθμό που είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης.» [2] Υπενθυμίζω ότι ενώ ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η συμφωνία των διαδίκων έγινε προφορικά το Μάιο του 2007, το Τεκμήριο 1 φέρεται να συνήφθη το Μάιο του 2007 μεταξύ του αιτητού και τρίτου προσώπου με αντικείμενο το ίδιο ακριβώς μέρος της αποθήκης που ο αιτητής ισχυρίζεται ότι ενοικίασε στον καθ' ου η αίτηση την ίδια περίοδο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο