Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Γερίου ν. Γιαννάκης Θρασυβούλου κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης: 1510/12, 22/2/2016

(1)το Τεμάχιο 352, μερίδιο το όλο, στην Κάτω Δευτερά,

(2)Τεμάχιο 15, μερίδιο το όλο, στο Παλιομέτοχο της Επαρχίας Λευκωσίας. Επίσης, στις 08/02/2013 κατατέθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού αντίγραφο την εν λόγω δικαστικής απόφασης και συνεπώς επιβάρυνση-ΜΕΜΟ με αριθμό εγγραφής 5/ΕΒ/399/2013 στην ακίνητη περιουσία του για

(3)το Τεμάχιο 370, μερίδιο ½, στα Καμινάρια,

(4)Τεμάχιο 379, μερίδιο½, στα Καμινάρια,

(5)Τεμάχιο 123, μερίδιο το όλο, στις Τρεις Ελιές,

(6)Τεμάχιο 122, μερίδιο το όλο, στις Τρεις Ελιές,

(7)Τεμάχιο 403, μερίδιο ½, στις Τρεις Ελιές,

(8)Τεμάχιο 1213, μερίδιο ½, στις Τρεις Ελιές,

(9)Τεμάχιο 1214, μερίδιο ½, στις Τρεις Ελιές,

(10)Τεμάχιο 115, μερίδιο 1/14, στις Κάτω Πλάτρες,

(11)Τεμάχιο 140, μερίδιο 3/8, στις Πάνω Πλάτρες,

(12)Τεμάχιο 143, μερίδιο 3/8, στις Πάνω Πλάτρες,

(13)Τεμάχιο 27, μερίδιο 1/14, στις Πάνω Πλάτρες,

(14)Τεμάχιο 69, μερίδιο το όλο (κατοικία), στο Φοινί και

(15)Τεμάχιο 68, μερίδιο το όλο (κατοικία), στο Φοινί. Ακολούθως αναφέρει ότι καταχωρήθηκε ΜΕΜΟ και στην περιουσία της Καθ' ης η Αίτηση 3 στην κυρίως αίτηση, όπως και των άλλων προσώπων, εναντίον των οποίων έχει εκδοθεί διαιτητική απόφαση και ενεγράφη ως απόφαση του Δικαστηρίου. Η θέση του είναι ότι το συνολικό ποσό της περιουσίας του, το οποίο επιβαρύνεται με ΜΕΜΟ, ως φαίνεται από τις εκτιμήσεις του Κτηματολογίου, οι οποίες καταγράφονται στα πιστοποιητικά έρευνας που επισυνάπτονται ως Τεκμήρια με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ανέρχεται στα €1.483.

1. Κατά αυτόν, η αξία είναι πολύ μεγαλύτερη. Επίσης η περιουσία της εταιρείας που επιβαρύνεται με ΜΕΜΟ ανέρχεται στο ποσό των €140.
2. Η θέση του είναι ότι η Καθ' ης η Αίτηση (α) παράνομα, (β) παράτυπα ενέγραψε τα ΜΕΜΟ αφού η αξία είναι πολλαπλάσια της απόφασης, της οποίας το ποσό το οφείλει μαζί με άλλους και (γ) είναι πρόθυμος να πληρώσει τα χρέη του, πράγμα το οποίο φαίνεται από το γεγονός ότι αποτάθηκε πολλές φορές στην Καθ' ης η Αίτηση, τόσο γραπτώς όσο και προφορικώς, για να άρει τις επιβαρύνσεις και να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους. Προς τούτο, μάλιστα, προβάλλει ότι, για το χρονικό διάστημα από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο 2014, κατέβαλε το ποσό των €12.796,06, ενώ, παρά τις προσπάθειές του, η Καθ' ης η Αίτηση έδειξε αδιαφορία για την αναδιάρθρωση του χρέους. Δόλια δε και καταχρηστικά, ενώ η Καθ' ης η Αίτηση ζήτησε τίτλους ιδιοκτησίας με σκοπό την αναδιάρθρωση του χρέους, επιβάρυνε και αυτά με ΜΕΜΟ. Αποδίδει δε στην Καθ' ης η Αίτηση εσκεμμένη ενέργεια, την κατά τον ισχυρισμό του αποφυγή της να καταλήξει σε συμφωνία μαζί του για αναδιάρθρωση του χρέους. Επίσης, με βάση αυτά που έχει αναφέρει προηγουμένως, οι ενέργειες της Καθ' ης η Αίτηση αποτελούν παράβαση των αρχών της ίδρυσης του Συνεργατισμού και μοναδικός σκοπός της είναι να τον εκδικηθεί και να καρπωθεί της περιουσίας του, η οποία περιουσία υπερκαλύπτει τόσο το χρέος όσο και τους τόκους. Ακόμη, εισηγείται, ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί να έχει επ' άπειρο δεσμευμένη την περιουσία του και ότι αυτά που ισχυρίζεται για αναδιάρθρωση και πληρωμή του χρέους εκ μέρους του και αδιαφορίας από την άλλη της Καθ' ης η Αίτηση, όπως αναφέρθηκαν προηγουμένως, αποτελούν άρνηση, κατά τη θέση του, αποδοχής πληρωμής του χρέους, εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση. Επιπρόσθετα δε ανέφερε ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί να εισπράξει πέραν του διπλάσιου του αρχικού ποσού. Εν κατακλείδι ισχυρίζεται ότι η επιβάρυνση με ΜΕΜΟ της ακίνητης περιουσίας του είναι λανθασμένη, καταχρηστική, επιπόλαιη, έκδηλα υπέρμετρη και καταπατά τα Συνταγματικά του δικαιώματα. Να σημειωθεί ότι, πέραν των Τεκμηρίων που έχουν αναφερθεί, επισυνάφθηκαν και άλλα Τεκμήρια με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, προς επίρρωση των ισχυρισμών του. Η Καθ' ης η Αίτηση, από την άλλη, καταχώρησε ένσταση στις 22/1/16 με την οποία προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι: «(α) Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή ανεπίτρεπτη και/ή αντίθετη των Διαδικαστικών Κανονισμών και της πρακτικής του Δικαστηρίου. (β) Ο Εναγόμενος/Αιτητής στηρίζει την αίτηση του μεταξύ άλλων σε πρόνοιες του Συντάγματος, οι οποίες καμία σχέση με την παρούσα αίτηση έχουν, αλλά αφορούν θέματα περί απαλλοτρίωσης και περί προσφυγής ενός στο Δικαστήριο. (γ) Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the court). (δ) Στην παρούσα υπόθεση η Αιτήτρια/ Καθ' ης η Αίτηση ακολούθησε πάντοτε την ορθή και/ή ενδεδειγμένη διαδικασία και έλαβαν όλα τα επιτρεπτά και/ή νόμιμα μέτρα. (ε) Με την ακύρωση και/ή εξάλειψη των Memo υπ' αριθμό εγγραφής 1/ΕΒ/76/2013 και το MEMO υπ' αριθμό 5/ΕΒ/399/2013 θα είναι θα είναι αδύνατο να καλυφθούν όλες οι υποχρεώσεις του αιτητή όπως αυτές προκύπτουν από τα εκ δικαστικής αποφάσεως χρέη στην παρούσα Γενική Αίτηση. (η) Η εγγραφή (Memo) επί της ακίνητης περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση/Αιτητή, δεν μπορεί να θεωρηθεί καταπιεστική και έχει ως μοναδικό σκοπό την σωστή διασφάλιση της δικαστικής απόφασης που είχε εκδοθεί εναντίον του, καθώς και την διασφάλιση των συμφερόντων της Αιτήτριας/ Καθ' ης η Αίτηση. (θ) Ο Καθ' ου η Αίτηση/ Αιτητής δεν παρουσιάζει σοβαρούς και/ή επαρκείς λόγους και/ή εύλογη αιτία που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (ι) Το αιτούμενο διάταγμα θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην Αιτήτρια/ Καθ' ης η Αίτησης. Η ακύρωση της εν λόγω εγγραφής (Memo) θα οδηγούσε κατάφωρη αδικία εις βάρος της Αιτήτρια/ Καθ' ης η Αίτησης παρεμποδίζοντας την από το να εισπράξει το λαβείν της από την προς όφελος της εκδοθείσα απόφαση, καθώς και από το δικαίωμα της να εγγράψει δικαστική απόφαση, επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του Καθ' ου η Αίτηση/ Αιτητή. (κ) Η παρούσα αίτηση έχει ως μόνο σκοπό την πρόκληση περαιτέρω καθυστέρησης και/ή κωλυσιεργίας και/ή αναστολή της όλης διαδικασίας. (λ) Το αιτούμενο διάταγμα θα έπληττε την απονομή της δικαιοσύνης και/ή δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να δοθεί υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης.» Η ένσταση βασίζεται στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο Ν.22/1985και στους Θεσμούς αυτού, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, στην Πολιτική Δικονομία Κεφ. 6, άρθρα 14, 15, 22-31, 40, 53, 55-59, 61, 62 και 71, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 θ.14, 8 και 9, Δ.64, στην Πρακτική και στη Σύμφυτη Εξουσία και Γενική Πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του Χριστόφορου Γιαννή, ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία της Καθ' ης η Αίτηση, είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί σε αυτήν και γνωρίζει τα γεγονότα καθότι έχει στην κατοχή και φύλαξή του τους σχετικούς φακέλους για την υπόθεση. Επειδή ο Αιτητής αναφέρθηκε στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ότι καταχωρήθηκε ΜΕΜΟ στην περιουσία όλων των υπόλοιπων προσώπων που εκδόθηκε απόφαση εναντίον τους, προβάλλει τον ισχυρισμό ότι κατατέθηκε ΜΕΜΟ εκτός από την ακίνητη περιουσία του Αιτητή στην παρούσα αίτηση και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 2, 3, 5 και 6 στην κυρίως αίτηση, ενώ εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2, σε μεταγενέστερο στάδιο, αποσύρθηκαν τα ΜΕΜΟ. Στη συνέχεια προβαίνει στον ισχυρισμό ότι η αξία που αναφέρεται στα πιστοποιητικά έρευνας δεν είναι η πραγματική, αφού άλλωστε τούτα δεν είναι αποτέλεσμα εκτίμησης από εκτιμητή και απεναντίας, σε αντίθεση με τη θέση του Αιτητή, οι αξίες αυτές που αναφέρονται στα πιστοποιητικά έρευνας είναι μεγαλύτερες των πραγματικών. Διευκρινίζει δε και τα μερίδια που ο Αιτητής έχει σε κάθε ένα από τα τεμάχια τα οποία επιβαρύνονται με ΜΕΜΟ, για να καταλήξει ότι δεν λέει την αλήθεια προς το Δικαστήριο όταν αναφέρεται στο σύνολο της αξίας της περιουσίας που είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματί του. Σε σχέση δε με το οφειλόμενο ποσό αναφέρει ότι τούτο έχει ανέλθει στις €497,563,25, όπως φαίνεται από το Τεκμήριο Α που επισυνάπτεται μαζί με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και διευκρινίζει ακόμα ότι το ποσό που κατέβαλε ο Αιτητής δεν είναι εκείνο το οποίο αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του, αλλά είναι μικρότερο και εν πάση περιπτώσει δεν κατέβαλε, ούτε κατ' εκείνο το χρονικό διάστημα, το ποσό το οποίο έπρεπε να καταβάλει, με βάση το ποσό των €2.600 που υποσχέθηκε να πληρώνει το μήνα. Ένας άλλος ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντα, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, είναι ότι η πρόθεση του Αιτητή δεν είναι να εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις αλλά να αποποιηθεί τούτων αν κατορθώσει να εξασφαλίσει την ακύρωση των ΜΕΜΟ. Σε ότι αφορά τις ενέργειες που προέβη ο Αιτητής για αναδιάρθρωση του χρέους και/ή για τρόπο πληρωμής του οφειλομένου ποσού, πέραν αυτών που έχουν αναφερθεί προηγουμένως, προβάλλει ότι αυτές δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, παραπέμποντας στο Τεκμήριο Β που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Δηλαδή, παρά την καλή διάθεση της Καθ' ης η Αίτηση, είναι ο Αιτητής που, με τη συμπεριφορά του, δεν εκτέλεσε αυτά τα οποία υποσχέθηκε ούτως ώστε να έχει το δικαίωμα για αναδιάρθρωση, που στο τέλος της μέρας φάνηκε ότι δεν είναι βιώσιμο. Η εγγραφή της δικαστικής απόφασης στο Κτηματολόγιο ούτε καταχρηστική, ούτε άδικη είναι, ούτε προσβάλλει τα Συνταγματικά δικαιώματα του Αιτητή αφού σκοπό έχει να εξασφαλίσει με τον τρόπο αυτό της εγγύησης, το ποσό για το οποίο έχει εκδοθεί η απόφαση. Ενδεικτικό, της επισφαλούς θέσης της Καθ' ης η Αίτηση για μη είσπραξη του ποσού της απόφασης, που την οδήγησε στην καταχώρηση του ΜΕΜΟ, είναι ότι από το Νοέμβριο του 2009 μέχρι το 2013, κανένας από τους Καθ' ων η Αίτηση, στην κυρίως αίτηση, δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό. Σε ότι αφορά τη θέση του Αιτητή ότι το ποσό δεν μπορεί να είναι πέραν του διπλάσιου, αυτό απορρίπτεται και τον θέτει σε αυστηρή απόδειξη της θέσης του αυτής. Αφού λοιπόν καταχωρήθηκε νόμιμα, νομότυπα και προς το σκοπό της εξασφάλισης της Καθ' ης η Αίτηση τόσο το ΜΕΜΟ στην ακίνητη ιδιοκτησία του στη Λευκωσία όσο και στη Λεμεσό, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρηθούν τούτα είτε λανθασμένα, είτε καταχρηστικά, είτε επιπόλαια ή έκδηλα υπέρμετρα και άδικα. Είναι σε αντίθετη περίπτωση που, αν το Δικαστήριο ακυρώσει τα ΜΕΜΟ, η Καθ' ης η Αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και δεν θα μπορέσει να πάρει τα λεφτά για τα οποία εκδόθηκε η συγκεκριμένη απόφαση. Στην προφορική αγόρευσή του ο δικηγόρος του Αιτητή ουσιαστικά επανέλαβε τα όσα φαίνονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, όπως επίσης και από την άλλη, η συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση έπραξε, με τη δική της γραπτή αγόρευση. Το άρθρο 71 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 προνοεί: «Αίτηση για ακύρωση της εγγραφής
3. Κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δύναται να ζητήσει από το Δικαστήριο την ακύρωση οποιασδήποτε εγγραφής που διενεργήθηκε δυνάμει του Μέρους αυτού.» Το άρθρο 14

(1)(β) προβλέπει: «Μέθοδοι εκτέλεσης 14.-

(1)Κάθε δικαστική απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου που διατάσσει πληρωμή χρημάτων, δύναται τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, να εκτελεστεί με όλα ή με οποιοδήποτε από τα ακόλουθα μέσα:- (α) ....... (β) με πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας ή επιβάρυνση αυτής με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης (γ) ....... (δ) ....... (ε) .......» Το άρθρο 53 του Κεφ. 6 έχει ως εξής: «Εγγραφή δικαστικής απόφασης

1. Ο εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής δύναται, όπως ορίζεται πιο κάτω, αφού εγγράψει τη δικαστική απόφαση που εκδόθηκε υπέρ του στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο, να καταστήσει οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία επι της οποίας ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρο (is beneficially interested) και η οποία είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του στα βιβλία του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου, εγγύηση για την πληρωμή του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους.» Το άρθρο 59 έχει ως κατωτέρω: «Πρέπει να δίνεται γνωστοποίηση όταν ικανοποιείται η δικαστική απόφαση
2. Όταν εγγεγραμμένη δικαστική απόφαση ικανοποιηθεί κατά τη διάρκεια της ισχύος της εγγραφής, ο πιστωτής υποχρεούται να δώσει γραπτή γνωστοποίηση γι αυτό στο γράφειο όπου είναι εγγεγραμμένη η απόφαση. Ο πιστωτής είναι υπόλογος προς τον οφειλέτη χρέους και σε οποιοδήποτε πιστωτή του οφειλέτη χρέους, για οποιαδήποτε ζημιά την οποία αυτοί ή οποιοσδήποτε από αυτούς δυνατό να υποστεί λόγω του ότι δικαστική απόφαση παρέμεινε εγγεγραμμένη μετά την ικανοποίηση της, εκτός αν αποδείξει ότι η ζημιά προέκυψε συνεπεία του ότι η δικαστική απόφαση παρέμεινε εγγεγραμμένη μετά τη γνωστοποίηση που έδωσε στο Κτηματολογικό Γραφείο για την ικανοποίηση της.» Το Άρθρο 23 του Συντάγματος έχει ως ακολούθως: «ΑΡΘΡΟΝ 23
3. Έκαστος, μόνος ή από κοινού μετ' άλλων, έχει το δικαίωμα να αποκτά, να είναι κύριος, να κατέχη, απολαύη ή διαθέτη οιανδήποτε κινητήν ή ακίνητον ιδιοκτησίαν και δικαιούται να απαιτή τον σεβασμόν του τοιούτου δικαιώματος αυτού. Το δικαίωμα της Δημοκρατίας επί των υπογείων υδάτων, ορυχείων και μεταλλείων και αρχαιοτήτων διαφυλάσσεται.
4. Στέρησις ή περιορισμός οιουδήποτε τοιούτου δικαιώματος δεν δύναται να επιβληθή ειμή ως προβλέπεται υπό του παρόντος άρθρου.
5. Η άσκησις τοιούτου δικαιώματος δύναται να υποβληθή διά νόμου εις όρους, δεσμεύσεις ή περιορισμούς απολύτως απαραιτήτους προς το συμφέρον της δημοσίας ασφαλείας ή της δημοσίας υγιείας ή των δημοσίων ηθών ή της πολεοδομίας ή της αναπτύξεως και χρησιμοποιήσεως οιασδήποτε ιδιοκτησίας προς προαγωγήν της δημοσίας ωφελείας ή προς προστασίαν των δικαιωμάτων τρίτων. Διά πάντα τοιούτον όρον, δέσμευσιν ή περιορισμόν, όστις μειώνει ουσιωδώς την οικονομικήν αξίαν της τοιαύτης ιδιοκτησίας, δέον να καταβάλληται το ταχύτερον δικαία αποζημίωσις, καθοριζομένη, εν περιπτώσει διαφωνίας, υπό πολιτικού δικαστηρίου.
6. .............................
7. .............................
8. .............................
9. .............................
10. .............................
11. .............................
12. .............................
13. ............................» Από τα γεγονότα, τόσο που προβάλλονται μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, όσο και από την ένσταση, διαπιστώνεται ότι στις 28/06/2012 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 3, 5, 6 και 7 αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως και υπέρ της Αιτήτριας, στην κυρίως αίτηση, για το ποσό των €365.645,13 πλέον τόκο 9% ετησίως επί του ποσού αυτού από 28/06/2012 μέχρι εξόφλησης, με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων την 31/12 εκάστου έτους πλέον έξοδα, η οποία ενεγράφη ως δικαστική απόφαση στις 18/10/2012, πλέον €719 δικηγορικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ, πλέον €50 έξοδα επίδοσης. Επίσης διαπιστώνεται ότι το χρέος του Αιτητή στην παρούσα αίτηση προς την Καθ' ης η Αίτηση ανέρχεται σήμερα στις €497.563,
14. Η αξία δε της ακίνητης ιδιοκτησίας, γενικά , ως φαίνεται από τα πιστοποιητικά έρευνας, ανέρχεται στο ποσό των περίπου €1.483.
15. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί, όπως καταγράφηκε και προηγουμένως, ο Αιτητής σε μερικά από αυτά είναι ο ιδιοκτήτης στο όλο μερίδιο, ενώ σε κάποια άλλα είναι ιδιοκτήτης σε μερίδιο του όλου. Δεν διαφεύγει δε της προσοχής μου ότι σε δύο από αυτά βρίσκονται κατοικίες. Αρχίζοντας από τη θέση του Αιτητή ότι η εγγραφή των ΜΕΜΟ είναι παράτυπη, δεν έχει υποδειχθεί από τον κο Πλαστήρα οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι τούτο δεν έγινε σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται στο σχετικό μέρος του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, που να δικαιολογεί τούτο αλλά απεναντίας φαίνεται ότι για να την εγγράψει ο αρμόδιος Λειτουργός του Κτηματολογίου πληρούνταν οι προϋποθέσεις. Επίσης τέτοιο δικαίωμα, ως έχει αναφερθεί, με βάση το άρθρο 14

(1)του Κεφ. 6, που προνοεί ότι η επιβάρυνση της ακίνητης ιδιοκτησίας αποτελεί μέθοδο εκτέλεσης της απόφασης, μπορεί να ασκηθεί δυνάμει του άρθρου 53 του Κεφ. 6, το οποίο καθιστά την εγγραφή δικαστικής απόφασης επί οποιασδήποτε ακίνητης ιδιοκτησίας, επί της οποίας έχει συμφέρον ο οφειλέτης χρέους, εγγύηση για την πληρωμή του εκ δικαστικής απόφασης χρέους. Σε ότι αφορά τη θέση του Αιτητή ότι προσβάλλονται τα Συνταγματικά του δικαιώματα που κατοχυρώνονται από το Άρθρο 23 του Συντάγματος δεν φαίνεται, αν ήταν αυτή η πρόθεση του κου Πλαστήρα, να έχει δικαιολογηθεί με οποιονδήποτε τρόπο ότι το άρθρο 53 του Κεφ. 6 είναι αντίθετο με την παράγραφο 3, του Άρθρου 23 του Συντάγματος. Προς συμπλήρωση δε του θέματος, περί προσβολής του Συνταγματικού δικαιώματος για την περιουσία του, που βάσισε στο Άρθρο 23 του Συντάγματος, να λεχθεί ότι δεν στερείται του δικαιώματος κατοχής και χρήσης των ακινήτων του και με όποιο τρόπο αυτά μπορούν να του αποφέρουν οποιαδήποτε οφέλη. Σε ότι αφορά την εισήγηση για καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος από την Καθ' ης η Αίτηση, που προνοείται στο άρθρο 53 του Κεφ. 6, ως αντιλαμβάνεται το Δικαστήριο, μπορεί να λεχθεί ότι ο σκοπός του, είναι ακριβώς η παροχή δικαιώματος, σε κάποιο διάδικο υπέρ του οποίου εκδίδεται απόφαση, να καταστήσει την περιουσία του διάδικου, εναντίον του οποίου εκδόθηκε η απόφαση, εγγύηση για πληρωμή του οφειλόμενου ποσού σε αυτόν. Τούτο προκύπτει άμεσα από τη γραμματική ερμηνεία του άρθρου αυτού και μπορεί να λεχθεί, ως διαφαίνεται από το λεκτικό του Νόμου, ενόψει του γεγονότος ότι δεν καθορίζεται το ύψος για την αξία της περιουσίας που δεσμεύεται ως ικανοποιητική εγγύηση, για σκοπούς του άρθρου 53, ότι είναι για όλη την ακίνητη ιδιοκτησία. Συνεπώς, η θέση του δικηγόρου του Αιτητή, σε ότι σχετίζεται με την αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, που τη θεωρεί υπερδιπλάσια του ποσού που οφείλεται, με βάση τα πιο πάνω, η σημασία της είναι ουδέτερη ως αδιάφορη. Επίσης θα πρέπει να λεχθεί ότι σε περίπτωση, όπως είναι και η συγκεκριμένη, και φαίνεται μέσα από τις καταστάσεις λογαριασμού, όταν δεν καταβάλλεται το ποσό που πρέπει, το ποσό της απόφασης αυξάνεται, ένεκα των τόκων, ενώ από την άλλη η αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, η οποία είναι μεταβλητή, και δη στις μέρες μας που μένει στάσιμη ή μειώνεται, χωρίς να υπάρχει καμιά εκτίμηση του εκτιμητή ότι αυξάνεται η αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, αυτή παραμένει ως είχε. Έτσι, το ποσό, τελικά, που οφείλει κάποιος από την απόφαση, αφού αυξάνεται, δημιουργεί ανάλογη βαθμιαία αυξητική διαφορά από την όποια αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας. Τούτο δε αποτελεί μια άλλη ένδειξη ότι ο Νομοθέτης θέλησε να αποφύγει να συνδέσει την αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας με το ποσό του οφειλόμενου χρέους και ως εκ τούτου δεν έχει σημασία η αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, ως αντιθέτως ήταν η εισήγηση του κου Πλαστήρα και συνεπώς το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να περιορίσει τα ΜΕΜΟ, στην όποια αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας ήθελε αποδειχθεί και αποδεχθεί το Δικαστήριο, ακόμη και κατόπιν εκτίμησης. Επομένως, η εισήγηση για καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος, από την Καθ' ης η Αίτηση, που πηγάζει από το άρθρο 53 του Κεφ. 6, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στα πλαίσια του Νόμου, αφού ο Νομοθέτης δεν έθεσε όρια, ούτε στα πλαίσια ισχυρισμών ή θέσεων ή εισηγήσεων ή επιχειρημάτων από τον Αιτητή. Όσον αφορά τη θέση, ότι το ποσό της απόφασης ή του χρέους δεν μπορεί να διπλασιαστεί, δεν με βρίσκει σύμφωνο, αφού με βάση τον Περί Ελευθεροποίησης και Άλλων Συναφών Θεμάτων Νόμο Ν.160(Ι)/1999, ο οποίος έχει καταργήσει τον προηγούμενο Νόμο Περί Τόκου του 1977, δεν προνοεί τέτοια ρύθμιση. Επομένως, η εισήγηση αυτή δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Απορρίπτω δε και τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι κατέβαλε εύλογες προσπάθειες για πληρωμή του χρέους αφού, αυτό έγινε για ένα μικρό χρονικό διάστημα και δεν τήρησε την υπόσχεσή του να καταβάλλει το ποσό των €2.600 το μήνα και επιπλέον από το Νοέμβριο του 2014 και εντεύθεν δεν έχει καταβάλει κανένα ποσό. Κατά την κρίση μου, δεν θα ήταν ορθό ένας διάδικος, που έχει εξασφαλίσει απόφαση, με το αιτιολογικό, έστω και έτσι να ήταν τα πράγματα, ότι η αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, που έχει επιβαρυνθεί με ΜΕΜΟ, είναι διπλάσια ή πολλαπλάσια θα πρέπει για κάποια από αυτά τα ακίνητα να ακυρώνεται το ΜΕΜΟ, γιατί με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά, θα μπορούσε να καταστεί, σε κάποια στιγμή, το χρέος, με βάση αυτά που έχω αναφέρει προηγουμένως, για αύξηση του ποσού με τους τόκους, μη δυνατό να εξοφληθεί από την πώληση της ακίνητης ιδιοκτησίας. Σε ότι αφορά το άρθρο 71 του Κεφ. 6, που προβλέπει για το δικαίωμα κάθε ενδιαφερόμενου να αποταθεί στο Δικαστήριο και να ζητήσει ακύρωση του ΜΕΜΟ, θα μπορούσε να λεχθεί ότι ουσιαστικά είναι συγκεκριμένες, όχι περιορισμένες, οι περιπτώσεις που μπορεί κάποιος να επικαλεστεί καταχρηστική την εγγραφή ΜΕΜΟ σε ακίνητη περιουσία του και ενδεικτικά αναφέρω ότι μια τέτοια περίπτωση είναι (i) όταν έχει εξοφληθεί το ποσό και το πρόσωπο που έχει καταχωρήσει το ΜΕΜΟ αρνείται ή αμελεί να το αποσύρει. (ii) Μια άλλη περίπτωση είναι όταν καλείται το πρόσωπο υπέρ του οποίου έχει εκδοθεί η απόφαση να του καταβληθεί το ποσό και επίσης αρνείται ή αδιαφορεί να εισπράξει τούτο. (iii) Μια άλλη περίπτωση είναι όταν υπάρχει πραγματική αδυναμία εκ μέρους του προσώπου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση να λάβει το ποσό προς εξόφληση του χρέους, όταν η άλλη πλευρά είναι έτοιμη να πράξει τούτο. (iv) Όπως επίσης και η περίπτωση, λανθασμένης εγγραφής, είτε σε σχέση με το ακίνητο, είτε σε σχέση με τον ιδιοκτήτη, είτε σε σχέση με την απόφαση ή ακόμη όταν δεν τηρήθηκε κάποια προϋπόθεση της εγγραφής του ΜΕΜΟ. Με βάση τα όσα έχω αναφέρει προηγουμένως κρίνω ότι δεν θα πρέπει το Δικαστήριο να προβεί είτε στην ακύρωση των ΜΕΜΟ για όλα τα ακίνητα, είτε για μερικά από τα ακίνητα, της ιδιοκτησίας του Αιτητή, αλλά η εγγύηση της Καθ' ης η Αίτηση, που πέτυχε με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή των ΜΕΜΟ, θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει, ούτως ώστε να καταστεί, στο μέτρο του δυνατού, η διασφάλιση του λαβείν της. Ας σημειωθεί δε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση κάποια από τα ακίνητα έχουν προηγούμενες δεσμεύσεις και επιβαρύνσεις. Ενόψει όλων των πιο πάνω, όπως έχω προσπαθήσει να αναλύσω και εξηγήσω, βρίσκω ότι η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με €800 έξοδα, συν ΦΠΑ, υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο