EMPORIKI BANK-CYPRUS LIMITED ν. Rombel Entreprises Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 1828/08, 19/2/2016

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας την 27.5.09 καταχώρισαν υπεράσπιση προβάλλοντας ανταπαίτηση εναντίον των εναγόντων και του εναγομένου 2, δια της αναλόγου τροποποιήσεως του τίτλου της αγωγής, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην Διαταγή αυτή. Στην συνέχεια οι διάδικοι αντάλλαξαν δικόγραφα σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής

1. Ο εναγόμενος 2 στην υπεράσπιση του έναντι της ανταπαίτησης των εναγομένων 1 και 3 ήγειρε ανταπαίτηση εναντίον της εναγομένης 1 για το ποσό των €110.546,
2. Χάριν επίσης του ιστορικού, να αναφερθεί ότι έγιναν και σειρά τροποποιήσεων επί των δικογράφων των διαφόρων πλευρών. Η υπόθεση ενώ ήταν ορισμένη για ακρόαση την 7.12.15, στις 30.10.15 οι εναγόμενοι 1 και 3 υπέβαλαν αίτηση δυνάμει των προνοιών της Δ.10, Θ.2, 7, 8, 10 και 12, την Δ.48 και την Δ.64 με την οποία επιζητούσαν οδηγίες από το δικαστήριο για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των ιδίων και του εναγομένου
3. Από τον φάκελο του δικαστηρίου διαπιστώνεται ότι την 30.15.15 καταχωρήθηκε εκ μέρους των εναγομένων 1 και 3 Ειδοποίηση προς συνεναγόμενο, δυνάμει της Δ.10 Θ. 12

(1). Ο εναγόμενος 2 έφερε ένσταση στην αίτηση γιατί η διαδικασία που ακολούθησαν οι εναγόμενοι 1 και 3 είναι παράτυπη και αντικανονική και κατά παράβαση της Δ.12, ότι δεν υπεβλήθη εντός ευλόγου χρόνου και δεν εκδόθηκε ειδοποίηση συνεναγομένου ως απαραίτητη προϋπόθεση. Προβάλλει επίσης ότι θα επηρεαστούν τα δικαιώματα του, καθώς και άλλα ζητήματα απτόμενα της ουσίας της διαφοράς. Η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση και κατά την ακροαματική διαδικασία δεν αντεξετάστηκε κανένας εκ των ομνυόντων και οι δικηγόροι παρέδωσαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους. Το δικαστήριο έχει μελετήσει τις αντίστοιχες αγορεύσεις των δυο πλευρών και τις έχει πλήρως υπόψη του και όπου χρειαστεί θα γίνει αναφορά στην συνέχεια. Εγείρονται διάφορα θέματα τόσο διαδικασίας όσο και ουσίας, τα οποία για σκοπούς κατάταξης και δεδομένου ότι η αίτηση στηρίζεται στην Δ.10 θα πρέπει να εξεταστούν, αρχής γενομένης από την Δ.10. Το πρώτο θέμα που εγείρεται εκ μέρους του εναγομένου 2 είναι ότι δεν εκδόθηκε και δεν επιδόθηκε η προβλεπόμενη υπό της Δ.10, Θ.12 ειδοποίηση συνεναγομένου. Έχει ήδη λεχθεί ότι με την καταχώριση της κρινόμενης αίτησης, την ίδια ημερομηνία καταχωρήθηκε και η ειδοποίηση συνεναγομένου. Προφανώς και δεν επιδόθηκε στον εναγόμενο 2, εξ ου και οι σχετικές επί τούτου ενστάσεις του, ούτε όμως και στον φάκελο του δικαστηρίου φαίνεται να έχει γίνει επίδοση της ειδοποίησης στον εναγόμενο 2. Η σχετική Διαταγή - Δ.10, Θ.12

(1)- προβλέπει ότι ο εναγόμενος, για τους λόγους που αναφέρονται στην Διαταγή αυτή, προβάλλοντας απαίτηση εναντίον άλλου εναγομένου, μπορεί χωρίς άδεια του δικαστηρίου, να εκδώσει και να επιδώσει στον άλλο εναγόμενο ειδοποίηση στην οποία να αναφέρει την απαίτηση ή να εξειδικεύει το επίδικο θέμα. Στην αντίστοιχη Αγγλική Διαταγή Ο.16a, r.12 και σύμφωνα με το Annual Practice 1958 σελ.398, κάτω από τον τίτλο Practice, επεξηγείται ότι δεν απαιτείται άδεια του δικαστηρίου για την έκδοση της ειδοποίησης, γιατί το τρίτο πρόσωπο είναι ήδη μέρος της αγωγής. Επεξηγείται περαιτέρω, ότι η ειδοποίηση θα πρέπει να επιδοθεί στον άλλο εναγόμενο και επειδή ακριβώς δεν απαιτείται άδεια του δικαστηρίου, ο συνεναγόμενος δεν μπορεί να αποταθεί στο δικαστήριο προς ακύρωση της ειδοποίησης και ο κατάλληλος χρόνος είναι στο στάδιο της αίτησης για οδηγίες, όπου μπορεί να αμφισβητήσει την έκδοση της ειδοποίησης ως ακατάλληλης και εσφαλμένης. Κατά συνέπεια ορθώς ο εναγόμενος 2 εγείρει τις ενστάσεις του στο στάδιο αυτό και περαιτέρω είναι ορθή η εισήγηση του κ. Τσολακίδη, ότι η μη επίδοση της Ειδοποίησης επιφέρει ακυρότητα στις αιτούμενες δια της αιτήσεως θεραπείες. Αποτελεί απαιτούμενη προϋπόθεση η επίδοση της Ειδοποίησης συνεναγομένου. Υπάρχει όμως ακόμα ένα θέμα άμεσα συναφές που εγείρεται εκ μέρους του εναγομένου 2 και αφορά τον χρόνο της έκδοσης της Ειδοποίησης. Η κα Ηλία με αναφορά στην υπόθεση Ιωαννίδης ν. Χαραλάμπους κ.ά

(1992)1 Α.Α.Δ. 558, σύμφωνα με την οποία η διαδικασία συνεναγομένου, «δεν είναι άλλη από εκείνη που καθορίζεται στους θεσμούς 7 και 8 της Δ.10», εισηγείται ότι οι θεσμοί αυτοί, όπως και το Annual Practice, δεν καθορίζουν χρονικό προσδιορισμό ως προς τον χρόνο καταχώρισης της Ειδοποίησης. Στο Annual Practice ανωτέρω, η διαδικασία συνεναγομένου εξομοιώνεται με εκείνη του τριτοδιαδίκου. Μάλιστα είναι ενδεικτικό ότι στην σελ.398 επόμενα, η διαδικασία συνεναγομένου αποκαλείται διαδικασία τριτοδιαδίκου, με την απλή διαφορά ότι στην διαδικασία τριτοδιαδίκου απαιτείται άδεια από το δικαστήριο για την έκδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, σε αντίθεση με την Ειδοποίηση συνεναγομένου που δεν απαιτείται τέτοια άδεια, γιατί ως λέχθηκε το τρίτο πρόσωπο, είναι ήδη διάδικος στην διαδικασία. Από την ανάγνωση της Δ.10, Θ.1 που αφορά τον τριτοδιάδικο και του Θ.12 που αφορά την ειδοποίηση συνεναγομένου, εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι οι δυο θεσμοί είναι πανομοιότυποι και είναι ακριβώς οι ίδιες προϋποθέσεις που τίθενται αλλά και απαιτούνται και στις δυο περιπτώσεις. Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο που η Δ.10 Θ.12

(2)προβλέπει ότι κατά τα λοιπά, κατά την διαδικασία συνεναγομένου υιοθετείται η ίδια διαδικασία ως εάν επρόκειτο για διαδικασία τριτοδιαδίκου, όπως ακριβώς υπεδείχθη και στην υπόθεση Χαραλάμπους ανωτέρω. Οι Θεσμοί 7 και 8 της Διαταγής 10 που τυγχάνουν εφαρμογής εξυπακούουν αλλά και προϋποθέτουν έγκυρη έκδοση ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου όπως και Ειδοποίηση συνεναγομένου. Παρεμβάλλεται εδώ, ότι στο Annual Practice ανωτέρω, υπάρχει η εξής σημαντική σημείωση, μετά που παρατίθεται το κείμενο της Διαταγής και αμέσως πριν την έναρξη των σχολίων επί της Διαταγής. Αναφέρεται το εξής: «This Rule replaces r.55 of O.16, and is extended to correspond with r.1 of this order» Και το r.1 του O.16 αφορά την διαδικασία τριτοδιαδίκου. Με άλλα λόγια είναι ενιαία η φιλοσοφία που διέπει αλλά και ο τρόπος αντιμετώπισης της διαδικασίας τριτοδιαδίκου με εκείνη της Ειδοποίησης συνεναγομένου. Κατά συνέπεια, όσα ισχύουν και εφαρμόζονται για την έγκυρη έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου εφαρμόζονται κατ΄ αναλογία και στην έκδοση Ειδοποίησης συνεναγομένου. Η Δ.10 Θ.1

(2)προνοεί ότι: «Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης». Κατά την ορθή, κατά την κρίση του δικαστηρίου, ερμηνεία του Θεσμού 12 της Δ.10, και κατ΄ αναλογία της παράλληλης διαδικασίας του Τριτοδιαδίκου, η έκδοση Ειδοποίησης συνεναγομένου δεν μπορεί να εκδοθεί οποτεδήποτε, αλλά το αργότερο, κατ' αναλογία προς την διαδικασία τριτοδιαδίκου, πριν της παρόδου του ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της υπεράσπισης. Άλλως, θα παραβιάζονταν τα δικαιώματα των υπολοίπων εναγομένων, αφού το θέμα θα αναγόταν στην κατά το δοκούν απόφαση ενός εκ εξ αυτών ως προς το πότε θα εκδώσει Ειδοποίηση προς τους άλλους εναγομένους. Και αυτό θα απέληγε, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην παρούσα υπόθεση, μετά από 6 σχεδόν χρόνια που καταχωρήθηκε η υπεράσπιση των εναγομένων 1 και 3, να εκδώσουν Ειδοποίηση συνεναγομένου και να επιδιώκουν την ανταλλαγή δικογράφων με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό της υπόθεσης. Κατά συνέπεια η αίτηση κρίνεται απορριπτέα και για τον λόγο αυτό. Τέλος, οι εναγόμενοι 1 και 3 ως έχει ήδη αναφερθεί, κατέστησαν στους ενάγοντες και τον εναγόμενο 2 ως εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους δια της ανταλλαγής δικογράφων μεταξύ όλων των διαδίκων στην διαδικασία. Οι εναγόμενοι ενεργοποίησαν τις πρόνοιες της Δ.21, Θ.8. Στην αντίστοιχη Αγγλική Διαταγή O.21, r.11 - δες Annual Practice ανωτέρω, σελ.504, 505 υπό τον τίτλο Limitations to Counterclaim under this Rule - υποδεικνύεται ότι για να ενεργοποιηθεί ο θεσμός αυτός, ο ενάγων θα πρέπει να είναι εναγόμενος στην ανταπαίτηση, διαφορετικά, στην περίπτωση απαίτησης για συνεισφορά (indemnity) εναντίον του συνεναγομένου θα πρέπει να γίνει προσφυγή στην O.16A. Με άλλα λόγια δεν μπορεί ένας εναγόμενος να καθίσταται ως εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος από τον συνεναγόμενο του και ταυτόχρονα να απαιτείται και συνεισφορά εναντίον του από ίδιο τον συνεναγόμενο. Αντιστρόφως ανάλογη είναι η υπόθεση Θεοφάνους ν. Γεωργίου κ.ά

(2011)1Β Α.Α.Δ. 991, που το δικαστήριο αρνήθηκε να δώσει οδηγίες για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των συνεναγομένων γιατί εκκρεμούσε μεταξύ τους άλλη αγωγή. Το Εφετείο ανέφερε ότι το ορθό θα ήταν η συνένωση των δυο αγωγών, αλλά αφού αυτό δεν έγινε και δεδομένου ότι με αίτηση του ενός εναγομένου προστέθηκε ως συνεναγόμενος και δεύτερος εναγόμενος, το δικαστήριο θα έπρεπε να δώσει οδηγίες για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των συνεναγομένων. Στην προκειμένη περίπτωση ο εναγόμενος 2 ήταν εξ αρχής διάδικος και οι εναγόμενοι 1 και 3 τον κατέστησαν, μαζί με τους ενάγοντες, εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους, με την ανταλλαγή στην συνέχεια μεταξύ τους δικογράφων. Η αίτηση συνεπώς των εναγομένων 1 και 3 για ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ τους και του εναγομένου 2 στα πλαίσια της έκδοσης εκ μέρους τους Ειδοποίησης συνεναγομένου είναι, πέραν των όσων έχουν αναφερθεί, και καταχρηστική. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται προς όφελος του εναγομένου - καθ' ου η αίτηση 2 και σε βάρος των εναγομένων 1 και 3 - αιτητών. Θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο