CLOSED JOINT-STOCK INVESTMENT COMPANY FINANSOVY DOM ν. UFS CAPITAL LIMITED κ.α., Αγωγή αρ.: 4480/15, 11/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A88 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ Αγωγή αρ.: 4480/15 Μεταξύ: CLOSED JOINT-STOCK INVESTMENT COMPANY FINANSOVY DOM Εναγόντων -και-
- UFS CAPITAL LIMITED
- VIKTORIA SNIGHIREVA
- LAUMA OZOLINA
- ELENA ZHELEZNOVA
- ΣΑΒΒΑΣ ΚΚΑΦΑΣ
- ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΚΟΥΡΙΔΗΣ
- UFS INVESTMENTS LIMΙTED Εναγομένων ---------------- Αίτηση ημερ. 6.11.2015 το οποίο να εμποδίζει τους Καθ'ων 1 και 7 να ακουστούν στα πλαίσια της αίτησης για προσωρινά διατάγματα Ημερομηνία: 11 Φεβρουαρίου 2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα/Αιτήτρια: κ. Γ. Χριστοδούλου με κ. Ν. Κυπραίο Για Εναγόμενη /Καθ'ης 1: κ. Θ. Χριστοδούλου Για Εναγόμενη 7/Καθ'ης 7: Ουδεμία Εμφάνιση ---------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Μετά από μονομερή αίτηση της Ενάγουσας, το Δικαστήριο εξέδωσε στις 8.9.2015, παρεμπίπτον διάταγμα με το οποίο διατάχθηκαν οι Καθ'ων όπως, ανάμεσα σε άλλα, προβούν σε ένορκη αποκάλυψη των πληροφοριών και εγγράφων που αναφέρονται με λεπτομέρεια στους όρους 8.1 και 8.2 του υπό αναφοράν διατάγματος. Εκδόθηκαν επίσης διατάγματα παγοποίησης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ'ων, ενώ περαιτέρω παρακλητικά δεν έχουν δοθεί μονομερώς και διατάχθηκε η επίδοση της αίτησης στους Καθ'ων. Οι Καθ'ων καταχώρισαν γραπτή ένσταση στην αίτηση. Ένσταση καταχώρισε και ο Εναγόμενος
- Κατά την τελευταία εμφάνιση (στις 5.2.2016) οι δικηγόροι της Καθ'ης 7 ζήτησαν και τους δόθηκε άδεια να αποσυρθούν. Σημειώνεται πως η αίτηση και το προσωρινό διάταγμα δεν επιδόθηκαν στους αλλοδαπούς Εναγόμενους 2, 3 και
- Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί πως μετά από αίτηση που καταχώρισε η Ενάγουσα, οι Καθ'ων κρίθηκαν ένοχες παρακοής του διατάγματος, στο βαθμό που δεν συμμορφώθηκαν με το σκέλος για αποκάλυψη των πληροφοριών, όπως είχαν διαταχθεί. Η υπό αναφοράν Αίτηση Παρακοής, είναι προγραμματισμένη για περαιτέρω γεγονότα και επιβολή ποινής στις Καθ'ων, στις 29.2.
- Με την εξεταζόμενη αίτηση, η Αιτήτρια ζητά να μην επιτραπεί στις Καθ'ων να ακουστούν στα πλαίσια της ενδιάμεσης αίτησης για το προσωρινό διάταγμα, μέχρις ότου συμμορφωθούν. Με την αίτηση εζητείτο και η διαγραφή των ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύει τις ενστάσεις τους, αίτημα που εγκαταλείφθηκε. Η αίτηση στηρίζεται επί των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, Κ.Κ.1-9, Διαταγή Δ.39, ΘΘ.1-5,18 και Δ.64, επί των Άρθρων 15 και 17 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, των αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, των Κανόνων της Επιείκειας της Πρακτικής και της Σύμφυτης Εξουσίας των Δικαστηρίων. Η Καθ'ης 1 καταχώρισε ένσταση, υποστηρίζοντας πως το αίτημα είναι αδικαιολόγητο και θα πρέπει να απορριφθεί. Τυχόν έγκριση της αίτησης, υποστηρίζουν, θα ισοδυναμούσε με αποστέρηση του συνταγματικού της δικαιώματος να ακουστεί. Η Καθ'ης 7, παρότι είχε δηλώσει, μέσω των δικηγόρων της, την πρόθεση της να καταχωρίσει ένσταση δεν το έπραξε. Στο μεταξύ δόθηκε άδεια στο δικηγόρο της να αποσυρθεί και δεν έλαβε μέρος στην ακρόαση της αίτησης. Με τις εμπειριστατωμένες αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων, παραπέμποντας το Δικαστήριο στη νομολογία που διέπει το ζήτημα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας κάλεσε το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των Αιτητών, υποστηρίζοντας πως αυτό επιτάσσουν οι περιστάσεις της υπόθεσης. Τούτο γιατί, όπως εισηγήθηκε, δικαιολογείται από τη στάση των Καθ'ων η Αίτηση οι οποίοι όχι μόνο δεν συμμορφώθηκαν με το διάταγμα αλλά ούτε έδωσαν οποιαδήποτε εξήγηση για την άρνηση τους να συμμορφωθούν. Αναγνωρίζοντας ότι το θέμα ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, εισηγήθηκε πως στην προκειμένη υπόθεση θα πρέπει το Δικαστήριο να μην επιτρέψει στις Καθ'ων η Αίτηση 1 και 7 να ακουσθούν μέχρις ότου συμμορφωθούν με το διάταγμα. Με αυτή την προσέγγιση, κατέληξε, δεν αποστερείται στην ουσία από τους Καθ'ων η Αίτηση το δικαίωμα τους να ακουστούν, εφόσον βεβαίως συμμορφωθούν με το διάταγμα του Δικαστηρίου. Η πιο πάνω πρακτική, επεσήμανε ο συνήγορος, βρίσκει έρεισμα στο σύγγραμμα Arlidge, Eady & Smith on Contempt 3η έκδοση παράγραφοι 12-66 έως 12-79 και στην απόφαση της Βουλής των Λόρδων, στην υπόθεση Χ Ltd v. Morgan-Grampian (Publishers) Ltd [1991] 1 A.C.
- Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγόμενης 1 δεν αμφισβήτησε τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να απαγορεύσει σε διάδικο από το να ακουστεί στη διαδικασία. Επεσήμανε, ωστόσο, ότι η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ. Η παρούσα όμως περίπτωση, υποστήριξε, δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις όπου μπορεί το Δικαστήριο να αποστερήσει από τον διάδικο που δεν έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα να ακουστεί. Παρέπεμψε επί του προκειμένου στις υποθέσεις Γρηγορίου ν. Σταύρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 237, Μαυρομμάτη ν. Δημοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 42-44 και Smith v. Paphos Stone Estate
(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 499. Υποστήριξε πως κάτω από τα περιστατικά της κρινόμενης υπόθεσης το Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να στερήσει από τον Αιτητή το δικαίωμα να ακουστεί. Το δικαίωμα του, υπόδειξε, συναρτάται με το αίτημα του για ακύρωση του προσωρινού διατάγματος και ως εκ τούτου εμπίπτει μέσα στην εξαίρεση που καθιέρωσε η νομολογία ώστε να επιτρέπεται στον ενιστάμενο να προσβάλει την εγκυρότητα του διατάγματος. Νομική Πτυχή: Το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να μην επιτρέψει σε διάδικο ο οποίος βρίσκεται σε παρακοή διατάγματος να ακουστεί, εφόσον κριθεί ότι η παρακοή του παρεμβάλλει εμπόδια στην απονομή της δικαιοσύνης. Σε περιπτώσεις όμως όπου η διαδικασία αποβλέπει στην ακύρωση του διατάγματος που ο διάδικος παρήκουσε, δεν πρέπει να αποστερείται από το διάδικο το δικαίωμα ακρόασης. Στην υπόθεση Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.ά
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το εξεταζόμενο θέμα: «Η παρακοή διατάγματος δικαστηρίου δε συνεπάγεται αυτόματα και τη στέρηση του δικαιώματος ακρόασης του εν παρακοή διαδίκου σε παρεμπίπτουσα διαδικασία ή κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Παρέχεται όμως διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να μη επιτρέψει σε διάδικο που καταφρονεί διαταγή του δικαστηρίου ν' ακουστεί σ' άλλη διαδικασία από την υπόθεση που εκδηλώθηκε η ανυπακοή εφόσο κριθεί ότι η παρακοή του παρεμβάλλει εμπόδια στην απονομή της δικαιοσύνης. Αυτή είναι η αρχή η οποία προκύπτει για τις διαδικαστικές συνέπειες παρακοής από την απόφαση του Εφετείου στην Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287 και η οποία θεμελιώνεται στην απόφαση του Δικαστή Denning στη Hadkinson v. Hadkinson
(1952)Ρ. 285. Στη Mouzouris (ανωτέρω) κρίθηκε ότι η απόφαση στη Theofylactos Mavrommatis & 2 Others v. Cyprus Hotels Co Ltd
(1967)1 C.L.R. 266 δε θεμελιώνει κανόνα απόλυτου αποκλεισμού του εν παρακοή διαδίκου από τη διαδικασία Τις συνέπειες της παρακοής διατάγματος είχα την ευκαιρία να διερευνήσω σε δυο αποφάσεις του Δικαστηρίου, συγκεκριμένα στη Smith v. Paphos Stone C. Estates Ltd. and Others
(1989)1 ΑΑΔ. (E) 499 και στη Μαυρομμάτη και Άλλοι ν. Δημοκρατίας Συνεκδικοζόμενες Υποθέσεις 228/88 και 284/88 (αναθεωρητική δικαιοδοσία), αποφασίστηκαν στις 6/12/90 και θα δημοσιευθούν στους τόμους
(1990)3 Α.Α.Δ.]. Επεσήμανα ότι στη Hadkinson (ανωτέρω), οι απόψεις που εκφράστηκαν από τα τρία μέλη του Δικαστηρίου δεν ήταν ταυτόσημες ως προς τις συνέπειες της παρακοής, τα άλλα δυο μέλη του Δικαστηρίου (Romer, L.J., Somervell, L. J.), υιοθέτησαν αυστηρότερη προσέγγιση από το Denning, L.J., ως προς τις συνέπειες της ανυπακοής στο δικαίωμα ακρόασης του εν παρακοή διαδίκου σε μεταγενέστερη διαδικασία. Σύμφωνα με την απόφαση των άλλων δυο Δικαστών, η ανυπακοή συνεπάγεται κατά κανόνα στέρηση του δικαιώματος ακρόασης, υποκειμένου όμως σε τέσσερις εξαιρέσεις, μεταξύ των οποίων και η περίπτωση όπου ο διάδικος αμφισβητεί την εγκυρότητα του διατάγματος που κατά τεκμήριο ή ισχυρισμό παρήκουσε. Η μεταγενέστερη αγγλική νομολογία παρουσιάζει διακυμάνσεις ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μπορεί διάδικος εν παρακοή να αποκλειστεί, [βλ. Midland Bank Trust Co. Ltd v. Green [1979] 2 All E.R. 193; Isaacs v. Robertson [1984] 3 All E.R. 140 και J (HD) v. J. (AM) [1980] 1 All E.R. 156 (Sheldon J.)]. Ανεξάρτητα από τον κανόνα ο οποίος υιοθετείται για τις συνέπειες της παρακοής, κοινή είναι η θέση ότι μπορεί να επιτραπεί σε διάδικο εν παρακοή να ακουστεί σε διαδικασία που αποβλέπει στην ακύρωση του διατάγματος για παρακοή για το οποίο βαρύνεται ή κατηγορείται. Αυτό βεβαιώνει και η πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Γρηγορίου και Άλλοι ν. Σταύρου και Άλλων
(1992)1 Α. ΑΑ. 237, 249. Άλλωστε, προσωρινό διάταγμα το οποίο εκδίδεται χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση στον εναγόμενο, εκπνέει και χάνει την ισχύ του εκτός αν επικυρωθεί αφού ακουστεί και ο αντίδικος [άρθρο 9
(3)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου - ΚΕΦ. 6 ]. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. Η ισχύς διατάγματος, το οποίο εκδίδεται εξ πάρτε, δεν μπορεί να παρατείνεται για περισσότερο χρόνο απ' ότι είναι απόλυτα αναγκαίος για τη γνωστοποίηση του αιτήματος στον αντίδικο και την προετοιμασία της απάντησης του. Η παράταση του διατάγματος μετά την ορισθείσα ημερομηνία ακρόασης, επιτρέπεται μόνο εφόσο τούτο κριθεί δικαιολογημένο από το δικαστήριο μετά την ακρόαση των διαδίκων [σχετική είναι και η απόφαση στην Αίτηση Αρ. 129/90, Χάρη Φεσσά, που αποφασίστηκε στις 8/9/90 και θα δημοσιευθεί στους τόμους
(1990)1 AAA]. Η τεκμηρίωση των προϋποθέσεων για την παροχή ενδιάμεσης θεραπείας βαρύνει τον αιτητή, όπως επιβάλλει η λογική του πράγματος και όπως επιτάσσει το άρθρο 9
(3)του ΚΕΦ. 6. Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε δεν παρέχει οποιοδήποτε ουσιαστικό ή δικονομικό πλεονέκτημα, στον αιτητή, ο οποίος βαρύνεται κατά την ακρόαση να τεκμηριώσει το αίτημα του για την παροχή θεραπείας.» Εφαρμόζοντας την πιο πάνω αρχή στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, κρίνω πως δεν δικαιολογείται το αίτημα. Δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να εμποδιστούν οι Καθ'ων η Αίτηση να ακουστούν, έστω και αν διαπιστώθηκε ότι βρίσκονται σε παρακοή του προσωρινού διατάγματος. Υποδεικνύεται, συναφώς, ότι το δικαίωμα τους να ακουστούν συναρτάται με την προώθηση της ένστασης τους στη συνέχιση ισχύος του προσωρινού διατάγματος, το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση της Αιτήτριας. Ενόψει των ανωτέρω, η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ της Καθ'ης η Αίτηση 1 και εις βάρος της Αιτήτριας, τα οποία να καταβληθούν στο τέλος, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............. Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο