MILTIADES NEOPHYTOU CIVIL ENGINEERING CONTRACTORS & DEVELOPERS LIMITED ν. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Πρωτογενής. Αιτ. 260/15, 29/2/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A145 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ. Πρωτογενής. Αιτ. 260/15 Αναφορικά με τον Περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ. 4 - ΚΑΙ - Αναφορικά με την Αίτηση των MILTIADES NEOPHYTOU CIVIL ENGINEERING CONTRACTORS & DEVELOPERS LIMITED Αιτητών - ΚΑΙ - ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ Καθ' ων η αίτηση Ημερομηνία: 29 Φεβρουαρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: Ο κ. Γ. Θεοδοσίου, για Βελάρης & Βελάρης ΔΕΠΕ (Δ.Θ.2). Για τους Καθ' ων η Αίτηση: Η κ. Μ. Ιεροκηπιώτου, για Άντης Τριανταφυλλίδης & Υιοί ΔΕΠΕ (Δ.Θ.17). ΑΠΟΦΑΣΗ Οι αιτητές ζητούν το διορισμό διαιτητή με σκοπό την εκδίκαση διαφοράς μεταξύ αυτών και των καθ' ων η αίτηση, κατά τα προβλεπόμενα στο μεταξύ τους Συμφωνητικό Έγγραφο ημερομηνίας 20.12.07 (Τεκμήριο 1), το οποίο επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση («η Συμφωνία»). Πιο συγκεκριμένα, οι αιτητές αιτούνται: «
- Απόφαση και/ή Διάταγμα του σεβαστού Δικαστηρίου διατάσσον τον διορισμό διαιτητή με σκοπό την εκδίκαση της διαφοράς και την έκδοση απόφασης μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η Αίτηση, σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης ημερομηνίας 20 Δεκεμβρίου 2007 μεταξύ των μερών.
- Δήλωση του Δικαστηρίου ότι τέτοιος διορισμός θα είναι έγκυρος και η απόφαση του διαιτητή θα είναι δεσμευτική και για τα δύο μέρη.
- Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθή και δίκαια υπό τις περιστάσεις.
- Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης πλέον Φ.Π.Α. (Αρ. Μητρώου: 10239456Α)». Η αίτηση εδράζεται νομικώς στα άρθρα 3, 10-12 και 24 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4 και στη Δ.55θθ1-4 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και πραγματικώς, στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των αιτητών Μιλτιάδη Νεοφύτου, όπου και επεξηγούνται οι λόγοι που επιρρώνουν (κατά τον ομνύοντα), το αίτημα. Συνάγεται από τα όσα αναφέρει ο τελευταίος, πως η Συμφωνία υπογράφθηκε μεταξύ των διαδίκων κατόπιν κατακύρωσης σχετικής προσφοράς στους αιτητές για ανέγερση κτηριακών εγκαταστάσεων των καθ' ων η αίτηση στη Λευκωσία. Στην εξέλιξη των πραγμάτων, χωρίς όμως κοινή συνισταμένη μεταξύ των διαδίκων ως προς το χρηματικό ύψος της διαφοράς (το οποίο οι αιτητές προσδιορίζουν γύρω στα €3.500.000, ενώ οι καθ' ων η αίτηση καθορίζουν στα €83.675,46), η προκύψασα διαφορά (με τις ποικίλες συνισταμένες που εξακολουθούν να τη χαρακτηρίζουν), οδήγησε τους αιτητές να αποταθούν βάσει των όρων της Συμφωνίας στον αρχιτέκτονα για την έκδοση επί τούτω σχετικής απόφασης. Η απόφαση εκδόθηκε από τον αρχιτέκτονα, ωστόσο κοινοποιήθηκε εκπρόθεσμα από αυτόν προς τους διαδίκους σε μεταγενέστερο στάδιο. Τούτο το γεγονός, σε συνδυασμό με το ότι οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται πως η επιστολή που είχαν αποστείλει προς τους αιτητές στις 16.10.12 (βλ. Τεκμήριο 6), δεν ισοδυναμεί με παραπομπή σε Διαιτησία αλλά ούτε, εν πάση περιπτώσει, αποτελεί και αποδεκτή μαρτυρία (επειδή χαρακτηρίζεται ως «άνευ βλάβης»), οδήγησαν τα πράγματα (μετά και από την αποτυχία εξώδικης διευθέτησης της διαφοράς), στο επίδικο τώρα αίτημα το οποίο, περαίνουν οι αιτητές, δεν μπορεί παρά να γίνει αποδεκτό εφόσον συντρέχουν όλες οι προς τούτο νομολογιακές και νομοθετικές προϋποθέσεις. Οι καθ' ων η αίτηση φέρουν ένσταση στην έγκριση του αιτήματος λέγοντας, διά της ένορκης δήλωσης του υπαλλήλου τους Στέλιου Αχνιώτη, πως η παραπομπή της διαφοράς σε Διαιτησία είναι αντίθετη με τους όρους της Συμφωνίας και ότι έτσι κι αλλιώς όχι μόνο δεν πληρούνται τα προαπαιτούμενα για διορισμό Διαιτητή, αλλά δεν υπάρχει καν έγκυρη παραπομπή της διαφοράς σε Διαιτησία και τούτο αφού (και κατά κυριότερο λόγο), το τι προτάσσεται ως παραπομπή σε Διαιτησία από τους αιτητές (δηλαδή η επιστολή των καθ' ων η αίτηση με ημερομηνία 16.10.12, ως το Τεκμήριο 6), όχι μόνο δεν εκφράζει σαφή απόφαση για κοινό διορισμό Διαιτητή αλλά συνιστά και μη αποδεκτή μαρτυρία ένεκα σταχυολόγησης (της επιστολής), ως αποσταλθείσας άνευ επηρεασμού. Ορθώς ερμηνευμένη η Συμφωνία, κατατείνει στο ότι δεν υπάρχει πλέον διαφορά προς επίλυση (σε οποιοδήποτε επίπεδο), μεταξύ των διαδίκων μια και η απόφαση του αρχιτέκτονα είχε κοινοποιηθεί εκπρόθεσμα προς αυτούς αλλά και διότι δεν τηρήθηκαν οι υπόλοιπες σχετικές πρόνοιες του Άρθρου 40 της Συμφωνίας. Εκτός των άλλων, η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε με καθυστέρηση δύο και πλέον ετών από τη χρονική στιγμή που τα πράγματα επέτρεπαν την καταχώριση της, γεγονός που κατατάσσει τη βραδυπορία ως υπέρμετρη, πέραν του ότι παρέμεινε και αναιτιολόγητη και αδικαιολόγητη αφού δεν συνοδεύεται από επαρκείς και πειστικές εξηγήσεις. Τελικώς, καταλήγουν οι καθ' ων η αίτηση, η παρούσα αίτηση χρήζει απόρριψης ως αβάσιμη και καταχρηστική. Δεν προσφέρθηκε προφορική μαρτυρία μηδέ και αντεξετάστηκε οιοσδήποτε των ενόρκως δηλούντων. Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι επικεντρώθηκαν στις γραπτές τους αγορεύσεις σε ανάλυση της παρουσιασθείσας μαρτυρίας και σε συζήτηση του κατά πόσο οι σχετικές νομοθετικές πρόνοιες του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4 (και η νομολογία που τις ερμήνευσε), υποστηρίζουν αυτά που προώθησαν. Αποτίμησα καθετί που τέθηκε ενώπιον μου. Προέχει, κατά λογική τάξη, η απόφανση επί του ζητήματος της αποδεικτικής δεκτότητας και βαρύτητας της επιστολής των καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 16.10.12 (βλ. Τεκμήριο 6), με την οποία οι καθ' ων η αίτηση αξίωσαν, φερόμενα, την παραπομπή της επίδικης διαφοράς σε Διαιτησία. Καθίσταται αντιληπτό πως σε περίπτωση αποδοχής της θέσης αυτής των καθ' ων η αίτηση, η υπόθεση των αιτητών (εκ των πραγμάτων), ενδέχεται να αποδυναμωθεί καταλυτικώς. Δεν συμφωνώ με την επιχειρηματολογία των καθ' ων η αίτηση. Επεξηγώ. Επικοινωνίες του είδους που συζητούμε με αναφορά στην επίδικη επιστολή (Τεκμήριο 6), προστατεύονται από τον κανόνα που διέπει τις άνευ επηρεασμού δικαιωμάτων δηλώσεις μόνο εάν τούτες άπτονται γνήσιων προσπαθειών συμβιβασμού μιας επίδικης διαφοράς και τούτο χάριν του ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος για την παροχή δυνατότητας στους συναλλασσόμενους/διαδίκους να διαπραγματεύονται ελεύθερα με στόχο την επίτευξη εξώδικης ρύθμισης των διαφορών τους και την κατ' ακολουθίαν αντίστοιχη αποσυμφόρηση του δικαστικού συστήματος (βλ. κατ' αναλογίαν, Property Alliance Group Limited v The Royal Bank of Scotland PLC
(2015)EWHC Ch 1557, Barnetson ν Framlington Group Ltd and Another
(2007)3 All ER 1054). Το ότι στην επίδικη επιστολή (Τεκμήριο 6), αναγράφεται ο όρος «ΑΝΕΥ ΒΛΑΒΗΣ», αν και στοιχείο που ποσώς παραγνωρίζεται κατά τη συνολική αποτίμηση των πραγμάτων και έτσι επράχθη (βλ. κατ' αναλογίαν, Prudential Assurance Co Ltd v Prudential Insurance Co of America
(2002)EWHC Ch 2809, δεν συνιστά άνευ ετέρου αμάχητο τεκμήριο ή απόδειξη πως, τωόντι, τα όσα αποτυπώνονται εκεί συνιστούν ή αντανακλούν καλόπιστη προσπάθεια εξώδικης διευθέτησης της επίδικης διαφοράς (βλ. κατ' αναλογίαν, South Shropshire District Council v Amos
(1986)1 WLR 1271), κατά την ίδια λογική, που η απουσία αναφοράς στον εν λόγω όρο δεν μπορεί να αφαιρέσει από τη συγκεκριμένη γραπτή επικοινωνία όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που κατά τα άλλα θα μπορούσαν να την εντάξουν στην υπό ανάλυση προστατευόμενη κατηγορία (βλ. κατ' αναλογίαν, Buckinghamshire County Council v Moran
(1989)2 All ER 225). Στην κάθε περίπτωση, η ταξινόμηση επικοινωνίας ως προστατευόμενης στο πλαίσιο της απασχολούσας θεματικής θα πρέπει να αξιολογείται με υπόψη τα γεγονότα που την περιστοιχίζουν (βλ. κατ' αναλογίαν, Oceanbulk Shipping and Trading SA v TMT Asia Ltd
(2010)4 All ER 1011). Εν προκειμένω - ως εξάγεται από την ενώπιον μου μαρτυρία η οποία στις άμεσα ουσιώδεις εκφάνσεις της παραμένει στην πραγματικότητα αμοιβαίως αποδεκτή - δεν υπάρχει οτιδήποτε που να δείχνει ότι η επιστολή (Τεκμήριο 6), συντάχθηκε από τους καθ' ων η αίτηση, άνευ βλάβης, για σκοπούς συμβιβασμού ώστε να θέτει τα πράγματα υπό διαφορετική οπτική και δη αυτή που προτείνουν οι καθ' ων η αίτηση (βλ. κατ' αναλογίαν, Soundia v The Town School Committee of Larnaca and Others
(1965)3 CLR 425). Επομένως, η εν λόγω επιστολή (Τεκμήριο 6), καθίσταται αποδεκτή ως μαρτυρία, υπέχουσα αποδεικτικής βαρύτητας και εκφράζουσας πρόθεση των καθ' ων η αίτηση για παραπομπή της επίδικης διαφοράς σε Διαιτησία. Η απόληξη αυτή οδηγεί και σε μια άλλη πτυχή που απασχόλησε, κυρίως, τους καθ' ων η αίτηση. Εκείνη, της κατ' ισχυρισμόν τελεσίδικης απόρριψης του αρχικού αιτήματος των αιτητών προς τον αρχιτέκτονα (ημερομηνίας 22.8.12, ως το Τεκμήριο 3) και της οριστικής και αδιαμφισβήτητης απόρριψης της επίδικης διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Διαφωνώ με την ερμηνεία που προσέδωσαν οι καθ' ων η αίτηση στο Άρθρο 40 της Συμφωνίας σε ό,τι αφορά στην αναλυόμενη τοποθέτηση. Εξηγώ. Αποτελεί κοινό έδαφος πως ο εντεταλμένος αρχιτέκτονας παρέλειψε πράγματι να κοινοποιήσει εμπρόθεσμα την απόφαση του στο αίτημα των αιτητών ημερομηνίας 22.8.12 (βλ. Τεκμήριο 3). Μετά όμως την κοινοποίηση της απόρριψης αυτής στους διαδίκους (στις 26.9.12), οι καθ' ων η αίτηση (εντός της προβλεπόμενης στη Συμφωνία χρονικής προθεσμίας των 28 ημερών), απέστειλε την επιστολή ημερομηνίας 16.10.12 (Τεκμήριο 6) προς τους αιτητές, ειδοποιώντας τους περί της αξίωσης (των καθ' ων η αίτηση), για «. την παραπομπή της μεταξύ μας διαφοράς που έχει αναφυεί και αφορά τις απαιτήσεις σας για παράταση χρόνου και αποζημιώσεις, σε Διαιτησία σύμφωνα με τις πρόνοιες της παραγράφου
(4)του Άρθρου 40 των Όρων Κυρίως Συμβολαίου» (με αναφορά βεβαίως στη Συμφωνία). Συνεπώς και με δεδομένο πως, όντως, οι καθ' ων η αίτηση απέστειλαν την επιστολή (Τεκμήριο 6) προς τους αιτητές, η ερμηνεία που οι τελευταίοι αποδίδουν στο Άρθρο 40
(4)της Συμφωνίας, δεν ευσταθεί και τούτο για το λόγο ότι βάσει του περιεχομένου της, σαφώς είναι που ενεργοποιήθηκαν οι συμβατικοί μηχανισμοί περί παραπομπής (της διαφοράς) σε Διαιτησία, με την προειρημένη επιστολή (Τεκμήριο 6), να αποτελεί και το μέσο έναρξης και τροχοδρόμησης της διαιτητικής διαδικασίας, ως ορθώς υπέδειξαν οι συνήγοροι των αιτητών. Η πρόθεση των διαδίκων για παραπομπή της διαφοράς τους (και θα επεκταθώ επί τούτης αμέσως πιο κάτω), σε Διαιτησία, υπήρξε αμοιβαία. Διασαφηνίζω. Μετά την αποστολή της επιστολής-Τεκμήριο 6 από τους καθ' ων η αίτηση στις 16.10.12 (την οποία και παρέλαβαν οι αιτητές), οι τελευταίοι θεώρησαν πως δεν χρειαζόταν να αποστείλουν και αυτοί αντίστοιχη επιστολή για παραπομπή της γενικότερης διαφοράς σε Διαιτησία (όπως την έβλεπαν μέσα από το δικό τους φακό), μια και η διαδικασία για την έναρξη της Διαιτησίας είχε ήδη αρχίσει, με αμφίδρομη μάλιστα τη σχετική περί τούτου αντίληψη μεταξύ των διαδίκων. Μολαταύτα, οι αιτητές διά επιστολής τους ημερομηνίας 19.10.12, προς τον αρχιτέκτονα (την οποία κοινοποίησαν και προς τους καθ' ων η αίτηση), εξέφρασαν προς αυτόν τις απόψεις τους επί της αρχιτεκτονικής απόφασης. Στις 5.11.12, οι αιτητές συναντήθηκαν με τους καθ' ων η αίτηση (μετά από πρόσκληση των τελευταίων), με σκοπό την εξεύρεση διακανονισμού της διαφοράς. Στη συνάντηση, ζητήθηκε από τους εκπροσώπους των καθ' ων η αίτηση να αποσταλεί συνοπτικός πίνακας που να αντικατοπτρίζει τη διάσταση της επίδικης διαφοράς μεταξύ των μερών, πράγμα που υλοποίησαν οι αιτητές στις 7.11.12, αποστέλλοντας με ηλεκτρονικό μήνυμα το συνοπτικό πίνακα, ως το Τεκμήριο
- Οι προσπάθειες συμβιβασμού συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει νέα συνάντηση μεταξύ των διαδίκων στις 13.2.
- Οι καθ' ων η αίτηση είχαν μάλιστα συστήσει και ειδική επιτροπή για το όλο ζήτημα. Κατά τη συνάντηση αυτή, συζητήθηκε η διαφορά και έλαβαν χώραν προτάσεις και αντιπροτάσεις για τα επίμαχα ποσά. Δεν επήλθε συμφωνία. Στις 8.5.13, οι καθ' ων η αίτηση προσκάλεσαν τους αιτητές σε επαναδιαπραγμάτευση των μεταξύ τους διαφορών από μηδενική βάση, προσδοκώντας στην ανεύρεση ενός αμοιβαίως αποδεκτού συμβιβασμού. Δεν επήλθε συμφωνία. Στις 28.6.13, οι αιτητές μέσω των δικηγόρων τους, απευθύνθηκαν γραπτώς προς τους καθ' ων η αίτηση σε σχέση με την επίδικη διαφορά και το διαιτητικό ζήτημα. Πρότειναν την εξέταση της πιθανότητας διορισμού Διαιτητή κοινής αποδοχής αποδεχόμενοι μάλιστα και γραπτώς την ειδοποίηση για παραπομπή σε διαιτησία ημερομηνίας 16.10.12 (βλ. Τεκμήριο 6), όταν διαφάνηκε πια πως οι προσπάθειες για φιλική επίλυση της διαφοράς θα παρέμεναν ατελέσφορες (βλ. Τεκμήριο 10). Οι καθ' ων οι αίτηση απάντησαν με επιστολή ημερομηνίας 5.7.13, προτείνοντας συνάντηση στις 8.7.13, ώστε να εξεταστεί το «. κατά πόσο οι υπάρχουσες διαφορές . σε σχέση με το πιο πάνω έργο, δύνανται να παραπεμφθούν σε διαιτησία, καθώς και το κατά πόσο δύναται να συμφωνηθεί διαιτητής κοινής αποδοχής» (βλ. Τεκμήριο 11). Στη συνάντηση (στην παρουσία των νομικών συμβούλων των διαδίκων), επιχειρήθηκε εν τίνι τρόπω ένας συντονισμός ενεργειών πριν από την παραπομπή των διαφορών σε Διαιτησία. Αφού προηγήθηκαν εκτιμήσεις από τους επιμετρητές του επίδικου έργου για διαμόρφωση του τελικού λογαριασμού αλλά και για ανταλλαγή συναφούς αλληλογραφίας μεταξύ των μερών, στις 9.4.14 εκδόθηκε ενδιάμεσο πιστοποιητικό πληρωμής από τον αρχιτέκτονα (με αριθμό 40) («το ενδιάμεσο πιστοποιητικό πληρωμής»), ως το Τεκμήριο
- Οι καθ' ων η αίτηση με επιστολή τους ημερομηνίας 11.4.14, κάλεσαν τους αιτητές να προσκομίσουν τιμολόγιο για το ποσό των €83.675,46, προβαίνοντας σε αποκοπή ποσού ύψους €20.000, για κακοτεχνίες (βλ. Τεκμήριο 13). Οι αιτητές με επιστολή τους ημερομηνίας 19.5.14 προς τους καθ' ων η αίτηση (και με κοινοποίηση προς τον αρχιτέκτονα και τους επιμετρητές), τοποθετήθηκαν επί του τελικού λογαριασμού που είχαν ετοιμάσει οι επιμετρητές αλλά και επί του ενδιάμεσου πιστοποιητικού πληρωμής που είχε εκδώσει ο αρχιτέκτονας, δηλώνοντας τις διαφωνίες τους (βλ. Τεκμήριο 14). Τον Ιούλιο 2014 και με πρωτοβουλία των καθ' ων η αίτηση, ορίστηκε συνάντηση μεταξύ των τελευταίων και των δικηγόρων των αιτητών (για την 22.7.14), η οποία όμως ακυρώθηκε την υστάτη από τους καθ' ων η αίτηση. Στις 26.8.14, οι αιτητές διά των δικηγόρων τους απέστειλαν επιστολή προς τους καθ' ων η αίτηση ζητώντας προώθηση της Διαιτησίας και διορισμό διαιτητή κοινής αποδοχής (βλ. Τεκμήριο 15). Οι δικηγόροι των καθ' ων η αίτηση απάντησαν στην επιστολή αυτή στις 2.9.14, λέγοντας ότι θα εξέταζαν το ζήτημα άνευ βλάβης τυχόν προδικαστικών ενστάσεων. Συμφώνησαν για την εξεύρεση κοινώς αποδεκτού Διαιτητή ζητώντας παροχή εύλογου χρόνου για την υλοποίηση της πρόθεσης και ανεξαρτήτως των όποιων σχετικών προνοιών της Συμφωνίας (βλ. Τεκμήριο 16). Οι δικηγόροι των αιτητών ανταπάντησαν με επιστολή ημερομηνίας 3.9.14, ως το Τεκμήριο 17, όπου δήλωσαν, ανάμεσα σε άλλα, πως θα προσέγγιζαν τα περί διαιτητικής επίλυσης των διαφορών με καλή πίστη, χαιρετίζοντας συν τω χρόνω τη συναίνεση των καθ' ων η αίτηση για διορισμό ενός και μόνο Διαιτητή. Στις 3.10.14, οι δικηγόροι των καθ' ων η αίτηση προέβαλαν για πρώτη φορά ότι δεν υπήρχε προς επίλυση διαφορά μεταξύ των μερών και κατά συνέπεια μήτε και αντικείμενο προς Διαιτησία (βλ. Τεκμήριο 18). Μετά από αυτή την εξέλιξη, οι δικηγόροι των αιτητών απέστειλαν προς τους καθ' ων η αίτηση ειδοποίηση δυνάμει του άρθρου 10 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, για διορισμό Διαιτητή, η οποία επιδόθηκε σε αυτούς στις 10.12.14 (βλ. Τεκμήριο 19). Έκτοτε, οι καθ' ων η αίτηση δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε ενέργεια για να προχωρήσει ο από κοινού διορισμός Διαιτητή εξού και η απόφαση των αιτητών να καταφύγουν στο Δικαστήριο με την τωρινή αίτηση. Αναμφισβητήτως, ενυπάρχει διαφορά μεταξύ των διαδίκων η οποία χρήζει διαιτητικής επίλυσης κατά τα προβλεπόμενα στη Συμφωνία. Κανένας χειρισμός των αιτητών δεν μπορεί να θεωρηθεί ευλόγως πως έχει δημιουργήσει οιασδήποτε μορφής κώλυμα ή πρόσκομμα στην προώθηση και απόδοση της επιδιωκόμενης τώρα θεραπείας. Οι αιτητές λειτούργησαν καθ' όλους τους ουσιώδεις χρόνους στη βάση των προνοούμενων στη Συμφωνία, σε ό,τι, εννοείται σχετίζεται με το πλατύτερο ζήτημα της πρόθεσης επίλυσης των επίδικων διαφορών. Η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην υποβολή του υπό εκδίκασιν αιτήματος, μολονότι υπαρκτή και αξιολογήσιμη (όπως ορθώς εισηγήθηκαν από αυτής της απόψεως οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των καθ' ων η αίτηση), δεν κατατάσσεται υπό τις περιστάσεις ως καθοριστική για την τύχη της αίτησης, μια και οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των διαδίκων και η φύση αυτών, ήσαν εκ των πραγμάτων αναγκαίες. Το ότι το αίτημα θα μπορούσε να υποβληθεί και νωρίτερα (και μπορούσε), δεν σημαίνει, ως εκ τούτου και μόνο, πως πρέπει απαρεγκλίτως να απορριφθεί (βλ. κατ' αναλογίαν, TA Micrologic Computer Consultants Ltd v Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802, 1808). Δεν είναι αυτή η περίπτωση, για τους λόγους που εξήγησα. Καμιά άλλη από τις ενστάσεις που προέβαλαν οι καθ' ων η αίτηση ευσταθεί - όπως, φέρ' ειπείν, το μη ονομάτισμα Διαιτητή στην αίτηση (μια και κάτι τέτοιο δεν αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση ή προαπαιτούμενο βάσει των προνοιών του άρθρου 10 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4) - αφού τούτες δεν υποστηρίζονται είτε από τη μαρτυρία είτε από τη νομολογία και δύο πρόσθετα παραδείγματα υπό αυτή την οπτική είναι και το ότι τα επιδιωκόμενα διατάγματα αντανακλούν πράγματι και με πλήρως αποδεκτή διατύπωση την ουσία του αιτήματος (εν αντιθέσει με την άποψη των καθ' ων η αίτηση), αλλά και το ότι το ενδιάμεσο πιστοποιητικό πληρωμής ποσώς θα μπορούσε στην προκειμένη περίπτωση να εξισωθεί με πλήρη και τελική διευθέτηση των επίδικων διαφορών μεταξύ των διαδίκων (ως επίσης υπέβαλαν οι καθ' ων η αίτηση) και είδαμε γιατί. Απορρίπτονται όλες οι ενστάσεις των καθ' ων η αίτηση. Ενυπάρχουν και έχουν καταδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό από μέρους των αιτητών οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την αποδοχή του αιτήματος. Η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδονται διατάγματα, ως οι παράγραφοι 1, 2 και 4 της αίτησης. Εν σχέσει με τα διατάγματα στις παραγράφους 1 και 2 της αίτησης, θα ακολουθηθούν οι συναφείς πρόνοιες στο Άρθρο 40
(5)της Συμφωνίας. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο