Κώστα Μανώλη ν. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λευκωσίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 1563/13, 10/2/2016

(2000)1 Α.Α.Δ. 364 συνοψίζονται οι αρχές που καθορίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, ως εξής: «1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth

(1920)3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)3 C.L.R. 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης Χρίστου, Πολιτική ΄Εφεση 9626/25.11.96, Κληρίδη ν. Σταυρίδη, Πολιτικές Εφέσεις 8918 και 9064/21.10.97, και Βαρδιάνου ν. Richards, Πολιτική ΄Εφεση 9112/14.4.98). ΄Οπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρο για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή

(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Κώστας, Πολιτική ΄Εφεση 9359/22.5.98). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 904).

1. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ.
2. Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.α., Πολιτική ΄Εφεση 10232/11.1.2000 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. ΄Οπως εξηγείται στη Χοππής, σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολό των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου, Α.Ε. 2207-2208/20.6.97 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd, Ομοίως, στην υπόθεση ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ «ΦΑΡΑΩ ΕΛΕΝΑ 24» ν. ΒΑΛΕΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΣΑΒΒΑ, Πολ. Αίτηση 103/11, ημερ.14.3.12 υπεδείχθησαν τα πιο κάτω: «Η παράταση χρόνου για καταχώρηση έφεσης είναι ένα εξαιρετικό δικονομικό μέτρο (Lavar Shipping Co Ltd v. Δημοκρατίας

(1990)3 Α.Α.Δ. 1635). Η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να παραχωρήσει παράταση χρόνου είναι ελεύθερη και αδέσμευτη και ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο αιτητής οφείλει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι η παράταση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (Βούρια ν. Δασκάλου

(1993)1 Α.Α.Δ. 808). .............................................................................. Στο διάδικο που επιδεικνύει αδιαφορία συνήθως το δικαστήριο αρνείται την έγκριση της αίτησης, αλλά εκεί που υπάρχει σπουδή στην άσκηση των δικαιωμάτων του, η έγκριση της αίτησης γίνεται ευκολότερη. Οι προθεσμίες που τάσσονται από τους θεσμούς ή από το δικαστήριο θα πρέπει να τηρούνται. Παράτασή τους συνιστά εξαιρετικό διαδικαστικό μέτρο το οποίο θα πρέπει να δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χατζηνικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ, 470 και Παπαϊωάννου ν. Κωνσταντίνου

(2008)1 Α.Α.Δ. 1083, 1088). Σχετική επίσης είναι και η υπόθεση IPPODOMIA HOTELS LTD, Πολιτική Αίτηση Αρ. 176/2012, ημερ. 4.3 2013, υπεδείχθη ότι: «Όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί στη νομολογία, οι προθεσμίες οι οποίες τίθενται από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς έχουν θεσπιστεί για να τηρούνται με αυστηρότητα και είναι με πολλή φειδώ που πρέπει να εγκρίνονται αιτήματα για παράταση του χρόνου μετά τη λήξη της τεταγμένης προθεσμίας και μόνο στις κατάλληλες περιπτώσεις». Είναι η κρίση του δικαστηρίου, ως ορθώς αναφέρεται από την πλευρά του καθ ου η αίτηση, ότι οι λόγοι που προβάλλονται για να δικαιολογήσουν το αίτημα είναι εντελώς ανεπαρκείς και λακωνικοί. Γίνεται επίκληση φόρτου εργασίας του διευθυντή των εναγομένων 2, γι' αυτό και δεν κατέστη δυνατό να πραγματοποιηθεί έγκαιρα συνάντηση μεταξύ του και δικηγόρου του, για να τους επεξηγήσει την απόφαση και λήψη οδηγιών σε σχέση με το ενδεχόμενο καταχώρισης έφεσης. Εκείνο συνεπώς που προβάλλεται γενικώς και αορίστως είναι ο φόρτος εργασίας και των δυο πλευρών. Από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου δεν διαπιστώνεται κάποια πραγματική αδυναμία τήρησης των προθεσμιών. Ο φόρτος εργασίας του δικηγόρου και του διευθυντή των εναγομένων 2, ότι και αν σημαίνει αυτό, δεν αναδύει, ούτε και καταδεικνύει κάποια εξαιρετική περίσταση που να δικαιολογεί το αίτημα. Αντίθετα μάλιστα, η γενικότητα και η αοριστία με την οποία τίθεται το θέμα δεν αφήνει κανένα περιθώριο άσκησης δικαστικής κρίσης επί κάποιων συγκεκριμένων γεγονότων, ώστε να διαφανούν οι πραγματικοί λόγοι επί των οποίων θα ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Ελλείπει επομένως οποιοδήποτε υπόβαθρο από το οποίο να καταδεικνύονται λόγοι, ή η ύπαρξη ειδικών περιστάσεων οι οποίες να δικαιολογούν παρέκκλιση από την εφαρμογή του γενικού, αυστηρού, κανόνα περί της αναγκαιότητας τήρησης των προθεσμιών που τίθενται από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Αν μπορεί να συναχθεί κάποιο συμπέρασμα από όσα εκτίθενται ως δικαιολογητικό υπόβαθρο, είναι ότι οι αιτητές ουσιαστικά δεν έδωσαν καμιά σημασία και αδιαφόρησαν επί του θέματος, αφού επέδειξαν μια χαλαρότητα αγνοώντας τις προθεσμίες. Συνάγεται ότι δεν ενέργησαν με την απαιτούμενη επιμέλεια και προσοχή, γεγονός βέβαια που με κανένα τρόπο δεν μπορεί να δώσει επαρκή λόγο, ή και υπόβαθρο για ικανοποιητική εξήγηση προς άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου προς όφελος τους. Στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Σκυροποιεία Λεωνίκ Λτδ κ.ά Πολ. Αίτηση 12/13, ημερ.5.4.14, κατά την οποία η αίτηση υπεβλήθη, ομοίως, κατά την τελευταία ημέρα της προθεσμίας, όπως και στην παρούσα υπόθεση, υπεδείχθησαν τα πιο κάτω αρκούντως διαφωτιστικά: «Η βασική αρχή είναι ότι οι προθεσμίες πρέπει να τηρούνται. Δεν είναι δυνατό να τάσσονται προθεσμίες και ελαφρά τη καρδία το Δικαστήριο να παραχωρεί παράταση των προθεσμιών για λόγους που μπορεί να είναι συνήθεις ή παρεπόμενοι της κατάστασης. Πρέπει να υπάρχουν, όντως, ιδιαίτερες περιστάσεις για να δικαιούται ο αιτητής παράταση χρόνου για σκοπούς καταχώρησης έφεσης». Τα δεδομένα όπως αυτά αναδύονται από τα διαμορφωμένα γεγονότα όπως έχουν αναλυθεί και εξηγηθεί είναι τέτοια, που το δικαστήριο δεν θα μπορούσε να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια προς όφελος των αιτητών επί λόγων οι οποίοι, με δυσκολία μάλιστα, θα μπορούσαν να καταταχθούν ως συνήθεις. Σχετική είναι επίσης και η πρόσφατη υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Ελευθερίου Πολ. Αίτηση 113/15 ημερ.25.1.16. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του ενάγοντα καθ ου η αίτηση και σε βάρος των εναγομένων 2 αιτητών. Θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ........... Νίκος Γιαπανάς, Α.Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Παράταση έφεσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο