MINISTRY OF DEFENCE AND SUPPORT OF THE ARMED FORCES FOR THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN ν. FOUAD ZAYAD, Αρ. Αγωγής: 4067/15, 31/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A215 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4067/15 Μεταξύ: MINISTRY OF DEFENCE AND SUPPORT OF THE ARMED FORCES FOR THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN Εναγόντων και FOUAD ZAYAD Εναγομένου ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 31 Μαρτίου, 2016. Αίτηση Ημερομηνίας 30.11.15 Για Έκδοση Συνοπτική Απόφασης ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: Οι κ.κ. Μ. Κωνσταντίνου και Ν. Μακρίδης, για Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία ΔΕΠΕ (Δ.Θ.57). Για τον Εναγόμενο/Καθ' ου η αίτηση: Ο κ. Χ. Ιωαννίδης, για Αγγελίδης, Ιωαννίδης, Λεωνίδου ΔΕΠΕ (Δ.Θ.336). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες/αιτητές αιτούνται την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, με βάση τη Δ.18θθ1-9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η αίτηση υποστηρίζεται από τη συνοδευτική ένορκη δήλωση του Alireza Ghorbani Sharahi. Εκεί, ο ομνύων, με παραπομπή στα επισυνημμένα Τεκμήρια Α και Β, αναλύει την εκδοχή των εναγόντων/αιτητών εξειδικεύοντας πως η αξίωση τους αφορά σε οφειλόμενο κεφάλαιο και τόκους δυνάμει γραμματίου ημερομηνίας 22.2.12 (βλ. Τεκμήριο Α), το οποίο υπογράφτηκε από τον εναγόμενο/καθ' ου η αίτηση στη Λευκωσία προς όφελος των εναγόντων/αιτητών, ενώπιον δύο ικανών μαρτύρων και έναντι ανταλλάγματος, για ποσό πληρωτέο κατά ή πριν την 31.12.13 ύψους US$125.000.000,00, πλέον τόκο προς 5% ετησίως από 31.12.13, μέχρι εξοφλήσεως, σε περίπτωση αθέτησης («το γραμμάτιο»). Το αντάλλαγμα που αφορά στο γραμμάτιο προσδιορίζεται στο ότι οι ενάγοντες/αιτητές θα απέσυραν εντός 15 ημερών από την 22.2.12 την Αγωγή αρ 3210/07 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εναντίον όλων των εναγομένων καθώς και όλες τις υποθέσεις παγκοσμίως εναντίον τους χωρίς να αξιώσουν έξοδα. Οι ενάγοντες/αιτητές, λέγουν, τήρησαν όσα όφειλαν σε αντίθεση με τον εναγόμενο, περαίνουν δε πως συντρέχουν όλα τα προαπαιτούμενα για την έκδοση της επιζητούμενης συνοπτικής απόφασης. Ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση ενίσταται στο αίτημα των εναγόντων/ αιτητών, ισχυριζόμενος διά του ενόρκως δηλούντα δικηγόρου Χρίστου Ιωαννίδη σε μια από τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύει την Ειδοποίηση Περί Προθέσεως Ένστασης, πως οι ενάγοντες/αιτητές ουδέποτε απέσυραν ένταλμα σύλληψης που είχε εκδοθεί «. από το Ιρανικό Κράτος το οποίο εκδόθηκε το 2008 .». Προς περαιτέρω επίρρωση της ένστασης, ο ομνύων παραπέμπει και σε έτερη ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, αυτή του Ανδρέα Παναγίδη (συνεργάτη του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση). Σε αυτή την ένορκη δήλωση, ο ομνύων επισυνάπτει έγγραφο που τιτλοφορείται «Affidavit», από μέρους του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση. Υποστηρίζει ο Ανδρέας Παναγίδης (αλλά και ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση στην επισυνημμένη και φερόμενη ως ένορκη του δήλωση), πως περί τον Μάιο 2004, (ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση), απήχθη σε σχέση με έργο που «. εξυπηρετούσε η Εταιρεία μας FN Aviation Ltd και κατόπιν μετονομασίας, FAZ Aviation Ltd προς όφελος της SAFFAT AVIATION SERVICES JOINT STOCK COMPANY, για το οποίο το Ιρανικό Κράτος αναζητούσε χρήματα τα οποία υπεξαιρέθηκαν .». Περί τον Φεβρουάριο 2012, κατόπιν απειλών, εξαναγκασμού και απάτης, ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση κατέληξε σε συμφωνία με το ιρανικό κράτος, τη Saffat Aviation Services Joint Stock Company και κάποιον Etemad Saied. Ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση αναγκάστηκε να υπογράψει το γραμμάτιο κατόπιν εξαναγκασμού και απειλών εναντίον της ζωής του και αποφάσισε να μην καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία επειδή έκρινε πως αυτό δεν θα είχε οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα, καθότι «. αν όντως ήταν το Κράτος του Ιράν που τον καταδίωκε, τότε εκείνη την περίοδο ολόκληρος ΟΗΕ καταδίωκε το Κράτος του Ιράν χωρίς οποιοδήποτε πραγματικό αποτέλεσμα και κανένας δεν θα έδινε σημασία στην καταγγελία του αλλά το Ιράν θα μπορούσε να υλοποιήσει τις απειλές του. Από την άλλη αν δεν ήταν το Κράτος του Ιράν που τον καταδίωκε και οι απειλές ήταν το έργο μιας μερίδας ανθρώπων από το Ιράν, τότε αυτοί σχετίζονταν με τους Ενάγοντες και προφανώς δεν ήταν αδύναμοι αφού τον είχαν ήδη απαγάγει μια φορά και ήταν σε θέση να συνεχίζουν να τον απειλούν και να του προκαλέσουν βλάβη .». Η μόνη υπόθεση που αποσύρθηκε στο πλαίσιο της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων ήταν η προειρημένη αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Αναφορικά με την παρουσιαζόμενη ως ένορκη δήλωση του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, εξηγείται από τον Ανδρέα Παναγίδη πως ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση αδυνατούσε να προσέλθει στην Κύπρο για να ορκιστεί, όχι μόνο λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του αλλά και ένεκα πληροφόρησης που είχε τύχει περί εκκρεμότητας εναντίον του διεθνούς εντάλματος σύλληψης «. από το Ιράν από το 2008 και ότι πολύ πιθανόν η όλη διαδικασία να έχει καταχωρηθεί με σκοπό να επιτευχθεί η σύλληψη του κατά την προσπάθεια του να εισέλθει στην Κυπριακή Δημοκρατία». Την ένορκη δήλωση (affidavit), ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση την υπέγραψε στην παρουσία του Ανδρέα Παναγίδη και του Λιβάνιου δικηγόρου Amen F Obeid, ως φαίνεται να αναγράφεται επί του σώματος του συγκεκριμένου εγγράφου. Στις αγορεύσεις οι ευπαίδευτοι δικηγόροι ανέπτυξαν εμπεριστατωμένα τους λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο θα πρέπει, κατά την άποψη τους, να αποδεχθεί τις θέσεις που ανέπτυξαν, με τους συνηγόρους των εναγόντων/αιτητών να υποβάλλουν ότι συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για έκδοση της συνοπτικής απόφασης και τους δικηγόρους του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση να υποβάλλουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν προσφέρθηκε προφορική μαρτυρία ή αντεξετάστηκε οιοσδήποτε των ομνυόντων. Το γεγονός πως δεν κατέστη δυνατό να ορκιστεί πρωτογενώς ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση στην Κύπρο, δεν αναιρεί ή αμβλύνει το δικαίωμα του να παραθέσει την εκδοχή που επιθυμεί μέσω τρίτου (ως έπραξε). Προσέτι, οφείλει κανείς να αξιολογήσει την περίσταση αυτή εντός των γενικότερων παραμέτρων της υπερασπιστικής εκδοχής που προτάσσει και της συνάρτησης της με τους φόβους του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση για τη ζωή του, ως έχουν ήδη εκτεθεί πιο πάνω, με δοσμένο πάντοτε πως η διαπίστωση αυτή ποσώς θα πρέπει να εκληφθεί ως διατύπωση ανάλογου δικαστικού ευρήματος. Κατ' ακολουθίαν, η εκδοχή του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση στο έγγραφο που τιτλοφορείται «Affidavit», θα αποτελέσει μέρος του προς αξιολόγηση μαρτυρικού υλικού ενώπιον του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Έλαβα υπόψη τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, στην πλήρη έκταση της, καθώς και την επιχειρηματολογία των δικηγόρων. Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα της έκδοσης συνοπτικής απόφασης είναι καλώς εμπεδωμένες στο δίκαιο μας και συνοψίζονται περιεκτικώς στη Νεάρχου και Άλλου ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ
(2005)1(Β) ΑΑΔ 818, 824-826, ως ακολούθως: «Ο σκοπός της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση είναι κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή να λαμβάνει ο ενάγων έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του είναι τόσο καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη, ενώ αντίθετα να δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή όμως η διαδικασία αυτή αποστερεί ουσιαστικά τον εναγόμενο από του να υπερασπίσει την υπόθεση σε κανονική δίκη, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης ασκείται πολύ προσεκτικά, σπάνια και με βάση ορισμένα κριτήρια τα οποία περιέχονται στη Δ.18 κκ.1-5, όπως αυτά εξηγήθηκαν τόσο σε αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία του δικού μας Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Robert v. Plant [1895] 1 Q.B.597, το Αγγλικό Σύγγραμμα The Annual Practice 1970 σελ. 126, Κυπριανίδης ν. Ιωάννου
(1966)1 Α.Α.Δ. 265, Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.
(1972)1 C.L.R. 130, Hermes Insurance Co Ltd v. Joulios Theodorides
(1983)1 C.L.R. 333, Trans Middle East Trading (T.M.E.T) Limited v. Abdul Aziz Tlais
(1991)1 A.A.Δ. 239, Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 782, Rck Sports v. Persona Advertising Ltd.
(1996)1 A.A.Δ. 1074, Subotic v. Στυλιανίδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 22, Ευάγγελος Λαζάρου και άλλος ν. Γιάννη Π. Μακεδόνα
(1999)1 Α.Α.Δ. 817 και πιο πρόσφατα Παναγιώτης Ζερβός ν. Euroinvestment & Finance Ltd.,
(2003)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1968 και Sigma Radio T.V. Ltd. ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2005)1 A.A.Δ. 408). Τα εν λόγω κριτήρια, όπως εξάγονται τόσο από το λεκτικό της Δ.18 όσο και από τις πιο πάνω αυθεντίες, περιληπτικά είναι τα εξής:- (α) Το κλητήριο πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο σε Δ.2, Κ.6. (β) Ο εναγόμενος να έχει καταχωρήσει εμφάνιση στην αγωγή. (γ) Η ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης για συνοπτική απόφαση πρέπει να συμμορφώνεται προς ορισμένα κριτήρια π.χ. να είναι από τον ίδιο τον ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης, και τη βάση της αγωγής και περαιτέρω να δηλώνει ρητά ότι απ' ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο Αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από την εταιρεία το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Banka S.A. πιο πάνω, σελ. 136-138) όπου γίνεται αναφορά και σε αγγλική νομολογία). Αυτές είναι βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να ικανοποιήσει ο ενάγων-αιτητής προτού το Δικαστήριο ασκήσει την εξουσία αν θα εκδώσει ή όχι συνοπτική απόφαση. Με το ίδιο θέμα δηλαδή το τι πρέπει να περιέχει μια ένορκη δήλωση για συνοπτική απόφαση, ιδιαίτερα εκεί που ο ενάγων είναι νομικό πρόσωπο, είναι και τα όσα αναφέρονται στη προαναφερθείσα υπόθεση Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ σελ. 790-794 (απόφαση πλειοψηφίας) όπου δίνονται και παραδείγματα (με αναφορά σε αγγλικές αποφάσεις) πότε μια ένορκη δήλωση κρίθηκε ικανοποιητική και πότε όχι. Από πλευράς Εναγομένου (εκτός από το θέμα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου που μπορεί να εγερθεί σε όλες τις περιπτώσεις), και νοουμένου ότι ο ενάγων ικανοποιεί τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις, θα πρέπει και αυτός να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με τα ακόλουθα: (α) ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή (β) ότι αποκαλύπτονται τέτοια γεγονότα που του δίνουν το δικαίωμα να υπερασπισθεί ή τουλάχιστον η υπεράσπιση να μπορεί να περιγραφεί ως κάτι περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή. (Λαζάρου ν. Μακεδόνας, πιο πάνω). Επίσης ο Εναγόμενος/καθού η αίτηση πρέπει να διευκρινίζει αν η υπεράσπιση του αφορά ολόκληρο ή μέρος της απαίτησης και αν αφορά μέρος, να καθορίζει ποιό μέρος από την απαίτηση του Ενάγοντα αμφισβητεί. (Βλ. γενικά τη Δ.18, Κ.3 και την υπόθεση Hermes Ins. Co Ltd v. Julios Theodorides πιο πάνω, σελ. 338-339 όπου φαίνονται με λεπτομέρεια τα κριτήρια τα οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να έχει υπόψη του). Από τη στιγμή που ο Ενάγων/Αιτητής ικανοποιεί τα κριτήρια για να ζητήσει συνοπτική απόφαση τότε (όπως ήδη αναφέραμε) το βάρος μετατοπίζεται στον Εναγόμενο/καθού η αίτηση να αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση και/ή ότι υπάρχουν τέτοια γεγονότα που να του δίνουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί. (Βλ. επίσης Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν. Ν. Χατζηνέστωρος,
(1989)1 A.A.Δ. 204, Καζαμίας ν. Ρωμαϊκά Κεραμουργεία
(1990)1 Α.Α.Δ., σελ. 752, Trans Middle East Trading (T.M.E.T.)) Limited v. Abdul Aziz Tlais
(1991)1 Α.Α.Δ., σελ. 239). Στην προαναφερθείσα υπόθεση Rck Sports v. Persona Advertising Ltd ο Δικαστής Καλλής με αναφορά στο Αγγλικό σύγγραμμα The Annual Practice 1967 διατύπωσε τις αρχές ως εξής: «Αρχές που διέπουν την έκδοση συνοπτικής απόφασης: Συνοψίζονται ως πιο κάτω στο Annual Practice, 1967, σελ. 121: «H εξουσία έκδοσης συνοπτικής απόφασης, δυνάμει της Δ.14, εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει εύλογη αμφιβολία ότι ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση και όπου είναι απρόσφορο να επιτραπεί στον εναγόμενο να υπερασπισθεί απλώς για λόγους καθυστέρησης (Jones v. Stones [1984] A.C. 122). Αποτελεί γενική αρχή ότι οσάκις ο εναγόμενος αποδεικνύει ότι έχει μια καλόπιστη υπεράσπιση πρέπει να του δοθεί άδεια να υπερασπισθεί (Saw v. Hakim, 5 T.L.R. 72, Ironclad, etc., Co. v. Gardner, 4 T.L.R. 18, Ward v. Plumbley, 6 T.L.R. 198, Yorkshire Banking Co. v. Beatson, 4 C,P.D. 213, Ray v. Banker, 4 Ex.D.279)». «Πρέπει να δίδεται άδεια για υπεράσπιση εκτός εάν είναι καθαρό ότι δεν υπάρχει ουσιώδες ζήτημα για εκδίκαση (Godd v. Delap [1905] 92 L.T. 510, H.L.), και ότι δεν υπάρχει αμφισβήτηση σε σχέση με πραγματικά ή νομικά ζητήματα τα οποία εγείρουν εύλογη αμφιβολία κατά πόσο ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση (Jones v. Stone [1894] A.C. 122, Thompson v. Marshall, 41 L.T. 720, C.A. Jacobs n. Booth' s Distillery Co. [1901] 85 L.T. 262 H.L., Lindsay v. Martin, 5 T.L.R. 322)»». Είχα κατά νουν την πιο πάνω καθοδήγηση κατά την πραγμάτευση των εδώ εγειρόμενων ζητημάτων. Ως παραδεκτώς προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης, το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρίσθηκε στις 10.8.15 και επιδόθηκε (διά υποκατάστατης επίδοσης) στον εναγόμενο/καθ' ου η αίτηση στις 28.10.15, με το σημείωμα εμφάνισης των δικηγόρων του τελευταίου να καταχωρίζεται στις 24.11.15. Οι ενάγοντες/αιτητές ικανοποίησαν επομένως τα τυπικά κριτήρια της Δ.18 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Με δοσμένο αυτό, το βάρος απόδειξης μετατοπίζεται πλέον στον εναγόμενο/καθ' ου η αίτηση να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν ως επαρκή ώστε να του δοθεί η δυνατότητα καταχώρισης υπεράσπισης (βλ. κατ' αναλογίαν, CΥEMS Co Limited v The Central Co-Operative Industries Co Ltd
(1982)1 CLR 897, 902-905). Ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση προτάσσει, ως ήδη αποτυπώθηκε ανωτέρω, διάφορους ισχυρισμούς οι οποίοι, στην ουσία τους, άπτονται του ζητήματος του εξαναγκασμού και της απάτης ή περιστάσεων που ανάγονται σε εξαναγκασμό ή απάτη, κατά τρόπο που να οδηγεί σε ένταξη των πραγμάτων εντός των υπερασπίσεων που προβλέπονται στο άρθρο 80 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, το οποίο προβλέπει περί του αμάχητου περιεχομένου γραμματίου συνήθους τύπου, ως παρουσιάζεται να είναι (ανάμεσα σε άλλα), το γραμμάτιο που εδώ απασχολεί. Η επισήμανση αυτή - στην απουσία κοινώς αποδεκτού πραγματικού υποβάθρου μεταξύ των διαδίκων - δεν υποδηλοί πως το Δικαστήριο σταχυολογεί, τωόντι, το γραμμάτιο, ως γραμμάτιο συνήθους τύπου βάσει του άρθρου 78 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.
- Απεναντίας. Είναι όμως σημαντικό (εξού και η αναφορά), για ό,τι αφορά στα ενεστώτα επίδικα ζητήματα, να αποτιμηθεί και η απώτερη (από απόψεως δυναμικής), εκδοχή των εναγόντων/αιτητών (η ταξινόμηση δηλαδή του γραμματίου, ως γραμματίου συνήθους τύπου), αλλά και οι αντίστοιχοι υπερασπιστικοί ισχυρισμοί του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση, μια και είναι δεδομένο πως ο εξαναγκασμός και η απάτη πίεση συνθέτουν υπεράσπιση στην κάθε περίπτωση προβαλλόμενης συμβατικής σχέσης (σχετιζόμενων των μεταβλητών αυτών με την ύπαρξη ελεύθερης συναίνεσης), συμφώνως των προνοούμενων στα άρθρα 14, 15 και 17 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.
- Στο διά ταύτα. Το σύνολο των συνθηκών που περιγράφηκαν από τον εναγόμενο/ καθ' ου η αίτηση - ιδωμένων τούτων στο πλαίσιο της ενδιάμεσης αυτής διαδικασίας πάντοτε - καταδεικνύουν στον απαιτούμενο βαθμό την ύπαρξη καλόπιστης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης από μέρους του, η βαρύτητα και εμβέλεια της οποίας θα αποφασιστεί στη δίκη και όχι τώρα και το ίδιο ισχύει για τις όποιες τυχόν παραφυάδες των προτασσόμενων τούτων υπερασπίσεων. Εγείρονται ζητήματα που καθάπτονται της ύπαρξης ελεύθερης συναίνεσης από μέρους του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση κατά τη συνομολόγηση του γραμματίου (Τεκμήριο Β). Στη βάση των ανωτέρω - και παρά τα ικανά επιχειρήματα των δικηγόρων τους - οι ενάγοντες/αιτητές δεν ικανοποίησαν σωρευτικώς όλες τις προϋποθέσεις της Δ.18 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, σε αντίθεση με τον εναγόμενο/καθ' ου η αίτηση που κατέδειξε τα όσα επιβάλλονταν με παραπομπή στις αρχές που περιστοιχίζουν αιτήματα αυτής της φύσης. Εμπεριέχονται με άλλα λόγια σε όσα υποστηρίχθηκαν διά μαρτυρίας από τον εναγόμενο/καθ' ου η αίτηση, επίδικα θέματα μεταξύ των διαδίκων που πρέπει να εκδικασθούν στο πλαίσιο της δίκης και για τα οποία χρειάζεται να του δοθεί η δυνατότητα να τα προβάλει ως υπεράσπιση. Ως εκ τούτου, δεν αναδύεται εν προκειμένω ως αναμφίβολο, πως ο εναγόμενος/καθ' ου η αίτηση στερείται υπεράσπισης στην αγωγή (βλ. κατ' αναλογίαν, New Orchidea Fashion Ltd v Eργοληπτικής Εταιρείας Βαρνάβας Χ¨ Κυπριανού Λτδ
(1998)1(Α) ΑΑΔ 202, 207). Κάθε άλλο. Εξήγησα γιατί, με κάθε σεβασμό. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση και εναντίον των εναγόντων/αιτητών, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. Η Υπεράσπιση του εναγόμενου/καθ' ου η αίτηση να καταχωρισθεί εντός 14 ημερών από σήμερα. Η αγωγή ορίζεται για οδηγίες στις 18.4.16 και ώρα 9.00 πμ. (Υπ.) ................................... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο