Αφοι ΜΠΙΤΣΑΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Α.Ε. κ.α. ν. Χριστόδουλου Έλληνα κ.α., Αίτηση αρ. 258/2015, 17/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A181 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Θεοκλήτου, Προσ. Ε. Δ. Αίτηση αρ. 258/2015
- Αφοι ΜΠΙΤΣΑΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Α.Ε.
- Αναστασίας Μπιτσάκη
- Νικολάου Μπιτσάκη
- Ευλαμπίας Μπιτσάκη
- Αργυρώς Μπιτσάκη
- Κωνσταντίνου Μπιτσάκη Αιτητών και
- Χριστόδουλου Έλληνα
- Φίλιππου Λάρκου
- Νεόφυτου Νεοφύτου
- Γιαννάκη Πίτσιλλου
- Κωνσταντίνας Σχίζα
- Αθανασίου Βετούλη
- Δημοσθένη Ιωάννη
- Σπυρίδωνος Μπισταράκη Καθ' ων η αίτηση ----------------------------------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 17 Μαρτίου, 2016 Για τους αιτητές: κα Στέλλα Λεμονάρη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Μονομερής αίτηση ημερ. 25.2.2016 για προσωρινά διατάγματα) Στις 20.9.2012 εξεδόθη απόφαση από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών με αριθμό 5307/2012 υπέρ των αιτητών, και εναντίον των καθ' ων η αίτηση αρ. 1, 2, 3, 4, 5, 7 και
- Στις 10.7.2015 οι αιτητές, όλοι κάτοικοι Ελλάδος, καταχώρησαν αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με την οποία ζητείτο η εγγραφή και/ή αναγνώριση της ως άνω απόφασης. Ως αναφέρετο στην παρ. 5 της ένορκης δήλωσης που συνόδευε την εν λόγω αίτηση, η εγγραφή και/ή αναγνώριση της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ζητείτο προκειμένου να γίνει προσφυγή στα ασφαλιστικά μέτρα που προβλέπονται στην κυπριακή νομοθεσία σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 47[1] του Κανονισμού (ΕΚ) αρίθ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.[2] Ως διευκρινίζετο στην ίδια παράγραφο της εν λόγω ενόρκου δηλώσεως, δεν ζητείτο η κήρυξη της εκτελεστότητας της εν λόγω απόφασης και/ή δεν σκοπείτο η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στις 26.10.2015 εκδόθηκε διάταγμα για την αναγνώριση της υπ' αρ. 5307/2012 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ημερομηνίας 20.9.
- Στις 25.2.2016 καταχωρήθηκε η υπό κρίση μονομερής αίτηση από τους αιτητές με την οποία ζητούνται οι κάτωθι θεραπείες: «(Α) Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εμποδίζεται ο εναγόμενος 1 να διαπραγματευτεί, πωλήσει, αποξενώσει, ανταλλάξει, μεταβιβάσει, υποθηκεύσει, δεσμεύσει ή επιβαρύνει το κτήμα με αριθμό εγγραφής 6/22, 1/Δ/3130/2010, Φύλλο/Σχέδιο 30/21W2, Τεμάχιο 25, στον Άγιο Νικόλαο, Πεύκος, Δήμος Λακατάμειας, Λευκωσία, που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα του, μέχρι την εκδίκαση και την πλήρη αποπεράτωση και/ή την έκδοση απόφασης στην Έφεση αρ. 4516/2015 από το Πολυμελές Εφετείο Αθηνών, και (Β) Προσωρινό διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εμποδίζεται ο εναγόμενος 4 να διαπραγματευτεί, πωλήσει, αποξενώσει, ανταλλάξει, μεταβιβάσει, υποθηκεύσει, δεσμεύσει ή επιβαρύνει τα κτήματα με αριθμούς εγγραφής 3/52, 4/Α/25/1999, Φύλλο/Σχέδιο 0/2-274-374, Τεμάχιο 54, στην Ορμίδεια, τοποθεσία Εφταπάλλουρα, Λάρνακα, 3/63, 4/Α/25/1999, Φύλλο/Σχέδιο 0/2-274-374, Τεμάχιο 65, στην Ορμίδεια, τοποθεσία Εφταπάλλουρα, Λάρνακα και 7/81, 4/Α/707/1999, Φύλλο/Σχέδιο 0/2-275-375, Τεμάχιο 81, στην Ξυλοφάγου, τοποθεσία Εφτά Παλλούρες, Λάρνακα, που είναι εγγεγραμμένα στο όνομα του, μέχρι την εκδίκαση και την πλήρη αποπεράτωση και/ή την έκδοση απόφασης στην Έφεση αρ. 4516/2015 από το Πολυμελές Εφετείο Αθηνών, και (Γ) Οποιανδήποτε άλλη συμπληρωματική και/ή παραπλήσια και/ή παρεμφερή θεραπεία την οποία το Δικαστήριο δυνατό να θεωρήσει εύλογη υπό τις περιστάσεις, και (Δ) Τα έξοδα της αίτησης.» Η αίτηση βασίζεται στο Άρθρο 1Α του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα άρθρα 32, 33, 34, 47, 53, 55, 56 και 58 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού αρ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, στο Νόμο περί Πολιτικής Δικονομίας, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5 και 9 στο Νόμο περί Δικαστηρίων αρ. 14/1960, άρθρο 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 κκ 1, 2, 3 και 8, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων η αίτηση βασίζεται, εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του κ. Αιμίλιου Λεμονάρη, συνταξιούχου δικηγόρου και νομικού σύμβουλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους αιτητές και δεόντως εξουσιοδοτημένου από αυτούς. Ο ομνύσας αναφέρεται στο διάταγμα της 26.10.2015 και στην απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ημερομηνίας 20.9.2012 σύμφωνα με την οποία οι καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3, 4, 5, 7 και 8 οφείλουν να καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος διάφορα ποσά που συμποσούμενα υπερβαίνουν τις €400.
- Αναφέρει επίσης ότι εναντίον της εν λόγω απόφασης ασκήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση η Έφεση με αρ. 4516/2015 στο Πολυμελές Εφετείο Αθηνών, η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί. Αναφέρεται στη συνέχεια σε έρευνα που έγινε στο κτηματολόγιο από την οποία διαφάνηκε ότι επ' ονόματι των καθ' ων η αίτηση 1 και 4 είναι εγγεγραμμένα τα κτήματα των οποίων ζητείται η μη αποξένωση. Πιστοποιητικά έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας επισυνάπτονται στην ένορκη του δήλωση ως Τεκμήρια Α και Β. Λέγει περαιτέρω ότι, εξ' όσων γνωρίζει και όπως τον πληροφορούν οι πελάτες του, τα εν λόγω ακίνητα είναι τα μόνα περιουσιακά στοιχεία που διαθέτουν οι καθ' ων η αίτηση και τα οποία μπορούν να διατεθούν προς εξόφληση του εξ' αποφάσεως χρέους τους. Περαιτέρω, εξ' όσων γνωρίζει, λέγει, και όπως τον πληροφορούν οι πελάτες του, οι καθ' ων η αίτηση 1 και 4 σκοπεύουν και/ή σχεδιάζουν να μεταβιβάσουν και/ή αποξενώσουν τα εν λόγω ακίνητα και/ή υπάρχει σοβαρός κίνδυνος και/ή ενδεχόμενο αποξένωσης και μεταβίβασης των ακινήτων για να καταστεί αδύνατη η είσπραξη των εξ' αποφάσεως οφειλομένων ποσών από τους αιτητές. Προσθέτει ότι, όπως τον πληροφορούν οι πελάτες του, οι πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης που άσκησαν οι καθ' ων η αίτηση, είναι ελάχιστες. Αναφέρει τέλος ότι αν οι καθ' ων η αίτηση αποξενώσουν τα πιο πάνω ακίνητα, θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στους αιτητές. Η αίτηση ορίστηκε στις 10.3.2016 οπότε και ζητήθηκε από τη συνήγορο των αιτητών να τοποθετηθεί ως προς το θέμα του κατεπείγοντος. Η συνήγορος των αιτητών ζήτησε λίγες μέρες να προετοιμαστεί για να αγορεύσει ως προς το θέμα αυτό. Λόγω της φύσης της, η αίτηση ορίστηκε στις 11.3.2016, οπότε και η συνήγορος των αιτητών ανέφερε ότι θεωρεί ότι το θέμα είναι κατεπείγον επειδή τα κτήματα είναι επ' ονόματι των καθ' ων η αίτηση 1 και 4 και μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποξενωθούν, κάτι που αν συμβεί, θα καταστήσει αδύνατη την ικανοποίηση της απόφασης που πέτυχαν υπέρ τους οι αιτητές. Παρέπεμψε προς υποστήριξη των θέσεων της στην απόφαση στην υπόθεση Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1(Β) ΑΑΔ 1121. Το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem» εκφράζει βασική αρχή της φυσικής δικαιοσύνης. Ουδείς δικάζεται χωρίς να ακουστεί. Κατά παρέκκλιση της αρχής αυτής, ο νομοθέτης, με το άρθρο 9
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, έδωσε την εξουσία στα Δικαστήρια να εκδίδουν διατάγματα κατόπιν αίτησης διαδίκου χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος, υπό ένα βασικό, όμως, όρο - ότι θα αποδειχθεί το καταπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Η πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ανέδειξε το θέμα του κατεπείγοντος, σε ζήτημα δικαιοδοτικό.[3] Η παροχή θεραπείας μονομερώς συνιστά εξαιρετικό μέτρο και η κατάδειξη ανάγκης για παροχή θεραπείας άνευ καθυστερήσεως, είναι απαραίτητη προκειμένου να δικαιολογηθεί η άσκηση εξουσίας στην απουσία της άλλης πλευράς, η δε συνδρομή του στοιχείου του κατεπείγοντος, ως θέμα λογικής προτεραιότητας, πρέπει να διερευνάται πριν τη διερεύνηση της συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και του άρθρου 5 του Κεφ. 6. Στην πρόσφατη απόφαση στην Πολ. Εφ. 52/2010, Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. Σιακατίδου, ημερ. 19.3.2014, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε σχετικά τα εξής: «Ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος απουσιάζει, εφόσον κατά πάγια νομολογία απουσιάζει κατ' αναλογίαν το δικαιοδοτικό βάθρο και η εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση του στην απουσία του αντιδίκου (Stavros Hotel Apartments Ltd (Νο. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841, Babel Boutique Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 947, 954, Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1377 και Έλενα Αμβροσιάδου ν. Martin Coward, Έφεση αρ. 3/2011, ημερομηνίας 15.1.2013). Είναι πλέον παγιωμένο ότι μόνο εκεί όπου συντρέχουν λόγοι που εξ αντικειμένου καθιστούν τη γνωστοποίηση του αιτήματος στον αντίδικο αδύνατη μπορεί να δικαιολογηθεί παρέκβαση ώστε να χορηγηθεί θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά (Χατζηβασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 203, σ. 207). Έχει επικριθεί επανειλημμένως από το Εφετείο το οποίο είχε κατακρίνει την ευκολία με την οποία εκδίδονται διατάγματα επί μονομερούς αίτησης ως θέμα συνήθους τακτικής, χωρίς εκείνο τον ιδιαίτερο προβληματισμό που η φύση του θέματος απαιτεί για να καταδειχθεί αν πράγματι το ζήτημα είναι επείγον έτσι «που να παραγνωρίζεται θεμελιακή σημασία του κατεπείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου, τακτική μάλιστα που απολήγει συχνά σε εξευτελισμό της διαδικασίας αφού με δεδομένη πλέον την έκδοση του διατάγματος ex parte η τελική κρίση παρατείνεται αδικαιολογήτως,» (Αμβροσιάδου (ανωτέρω)). Το κατεπείγον ως δικαιοδοτικός όρος μπορεί να κρίνεται και στα πλαίσια της έφεσης κατά της απόφασης οριστικοποίησης του, εφόσον μάλιστα είχε εγερθεί και πρωτοδίκως και εγείρεται κατ΄ έφεση (Vuitton ν. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, 1462).» Στην προκειμένη περίπτωση έχω την άποψη ότι δεν έχει καταδειχθεί η συνδρομή του στοιχείου του κατεπείγοντος. Στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την αίτηση προβάλλονται κάποιοι διαζευκτικοί ισχυρισμοί (κατόπιν πληροφόρησης του ομνύσαντος από τους πελάτες του) περί του ότι οι καθ' ων η αίτηση 1 και 4 «σκοπεύουν και/ή σχεδιάζουν να μεταβιβάσουν και/ή αποξενώσουν τα εν λόγω ακίνητα και/ή υπάρχει σοβαρός κίνδυνος και/ή ενδεχόμενο αποξένωσης και μεταβίβασης των πιο πάνω ακινήτων για να καταστεί αδύνατη η είσπραξη των εξ αποφάσεως οφειλομένων ποσών από τους ενάγοντες». Θεωρώ την προσκομισθείσα μαρτυρία γενική και εν γένει ανεπαρκή για να αποδείξει το ζητούμενο, ήτοι, το κατεπείγον του όλου θέματος. Κατά την αντίληψη μου, το να υπάρχει ενδεχόμενο αποξένωσης είναι ένα πράγμα, και το να υπάρχει άμεσος κίνδυνος αποξένωσης, τέτοιος, δηλαδή, που να καθιστά αδύνατη τη γνωστοποίηση του αιτήματος στην άλλη πλευρά χωρίς να διακυβεύεται η επιδιωκόμενη εξασφάλιση, είναι κάτι διαφορετικό. Σύμφωνα με τη νομολογία, κατεπείγον θεωρείται ζήτημα το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δεύτερου να ακουστεί.[4] Προκειμένου να δικαιολογηθεί η παροχή θεραπείας μονομερώς, η ανάγκη πρέπει είναι τόσο επείγουσα ώστε να μην παρέχεται χρόνος για ειδοποίηση της άλλης πλευράς χωρίς να διακινδυνεύεται η όλη εξασφάλιση η οποία επιδιώκεται.[5] Και το κατεπείγον δεν μπορεί παρά να συναρτάται προς την αμεσότητα του κινδύνου στην αποτροπή του οποίου η θεραπεία αποσκοπεί. Αγορεύοντας προς υποστήριξη της αίτησης της, η συνήγορος των αιτητών δεν αναφέρθηκε σε οποιοδήποτε άμεσο κίνδυνο αποξένωσης, αφού θέση της ήταν ότι αφ' ης στιγμής τα ακίνητα είναι επ' ονόματι των καθ' ων η αίτηση 1 και 4, αυτά μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποξενωθούν. Όμως αν αυτό ήταν από μόνο του αρκετό, τούτο θα σήμαινε ότι διατάγματα δέσμευσης ακινήτων θα έπρεπε να παραχωρούνται πάντοτε μονομερώς. Περαιτέρω, δεν μπορεί να είναι χωρίς σημασία, και πάντοτε με αναφορά στο εδώ εξεταζόμενο θέμα, δηλαδή, στην ύπαρξη του στοιχείου του κατεπείγοντος, το γεγονός ότι τα τέσσερα ακίνητα των οποίων ζητείται η δέσμευση, είναι, σύμφωνα με τα Πιστοποιητικά Έρευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας που εξασφαλίστηκαν από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (Τεκμήρια Α και Β), υποθηκευμένα. Το γεγονός αυτό, καίτοι δεν αποκλείει ή εξουδετερώνει, από μόνο του, τον κίνδυνο αποξένωσης, εντούτοις, καθιστά τον κίνδυνο άμεσης αποξένωσης, πιο απομακρυσμένο, λαμβάνοντας υπόψη ότι, στην παρούσα περίπτωση δεν αποκαλύπτονται, από την προσκομισθείσα μαρτυρία, οποιαδήποτε άλλα στοιχεία που να δεικνύουν προς την κατεύθυνση εκείνη. Πέραν, όμως, των ανωτέρω, σημαντικό είναι και το εξής. Η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών της οποίας ζητήθηκε η αναγνώριση εκδόθηκε στις 20.9.2012. Η αίτηση για την αναγνώριση της υποβλήθηκε τρία σχεδόν χρόνια μετά την έκδοση της, και συγκεκριμένα στις 10.7.2015, με σκοπό, όπως αναφερόταν στην ένορκη δήλωση που υποβλήθηκε προς υποστήριξη της αίτησης, να υπάρξει προσφυγή στα ασφαλιστικά μέτρα που προβλέπονται στην κυπριακή νομοθεσία. Και ενώ το διάταγμα αναγνώρισης εκδόθηκε στις 26.10.2015, παρήλθαν τέσσερις ολόκληροι μήνες πριν οι αιτητές καταχωρήσουν την παρούσα αίτηση, επιδιώκοντας την εξασφάλιση των αιτουμένων προσωρινών διαταγμάτων μονομερώς. Δεδομένου ότι στην ένορκη δήλωση δεν γίνεται αναφορά σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο γεγονός που να κατέστησε κατεπείγον το ζήτημα στο μεταξύ, παρατηρείται καθυστέρηση στην προώθηση του αιτήματος, καθυστέρηση η οποία, ελλείψει οποιασδήποτε εξήγησης και δικαιολόγησης γι' αυτή στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση αναιρεί, κατά την κρίση μου, το κατεπείγον.[6] H συνήγορος των αιτητών, αγορεύοντας προς υποστήριξη της αίτησης της παρέπεμψε στην υπόθεση Larticon Co, ανωτέρω, και επισήμανε ότι σύμφωνα με αυτή δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για απόδειξη πραγματικής πρόθεσης ενός εναγόμενου για αποξένωση του ακινήτου του, αφού αυτό που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Έχω την άποψη ότι ό,τι ανέφερε η συνήγορος των αιτητών έχει να κάνει με τη θεμελίωση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και της συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 5 του Κεφ. 6. Σε αυτές, είναι, άλλωστε, που αναφέρεται τόσο η απόφαση Larticon Co (σελ. 1128) στην οποία η κα Λεμονάρη παρέπεμψε, αλλά και η υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 ΑΑΔ 785, σελ. 789-790 που αναφέρεται σ' αυτήν. Στην προκειμένη περίπτωση, οι αιτητές επέλεξαν να προωθήσουν την αίτηση τους μονομερώς, και το Δικαστήριο οφείλει, πριν προβεί σε εξέταση των ουσιαστικών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και του άρθρου 5 του Κεφ. 6, να εξετάσει κατά πόσο συντρέχει η δικαιοδοτική προϋπόθεση για παροχή της αιτούμενης θεραπείας στην απουσία της άλλης πλευράς. Και απαιτείτο, κατά την κρίση μου, μαρτυρία που να δικαιολογεί την παροχή της αιτούμενης θεραπείας μονομερώς (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, 605). Υπό το φως όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι οι αιτητές έχουν αποτύχει να καταδείξουν το στοιχείο του κατεπείγοντος που συνιστά όρο δικαιοδοτικό για την παροχή θεραπείας στην απουσία της άλλης πλευράς. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται. Ουδεμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) .............. Μ. Θεοκλήτου, Προσ. Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 47 του Κανονισμού (ΕΚ) αρίθ. 44/2001, «όταν μια απόφαση πρέπει να αναγνωρισθεί σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό ο αιτών δύναται να προσφύγει σε ασφαλιστικά μέτρα σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους εκτελέσεως χωρίς να απαιτείται η κήρυξη εκτελεστότητας δυνάμει του άρθρου 41». [2] Του εν λόγω Κανονισμού εφαρμοζόμενου δυνάμει του άρθρου 66 του Κανονισμού (ΕΕ) αρίθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 12ης Δεκεμβρίου 2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (αναδιατύπωση), σύμφωνα με το οποίο ο Κανονισμός (ΕΚ) αρίθ. 44/2001 συνεχίζει να διέπει αποφάσεις που εκδίδονται σε αγωγές που ασκήθηκαν πριν την 10.1.2015. [3] Συνεκδ. Πολ. Εφ. 3/2011 και 4/2011, Αμβροσιάδου ν. Coward ημερ. 15.1.2013, Zein κ.α. ν. Παράσχου Κ. Καμπανέλλα Λτδ
(2000)1(Α) ΑΑΔ 606, 613, Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 ΑΑΔ 1475, Louis Vuitton v. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) ΑΑΔ 1453, 1462 Resola v. Χρίστου
(1998)1 ΑΑΔ 598, In Re Stavros Hotel Apartments Ltd
(1994)1 ΑΑΔ 836, 841, In Re B.P. Cyprus Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 861, 864, Χατζηβασιλείου ν. White Knight Holdings
(2004)1(Α) ΑΑΔ 203, 207. [4] Χατζηβασιλείου ν. White Knight Holdings
(2004)1(Α) ΑΑΔ 203,
- [5] Συνεκδ. Πολ. Εφ. 3/2011 και 4/2011, Αμβροσιάδου ν. Coward, ημερ. 15.1.
- [6] Χατζηβασιλείου ν. White Knight Holdings
(2004)1(Α) ΑΑΔ 203, 207. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο