Χριστόδουλος Ιορδάνους ν. Αθλητικός Σύλλογος Ομόνοιας Λευκωσίας, Αρ. Αγωγής: 1411/16, 21/3/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A188 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ρασπόπουλου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 1411/16 Μεταξύ: Χριστόδουλος Ιορδάνους Ενάγοντος - Αιτητή και Αθλητικός Σύλλογος Ομόνοιας Λευκωσίας Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 21 Μαρτίου 2016 Για Ενάγοντα- Αιτητή: κ. Λ. Πιερή για Αρτεμίου, Πιερή & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 17.3.2016 ο Ενάγοντας καταχώρησε την υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή με την οποία ζητά δήλωση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου ότι η απόφαση του Εναγομένου Σωματείου να εκδώσει διάταγμα εναντίον του που φέρει ημερομηνία 22.2.2016 και επιδόθηκε σε αυτόν στις 7.3.2016 για απαγόρευση εισόδου σε όλους τους αθλητικούς χώρους όπου αγωνίζεται το εν λόγω σωματείο καθώς και η απόφαση για απόρριψη της ένστασης που υπέβαλε εναντίον του διατάγματος, είναι άκυρη και/ή μη παράγουσα οποιοδήποτε νομικό αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα με την αγωγή καταχωρήθηκε μονομερής Αίτηση με την οποία ο Ενάγοντας - Αιτητής ζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται και/ή αναστέλλεται η απόφαση του Εναγομένου Σωματείου ημερομηνίας 22.2.2016 που του επιδόθηκε στις 7.3.2016 για απαγόρευση εισόδου σε όλους τους Αθλητικούς Χώρους όπου αγωνίζεται το εναγόμενο Σωματείο. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4,5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στον Περί Δικαστηρίων άρθρα 31 και 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.32 Θ.Θ. 1-5, Δ.48, Θ.Θ. 1,2,3,5,8,9 και 12, στο Σύνταγμα, στον περί της Πρόληψης και της Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμο ν.48(I)/2008, στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς και γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Η μαρτυρία που υποστηρίζει την Αίτηση είναι καταγεγραμμένη στην Ένορκη δήλωση του ίδιου του Ενάγοντα - Αιτητή την οποία δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω με λεπτομέρεια. Την έχω υπόψη μου στο σύνολό της. Συνοπτικά αναφέρω ότι ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι στις 24.2.2016 κλήθηκε από την Αστυνομία σε σχέση με περιστατικό που έγινε στο Σωματείο Ομόνοια Λευκωσίας την 17.2.2016. Αρνήθηκε ότι είχε οποιαδήποτε ανάμιξη και οι αστυνομικές αρχές δεν ζήτησαν οποιοδήποτε διάταγμα απαγόρευσης εισόδου του στους αθλητικούς χώρους ούτε έχει κατηγορηθεί σχετικά με το συμβάν ημερομηνίας 17.2.2016. Στις 7.3.2016 όμως του επιδόθηκε επιστολή με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση εξέδωσε εναντίον του διάταγμα που φέρει ημερομηνία 22.2.2016 για απαγόρευση εισόδου σε όλους τους αθλητικούς χώρους όπου αγωνίζεται το Σωματείο Ομόνοιας Λευκωσίας στα αθλήματα ποδόσφαιρο, καλαθόσφαιρα, πετόσφαιρα και φουτσαλ. Είναι η θέση του ότι το εν λόγω διάταγμα είναι άκυρο διότι δεν αναφέρει κατά πόσον εκδόθηκε από την ολομέλεια του Διοικητικού Συμβουλίου των καθ' ων η Αίτηση αλλά το υπογράφει μόνο ο Πρόεδρος του Σωματείου. Παραπέμπει στο καταστατικό του Καθ' ου η Αίτηση Σωματείου (άρθρο 30) το οποίο επισυνάπτει στην Ένορκη του Δήλωση, όπου αναφέρεται ότι όλες οι επιστολές υπογράφονται τόσο από τον Πρόεδρο όσο και τον Γενικό Γραμματέα του Σωματείου. Περαιτέρω αναφέρει ότι δεν ενημερώθηκε για την απαγόρευση εντός 2 ημερών από την έκδοση του διατάγματος, ούτε αναγράφονται στην επιστολή οι λόγοι της απαγόρευσης όπως προνοεί το εδάφιο
(3)του 73Γ του ν.48(I)/2008. Εν πάση περιπτώσει ο Ενάγοντας υπέβαλε μέσω των δικηγόρων του την προνοούμενη στο εδάφιο
(3)του 73Γ του ν.48(I)/2008 ένσταση προβάλλοντας σωρεία λόγων ένστασης. Η ένσταση του Ενάγοντος - Αιτητή απορρίφθηκε με επιστολή των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 11.3.2016 χωρίς να αναγράφεται σε αυτή οποιαδήποτε αιτιολογία ή να απαντώνται οι λόγοι Ένστασης. Αναφέρεται απλώς ότι η ένσταση έχει ακουστεί ενώπιον της ολομέλειας του Διοικητικού Συμβουλίου και έχει απορριφθεί ομόφωνα. Θέλοντας να καταδείξει το κατεπείγον της Αίτησης, ο Ενάγοντας αναφέρει ότι στις προσεχείς ημέρες θα λάβουν χώρα διάφοροι αγώνες της ομάδας του ενώ μέχρι τις 31.5.2016 ημερομηνία μέχρι την οποία ισχύει η απαγόρευση, θα έχουν λήξει όλα τα πρωταθλήματα. Θα αποστερηθεί έτσι το δικαίωμα του να μετακινείται και να μεταβαίνει σε αθλητικούς χώρους της ομάδας του. Περαιτέρω για να καταδείξει την αδυναμία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο αναφέρει ότι εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα χαθεί σημαντικός χρόνος ο οποίος δεν μπορεί να απονεμηθεί σε χρήμα. Δεν εξειδικεύεται οτιδήποτε πέραν τούτης της γενικής αναφοράς. Σύμφωνα με το άρθρο 73Γ του περί της Πρόληψης και της Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Νόμου ν.48(I)/2008: «Απαγορεύεται η είσοδος σε αθλητικό χώρο σε οποιοδήποτε πρόσωπο- (α) από την οικεία ομοσπονδία, (β) από σωματείο, αθλητική εταιρεία ή σύλλογο πρώτης κατηγορίας, αναφορικά με αθλητικό χώρο που διεξάγεται αγώνας στον οποίο λαμβάνει μέρος ως διαγωνιζόμενη ομάδα, και (γ) από τον υπεύθυνο ασφάλειας αθλητικού χώρου, αναφορικά με αθλητικό χώρο για τον οποίο έχει την ευθύνη ασφάλειας, όταν υπάρχουν υποψίες ή εύλογη απορία ότι, μετείχε σε πράξεις ή ενέργειες που συνιστούν αδίκημα σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου ή επιδεικνύει συμπεριφορά που προκαλεί ή ενδέχεται ή δυνατόν να προκαλέσει επεισόδια βίας εντός και ή εκτός του αθλητικού χώρου ή να διασαλεύσει τη δημόσια τάξη ή την ασφάλεια διεξαγωγής αγώνα: Νοείται ότι η πιο πάνω απαγόρευση εισόδου σε αθλητικό χώρο δύναται να επιβληθεί οποτεδήποτε και για όση χρονική περίοδο κρίνεται αναγκαίο.» Ενώ σύμφωνα με τα εδάφιο
(3)και
(4)του ιδίου άρθρου: «
(3)Κάθε πρόσωπο στο οποίο επιβάλλεται απαγόρευση εισόδου σε αθλητικό χώρο, δυνάμει των εδαφίων
(1)ή
(2), ενημερώνεται από το πρόσωπο το οποίο του επιβάλλει την απαγόρευση, εντός δύο
(2)εργάσιμων ημερών, με επιστολή που αποστέλλεται στην τελευταία γνωστή του διεύθυνση, για τους λόγους επιβολής της απαγόρευσης και για τη χρονική περίοδο ισχύος της και, εντός δύο
(2)ημερών από τη λήψη της εν λόγω επιστολής, δύναται να υποβάλει ένσταση αναφορικά με τους λόγους επιβολής της απαγόρευσης.»
(4)Ένσταση η οποία επιβάλλεται δυνάμει του εδαφίου
(3)εξετάζεται χωρίς καθυστέρηση και εντός τριών
(3)ημερών από τη υποβολή της, το πρόσωπο το οποίο υπέβαλε την απαγόρευση, αποφασίζει κατά πόσο θα αποδεχθεί ή θα απορρίψει έκαστο λόγο ένστασης και ενημερώνει γραπτώς το επηρεαζόμενο πρόσωπο για την απόφασή του.» Το Κατεπείγον της Αίτησης Στην παρούσα περίπτωση η Αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς. Επομένως το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσοn καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση. (Resola (Cyprus) Ltd ν. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598, 604) Στην παρούσα περίπτωση έκρινα ότι η ανάγκη είναι τόσο επείγουσα ώστε να μην παρέχεται χρόνος για ειδοποίηση της άλλης πλευράς χωρίς να διακινδυνεύεται η αποτελεσματικότητα της θεραπείας η οποία επιδιώκεται εάν βεβαίως πληρούνται οι λοιπές προϋποθέσεις ώστε να αποδοθεί, κάτι το οποίο θα εξεταστεί σε κατοπινό στάδιο. Όπως αναφέρεται στην Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση τα διάφορα πρωταθλήματα βρίσκονται σε εξέλιξη με επικείμενους αγώνες ενώ αυτά λήγουν μέχρι την 31.5.2016 που ισχύει η απαγόρευση. Η ύπαρξη της απαγόρευσης είναι άμεση κάτι που σημαίνει ότι η επίδοση της Αίτησης και ο χρόνος που θα χρειαζόταν για την εκδίκαση αυτής ουσιαστικά θα καθιστούσε την επιδιωκόμενη θεραπεία μερικώς ή και εξ ολοκλήρου άνευ αντικειμένου. Συνεπώς εφ όσον πληρείται ο δικαιοδοτικός όρος του κατεπείγοντος το Δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/1960. ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ Ν.14/64 Η δικαιοδοσία που πηγάζει από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/1960ασκείται όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Αυτές έχουν κατ' επανάληψη διατυπωθεί και αναλυθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο. Είναι οι ακόλουθες: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Το μόνο που απαιτείται σε σχέση με αυτή την προϋπόθεση είναι η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (βλ. Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C. L. R. 557 σελ.569) (β) Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, Βάσει αυτής της προϋπόθεσης ο εκάστοτε αιτητής δεν υπέχει υποχρέωση, να αποδείξει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Το βάρος που έχει είναι πολύ λιγότερο και ικανοποιείται με την απλή κατάδειξη προοπτικής επιτυχίας, η οποία να υφίσταται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Σ' αυτό το πλαίσιο το Δικαστήριο εξετάζει, χωρίς βεβαία να αποφασίζει, την αποδεικτική δύναμη (evidential strength) της υπόθεσης τoυ Ενάγοντος. Στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others (ανωτέρω) λέχθηκε ότι, το αποδεικτικό εμπόδιο το οποίο απαιτείται από τον Ενάγοντα να υπερβεί δεν είναι πολύ υψηλό. Απαιτείται μόνο να καταδείξει πιθανότητα επιτυχίας που ερμηνεύεται ως κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που αποτελεί το αποδεικτικό επίπεδο στις πολιτικές υποθέσεις. Με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχω την γνώμη ότι οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται. Προς τούτο είναι αρκετό να επισημάνω ότι προβάλλεται ισχυρισμός από τον Ενάγοντα ότι οι καθ' ων η αίτηση προέβηκαν σε παράνομες και αντικαταστατικές ενέργειες, τις οποίες εξειδίκευσαν, στο δικόγραφο τους και στην Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Εγείρονται επίσης θέματα αντισυνταγματικότητας του ν.48(Ι)/2008 καθώς και θέματα παραβίασης των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης. Το κατά πόσο ευσταθούν ή όχι οι θέσεις αυτές δεν θα εξεταστεί εις βάθος σε αυτό το στάδιο. Είναι αρκετό να λεχθεί ότι, στη βάση των όσων ο Αιτητής αποδίδει στους καθ' ων η αίτηση, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η προοπτική ότι δικαιούται εναντίον τους την θεραπεία που ζητά με την αγωγή του, δεν είναι δυσδιάκριτη. Υπενθυμίζω ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν εξετάζει την ουσία της αγωγής ούτε και αποφασίζει τα διαφιλονικούμενα θέματα, πάνω στα οποία τελικά θα κριθεί η όλη απαίτηση του Ενάγοντος. (γ) Αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Σχετικά με την Τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, κατά πόσο δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, λέχθηκε στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) ότι το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων λαμβάνεται υπόψη. Φυσικά η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. (βλ.M & CH MitsingasTrading Ltd v The Timberland Co,
(1997)1 Α. Α. Δ. 1791 με αναφορά στην υπόθεση Papastratis v Pierides
(1979)1 C. L. R. 231 όπου λέχθηκε ότι, η εν λόγω προϋπόθεση, συμπεριλαμβάνει και άλλους παράγοντες, επιπρόσθετα με την ανεπανόρθωτη ζημιά. (βλ. επίσης Κώστας Κυρίσαββας κ.α. ν Χάρη Κύζη
(2001)1Β Α. Α. Δ. 1245 και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd, Πολίτική Έφεση Αρ.304/2008, ημερομηνίας 21.10.2011) Στην προκειμένη περίπτωση το μόνο στοιχείο που ο Αιτητής έχει θέσει ενώπιον μου σε σχέση με την ανεπανόρθωτη ζημία η οποία θα προκληθεί σε αυτόν είναι ότι θα αποστερηθεί του δικαιώματος να παρακολουθήσει τους αγώνες της ομάδας του. Ήταν η θέση του ότι η μη έκδοση του διατάγματος θα σήμαινε ότι θα χαθεί σημαντικός και αναντικατάστατος χρόνος που δεν μπορεί να απονεμηθεί σε χρήμα καθότι θα τελειώσουν τα φετινά πρωταθλήματα. Με όλον τον σεβασμό προς τον Ενάγοντα και τα αισθήματα φιλαθλητισμού και ενδεχομένως οπαδισμού που τον διακατέχουν δεν θεωρώ ότι η ζημιά την οποία υποστηρίζει ότι υπόκειται είναι τέτοια που να μην μπορεί να απονεμηθεί σε χρήμα εάν και εφόσον η αγωγή του επιτύχει. Κατ' αρχήν, εκτός από το ότι δεν θα μπορέσει να παρακολουθεί τα παιχνίδια της ομάδας του, δεν έχω ενώπιον μου οτιδήποτε σε σχέση με τις συνέπειες που ενδεχομένως θα προκύψουν στον Ενάγοντα - Αιτητή εάν το διάταγμα παραμείνει σε ισχύ. Έχω την άποψη ότι ελλείψει αυτών το στοιχείων το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει μόνο στη βάση μιας εύλογης αντίληψης των δεδομένων. Με τα δεδομένα που ο Αιτητής έχει θέσει ενώπιον μου έχει αποτύχει να καταδείξει ανεπανόρθωτη ζημιά. Έλαβα υπόψη μου προς τούτο ότι η απαγόρευση που επεβλήθη στον Ενάγοντα - Αιτητή δεν ισχύει επ' αόριστον αλλά για συγκεκριμένη χρονική περίοδο, περίπου 3 μηνών. Η ισχυριζόμενη παραβίαση δικαιωμάτων του Αιτητή δεν μπορεί από μόνη της να θεωρηθεί ότι συνιστά ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία να μην μπορεί να αποζημιωθεί με χρήματα. Τέτοια θεώρηση θα υπεραπλούστευε τα πράγματα. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας, μάλιστα δε μονομερώς, παρέχεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις οι οποίες πρέπει να εξειδικεύονται. Το βάρος απόδειξης το έχει ο εκάστοτε Αιτητής. Στην παρούσα περίπτωση δεν το έχει αποσείσει. Πέραν των πιο πάνω, η παραβίαση των δικαιωμάτων του Ενάγοντα - Αιτητή είναι ακριβώς το επίδικο θέμα της αγωγής. Το Δικαστήριο ανέμενε ότι για τεκμηρίωση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 θα είχε παρουσιαστεί κάτι πιο χειροπιαστό πέρα από την απλουστευμένη αναφορά περί παραβίασης των δικαιωμάτων του Ενάγοντος - Αιτητή. Η τρίτη λοιπόν προϋπόθεση δεν έχει ικανοποιηθεί. Ακόμα και αν το Δικαστήριο έκρινε ότι ικανοποιούνταν τα κριτήρια του άρθρου 32, στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Δηλαδή έστω και αν διαπιστωνόταν ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του ν. 14/1960 το Δικαστήριο θα έπρεπε να ακολουθήσει εκείνη την πορεία που κατά την κρίση του θα προκαλέσει λιγότερη αδικία αν φανεί ότι η απόφαση που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο είναι λανθασμένη. (βλ. Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή
(1989)1 Α. Α. Δ. 255 και Χρίστου Ευστρατίου ν. Dicran Ouzounian and Company Limited, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση Αρ. 292/2010, 20/1/2014) Σε σχέση με το ισοζύγιο της ευχέρειας σημασία έχει, μεταξύ άλλων, το ότι ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής κάτι που, όπως έχει νομολογηθεί, είναι γενικά ανεπιθύμητο. (βλ. Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 21, παραγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 CLR 14, Re Χ΄Κωνσταντή, [1998] 1 A.A.Δ. 2187). Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα του Δικαστηρίου να παραχωρήσει προσωρινά διατάγματα ταυτόσημα με της αγωγής σε κατάλληλη περίπτωση. Εξουσία, που σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και εκεί όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης επιβάλλει. (Χάρης Σταυράκης κ.α. ν.Δήμος Λευκωσίας, Πολιτική Έφεση Αρ. 68/2013, ημερομηνίας 24/3/2015) Σε σχέση με αυτό το σημείο λέχθηκε στην Zena Company Ltd ν. Demenian Catering Ltd ,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848 ότι: «Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή, ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (δέστε Κυρίσαββα ν. Κύζη - ανωτέρω - σελ. 1256-1257).» Στην παρούσα περίπτωση τα πράγματα διαφοροποιούνται. Και τούτο διότι τυχόν απόδοση της θεραπείας που επιζητείται ουσιαστικά δίνει τέρμα στην αγωγή. Κατ' ουσία πρόκειται για ενδιάμεσο διάταγμα που όμως θα ισχύει στο διηνεκές καθότι θα ικανοποιηθεί τελειωτικά η βασικότερη εκ των απαιτήσεων του Ενάγοντος - Αιτητή. Από μόνο του το γεγονός αυτό θα με οδηγούσε στο να ασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια ενάντια στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εν όψει όλων των πιο πάνω και γενικά συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης όπως τέθηκαν ενώπιον μου κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η έκδοση της ενδιάμεσης θεραπείας που επιζητείται. Συνεπώς η Αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.) .................................... Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο