← Κύπρος

Κωνσταντίνου Σταύρου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αγωγή αρ. 5883/2013, 13/4/2016

Κωνσταντίνου Σταύρου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αγωγή αρ. 5883/2013, 13/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A239 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΠΑΝΤΑΖΗ - ΛΑΜΠΡΟΥ, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 5883/2013 Μεταξύ: Κωνσταντίνου Σταύρου Ενάγοντα και Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας Εναγόμενης Ημερομηνία: 13.4.2016 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Μιχάλης Βορκάς, για Μιχάλης Βορκάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για την Εναγόμενη: κα Μαρία Στυλιανού, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, η οποία καταχωρήθηκε στις 17.9.2013 με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, ο Ενάγων αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες꞉ «Α) Απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται ότι ο Εναγόμενος υπήρξε αμελής έναντι του Ενάγοντα και/ή δεν επέδειξε την δέουσα επιμέλεια για την ασφάλειά του πριν και κατά τη διενέργεια της πτώσης με αλεξίπτωτο που διενεργήθηκε στις 6/4/

  1. Β) Διαζευκτικά της θεραπείας Α, απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με την οποία να αποδίδεται ευθύνη στην Κυπριακή Δημοκρατία, ως εργοδότρια του Εναγομένου, για τον τραυματισμό του Ενάγοντα κατά τη διενέργεια της πτώσης με αλεξίπτωτο στις 6/4/
  2. Γ) Απόφαση για ειδικές αποζημιώσεις ως εξής꞉ Ι. Έξοδα χειρουργικής επέμβασης και νοσηλείας κατά τις 8 και 9/4/2011 ευρώ 2.411,
  3. ΙΙ. Έξοδα για αξονικές και συναφείς τομογραφίες στο διαγνωστικό κέντρο «ΠΡΟΓΝΩΣΙΣ» ευρώ
  4. ΙΙΙ. Έξοδα για φυσιοθεραπείες που έγιναν στο φυσιοθεραπευτικό κέντρο «Χριστόφορος Ζένιος» ύψους ευρώ
  5. ΙV. Έξοδα για αγορά φαρμάκων ευρώ 245,
  6. V. Έξοδα για χρήση πισίνας και γυμναστηρίου ευρώ
  7. VΙ. Έξοδα ευρώ 250 για εξετάσεις από Δρ. Ιωάννη Καλούδη. VΙΙ. Έξοδα για εξασφάλιση ιατρικού πιστοποιητικού από το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας ευρώ 47,
  8. Δ) Γενικές αποζημιώσεις πλέον τόκους. Ε) Έξοδα, πλέον τόκους και ΦΠΑ.». Ο Εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στην αγωγή στις 4.10.2013 και ακολούθως στις 28.4.2014 καταχωρήθηκε η Έκθεση Υπεράσπισής του. Κατ' ουσίαν, ο Εναγόμενος αρνήτο ευθύνη για το επίδικο ατύχημα και καλούσε τον Ενάγοντα να αποδείξει τους ισχυρισμούς του περί αμελών πράξεων ή παραλείψεων, ως επίσης το ύψος των αποζημιώσεων που αξιώνει. Συμπληρώθηκαν τα δικόγραφα χωρίς να καταχωρηθεί οποιαδήποτε Απάντηση από μέρους του Ενάγοντος. Έτσι οι εκδοχές γεγονότων επί των οποίων οδηγήθηκε η αγωγή σε ακρόαση είναι ως εκτίθενται, αφενός, στην Έκθεση Απαίτησης επί του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου, και, αφετέρου, στην Έκθεση Υπεράσπισης. Εν τέλει, κατά την ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ορισμένη για έναρξη της ακρόασης (ήτοι στις 28.1.2016), η συνήγορος του Εναγομένου προέβη σε δήλωση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποδέχεται πλήρη ευθύνη έναντι του Εναγομένου για το ατύχημα που υπέστη. Τούτο, κατ' ακολουθία της εκ συμφώνου κατάθεσης κατάλογου παραδεκτών γεγονότων από αμφότερους τους διαδίκους για τις συνθήκες υπό τις οποίες επήλθε το ατύχημα, ως επίσης για τις σωματικές βλάβες που υπέστη ο Ενάγων εξαιτίας του εν λόγω ατυχήματος. Παραδεκτές έγιναν επίσης από τον Εναγόμενο, μέσω του εν λόγω καταλόγου παραδεκτών γεγονότων, οι ειδικές ζημιές που υπέστη ο Ενάγων και κατ' επέκταση δεν αμφισβητούνται πλέον τα ποσά των ειδικών ζημιών που αυτός αξιώνει. Παρέμεινε προς επίλυση από το Δικαστήριο μόνο το ζήτημα των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται να λάβει ο Ενάγων. Το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει επί του ζητήματος αυτού στη βάση των παραδεχτών γεγονότων και εγγράφων, αφού καμία περαιτέρω προφορική μαρτυρία προσκομίστηκε. Ο κατάλογος παραδεκτών γεγονότων και εγγράφων βρίσκεται κατατεθειμένος στο φάκελο του Δικαστηρίου ως Έγγραφο Α και συνοδεύεται από δεκατρία τεκμήρια ως εξής꞉ Τεκμήριο 1꞉ Ιατρικό Πιστοποιητικό, ημερ. 4.4.2012, από Δρ. Χρ. Ηρακλέους, Β.Δ/ντης Ορθοπαιδικής Κλινικής, Γ. Ν. Λ/κας. Τεκμήριο 2꞉ Γνωμάτευση, ημερ. 7.2.2012, από Δρ. Ιωάννη Καλούδη, Ορθοπαιδικού Χειρουργού Μικροχειρουργού. Τεκμήριο 3꞉ Φύλλα Άδειας Μόνιμου Αξιωματικού - Υπαξιωματικού από 7.4.2011 μέχρι 14.8.
  9. Τεκμήριο 4꞉ Απόδειξη, ημερ. 14.4.2011, για πληρωμή ποσού €2400 από τον Ενάγοντα προς το Ιδιωτικό Νοσοκομείο Άγιος Ραφαήλ. Τεκμήριο 5꞉ Απόδειξη, ημερ. 6.4.2011, για πληρωμή ποσού €290 από τον Ενάγοντα προς το Πρότυπο Διαγνωστικό Κέντρο ΠΡΟΓΝΩΣΙΣ. Τεκμήριο 6꞉ Απόδειξη, ημερ. 18.11.2011, για πληρωμή ποσού €250 από τον Ενάγοντα προς το Φυσιοθεραπευτικό Κέντρο Χριστόφορου Ζένιου. Τεκμήριο 7꞉ Απόδειξη, ημερ. 19.12.2011, για πληρωμή ποσού €250 από τον Ενάγοντα προς το Φυσιοθεραπευτικό Κέντρο Χριστόφορου Ζένιου. Τεκμήριο 8꞉ Απόδειξη, ημερ. 9.4.2011, για πληρωμή ποσού €104,97 από τον Ενάγοντα προς το Φαρμακείο Ανδρέα Σεργίου. Τεκμήριο 9꞉ Απόδειξη, ημερ. 2.5.2011, για πληρωμή ποσού €140,94 προς Φαρμακείο Γιώργος Παπαϊωάννου. Τεκμήριο 10꞉ Απόδειξη, ημερ. 9.1.2012, για πληρωμή ποσού €280 από τον Ενάγοντα προς το Ξενοδοχείο Palm Beach για τη χρήση πισίνας και γυμναστηρίου από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο
  10. Τεκμήριο 11꞉ Απόδειξη, ημερ. 9.2.2012, για πληρωμή ποσού €250 από τον Ενάγοντα προς τον Δρ. Ιωάννη Καλούδη, Ορθοπαιδικό Χειρουργό. Τεκμήριο 12꞉ Απόδειξη, ημερ. 11.5.2012, για πληρωμή ποσού €47,84 από τον Ενάγοντα προς την Κυπριακή Δημοκρατία για την έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού από Δρ. Ηρακλέους. Τεκμήριο 13꞉ Έκθεση του Υπουργείου Άμυνας, Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς, Διεύθυνση Δικαστικού, ημερ. 14.10.2011, με θέμα «Δικαστικές Διοικητικές πράξεις» αναφορικά με την εξακρίβωση των συνθηκών και αιτιών τραυματισμού του Ενάγοντος στις 6.4.
  11. Τα παραδεκτά γεγονότα ως δηλώθηκαν και εγκρίθηκαν είναι ότι꞉
  12. «Ο Ενάγων είναι ο Κωνσταντίνος Σταύρου ο οποίος κατά τους ουσιώδεις ως προς την παρούσα αγωγή χρόνους, ήταν ηλικίας 37 χρόνων και υπηρετούσε στην Εθνική Φρουρά φέροντας τον βαθμό του Αρχιλοχία και υπαγόταν στη Διοίκηση Καταδρομών.
  13. Στις 6.4.2011 ο Ενάγων διατάχθηκε από ανωτέρους του να πραγματοποιήσει πτώση με αλεξίπτωτο. Επρόκειτο για διατεταγμένη αποστολή η οποία αφορούσε εκπαίδευση πραγματοποίησης πτώσης με αλεξίπτωτο.
  14. Για την πιο πάνω συμμετοχή του στη διατεταγμένη αποστολή ο Ενάγων έλαβε Φύλλο Πορείας και ως μέλος της Εθνικής Φρουράς όφειλε καθηκόντως να υπακούσει τις οδηγίες των ανωτέρων του.
  15. Ο Ενάγων είναι έμπειρος αλεξιπτωτιστής και έχει διενεργήσει δεκάδες παρόμοιες αποστολές πριν από το συμβάν στις 6/4/2011 οπόταν κατά την έξοδό του από το αεροσκάφος και κατά τη διαδικασία ανοίγματος του αλεξιπτώτου, οι ιμάντες αντώσεως, λόγω του ότι ήταν μπερδεμένοι, πιάστηκαν στα πόδια του προκαλώντας του σοβαρό τραυματισμό στο δεξί γόνατο και φρικτούς πόνους. Παρόλα αυτά ο Ενάγων κατάφερε, ευρισκόμενος στον αέρα, να απεγκλωβίσει το πόδι του από τους ιμάντες και να προσεδαφιστεί.
  16. Αμέσως μετά την προσεδάφισή του μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας όπου υποβλήθηκε σε ακτινολογικές εξετάσεις και διαπιστώθηκε ότι υπέστη κάταγμα έσω κνημιαίου πλατώ της δεξιάξ κνήμης και του τοποθετήθηκε κυλινδρικό; γύψος στο δεξί πόδι. Σχετικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, ημερ. 4/4/12, επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  18. Συνεπεία του τραυματισμού του και των αφόρητων πόνων, ο Ενάγων στις 8/4/2011 επανεξετάσθηκε ιατρικά και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση σε ιδιωτική κλινική. Παρέμεινε δε για νοσηλεία στην εν λόγω ιδιωτική κλινική μέχρι τις 9/4/
  19. Σύμφωνα με έκθεση Ορθοπεδικού Χειρουργού κατά την επέμβαση «αρχικά έγινε αρθροσκόπηση και έσω μηνισκεκτομή και ακολούθως υπό ακτινοσκοπικό έλεγχο έγινε σταθεροποίηση του κατάγματος με τοποθέτηση διαδερματικής βίδας στον έσω κνημιαίο κόνδυλο. Το δεξί κάτω άκρο τοποθετήθηκε σε μηροκνημιακό νάρθηκα». Η αντικειμενική εκτίμηση της κατάστασης του Ενάγοντα παρουσίαζε ατροφία με μυική αδυναμία δεξιού κάτω άκρου. Σχετική ιατρική γνωμάτευση, ημερομηνίας 7/2/2012 που εξέδωσε ο ορθοπαιδικός χειρούργος Δρ. Ιωάννης Καλούδης επισυνάπτεται ω Τεκμήριο
  20. Σε αυτήν περιγράφεται η ιατρική κατάσταση του Ενάγοντα.
  21. Καθ' όλους τους πιο πάνω χρόνους ο Ενάγων αισθανόταν έντονους πόνους και αναγκαζόταν να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για περιορισμό τους.
  22. Συνεπεία του τραυματισμού του και λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του, κρίθηκε από τους θεράποντες ιατρούς ότι ο Ενάγων θα έπρεπε να παραμείνει μακριά από την εργασία του για περίπου τέσσερις μήνες γι' αυτό και του χoρηγήθηκε άδεια ασθεvείας μέχρι τις 14/08/2011, (βλ. Τεκμήριο 2 ανωτέρω). Επισυναπτονται ως Τεκμηρια 3 πέντε συνολικά Φυλλα Αναρωτικης Άδειας με αύξοντες αριθμούς 188174 έως
  24. Κατόπιν ιατρικής συμβουλής ο Ενάγων υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία ενώ για μεγάλο χρονικό διάστημα αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα.
  25. Συνεπεία του τραυματισμού του ο Ενάγων υπέστη ειδική ζημιά ύψους Ευρώ 4.025,25 ως ακολούθως꞉ Ι. Έξοδα χειρουργικής επέμβασης και νοσηλείας κατά τις 8 και 9/4/2011στο ιδιωτικό νοσοκομείο RΑΡΗΑΕL, ευρώ 2.400,00 (βλ. Τεκμήριο 4). ΙΙ. Έξοδα για αξονικές και συναφείς τομογραφίες στο διαγνωστικό κέντρο «ΠΡΟΓΝΩΣΙΣ» ευρώ 290 (βλ. Τεκμήριο 5). ΙΙΙ. Έξοδα για φυσιοθεραπείες που έγιναν στο φυσιοθεραπευτικό κέντρο «Χριστόφορος Ζένιου» ύψους ευρώ 500 (βλ. Τεκμήρια 6 και 7). ΙV. 'Εξοδα για αγορά φαρμάκων ευρώ 245,91 (βλ. Τεκμήρια 8 και 9). V. Έξοδα για χρήση πισίνας και γυμναστηρίου ευρώ 280 (βλ. Τεκμήριο 10). VI. Έξοδα ευρώ 250 για εξετάσεις από Δρ. Ιωάννη Καλούδη (βλ. Τεκμήριο 11). VII . Έξοδα για εξασφάλιση ιατρικού πιστοποιητικού από το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας ευρώ 47,84 (βλ. Τεκμήριο 12). 11.Ως αποτέλεσμα του τραυματισμού του στον Ενάγοντα ανατέθηκαν γραφειακά καθήκοντα. Μετά το πέρας της αναρρωτικής άδειας μετατέθηκε σε άλλη μονάδα, από το Τμήμα Ειδικών Ομάδων όπου υπηρετούσε προηγουμένως. 12.Για το συμβάν διενεργήθηκε στρατιωτική ποινική ανάκριση που είχε ως σκοπό την εξακρίβωση των συνθηκών υπό τις οποίες επεσυνέβη το ατύχημα και τα αίτια τραυματισμού του Ενάγοντα. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 13 Έγγραφο του ΓΕΕΦ, ημερομηνίας 14/10/2011 με θέμα Δικαστικές - Διοικητικές Πράξεις. 13.Ο τραυματισμός του Ενάγοντα συνεπώς επήλθε στο πλαίσιο των καθηκόντων του και ενόσω βρισκόταν σε διατεταγμένη αποστολή κατόπιν διαταγής που δόθηκε στον Ενάγοντα από ανωτέρους του αξιωματικούς της Εθνικής Φρουράς και κατ' επέκταση από την εργοδότριά του, Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία αποδέχεται την πλήρη ευθύνη για το ατύχημα.» Τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα δεσμεύουν το Δικαστήριο και αποτελούν ευρήματα γεγονότων επί των οποίων η δικαστική απόφαση δέον να στηριχθεί. Σημειώνω, συναφώς, ότι όπως το έθεσε ο Πικής, Π., στην υπόθεση
  26. Cybarco Ltd,
  27. Δήμος Λευκωσίας v. Rawnsello Trading Company Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 726꞉ «η παραδοχή γεγονότων αποτελεί θεσμοθετημένο μέσο για τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων (Δ.21) και τον περιορισμό τους προδικαστικά (Δ.24). Γεγονότα μπορεί να γίνουν παραδεχτά σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας προς εξυπηρέτηση του ίδιου σκοπού. Όπως τονίζεται σε πρόσφατη Αγγλική απόφαση, είναι προς το συμφέρον τόσο της δικαιοσύνης όσο και των διαδίκων, (α) όπως η διάρκεια της δίκης δεν είναι μακρύτερη απ' ότι είναι απαραίτητο για την απονομή της δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη υπόθεση, και (β) ότι δεν πρέπει να αναλώνεται δικαστικός χρόνος σε θέματα τα οποία δεν είναι υπό αμφισβήτηση. Η απόφαση είναι η Stanton v. Callaghan [1998] 4 All E.R. 961 (CA) [...].» Εν προκειμένω, στην παρούσα υπόθεση οι διάδικοι, μέσω του συγκεκριμένου χειρισμού των συνηγόρων τους, περιόρισαν δραστικά τα επίδικα θέματα, εξοικονόμησαν πολύτιμο δικαστικό χρόνο και προήγαγαν το πνεύμα της απονομής δικαιοσύνης εντός ευλόγου χρόνου, έργο στο οποίο το δικαιϊκό σύστημα τους θέλει συλλειτουργούς της δικαιοσύνης. Στη βάση των κατά τα ανωτέρω ευρημάτων γεγονότων, εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγόμενου꞉ (α) ως η παρα. Β του παρακλητικού του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου, με την οποία αποδίδεται πλήρης ευθύνη στη Δημοκρατία ως εργοδότρια του Εναγομένου για τον τραυματισμό του Ενάγοντος κατά τη διενέργεια της πτώσης με αλεξίπτωτο στις 6.4.2011· (β) για συνολικό ποσό αποζημιώσεων €4.013,75σ. για τις ειδικές ζημιές ως δικογραφούνται στην παρα. Γ) Ι έως VII του παρακλητικού του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου. Η μείωση του ποσού από €4.025,25σ., που ήταν το δικογραφημένο αξιούμενο ποσό, σε €4.013,75σ. έγκειται στο γεγονός ότι προς απόδειξη του σημείου «Γ) Ι» έχει παρουσιασθεί κατά τη δίκη απόδειξη πληρωμής ποσού €2.400 και όχι ποσού €2.411,50σ. ως είχε δικογραφηθεί. Το έργο που απομένει να επιτελέσει το Δικαστήριο είναι εκείνο της στάθμισης των γεγονότων και της αξιολόγησης των εκατέρωθεν εισηγήσεων των συνηγόρων των διαδίκων ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων. Οι εν λόγω αποζημιώσεις αφορούν στον φυσικό πόνο, την ταλαιπωρία, την απώλεια των ανέσεων και απολαύσεων της ζωής που υπέστη ο Ενάγων συνεπεία του τραυματισμού του. Στο πλαίσιο των τελικών αγορεύσεων που τέθηκαν ενώπιον μου γραπτώς, η μεν πλευρά του Ενάγοντος διατείνεται ότι η βλάβη και η ταλαιπωρία που υπέστη καθιστά δικαιολογημένη την απονομή αποζημιώσεων ύψους €80.000, η δε πλευρά του Εναγομένου θεωρεί αρμόζουσα αποζημίωση εκείνη των €20.000. Έγινε εκατέρωθεν παραπομπή σε προηγούμενες αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων προς υποστήριξη των εισηγήσεών τους. Έχω μελετήσει τις αποφάσεις αυτές και αναλύω και επεξηγώ πιο κάτω σε ποιο βαθμό κρίνω ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προσομοιάζουν ή διαφοροποιούνται, αιτιολογώντας στη βάση της συγκριτικής αυτής διεργασίας τη δικαστική μου εκτίμηση και κατάληξη όσον αφορά την παρούσα υπόθεση. Προτού όμως παραθέσω αυτή την αξιολογική διεργασία, κρίνω κατάλληλο να θέσω κάποιες γενικές αρχές ως προς τον τρόπο υπολογισμού των γενικών αποζημιώσεων. Σκοπός των γενικών αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος του αστικού αδικήματος στη θέση στην οποία εύλογα θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα βρισκόταν εάν δεν τραυματιζόταν. Αυτή είναι η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στο δίκαιο των αστικών αδικημάτων υπό τον όρο πάντα ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη μεταξύ τους (Βαρβάρα Χρίστου Μιχαήλ ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτη Λτδ, Π.Ε. 10377/29.6.00, Κώστας Ιακώβου ν. Αλέξανδρου Παπαδάκη κ.α., Π.Ε. 10405/22). Οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται από τα Δικαστήρια πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Στόχος είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Όπως τονίζεται στην κλασσική πλέον πάνω στο ζήτημα απόφαση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789: «To ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς, η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο μας, ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης.». Είναι σταθερή η τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις, η οποία καταλήγει σε αύξηση τους σε σύγκριση με εκείνο που θεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν, έτσι που να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο και τις αγωνίες της ανικανότητας (Μαυροπετρή ν. Γεωργίου Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, 74-75). Σε κάθε περίπτωση πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες, όπως μπορούν να εξακριβωθούν, με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές σε περιπτώσεις αυτής της φύσεως θα μπορούσε να είναι βοηθητικές (Fysko v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, 1029). Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι προηγούμενες αποφάσεις αναφορικά με αποζημιώσεις μόνο ενδεικτική σημασία μπορούν να έχουν γιατί κάθε ειδική περίπτωση διαφέρει ανάλογα με το είδος και την έκταση του τραυματισμού καθώς και τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε υπόθεσης (Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Καραολή, Π.Ε. 9342 και 9333, ημερ. 9.3.98). Δύσκολα εντοπίζονται πανομοιότυποι τραυματισμοί σε πρόσωπα που έχουν τις ίδιες περιστάσεις και ανάγκες. Συνιστούν όμως οι προηγούμενες αποφάσεις των Δικαστηρίων βάση για διαπίστωση της ευαισθησίας που η κοινωνία εκάστοτε επιδεικνύει όταν συγκεκριμένη βλάβη επισυμβαίνει σε ιδιαίτερο πρόσωπο ή κατηγορία προσώπων, ήτοι. άνδρας ή γυναίκα, ηλικιωμένος ή νεαρή, παιδιά κ.λπ. (βλ. G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1Β Α.Α.Δ.948). Όπως το έθεσε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Παναγή ν. Παναγιώτου
(2008)1Β Α.Α.Δ. 1267, 1272꞉ «Έχουμε εξετάσει την πιο πάνω εισήγηση και έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή είναι ανεδαφική. Τα τραύματα τα οποία μπορεί να υποστεί κάποιος μπορεί να είναι παρόμοια με τα τραύματα μιας άλλης περίπτωσης για τα οποία μπορεί να έχει ήδη εκδοθεί μια δικαστική απόφαση, αλλά μπορεί να διαφέρουν σε θέματα που άπτονται της ηλικίας, του φύλου, της ανικανότητας που έχει παρατηρηθεί, όπως επίσης και στα μελλοντικά επακόλουθα που μπορεί να προκύψουν, όπως π.χ. στην εμφάνιση οστεοαρθρίτιδας». Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογημένες αρχές, προχωρώ στη συγκριτική μελέτη της παρούσας υπόθεσης με τις υποθέσεις στις οποίες με παρέπεμψαν οι συνήγοροι των διαδίκων. Στην υπό κρίση αγωγή, τα στοιχεία που λαμβάνω υπόψη είναι ότι꞉ Το ατύχημα έγινε το 2011, αλλά το Δικαστήριο εκδίδει απόφαση το 2016 και ότι, ως εκ τούτου, οι αποζημιώσεις θα πρέπει να καθοριστούν με βάση την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο που αυτές επιδικάζονται, ήτοι κατά το
  1. Ότι η σωματική βλάβη την οποία υπέστη ο Ενάγων εξαιτίας του ατυχήματος αφορά σε - κάταγμα έσω κνημιαίου οστού της δεξιάς κνήμης, χωρίς όμως να υπάρχει ιδιαίτερη παρεκτόπιση (βλ. Τεκμήριο 1), και ρήξη έσω μηνίσκου (βλ. Τεκμήριο 2). Ότι η θεραπεία στην οποία υπεβλήθη ο Ενάγων διελάμβανε - την αρθροσκόπιση και έσω μηνισεκτομή, την τοποθέτηση σε μηροκνημικό κυλινδρικό γύψο (βλ. Τεκμήρια 1 και 2), τη χειρουργική επέμβαση, με την τοποθέτηση διαδερματικής βίδας στον έσω κνημιαίο κόνδυλο προς αποκατάσταση της βλάβης, και την τοποθέτηση νάρθηκα στο δεξί κάτω άκρο, την παροχή φυσιοθεραπείας για περίοδο 20 ωρών (βλ. Τεκμήρια 6 και 7). Ότι διανυκτέρευσε μόνο για ένα βράδυ σε κλινική και απελύθη με οδηγίες για βάδιση με βακτηρίες μασχάλης και μη φόρτιση του δεξιού κάτω άκρου (βλ. Τεκμήριο 2). Ότι η τελευταία εξέταση και αντικειμενική εκτίμηση της μετέπειτα κατάστασης του Ενάγοντος έγινε στις 7.2.2012 από τον ιδιώτη ιατρό Δρ. Ι. Καλούδη (βλ. Τεκμήριο 2), ο οποίος αναφέρει ότι το κάταγμα έχει σταθεροποιηθεί και παρατηρείται μόνον «ατροφία με μυϊκή αδυναμία μυών δεξιού κάτω άκρου σε σχέση - συγκριτικά με το αριστερό κάτω άκρο», ενώ «στην περιοχή της βίδας στη ψηλάφιση παρατηρείται άλγος». Ότι ο ίδιος ιδιώτης ιατρός στην έκθεση ημερ. 7.2.2012 (βλ. Τεκμήριο 2, ανωτέρω) κάνει πρόβλεψη ότι ο Ενάγων «αναμένεται να αναπτύξει οστεοαρθρίτιδα, διότι το κάταγμα διέλαυνε δια της αρθρικής επιφάνειας της κνήμης και επιπλέον ο ασθενής υποβλήθηκε σε μηνισεκτομή που αποτελεί επιπλέον επιβαρυντικό παράγοντα για την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας γόνατος». Ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου η οποία να αντικρούει την πιο πάνω πρόβλεψη του Δρ. Καλούδη περί ανάπτυξης οστεοραθρίτιδας, ούτε όμως υπάρχει μαρτυρία που να δείχνει ότι, καθ' ον χρόνο εκδίδεται η παρούσα απόφαση, ο Ενάγων έχει ήδη εκδηλώσει οστεοαρθρίτιδα. Ότι ο Ενάγων ήταν 37 χρονών καθ' ον χρόνο έγινε το ατύχημα και ότι, κατά συνέπεια, τώρα που εκδίδεται η απόφαση είναι 42 ετών. Ότι έχει επηρεαστεί η επαγγελματική του σταδιοδρομία εξαιτίας του ατυχήματος. Καθ' ον χρόνο έγινε το ατύχημα, ο Ενάγων ήταν Αρχιλοχίας στην Εθνική Φρουρά και υπηρετούσε στο Τμήμα Ειδικών Ομάδων όπου υπαγόταν στη Διοίκηση Καταδρομών. Μετά το ατύχημα χρειάστηκε να απέχει από την εργασία του για 4 μήνες και επιστρέφοντας σε αυτήν, μετατέθηκε σε άλλη μονάδα για να εκτελεί γραφειακά καθήκοντα, λόγω του τραυματισμού που είχε υποστεί. Επισημαίνω ότι στην τελική της αγόρευση (σελ. 2, 5η παράγραφος), η συνήγορος του Εναγόμενου εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι «όσον αφορά το θέμα πιθανής ανάπτυξης οστεοαρθρίτιδας στο μέλλον αυτό δεν δύναται να ληφθεί υπόψη με βεβαιότητα εφόσον μέχρι σήμερα, 5 χρόνια μετέπειτα του ατυχήματος, δεν προέκυψε οτιδήποτε που να δικαιολογεί και/ή να ενισχύει την πιθανή πρόβλεψη του θεράποντος ιατρού του ενάγοντος.». Έχω εξετάσει την πιο πάνω εισήγηση. Κρίνω ότι, εφόσον δεν έχει προσκομισθεί από τον Εναγόμενο άλλη επιστημονική μαρτυρία γιατρού, η οποία να θέτει υπό αμφισβήτηση τη γνώμη του Δρ. Καλούδη ότι υφίσταται πιθανότητα εκδήλωσης οστεορθρίτιδας από τον Ενάγοντα στο μέλλον, το Δικαστήριο δεν είναι δυαντόν να αποκλείσει την πιθανότητα αυτή, έστω και αν αυτή δεν έχει ήδη πραγματωθεί. Απεναντίας, είναι ορθό και δίκαιο να λάβει υπόψη την πιθανότητα αυτή στη βάση της γνωμάτευσης του Δρ. Καλούδη (Τεκμήριο 2), καθ' ον χρόνο θα υπολογίσει τις αποζημιώσεις που θα επιδικάσει υπέρ του Ενάγοντος. Διατυπώνοντας αυτή τη δικαστική εκτίμηση, λαμβάνω υπόψη όσα υπεδείχθησαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Φίλιππος Γιαπατός ν
  2. Μαρίας Σάββας και
  3. Μελίνας Πύργου
(2010)1 Α.Α.Δ.
  1. Στην Φίλιππος Γιαπατός, ο Εφεσείων, ηλικίας 33 ετών την ημέρα του τραυματισμού του, υπέστη κάταγμα του σκαφοειδούς του αριστερού καρπού και συντριπτικό κάταγμα του κάτω τριτημορίου της δεξιάς κνήμης και περόνης, με γραμμοειδή επέκταση στην ποδοκνημική άρθρωση. Έτυχε της ενδεδειγμένης χειρουργικής θεραπείας και σε ενάμισι μήνα αφαιρέθηκε ο γύψινος επίδεσμος από τον καρπό αφού το κάταγμα είχε πορωθεί πλήρως. Ο γύψινος επίδεσμος από την κνήμη αφαιρέθηκε μετά από άλλους δυόμισι μήνες, οπότε και άρχισε φυσιοθεραπευτική αγωγή. Ο Εφεσείων υπεβλήθη σε νέα χειρουργική επέμβαση το Νοέμβριο του 2003 για αφαίρεση των υλικών της οστεοσύνθεσης και καθαρισμό της περιοχής, που τον κράτησε εκτός εργασίας για άλλους δύο μήνες. Το κάταγμα του καρπού δεν άφησε κατάλοιπα. Το κάταγμα της κνήμης επουλώθηκε μεν στην ανατομική του θέση αλλά παρέμεινε μυϊκή ατροφία την οποία το Δικαστήριο απέδωσε μερικώς μόνο στον τραυματισμό και κατά πολύ περισσότερο σε κατάσταση που προϋπήρχε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν υπήρξαν μετατραυματικές αλλοιώσεις ως εκ του τραυματισμού παρά μόνο ως εκ της προϋπάρχουσας κατάστασης, υπήρχαν όμως ευαισθησία και πόνος κατά τις καιρικές αλλαγές με φυσική φόρτωση που αναμένετο να συνεχίσουν κατά τη βάδιση σε ανώμαλο έδαφος ή μετά από παρατεταμένη ορθοστασία. Και για αυτά όμως ίσχυαν τα λεχθέντα ως προς την προϋπάρχουσα κατάσταση. Στην ίδια υπόθεση Φίλιππος Γιαπατός, το πρωτόδικο Δικαστήριο δέχθηκε τη μαρτυρία του ιατρού μάρτυρα των Εφεσιβλήτων και απέρριψε εκείνη του ιατρού μάρτυρα του Εφεσείοντα, ο οποίος εξέφρασε την άποψη ότι υπήρξε έναρξη μετατραυματικής αρθρίτιδας και ότι θα δημιουργούντο στο μέλλον οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις λόγω της σοβαρότητας της κάκωσης και της επέκτασης της στην άρθρωση της ποδοκνημικής, ώστε να απαιτείτο και αρθροπλαστική εγχείρηση στο γόνατο και στην ποδοκνημική άρθρωση. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ενεργώντας ως Εφετείο, αν και διαπίστωσε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο αιτιολόγησε με εύλογους λόγους την απόρριψη της μαρτυρίας περί του ότι είχε ήδη αρχίσει να εκδηλώνεται οστεοαρθρίτιδα, εντούτοις παρατήρησε ότι- «[...] η ιατρική μαρτυρία και από τις δύο πλευρές εδέχετο την πιθανότητα μελλοντικής ανάπτυξης μετατραυματικής αρθρίτιδας ως εκ του τραυματισμού. Και είναι αυτή την πιθανότητα που το Δικαστήριο φαίνεται να μην έλαβε δεόντως υπ΄όψη του στον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων». Αφού έλαβε υπόψη την «πιθανότητα μελλοντικής ανάπτυξης μετατραυματικής αρθρίτιδας», το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικα επιδικασθέν ποσό των £18.000 (ισόποσο με €30.755) ήταν ανεπαρκές, και αύξησε το ποσό των γενικών αποζημιώσεων σε €40.
  2. Συνεπώς, κρίνω πως στη βάση της υπάρχουσας ενώπιον μου μαρτυρίας, η οποία ήταν εξ αρχής παραδεκτή και συνεπώς αναντίλεκτη, θα ήταν λάθος να μην λάβω καθόλου υπόψη την πρόβλεψη του Δρ. Καλούδη περί πιθανής εκδήλωσης οστεοαρθρίτιδας στο μέλλον από τον Ενάγοντα. Η υπόθεση Φίλιππος Γιαπατός κρίνω ότι προσομοιάζει αρκετά στην παρούσα υπόθεση τόσο όσον αφορά την ηλικία των τραυματισθέντων κατά το χρόνο του δυστυχήματος (ο Γιαπατός ήταν 33 χρονών το 2001 που έγινε το δυστύχημα και ο Ενάγων στην παρούσα ήταν 37 χρονών το 2011 που έγινε το ατύχημα), όσο και ως προς τους τραυματισμούς (κάταγμα δεξιάς κνήμης), μόνο που στην παρούσα αγωγή δεν υπάρχει οποιαδήποτε δηλωθείσα προϋπάρχουσα κατάσταση του Ενάγοντος η οποία να επέδρασε καθ' οιονδήποτε τρόπο στη θεραπεία ή και μετατραυματική κατάσταση του Ενάγοντος. Όσον αφορά τα κατάλοιπα, υπάρχει σε αμφότερες τις υποθέσεις πρόβλεψη για εκδήλωση μελλοντικά οστεοαρθριτιδας. Όσον αφορά την επαγγελματική σταδιοδρομία του Γιαπατού, δεν φαίνεται να προβλήθηκε προς το Δικαστήριο οποιοσδήποτε επηρεασμός της, πέραν της διεκδίκησης ως ειδικών ζημιών των απωλεσθέντων εισοδημάτων για την περίοδο που απείχε από την εργασία του. Έτσι, αφενός θα λάβω υπόψη ότι στην περίπτωση του Γιαπατού το Εφετείο έκρινε κατάλληλο το ποσό των €40.000, ο οποίος ήταν κατά 4 χρόνια μικρότερος του Ενάγοντος και όπου άρα οι αποζημιώσεις προορίζονταν να καλύψουν τον πόνο και ταλαιπωρία που θα είχε ως εκ των τραυμάτων του για μεγαλύτερη διάρκεια ετών απ' ότι στην παρούσα, και ότι το εν λόγω ποσό είχε κριθεί ικανοποιητικό παρά το ότι πέραν του τραυματισμού του στην κνήμη, ο Γιαπατός υπέστη και κάταγμα αριστερού καρπού και υποβλήθηκε σε δύο συνολικά εγχειρήσεις μέχρι τη στιγμή που εκδίδετο η απόφαση. Κρίνω ότι ένα ποσό γενικών αποζημιώσεων της τάξεως των €40.000 είναι εύλογο και δίκαιο για τον Ενάγοντα στην παρούσα αγωγή, αφού εξισορροπεί τις προαναφερθείσες διαφοροποιητικές συνθήκες των τραυματισμών και των εχειρήσεων του Γιαπατού με το γεγονός ότι ο Ενάγων δεν είχε οποιαδήποτε προϋπάρχουσα επιβαρυντική κατάσταση και ότι επηρεάστηκε επαγγελματικά στη φύση των καθηκόντων του. Στο ίδιο περίπου επίπεδο αποζημιώσεων με οδηγεί και η σύγκριση της παρούσας υπόθεσης με την αγωγή 5882/13, Τρύφων - Ιάκωβος Παπέττας ν Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 9.7.2015 υπό Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Εκεί επιδικάστηκε ποσό γενικών αποζημιώσεων €40.000 σε πρόσωπο που ήταν 42 ετών τον Ιούλιο του 2011 που έγινε το δυστύχημα και ο οποίος, όπως και ο Ενάγων στην παρούσα, ήταν επίσης στρατιωτικός και υπέστη τον τραυματισμό κατά τη διαδικασία προσγειώσεως μετά τη διενέργεια άλματος με αλεξίπτωτο. Υπέστη εξάρθρωση αριστερού αστραγάλου και ολική ρήξη 3 συνδέσμων. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και ακολούθως έκανε φυσιοθεραπείες για 15 μήνες. Λόγω της μετατραυματικής του κατλαστασης είχε άλγος κατά την κόπωση και ορθοστασία, καθώς επίσης αδυνατούσε να σηκώνει βάρη. Η κατάσταση αυτή συνέχιζε να υφίσταται κατά την ιατρική εξέτασή του το
  3. Επηρεάστηκε η επαγγελματική του ζωή αφού κρίθηκε ότι δεν μπορούσε να ξαναεκτελέσει άλμα με αλεξίπτωτο και έτσι από Υποδιοικητής της Μονάδας Καταδρομών που ήταν όταν συνέβη το Δυστύχημα, με χρέη Αρχηγού της Ομάδας Ελεύθερης Πτώσης Αλεξιπτωτισμού της Διοίκησης Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς, μετά το ατύχημα μετατέθηκε στο Υπουργείο Άμυνας για την εκτέλεση γραφειακών καθηκόντων μόνο. Ο ευπαίδευτος αδελφός Δικαστής αφού έλαβε υπόψη την προηγούμενη αναγνωρισιμότητα του ενάγοντα στον αλεξιπτωτισμό και τον επηρεασμό της επαγγελματικής ενασχόλησης του μετά το δυστύχημα έκρινε ότι η αρμόζουσα για τον Ενάγοντα αποζημίωση ανερχόταν σε €40.000, συγκριτικά προς το ποσό των ΛΚ14.000 (ισόποσο με €23.920,42σ.) που είχε επιδικασθεί και επικυρωθεί στην Παναγή ν Παναγιώτου
(2008)1Β ΑΑΔ 1267 για 53χρονη γυναίκα η οποία υπέστη κάταγμα και εξάρθρωση 2ου βαθμού στη δεξιά ποδοκνημική και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για σταθεροποίηση του κατάγματος, χωρίς να προβληθεί οποιοσδήποτε επηρεασμός της επαγγελματικής της σταδιοδρομίας από τη μετατραυματική της κατάσταση. Το ότι καθ' ον χρόνο έγινε το επίδικο δυστύχημα ο Ενάγων στην παρούσα αγωγή έφερε το βαθμό Αρχιλοχία, ενώ ο Παπέττας στην αγωγή 5882/13 ήταν Ταγματάρχης, εξισορροπείται με το γεγονός ότι ο Ενάγων ήταν νεαρότερος κατά 7 χρόνια σε σύγκριση προς τον Παπέττα και άρα επηρεάστηκε σε πιο σύντομο στάδιο της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας και συνεπώς για περισσότερα χρόνια. Το ποσό των €40.000, όταν επιδικάζεται το 2016, συγκρίνεται κατά την κρίση μου ικανοποιητικά προς το ποσό των ΛΚ12.000 (ισόποσο με €20.504,16σ.) το οποίο επιδικάστηκε κατ' έφεση το 2003 (ήτοι 13 χρόνια προηγουμένως) στην υπόθεση Χάρης Χαριλάου ν Νίκος Νικολάου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1460, αναφορικά με 28χρονο (ήτοι 5 χρόνια νεαρότερο του Ενάγοντος στην παρούσα), ο οποίος συνεπεία τροχαίου ατυχήματος υπέστη κάταγμα έξω κνημιαίου κονδύλου της δεξιάς κνήμης, υπέστη χειρουργική επέμβαση για την τοποθέτηση βιδών και του οποίου η κινητικότητα του γονάτου επανήλθε πλήρως με κατάλοιπο το άλγος κατά το ανεβοκατέβασμα της σκάλας και την εκδήλωση μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας καθ΄ον χρόνο επιδικάζονταν οι αποζημιώσεις (ενώ στην παρούσα λαμβάνεται απλώς υπόψη η πιθανότητα εκδήλωσης οστεοαρθρίτιδας στο μέλλον), χωρίς οποιοδήποτε δηλωθέντα επηρεασμό της όποιας επαγγελματικής του σταδιοδρομίας (ενώ εδώ υφίσταται τέτοιος επηρεασμός). Έχοντας μελετήσει το σύνολο των προηγούμενων αποφάσεων στις οποίες με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, κρίνω ότι οι πιο πάνω υποθέσεις είναι οι πλέον συγκρίσιμες με την παρούσα αγωγή και γι' αυτό το λόγο καταλήγω στη βάση της προηγηθείσας αξιολόγησης να επιδικάζω ποσό €40.000 ως εύλογο και δίκαιο ποσό αποζημιώσεων για τον Ενάγοντα. Προχωρώ να εξετάσω το ζήτημα της αξίωσης για χορήγηση τόκου τόσο επί των γενικών αποζημιώσεων όσο και επί των ειδικών αποζημιώσεων. Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 33 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, όπως έκτοτε τροποποιήθηκε, και του άρθρου 58Α του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, ως έκτοτε τροποποιήθηκε, το θέμα του καθορισμού του τόκου επί των επιδικασθέντων αποζημιώσεων εμπίπτει εντός των πλαισίων της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 λέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ένας παράγοντας που δεν μπορεί να παραγνωριστεί από το Δικαστήριο είναι ο τρόπος με τον οποίο προωθείται η αγωγή προς εκδίκαση αφού μια αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση της μπορεί να έχει ως επακόλουθο τον περιορισμό της χρονικής έκτασης καθορισμού του τόκου. Συγκεκριμένα λέχθηκε ότι꞉ «Για όσο χρόνο διαρκεί η αδικαιολόγητη καθυστέρηση ο ενάγων στερείται τα χρήματα στα οποία δικαιούται από δικό του σφάλμα». Στην ίδια υπόθεση Φοινικαρίδης, έγινε επίσης εκτενής ανάλυση του θέματος του τόκου για αποζημιώσεις που αφορούν σε ειδικές ζημιές. Όπως το έθεσε ο Δικαστής Ι. Κωνσταντινίδη στις σελίδες 494-495 της εν λόγω απόφασης- «Το ύψος των ειδικών ζημιών είναι γνωστό κατά το χρόνο της δίκης και ως θέμα αρχής, το ορθό θα ήταν να επιδικάζεται τόκος από την ημερομηνία κατά την οποία ο Ενάγων είχε υποστεί την κάθε ζημιά. Όμως αυτό θα συνεπαγόταν πολυδιάσπαση των ποσών και ενασχόληση με πολλές αριθμητικές πράξεις συνήθως με αντικείμενο μικρά ποσά κάθε φορά. . . . . . . . . . . . . . . . ... Έτσι ευνοήθηκε η προσέγγιση του θέματος πάνω σε γενικές γραμμές και προκρίθηκε ως δίκαιη η επιδίκαση τόκου πάνω στο συνολικό ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που επιδικάζονται από την ημέρα της γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος ως τη δίκη, μειωμένου όμως κατά το μισό ώστε να αντισταθμιστεί το γεγονός ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή. Τονίζεται πως αυτό μόνο σε συνηθισμένες περιπτώσεις. Δεν αποκλείεται διαφορετική προσέγγιση όταν τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης το δικαιολογούν.» Στην παρούσα υπόθεση το ατύχημα επισυνέβη την 6.04.2011, αλλά η αγωγή καταχωρίστηκε μόλις την 17.09.2013, δηλαδή με καθυστέρηση πέραν των δυο ετών. Παρ' ότι ο Ενάγων υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στις 8.4.2011 και πλήρωσε τα έξοδα της εγχείρησης από 14.4.2011, ως επίσης τα πλείστα ποσά των ειδικών ζημίων για τη θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε τα αποκρυσταλλώθηκαν μέχρι το Δεκέμβριο του 2011 (λαμβάνω υπόψη ότι ακόμη και το Τεκμήριο 10 που χρονολογείται Γενάρη 2012 αφορά σε χρήση πισίνας μέχρι τον Ιούλιο 2011), εντούτοις δεν έδωσε οιανδήποτε επεξήγηση για το χρόνο που διέρρευσε μέχρι να προωθήσει την υπόθεσή του. Επομένως, υπό τις περιστάσεις, θα ακολουθήσω την εισήγηση του συνηγόρου του Ενάγοντος όσον αφορά το χρόνο επιδικασμού τόκου (βλ. την τελευταία παράγραφο στη σελ. 8 της γραπτής τελικής του αγόρευσης) και θα επιδικάσω νόμιμο τόκο επί ποσού €40.000 ως γενικών αποζημιώσεων από την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος (ήτοι από 6.4.2011) μέχρι πλήρους εξοφλήσεως, ενώ θα επιδικάσω νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής (ήτοι από 17.9.2013) επί ποσού €4.013,75σ. που επιδικάζω αναφορικά με τις ειδικές ζημιές. Ουδείς λόγος έχει καταδειχθεί ώστε να αποκλίνω από το γενικό κανόνα που θέλει τα έξοδα να ακολουθούν το αποτέλεσμα της αγωγής, γι' αυτό και επιδικάζω υπέρ του Ενάγοντος και εναντίον του Εναγομένου, τα έξοδα της παρούσας αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή (στην κλίμακα του επιδικασθέντος συνολικού ποσού αποζημιώσεων) και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πλέον ΦΠΑ και έξοδα επίδοσης, πλέον νόμιμο τόκο από σήμερα. (Υπ) ...................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.