CAT Trading Ges.m.b.H κ.α. ν. CAT GMBH Consulting Agency Trade & Company (Cyprus), Αρ.Αγωγής: 6193/14, 27/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A274 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 6193/14 Μεταξύ: 1.CAT Trading Ges.m.b.H 2.Coraline Limited 3.Joma Industrial Source Corp Εναγόντων και 1.CAT GMBH Consulting Agency Trade & Company (Cyprus) 2.AB PCO Investment Limited 3.Anna Brinkmann 4.Dr Walter Hoft 5.Ελπίδα Παπαστυλιανού 6.Fairtune Limited Εναγομένων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 27 Απριλίου, 2016. Αίτηση Ημερομηνίας 26.8.15 Για Παραμερισμό Μονομερούς Διατάγματος Επίδοσης Εκτός Δικαιοδοσίας ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Εναγόμενο 4/Αιτητή: Οι κ.κ. Δ. Αραούζος και Χ. Περικλέους, για Chrysses Demetriades & Co LLC (Δ.Θ.54). Για τους Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση: Οι κ.κ. Α. Μαρκίδης, για Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία ΔΕΠΕ (Δ.Θ.57) και Π. Νεοκλέους και Χ. Πυρκώτου, για Ανδρέας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ (Δ.Θ.19). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Δοθείσα Αυθημερόν) Ο εναγόμενος 4/αιτητής - με νομική βάση (μεταξύ άλλων) τη Δ.1Θ2, Δ.2ΘΘ1-2, 8, τη Δ.5ΘΘ1-10, τη Δ.5Α, τη Δ.6ΘΘ1-9 και τη Δ.51ΘΘ1-7 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών αιτείται την έκδοση διατάγματος παραμερισμού τού μονομερώς εκδοθέντος δικαστικού διατάγματος ημερομηνίας 2.4.15, με το οποίο διατάχθηκε η προς αυτόν (εκτός δικαιοδοσίας) επίδοση της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος στην παρούσα αγωγή. Η αίτηση υποστηρίζεται από συνοδευτική ένορκη δήλωση τής δικηγόρου Κάτιας Κακουλλή στην οποία και επεξηγούνται οι λόγοι που, κατά την άποψη της, θεμελιώνουν το αίτημα. Συνιστά εκδοχή (του εναγόμενου 4/αιτητή), πως οι ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση έπεισαν το Δικαστήριο να εκδώσει το μονομερές διάταγμα σαφώς στη βάση παραπλάνησης η οποία (ως αναλύεται στη γραπτή αγόρευση των ευπαίδευτων δικηγόρων του) «. επιτεύχθηκε εντέχνως από τους Ενάγοντες μέσω της απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων σε σχέση με την υπόθεση και, ταυτόχρονα, μέσω της προβολής παντελώς άσχετων με τα επίδικα θέματα γεγονότων για τη δημιουργία εντυπώσεων σε βάρος του Αιτητή, ο οποίος παρουσιάζεται από τους Ενάγοντες τόσο στην Ένορκη Δήλωση Γιάγκου ημερομηνίας 19/03/2015 όσο και στην Ένορκη Δήλωση Γιάγκου ημερομηνίας 16/11/2015 που συνοδεύει την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης των Εναγόντων στην παρούσα Αίτηση . ως ένας δολοπλόκος εγκληματίας». Οι ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην έκδοση του διατάγματος υποστηρίζοντας ότι η παρούσα αίτηση όχι μόνο σταχυολογείται ως απορριπτέα λόγω παράλειψης του εναγόμενου 4/αιτητή να τη βασίσει στη Δ.16Θ9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών (από την οποία θα μπορούσε να αντληθεί δεόντως και το αντίστοιχο δικαίωμα έγερσης του ζητήματος), αλλά και επειδή, ούτως ή άλλως, δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση του διατάγματος μια και οι λόγοι που προτάσσονται επί τούτω από τον εναγόμενο 4/αιτητή είναι (στη βάση όσων εξηγούνται στην ένορκη δήλωση του Άδωνη Γιάγκου, ενός εκ των διευθυντών των εναγόντων 2), νομικώς και πραγματικώς αστήρικτοι, ανεδαφικοί και αβάσιμοι. Στάθμισα καθετί που παρουσιάσθηκε ενώπιον μου ως μαρτυρία και συζητήθηκε ως δικηγορική επιχειρηματολογία, καθώς επίσης, στοιχειωδώς, την περί ης ο λόγος μονομερή αίτηση για έκδοση διατάγματος επίδοσης στο εξωτερικό ημερομηνίας 19.3.15 (με τη συνοδευτική αυτής ένορκη δήλωση και τα εκτενή επισυνημμένα τεκμήρια), όπως και το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου. Συγκλίνω με τις θέσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των εναγόντων/καθ' ων η αίτηση και αποκλίνω, με κάθε σεβασμό, από εκείνες των ευπαίδευτων συνηγόρων του εναγόμενου 4/αιτητή. Εξηγώ. Η αίτηση έπρεπε να εδράζεται στη Δ.16Θ9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η παράλειψη αναφοράς των εναγομένων/καθ' ων η αίτηση στη Δ.16Θ9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, δεν είναι απλώς τυπική, αλλά ουσιαστική, μια και τούτη ενεργοποιεί κανονιστικώς τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί τού αντίστοιχου αιτήματος, προσδίδοντας τουτέστιν εγκυρότητα στο δικονομικό μέτρο (βλ. κατ' αναλογίαν, Περικλέους ν Ellinas Finance Ltd και Άλλων, ΠΕ 283/10, ημ. 3.7.14), χωρίς ποσώς να δικαιολογείται (ως εκ της φύσης και έκτασης της στην προκειμένη περίπτωση), η αυτεπάγγελτη θεραπεία της παράλειψης από το Δικαστήριο βάσει της Δ.64 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών (βλ. κατ' αναλογίαν, Ιωάννου ν Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ και Άλλων, ΠΕ 181/10, ημ. 29.7.14, Egiazaryan και Άλλων ν Denoro Investments Limited
(2013)1(A) ΑΑΔ 409, 419). Ως εκ τούτου, η αίτηση χρήζει απόρριψης. Ανεξαρτήτως της διαπίστωσης (και χάριν ολοκληρωμένης πραγμάτευσης του αιτήματος), διίσταμαι (και αντιληπτό είναι τούτο από τα προρρηθέντα) και επί του ζητήματος της φερόμενης ως ουσιώδους μη αποκάλυψης γεγονότων στο μονομερές στάδιο από πλευράς των εναγόντων/καθ' ων η αίτηση. Επεξηγώ. Αναμφιβόλως, το καθήκον αιτητή (που επιδιώκει την εξασφάλιση ενδιάμεσης θεραπείας μονομερώς), να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων που όφειλε να γνωρίζει και που άπτονται του δικονομικού του εγχειρήματος, ταξινομείται ως υπέρτατο από τη νομολογία, με αιτήματα όπως το επίδικο να μην αποτελούν εξαίρεση στο γενικό αυτό κανόνα (βλ. κατ' αναλογίαν, Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd ν Fiat Auto Spa
(2000)1(A) AAΔ 447). Βεβαίως - όπως σχεδόν συμβαίνει και σε κάθε άλλη περίπτωση που αφορά σε ζητήματα ενάσκησης δικαστικής διακριτικής ευχέρειας - οι όποιες ανελαστικές και ενίοτε ακραίες τοποθετήσεις, τείνουν να αφίστανται της ευρύτερης έγνοιας των Δικαστηρίων για ορθή (και ταχεία) απονομή της δικαιοσύνης στο πλαίσιο των αρχών περί δίκαιης δίκης, δίχως ασφαλώς τούτο να υπονοεί, με οποιοδήποτε τρόπο καταφυγή σε αυθαίρετες ερμηνείες νόμου, κανονισμών και νομολογίας ώστε να εντάσσονται τα πράγματα, κατά περίπτωσιν, στο όποιο πλαίσιο υποκειμενικώς είναι που κρίνεται πλέον πως οφείλει να ταξινομηθεί το θέμα που απασχολεί από το εκάστοτε δικάζον Δικαστήριο. Δεν είναι έτσι που λειτουργούν δικονομικώς και συνταγματικώς τα πράγματα και τούτο με απόλυτη ενάργεια είναι που, θεωρώ, ότι αναδύεται από τα όσα πολύ εύστοχα επισημάνθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο (διά του Ερωτοκρίτου Δ.), στην Commerzbank Auslandsbanken Holding AG και Άλλων ν Adeona Holdings Limited και Άλλων, ΠΕ 6/14, ημ. 27.2.15, όπου λέχθηκαν και τα εξής σχετικά με τα όσα εδώ ενδιαφέρουν: «. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής. Στην αγγλική υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour (Mohammad Ebrahaim)
(1985)F.S.R. 87 CA, αναφέρθηκε ότι το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με την αρχή του locus poenitentiae (ευκαιρία για μεταμέλεια ή διόρθωση), μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν η μη αποκάλυψη είναι αθώα, να ακυρώσει το προηγούμενο διάταγμα και να εκδώσει νέο, υπό όρους (βλ. επίσης Recnex Trading Ltd κ.α. v. Tράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/11, ημερ. 16.4.2014). Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος. Στην υπόθεση Brink´s-Mat Ltd v. Elcombe and others [1988] 3 All ER 188 o δικαστής Balcombe LJ επεξηγώντας την ευρεία διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, ανέφερε τα εξής:- «The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a two-fold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R v Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 509. But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realise that they have this duty of disclosure and of the consequences (which may include a liability in costs) if they fail in that duty. Nevertheless, this judge-made rule cannot be allowed itself to become an instrument of injustice. It is for this reason that there must be a discretion in the court to continue the injunction, or to grant a fresh injunction in its place, notwithstanding that there may have been non-disclosure when the original ex parte injunction was obtained: see in general Bank Mellat v Nikpour (Mohammad Ebrahaim) [1985] F.S.R. 87, 90 and Lloyds Bowmaker Ltd v Britannia Arrow Holdings Plc., ante p. 1337, a recent decision of this court in which the authorities are fully reviewed. I make two comments on the exercise of this discretion.
(1)Whilst, having regard to the purpose of the rule, the discretion is one to be exercised sparingly, I would not wish to define or limit the circumstances in which it may be exercised.
(2)I agree with the views of Dillon L.J. in the Lloyds Bowmaker case, at. P. 1349C-D, that if there is jurisdiction to grant a fresh injunction, then there must also be a discretion to refuse, in an appropriate case, to discharge the original injunction.» Χρήσιμη ανάλυση της νομολογίας για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, δίδεται επίσης στην αγγλική υπόθεση Arena Corporation Ltd (In Provisional Liquidations) v.Schroeder
(2003)All ER (D)
- Λόγω των δραστικών επιπτώσεων που συνήθως ακολουθούν εύρημα δικαστηρίου ότι δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη, τα τελευταία χρόνια διαπιστώθηκαν δύο φαινόμενα. Πρώτον, μια δικαιολογημένη φοβία εκ μέρους των δικηγόρων των αιτητών ως προς τον κίνδυνο να θεωρηθεί η πλευρά τους ότι δεν προέβη σε πλήρη αποκάλυψη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τίθενται ενώπιον των δικαστηρίων όγκοι εγγράφων, τα οποία, χωρίς οποιαδήποτε επεξήγηση, τις περισσότερες φορές τείνουν να συσκοτίζουν παρά να διαφωτίζουν το δικαστήριο. Όπως τονίστηκε από το αγγλικό Εφετείο στην υπόθεση National Bank of Sharjah v. Dellborg,The Times, December 24, 1992 (CA), υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ ειλικρινούς και πλήρους αποκάλυψης και του κατακλυσμού του δικαστηρίου με σωρεία εγγράφων, πλείστα των οποίων είναι μη ουσιώδη και αχρείαστα για τους σκοπούς που τίθενται ενώπιον του δικαστηρίου. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό όπως στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, να επεξηγείται με τρόπο λακωνικό η σημασία των εγγράφων που επισυνάπτονται. Περαιτέρω, θα πρέπει να τονίζεται το σημαντικό μέρος των εγγράφων, ώστε τα ουσιώδη θέματα να αναδύονται εύκολα με μια απλή συνδυασμένη ανάγνωση της ένορκης δήλωσης και των εγγράφων. Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος η αποκάλυψη να μην θεωρηθεί ειλικρινής και πλήρης. Το δεύτερο φαινόμενο που παρατηρείται, αφορά τους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις όποιες ελλείψεις στην ένορκη δήλωση του αντιδίκου τους, υποβάλλοντας ακραίες και αβάσιμες εισηγήσεις για μη αποκάλυψη, αγνοώντας το γεγονός ότι η σχετική νομολογία δίδει έμφαση στη μη αποκάλυψη «ουσιωδών γεγονότων». Παρατηρούμε ότι αυτό συνήθως γίνεται όταν οι ελπίδες για ακύρωση του διατάγματος επί της ουσίας είναι λίγες, οπότε εναποτίθενται όλες οι ελπίδες για ακύρωση του διατάγματος στη μη αποκάλυψη κάποιου στοιχείου, το οποίο τις περισσότερες φορές δεν είναι καθόλου ουσιώδες. Χωρίς να θέλουμε με κανένα τρόπο να αδυνατίσουμε ποσώς την υποχρέωση για ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη, θα πρέπει να τονίσουμε το αυτονόητο, ότι τα δικαστήρια δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από αβάσιμες εισηγήσεις που δίδουν έμφαση στη μη αποκάλυψη κάποιου ασήμαντου στοιχείου, το οποίο δεν αφορά σε ουσιώδες γεγονός. Ούτε ο κανόνας πρακτικής για ακύρωση του διατάγματος σε περίπτωση μη αποκάλυψης, θα πρέπει να αφεθεί να μετατραπεί σε εργαλείο αδικίας (βλ. Brink´s-Mat Elcombe, ανωτέρω) .». Με τα πιο πάνω κατά νουν και με υπόψη τα όσα ο εναγόμενος 4/αιτητής προτάσσει ως επιλήψιμη μη αποκάλυψη ουσιωδών (ως τα κρίνει) γεγονότων στο μονομερές στάδιο, παρατηρώ, σε σύμπνοια και με τα όσα αναφέρουν (με υποδειγματική σαφήνεια) οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των εναγόντων/καθ' ων η αίτηση στη γραπτή τους αγόρευση (με σημείο αναφοράς την εκατέρωθεν παρουσιασθείσα μαρτυρία), ότι τα όσα ο εναγόμενος 4/αιτητής παραθέτει είτε ως θέματα που θα έπρεπε να είχαν αποκαλυφθεί από τους ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση (στο μονομερές στάδιο) προς στοιχειοθέτηση εκ πρώτης όψεως καλού αγώγιμου δικαιώματος (με καλές πιθανότητες επιτυχίας) εναντίον του εναγόμενου 4/αιτητή (στην αγωγή), είτε ως μαρτυρία (πλην όμως ελλιπούς και παραπλανητικής με παρεπόμενο να εκθεμελιώνεται κατ' ουσίαν η βάση του συγκεκριμένου αιτήματος), πόρρω απέχουν από το να μπορούν να καταταχθούν στην κατηγορία που ο εναγόμενος 4/αιτητής συζητεί. Διευκρινίζω. Τα όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνόδευσε τη μονομερή αίτηση (ημερομηνίας 19.3.15) - και δεν κρίνω με εφετειακή διάθεση τα πράγματα παρά μόνο κατά προσήκουσα δικονομική υποχρέωση - όχι μόνο δεν αποτελούν ουσιώδη απόκρυψη γεγονότων με δυνητικώς μάλιστα καταλυτική επίδραση (από αντικειμενικής απόψεως) για έγκριση ή όχι του μονομερούς αιτήματος, αλλά τείνουν να οδηγήσουν και σε εκδίκαση της ουσίας της παρουσιαζόμενης διαφοράς μεταξύ των εναγόντων/καθ' ων η αίτηση και του εναγόμενου 4/αιτητή (όπως και των άλλων εμπλεκόμενων στην αγωγή), στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο, κάτι ασφαλώς το ανεπίτρεπτο για ευνόητους και καλούς λόγους (βλ. κατ' αναλογίαν, Φακοντή και Άλλης ν Κακουλή, ΠΕ 70/11, ημ. 23.6.15). Το κατά πόσο οι ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση θα μπορούσαν, ίσως, να προέβαιναν σε περαιτέρω παράθεση γεγονότων ή σε διευκρινίσεις άλλων γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου που εξέδωσε το μονομερές διάταγμα δεν αποτελεί δικονομικό μίασμα μηδέ και θέτει απαρεγκλίτως την περίπτωση εντός των παραμέτρων που κατά τα άλλα ανέπτυξαν με ικανότητα οι ευπαίδευτοι δικηγόροι του εναγόμενου 4/αιτητή. Το τι απαιτείτο στο στάδιο εκείνο, ικανοποιήθηκε πλήρως (με παραπομπή και σε σειρά επισυνημμένων τεκμηρίων). Ισχυρίζονται λοιπόν (και περί ισχυρισμών ο λόγος το τονίζω), οι ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση ότι οι ενάγοντες 1 (αυστριακή εταιρεία), αποτελούν τους ομόρρυθμους συνεταίρους των εναγομένων
- Ο συνεταιρισμός τούτος είναι οι εναγόμενοι
- Τα μερίδια στο συνεταιρισμό - που αποτελούν ένα από τα σημεία αντιμαχίας μεταξύ των διαδίκων - κατέχονται και κατανέμονται μεταξύ των εναγόντων 1 (0,5%), των εναγόντων 2 (49,75%) και των εναγομένων 2 (49,75%). Οι ενάγοντες 3, αποτελούν εταιρεία που ανήκουν έμμεσα σε κάποιον Maurice Dijols και είναι οι μόνοι μέτοχοι της εταιρείας Skible Holdings Limited, η οποία παρουσιάζεται ως η αποκλειστική μέτοχος των εναγομένων 2 και που (με τη σειρά της) φέρεται να είναι η μοναδική μέτοχος των εναγόντων
- Κατά τους επίδικους χρόνους ο εναγόμενος 4/αιτητής κατείχε μετοχές στους ενάγοντες 2, ως εμπιστευματοδόχος για λογαριασμό τρίτου προσώπου. Μέχρι την 27.10.14, ο εναγόμενος 4/αιτητής (απευθείας ή μέσω εντεταλμένης εταιρείας), κατείχε την Skible Holdings Limited. Επέκεινα, ο εναγόμενος 4/αιτητής δεν διατηρούσε οποιοδήποτε ιδιοκτησιακό δικαίωμα επί των εναγόντων
- Η εναγόμενη 3 είναι η μόνη μέτοχος των εναγομένων 2, ενώ η εναγόμενη 5 υπηρετεί ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των εναγομένων 2, οι οποίοι φαίνεται να αποτελούν το προσωπικό επενδυτικό όχημα της εναγόμενης 3 που κατείχε προσωπικώς το 10,99% στην C.A.T. Oil AG (αυστριακή εταιρεία οι μετοχές της οποίας τύγχαναν διαπραγμάτευσης στο Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης). Η εναγόμενη 5 ενεργούσε με ποικίλους ρόλους σε διάφορες νομικές οντότητες σχετικές με την παρούσα αγωγή, εντός πλαισίου που κανείς από τους άλλους αφορούντες διευθυντές δεν είχε ενεργό ανάμειξη. Υπό αυτό το πλέγμα - ως περαιτέρω εξηγείται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση - εγείρονται εναντίον του εναγόμενου 4/αιτητή αξιώσεις αναφορικά με πράξεις στις οποίες τούτος προέβη είτε προσωπικώς είτε μέσω των εναγόντων 2, ή διευθυντών που ενεργούσαν υπό τις λανθασμένες οδηγίες του. Ο εναγόμενος4/αιτητής κατά παράβαση των καθηκόντων του και κατά τρόπο δεικτικό ή αποδεικτικό απάτης, παράβασης εμπιστοσύνης, δόλιας υποβοήθησης και προσχεδιασμού, εξασφάλισε περιουσιακά στοιχεία που κατέχονταν ως εμπίστευμα, με τη μεταφορά στην εναγόμενη 3 (και έπειτα στους εναγόμενους 2), ποσοστού 42,25% των μετοχών που κατείχαν οι ενάγοντες 1 στους εναγόμενους
- Έτσι, διά συνωμοσίας με τις εναγόμενες 3 και 5 και (ακολούθως της ιδρύσεως τους), των εναγομένων 2, ο εναγόμενος4/αιτητής υπεξαίρεσε και καταχράστηκε συναφή μερίσματα και έσοδα. Μέχρι την 27.10.14, όλες οι εργασίες των εμπλεκόμενων στη διαφορά εταιρειών τελούσαν υπό τον αποκλειστικό έλεγχο του εναγόμενου 4/αιτητή και των εναγομένων 3 και
- Είναι λοιπόν στη βάση αυτή - με πολλές από τις (έτερες) λεπτομέρειες να αποτυπώνονται από τον ομνύοντα Άδωνη Γιάγκου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση (και στις οποίες δεν χρειάζεται να αναφερθώ αφού κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε κανένα πρακτικό σκοπό) - που αναδεικνύεται με επάρκεια η εκ πρώτης όψεως νομιμοποιητική βάση έγερσης της αγωγής εναντίον του εναγόμενου 4/αιτητή και των θεραπειών που αξιώνονται εναντίον του στο ίδιο πλαίσιο, με αρκούντως αιτιολογημένο το αίτημα για έκδοση διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, με καθαρά χέρια. Δεν χρειάζεται, με κάθε σεβασμό, να ειπωθούν περισσότερα σε σχέση με τα εκτυλισσόμενα, παρά μόνο να υποσημειωθεί πως, τωόντι, δεν συντρέχουν περιστάσεις που θα μπορούσαν να κατατάξουν το αίτημα και ως καταχρηστικό (μολονότι τούτο θα μπορούσε να είχε υποβληθεί και νωρίτερα). Εν κατακλείδι. Ουδείς από τους λόγους που προωθήθηκαν από τον εναγόμενο 4/αιτητή ικανοποιεί, έστω και κατ' ελάχιστον, τα προαπαιτούμενα για έκδοση του εδώ επιδιωκόμενου διατάγματος. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων/καθ' ων η αίτηση και εναντίον του εναγόμενου 4/αιτητή, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ............ Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο