Γαβριέλλα Χριστοδούλου ν. Σάββα Αριστοδήμου, Αρ. Αγωγής: 4786/14, 8/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A231 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ρασπόπουλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4786/14 Μεταξύ: Γαβριέλλα Χριστοδούλου Ενάγουσας Και Σάββα Αριστοδήμου Εναγομένου Ημερομηνία: 8 Απριλίου 2016 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο - Αιτητή: κ. A. Θέμης για Ανδρέας Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση : κ. Χ. Χριστοφή για Χριστοφή & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή που καταχωρήθηκε επί Κλητηρίου Εντάλματος Γενικώς Οπισθογραφημένου στις 29.8.2014 η Ενάγουσα ζητά γενικές και/ή ειδικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για γραπτή ή/και προφορική ή/και συκοφαντική δυσφήμιση και/ή λίβελο και/ή επιζήμια ψευδολογία η οποία περιέχεται σε δημοσιεύματα και/ή άρθρα και/ή σχόλια του Εναγομένου στην προσωπική του ιστοσελίδα στο δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης γνωστό ως «Facebook» και/ή στο δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης γνωστό ως «Twitter» και τα οποία δημοσιοποιήθηκαν στα προαναφερθέντα δίκτυα κατά τα έτη 2012 και 2013 και/ή 2014 και/ή στις ακόλουθες ημερομηνίες: 21/10/2013, 26/11/2013, 4/12/2013, 13/04/2014, 17/07/2014, 23/07/2014, 18/08/2014, 19/08/2014, 21/08/2014, 25/08/
- Περαιτέρω, η Ενάγουσα ζητά διάταγμα και/ή απόφαση και/ή δήλωση και/ή διαταγή του Δικαστηρίου το οποίο να εμποδίζει τον Εναγόμενο και να του απαγορεύει από το να δημοσιεύει και/ή δημοσιοποιεί τα πιο πάνω και/ή άλλα δυσφημιστικά δημοσιεύματα και/ή άρθρα και/ή σχόλια σε οποιοδήποτε ηλεκτρονικό μέσο και/ή άλλως πως. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης που καταχωρήθηκε στις 18.12.2014 η Ενάγουσα ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο υπάλληλος στο ΡΙΚ, νυμφευμένη και μητέρα 2 παιδιών. Κατέχει πανεπιστημιακή μόρφωση και είναι υποψήφια Διδάκτωρ σε Πανεπιστήμιο στη Βουλγαρία με αντικείμενο την Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού. Διδάσκει επίσης οικονομικά σε διάφορα ανώτερα και/ή ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Κύπρο. Είναι γνωστή στο κοινό ως τηλεπαρουσιάστρια της καθημερινής πρωινής εκπομπής «Καλή σας μέρα». Ο Εναγόμενος είναι επίσης υπάλληλος στο ΡΙΚ καθώς και αξιωματούχος σε συντεχνία εργαζομένων του ΡΙΚ. Διατηρεί δε τις δικές του ιστοσελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Facebook και Twitter οι οποίες είναι διαθέσιμες στο ευρύ κοινό και στους πολλούς διαδικτυακούς φίλους του Εναγομένου μεταξύ των οποίων και συνάδελφοι των διαδίκων στο ΡΙΚ. Το αγώγιμο δικαίωμα που φαίνεται να προωθεί η Ενάγουσα στηρίζεται σε δημοσιεύματα που δημοσιεύθηκαν και/ή μεταδόθηκαν τόσο στο Facebook όσο και στο Twitter τα οποία κατ' ισχυρισμό αναφέρονται στο πρόσωπο της Ενάγουσας είτε ευθέως είτε με υπαινιγμούς πλήττοντας την τιμή και/ή αξιοπρέπεια και/η επαγγελματική επάρκεια της Ενάγουσας και γίνονται αντιληπτά ως τέτοια από συναδέλφους της Ενάγουσας αλλά και από φίλους και/ή την οικογένεια της και/ή το ευρύ κοινό. Στην μακροσκελή Έκθεση Απαίτησης παρατίθενται αυτούσια 10 αποσπάσματα κάποιων δημοσιευμάτων στο Facebook και στο Twitter διαφόρων ημερομηνιών και επεξηγείται στην συνέχεια γιατί τα δημοσιεύματα τούτα αναφέρονται και/ή δημιουργούν υπονοούμενα (popular or false innuendos) για την Ενάγουσα. Στο Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα αλλά και στην παράγραφο 86 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι τα δημοσιεύματα αφορούν τις ακόλουθες ημερομηνίες: 21.10.2013, 26.11.2013, 4.12.2013, 13.4.2014, 17.7.2014, 23.7.2014, 18.8.2014, 19.8.2014, 21.8.2014 και 25.8.
- Διερχόμενος την Έκθεση Απαίτησης και ειδικότερα τα 10 δημοσιεύματα που εκεί δικογραφούνται, παρατηρώ ότι δεν περιλαμβάνονται αυτούσια δημοσιεύματα με ημερομηνίες 13.4.2014, 23.7.2014 και 23.7.2014 αλλά αντί αυτών υπάρχουν τρία άλλα δημοσιεύματα και ειδικότερα ένα δημοσίευμα ημερομηνίας 30.8.2014 και άλλα δύο δημοσιεύματα με ημερομηνία 2.9.
- Στις 26.2.2015 καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση από τον Εναγόμενο - Αιτητή με την οποία ο τελευταίος ζητά διάταγμα του δικαστηρίου για απόρριψη και/ή αναστολή και/ή διαγραφή και/ή παραμερισμό της Αγωγής και/ή του Γενικώς οπισθογραφημένου Κλητήριου Εντάλματος και συνακόλουθα της καταχωρηθείσας Έκθεσης Απαίτησης καθότι δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε εύλογη αιτία αγωγής εναντίον του Εναγόμενου και/ή επειδή προωθείται για αλλότριο σκοπό και εκδικητικά και τείνει να προκαλέσει στον Εναγόμενο αχρείαστη ταλαιπωρία και/ή έξοδα και/ή είναι ενοχλητική και/ή ως επιπόλαια και/ή καταχρηστική και/ή κακόπιστη και/ή καταπιεστική και/ή ακατάληπτη και/ή ως βρίθουσας αχρείαστων και/ή σκανδαλωδών ισχυρισμών και/ή επειδή δεν δικογραφούνται ορθά ή/και καθόλου τα επίδικα δημοσιεύματα στην οπισθογράφηση του κλητήριου εντάλματος ενώ παράλληλα δικογραφούνται δημοσιεύματα στην Έκθεση Απαίτησης που δεν περιλαμβάνει η οπισθογράφηση του κλητήριου εντάλματος, γεγονός που τείνει να προκαλέσει δαπάνη Δικαστικού χρόνου ως επίσης αχρείαστη ταλαιπωρία στον Εναγόμενο. Ζητά επίσης διάταγμα με το οποίο να διατάζεται η διαγραφή των ημερομηνιών 13.04.2014, 23.07.2014 και 19.08.2014 που καταγράφονται στην παράγραφο 1 του Κλητηρίου Εντάλματος της παρούσας αγωγής και στην παράγραφο 86.1 της Έκθεσης Απαίτησης, καθότι η Ενάγουσα δεν παραθέτει αυτούσια τα κατ' ισχυρισμό δημοσιεύματα των ημερομηνιών αυτών στην Έκθεση Απαίτησης της και/ή ουδεμία ειδική αναφορά γίνεται στις πιο πάνω ημερομηνίες στην Έκθεση Απαίτησης. Εν πάση περιπτώσει ο Εναγόμενος - Αιτητής ζητά διάταγμα με το οποίο να διατάζεται η διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης που αφορούν ένα δημοσίευμα ημερομηνίας 30.8.2014 και άλλα δύο δημοσιεύματα με ημερομηνία 2.9.2014 λόγω μη δικογράφησης των δημοσιευμάτων στην οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής. Διαζευκτικά και/ή πρόσθετα των πιο πάνω ο Εναγόμενος ζητά διάταγμα που να διατάσσει την διαγραφή και/ή την τροποποίηση των παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης που αφορούν όλα τα δημοσιεύματα που δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης και των αντίστοιχων αναφορών στην παράγραφο 1 του κλητηρίου εντάλματος λόγω μη διασύνδεσης των ζητημάτων που εγείρονται με τις θεραπείες που εμφαίνονται στις παραγράφους 85 και 86 αυτής και στο κλητήριο ένταλμα και/ή λόγω ανυπαρξίας δικογραφημένων γεγονότων και/ή λεπτομερειών που να δημιουργούν (ι) το νομικό υπόβαθρο και/ή τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της δυσφήμισης ως αυτά καθορίζονται στο Κεφ. 148, (ιι) τη διασύνδεση των επίδικων σχολίων με το πρόσωπο της Ενάγουσας και (ιιι) το υπόβαθρο και/ή την ακριβή εικόνα της ζημιάς που η Ενάγουσας κατ' ισχυρισμό υπέστη στην προσωπική ή επαγγελματική της καριέρα. Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.2 Θ.4(α) και Θ.9, Δ.9 Θ.10, Δ.19, Θ.Θ. 4, 6, 7 -9, 13 - 14, 16, 19, 26 και Θ.27, Δ.20, Δ.27, ΘΘ 1-3, Δ.16, Θ.Θ. 1-7 και Θ.9 και Δ.48, Θ.1, 2, 3, 4 και 9(i)(j)(o), Δ.64 Θ.Θ. 1 έως 3, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60, στο Σύνταγμα στην σύμφυτη εξουσία και γενική πρακτική του Δικαστηρίου αλλά και τη νομολογία του κοινοδικαίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγομένου ο οποίος, κατόπιν νομικής συμβουλής που έχει λάβει, εκφράζει την πεποίθηση ότι δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε εύλογη αιτία αγωγής εναντίον του, δεδομένου ότι δεν συνάδουν οι ισχυρισμοί της Ενάγουσας με τις αιτούμενες θεραπείες. Είναι η θέση του ότι η δικαστική διαδικασία χρησιμοποιείται από την Ενάγουσα για αλλότριους σκοπούς και/ή εκδικητικά και τούτο επειδή ως Πρόεδρος και εκπρόσωπος της συντεχνίας εργαζομένων του ΡΙΚ (ΕΥΡΙΚ), αντέδρασε στη μετακίνηση της Ενάγουσας από τηλεπαρουσιάστρια σε Λειτουργό του Τμήματος Προσωπικού του ΡΙΚ, χωρίς να ακολουθηθούν οι νόμιμες διαδικασίες και/ή επειδή αρνήθηκε να στηρίξει τις επαγγελματικές φιλοδοξίες της Ενάγουσας και/ή τα αδικαιολόγητα αιτήματα της. Αναπτύσσει διάφορους ισχυρισμούς οι οποίοι πηγάζουν από νομική συμβουλή που έχει λάβει από τους δικηγόρους του. Ακριβώς επειδή οι ισχυρισμοί του άπτονται νομικών θεμάτων θα αναφερθώ σε αυτούς μετά την παράθεση της νομικής πτυχής της Αίτησης στην οποία υπεισέρχομαι πιο κάτω. Πριν όμως από αυτό αναφέρω ότι με προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου δεν επιτράπηκε η καταχώριση Ένστασης εκ μέρους της Ενάγουσας - Καθ' ης η Αίτηση λόγω επανηλειμμένων παραλείψεων της τελευταίας να συμμορφωθεί με τις αντίστοιχες οδηγίες του Δικαστηρίου για να καταχωρήσει Ένσταση. Εν πάση περιπτώσει τούτο δεν σημαίνει ότι η Αίτηση δεν πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των νομολογιακών αρχών που αφορούν το αντικείμενο της. Σημειώνω ότι δόθηκε η ευκαιρία στην πλευρά της Ενάγουσας - Καθ' ης η Αίτηση να αγορεύσει επί των νομικών θεμάτων που το Δικαστήριο ούτως η άλλως εξετάζει αυτεπαγγέλτως. Μετά την πιο πάνω παρατήρηση προχωρώ στην εξέταση της νομικής πτυχής της υπό κρίση Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Είναι καλά θεμελιωμένη στη νομολογία αρχή ότι η τήρηση των κανόνων σύνταξης δικογράφων είναι καίριας σημασίας για την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ v. Σαββίδη
(1997)1(Β) ΑΑΔ 685 όπου λέχθηκε ότι τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξή τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Το Ανώτατο Δικαστήριο χαρακτήρισε τον Θ. 4 της ίδιας διάταξης ως τον πιο θεμελιακό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν μόνο απαραίτητους και ουσιώδεις ισχυρισμούς και ότι η μαρτυρία για απόδειξη των επίδικων θεμάτων δεν έχει θέση στα δικόγραφα. Τονίστηκε ότι η διατύπωση και η παρουσίαση της υπόθεσης πρέπει να είναι λιτή χωρίς πλατειασμούς. (βλ. επίσης Αγγελίδου Μιράντα ν. Σοφοκλή Μούσουλου,
(2012)1 Α.Α.Δ. 1846. Όπως επεξηγείται στην Cyber Group Ltd v. Κ. Χαραλαμπίδης
(2004)ΙΓ Α.Α.Δ. 1852 η Δ.19 Θ. 26 επιτρέπει τη διαγραφή δικογράφου το οποίο είναι μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή τείνει να προκαταλάβει ή επηρεάσει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής και έχει ως κύριο σκοπό τη συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Όμως δεν είναι κανόνας η διαγραφή δικογράφου ή μέρους αυτού όταν με κάποιο τρόπο υπάρχει παράβαση των δικονομικών κανόνων σύνταξης. Αντιθέτως, η διαγραφή αποτελεί την σπάνια εξαίρεση. Στην Vector Onega A.G. v. του πλοίου Μ/V Girvas κ.α.
(2000)1Α Α.Α.Δ 16 με αναφορά σε Αγγλική και Κυπριακή Νομολογία τονίζεται το δικαίωμα των διαδίκων να καθορίζουν ελεύθερα τα δικόγραφα τους και η αρχή ότι διαγραφή μπορεί να γίνει μόνο σε εμφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις παράβασης των κανόνων σύνταξης δικογράφων (Carl - Zeiss - Stiftung v. Rayner & Another
(1969)3 All ER 697 και Fasili v. Sun Boat
(1984)1 CLR 679). Η ίδια αυστηρότητα παρατηρείται στη νομολογία και σε σχέση με την Δ.27 Θ. 3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Έχει επισημανθεί ότι η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. (βλ. Drummond - Jackson v. British Μ. Ass. & Others [1970] 1 All E.R. 1094, Ιn Re Pelmako Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Η Δ.27 Θ.3 αφορά το κατά πόσον η βάση αγωγής ή υπεράσπισης που αποκαλύπτεται με τα δικόγραφα έχει βάση συζήτησης, ή στην περίπτωση που αυτή φαίνεται ότι είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την απαίτηση ή την υπεράσπιση. Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία Αγωγής ή Υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει, δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (βλ. Annual Practice 1953,σελ. 575 και Moore v. Lawson, 31 T.L.R 418, C.A). Σύμφωνα με το σύγγραμμα Βullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings (12η έκδοση) στη σελ. 144 σε τέτοια αίτηση το ερώτημα που τίθεται δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση Αγωγής αλλά αν αποκαλύπτεται μια εύλογη βάση Αγωγής ή Υπεράσπισης. Πρόσθετα στην Κύπρο η θεραπεία αυτή θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις πρόνοιες του Άρθρου 30 του Συντάγματος που καθιερώνει το δικαίωμα κάθε διαδίκου να προσφεύγει στο Δικαστήριο και να προβάλλει τις θέσεις του. Η ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ
- Η μη καταγραφή αυτούσιων των δημοσιευμάτων στην οπισθογράφηση του κλητήριου εντάλματος. Είναι η θέση του Εναγομένου - Αιτητή ότι συνεπεία της παράλειψης καταγραφής αυτούσιων των δημοσιευμάτων στην οπισθογράφηση του κλητήριου εντάλματος, δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα εφόσον το κλητήριο ένταλμα δεν περιέχει επαρκείς λεπτομέρειες για να αναγνωρισθούν οι δημοσιεύσεις σχετικά με την έγερση της αγωγής αλλά καταγράφονται μόνο ημερομηνίες των κατ' ισχυρισμών δημοσιεύσεων. Είναι περαιτέρω η θέση του Εναγομένου ότι η πιο πάνω «παράλειψη» της Ενάγουσας έγινε εσκεμμένα αφού στην Έκθεση Απαίτησης της τελικά επιλέγει να προωθήσει μόνο κάποια από τα δημοσιεύματα που περιέχονται στο αιτητικό της αγωγής και να απαλείψει τα δημοσιεύματα ημερ. 23/07/2014, 19/08/14 και 13/04/
- Η Δ.2 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι: «Σε όλες τις άλλες αγωγές στο Επαρχιακό Δικαστήριο (εκτός από αγωγές για λίβελο, συκοφαντία, κακόβουλη δίωξη...)..το κλητήριο ένταλμα δύναται, κατά την επιλογή του ενάγοντα, να είναι ειδικά οπισθογραφημένο με την έκθεση απαίτησης ή με τη θεραπεία που απαιτεί ότι δικαιούται». Στην ίδια διαταγή στον Θ. 9 προνοείται ότι: «..Σε αγωγές για λίβελλο η οπισθογράφηση στο κλητήριο πρέπει να περιέχει επαρκείς λεπτομέρειες για να αναγνωριστούν οι δημοσιεύσεις σχετικά με την έγερση της αγωγής». Η Δ.3 Θ.9 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών η οποία είναι πανομοιότυπη με τη Δ.2 Θ.9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί ότι η οπισθογράφηση πρέπει να περιέχει ικανοποιητικές λεπτομέρειες ώστε να αναγνωρίζεται το δημοσίευμα. Όσον αφορά την φράση «επαρκείς λεπτομέρειες», στο The Annual Practice 1958 στην σελίδα 34 αναφέρονται τα εξής: «Sufficient Particulars.- In a libel action it is essential to know the very words on which the claim is founded. The actual words must be set out. In Collins v Jones
(1955)2 W.L.R. 813, C.A. it was held that, where the words complained of were alleged to have occurred in letters, the plaintiff must furnish particulars of each letter specifying the date, time and place of publication of each, identifying those to whom publication was alleged and setting out the precise words complained of in each letter». Μελετώντας το περιεχόμενο του γενικά οπισθογραφημένου κλητήριου, είναι φανερό ότι αποκαλύπτει καλή αιτία αγωγής αφού η αναφορά του είναι για δυσφήμηση η οποία αποτελεί αστικό αδίκημα σύμφωνα με το άρθρο 17 του Κεφ.148. Στην οπισθογράφηση αυτή η Ενάγουσα παραθέτει 10 ημερομηνίες κατά τις οποίες έγιναν οι σχετικές δημοσιεύσεις, χωρίς όμως να αναφέρει τον τίτλο και ή το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων. Αναφέρει όμως ότι έγιναν στην προσωπική ιστοσελίδα του Εναγομένου στο δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης γνωστό ως «Facebook» και/ή στο δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης γνωστό ως «Twitter». Πριν την καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης ακολούθησε η καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης εκ μέρους της Ενάγουσας στην στην οποία παρατίθενται λεπτομερώς λεπτομέρειες των δημοσιευμάτων που αφορούν οι 7 εκ των 10 ημερομηνιών που αναγράφονται στην οπισθογράφηση του κλητηρίου Εντάλματος. Στην υπόθεση Grounsell v. Cuthell and Another
(1952)2 All E.R. 135 παρατυπία στην οπισθογράφηση του κλητηρίου θεραπεύτηκε με την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης η οποία καταχωρήθηκε μετά την αίτηση για παραμερισμό του κλητηρίου αλλά πριν την ακροαματική διαδικασία αυτής. Το Δικαστήριο στην πιο πάνω υπόθεση θεώρησε ότι η άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας υπέρ του ενάγοντα δεν αποστερούσε τον εναγόμενο από την υπεράσπιση του (βλ. Hill v Luton Corporation
(1951)1 All E.R. 1028 και Χριστοφόρου ν Χριστοφόρου
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1551). Στο Annual Practice του 1958 σελ. 493 με παραπομπή στην υπόθεση Hill v. Luton (ανωτέρω) αναφέρονται τα εξής: «A defect in a writ may be cured by a proper statement of claim which may operate in the same way as the obtaining of leave to amend» Θέμα παρατυπίας εξαιτίας μη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες της Δ.2 Θ.6 εξετάστηκε και στην υπόθεση Γιώργος Φαλέκκου v. Κυριάκου Χριστοφίδη Πολιτική Έφεση 63/10 ημερομηνίας 17.12.2013 στην οποία ο Εφεσίβλητος - Ενάγων καταχώρισε ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (Δ.2 θ.6) ενώ στην Έκθεση Απαίτησης υπήρχαν ισχυρισμοί για δόλο, απάτη και ψευδείς παραστάσεις. Ακολούθησε αίτηση δια κλήσεως με την οποία ο Εφεσείων ζητούσε διάταγμα για απόρριψη του κλητηρίου, εξαιτίας της πιο πάνω κατ' ισχυρισμό θεμελιώδους και μη θεραπεύσιμης παράλειψης. Το Εφετείο με αναφορά τόσο σε Κυπριακή αλλά και σε Αγγλική νομολογία σε σχέση με την αντίστοιχη Αγγλική διάταξη αποφάσισε ότι η Δ.64 δίνει στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους Κανονισμούς είτε να παραμερίσει τη διαδικασία, είτε να θεωρήσει τη μη συμμόρφωση θεραπεύσιμη και να εκδώσει διάταγμα για διόρθωση ή άρση της παρατυπίας. Επαναλήφθηκε ότι προεξάρχων παράγοντας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας υπέρ της άρσης της παρατυπίας, είναι να μην οδηγήσει σε πασιφανή αδικία την άλλη πλευρά. Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης κρίνω ότι η γενική οπισθογράφηση της Ενάγουσας πέραν του ότι αποκαλύπτει καλή αιτία αγωγής, δεν μπορεί να θεωρηθεί ενοχλητική και ή σκανδαλώδης και ή καταχρηστική και ή τέτοια που θα περιπλέξει την υπόθεση και ή θα καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Αν και η γενική οπισθογράφηση δεν περιέχει επαρκείς λεπτομέρειες για τα επίδικα δημοσιεύματα, με την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης, μάλιστα δε, πριν την καταχώριση της Αίτηση για παραμερισμό, αυτές έχουν δοθεί με επάρκεια τουλάχιστον σε σχέση με τα 7 εκ των 10 δημοσιευμάτων τα οποία αναφέρονται σε αυτή. Θεωρώ ότι φάρος και οδηγός για να αποφασιστεί το ζήτημα είναι κατά πόσον επηρεάζονται με οποιονδήποτε τρόπο δυσμενώς τα δικαιώματα του Εναγομένου. Επ' αυτού κρίνω ότι ο Εναγόμενος ουδόλως έχει επηρεαστεί αφού γνωρίζει επακριβώς την υπόθεση που έχει να αντιμετωπίσει και έχει την ευκαιρία να προβάλει την υπεράσπιση του επί όλων των ισχυρισμών της Έκθεσης Απαίτησης. Σημειώνω ότι αν και υπήρχε χρόνος η παρούσα Αίτηση να καταχωρηθεί εντός του χρονικού διαστήματος μεταξύ της επίδοσης του γενικώς οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος στον Εναγόμενο (την 1.9.2014) και της καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης (στις 18.12.2014) εντούτοις αυτή καταχωρήθηκε πολύ αργότερα και μάλιστα 2 μήνες μετά την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης. Λαμβάνοντας υπόψη και συνεκτιμώντας τα ενώπιον μου δεδομένα κρίνω ότι ο Εναγόμενος δεν έχει επηρεαστεί με οποιοδήποτε τρόπο από την παρατυπία του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου Εντάλματος. Στην απόφαση Φαλέκκου (ανωτέρω) εξετάστηκε και το ζήτημα κατά πόσον το Δικαστήριο έχει εξουσία να θεραπεύσει αυτεπαγγέλτως την παρατυπία, ή πρέπει να αφήσει τον διάδικο να αποταθεί ο ίδιος στο δικαστήριο για άρση της. Το Εφετείο αποφάσισε με αναφορά στην υπόθεση Karl Heinz Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου
(1999)1A ΑΑΔ 366, ότι υπάρχει διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου, όταν με κάποιο τρόπο εγείρεται ενώπιον του θέμα μη συμμόρφωσης με τους Κανονισμούς, να ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια που του παρέχεται από τη Δ.64. Το Εφετείο κατέληξε ότι από τη στιγμή που το πρωτόδικο δικαστήριο προέβη σε διαπίστωση ότι πρόκειται για θεραπεύσιμη παρατυπία, μπορούσε στην ίδια διαδικασία να θεραπεύσει την παρατυπία δυνάμει της Δ.64, εφόσον έκρινε αυτό αναγκαίο. Λέχθηκαν τα εξής χαρακτηριστικά: «Θα ήταν τυπολατρική προσέγγιση αν κρίναμε ότι για να θεραπευθεί η ήδη διαπιστωθείσα παρατυπία θα έπρεπε το πρωτόδικο δικαστήριο να αναβάλει την υπόθεση, ώστε να δοθεί χρόνος στον Εφεσίβλητο να καταχωρίσει αίτηση δυνάμει της Δ.64 για να θεραπεύσει την παρατυπία.» Εν όψει όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η παρατυπία είναι τέτοια που μπορεί να θεραπευθεί χωρίς να μεσολαβήσει άλλη ανεξάρτητη Αίτηση για την θεραπεία της. Απομένει να εξεταστεί το ζήτημα που προέκυψε συνεπεία του ότι στην Έκθεση Απαίτησης περιλαμβάνονται 3 δημοσιεύματα ημερομηνίας άλλης από αυτής που περιλαμβάνεται στην οπισθογράφηση του κλητηρίου Εντάλματος.Προτού όμως εξεταστεί το θέμα αυτό σύντομη αναφορά πρέπει να γίνει σε σχέση με το αίτημα για διαγραφή των ημερομηνιών 13.04.2014, 23.07.2014 και 19.08.2014 που καταγράφονται στην παράγραφο 1 του κλητηρίου εντάλματος καθότι η Ενάγουσα δεν παραθέτει αυτούσια τα κατ' ισχυρισμό δημοσιεύματα των ημερομηνιών αυτών στην Έκθεση Απαίτησης. Σε σχέση με αυτό, λοιπόν αρκεί η παραπομπή στο σύγγραμμα Annual Practice του 1958 σελ. 493 από το οποίο αντλώ καθοδήγηση και στο οποίο αναφέρονται τα εξής: «If in his statement of claim the plaintiff drops all mention of any cause of action mentioned or any relief claimed on the writ, he will be deemed to have elected to abandon it (Cargill v. Bower, 10 Ch. D. p. 508; followed by Swinfen Eady, J., in Lewis & Lewis v. Durnford
(1907), 24 T. L. R. 64).» Συνεπώς στην παρούσα περίπτωση στην οποία δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στα δημοσιεύματα ημερομηνίας 13.04.2014, 23.07.2014 και 19.08.2014 στην Έκθεση Απαίτησης τότε θεωρείται ότι η Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση δεν προωθεί αιτία αγωγής σε σχέση με αυτά και ότι την έχει εγκαταλείψει. Συνπεώς δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος διαγραφής των εν λόγω ημερομηνιών από το κλητήριο Ένταλμα αφού ήδη θεωρούνται ως εγκαταλειφθείσες.
- Η συμπερίληψη στην Έκθεση Απαίτησης δημοσιευμάτων μεταγενέστερων της Αγωγής και τα οποία δεν δικογραφούνται στο κλητήριο ένταλμα της αγωγής και/ή για τα οποία ουδεμία αναφορά γίνεται στην οπισθογράφηση. Σε σχέση με τα τρία δημοσιεύματα ημερομηνίας 30.8.2014 και 2.9.2014 παρατηρώ ότι εκτός του ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά σε δημοσιεύματα τέτοιας ημερομηνίας στην οπισθογράφηση του κλητηρίου Εντάλματος πρόκειται επίσης για δημοσιεύματα τα οποία είναι μεταγενέστερα της καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Σύμφωνα με την Δ.20 Θ.1Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «Whenever a statement, of claim is delivered the plaintiff may therein alter, modify, or extend his claim without any amendment of the indorsement of the writ.» Στο σύγγραμμα Annual Practice του 1958 σελ. 493 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με την πανομοιότυπη Δ.20 Θ.4 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών: "Alter, modify, or extend."—This Rule applies only where the writ has been generally indorsed, and duly served, and the defendant has appeared thereto, and a statement of claim, separate from the writ, has been delivered to the defendant or his solicitor. In a general indorsement it is "not essential to set forth the precise ground of complaint, or the precise remedy or relief to which the plaintiff considers himself entitled " (
- 3, r. 2). Hence the plaintiff is permitted in his subsequent statement of claim, to alter, modify, or extend his original claim to any extent, and to claim further or other relief, without amending his writ (Large v. Large, [1877] W. N. 198; Johnson v. Palmer, 4 C. P. D. 258); provided he does not completely change the cause of action indorsed on the writ without amending the latter (Cane v. Crew, 62 L. J. Ch. 530; Ker v. Williams, 30 S. J. 238).» Σε αντίθεση με τα 7 δημοσιεύματα τα οποία αναφέρονται στο Κλητήριο Ένταλμα και για τα οποία υπάρχει επίσης αναφορά στην Έκθεση Απαίτησης, θεωρώ ότι σε σχέση με τα τρία δημοσιεύματα που δεν αναφέρονται στο Κλητήριο Ένταλμα δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε αναφορά στην Έκθεση Απαίτησης χωρίς να εξασφαλιστεί προηγουμένως σχετική άδεια για αντίστοιχη τροποποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος. Και τούτο διότι πρόκειται για εντελώς διαφορετικά δημοσιεύματα από εκείνα για τα οποία καταχωρήθηκε ευθύς εξ αρχής η αγωγή και τα οποία αποτελούν νέα αιτία αγωγής η οποία δεν περιλαμβάνεται στο αρχικό Κλητήριο Ένταλμα. Φυσικά στα πλαίσια της παρούσας αίτησης δεν μπορεί να εξεταστεί κατά πόσον τέτοια τροποποίηση είναι εφικτή. Παρατηρώ όμως ότι εντός του φακέλου του Δικαστηρίου υπάρχει αίτηση ημερομηνίας 27.1.2016 με την οποία επιζητείται, ακριβώς, η τροποποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος ώστε να προστεθούν δημοσιεύματα ημερομηνίας 30.8.2014 (ένα δημοσίευμα) και 2.9.2014 (δύο δημοσιεύματα) ενώ ταυτόχρονα να διαγραφούν οι ημερομηνίες 13.4.2014, 23.7.2014 και 19.8.2014 για τις οποίες ούτως ή άλλως καμία αναφορά δεν γίνεται στην Έκθεση Απαίτησης και θεωρούνται εγκαταλειφθείσες. Τούτο δεικνύει κατά την άποψη μου και το γεγονός ότι η Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση αντιλαμβάνεται το πρόβλημα που έχει εγερθεί και επιχειρεί να το διορθώσει. Εν όψει των πιο πάνω είναι πρόωρο, θεωρώ, να αποφασιστεί κατα πόσον οι συγκεκριμένες παράγραφοι της Έκθεσης Απαίτησης που αφορούν ένα δημοσίευμα ημερομηνίας 30.8.2014 και άλλα δύο δημοσιεύματα με ημερομηνία 2.9.2014 πρέπει να διαγραφούν λόγω μη δικογράφησης των δημοσιευμάτων στην οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής. Στο σύγγραμμα Bullen & Leake and Jacobs Precedents of Pleadings and Practice, Twelve Edition, p. 143 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Where the statement of claim or defence as pleaded discloses no reasonable cause of action or defence because some material averment has been omitted or because the pleading is defectively stated or formulated, the court, while striking out the pleading, will not dismiss the action or enter judgment, but will give the party leave to amend and if necessary to serve a fresh pleading to correct or cure the defects appearing in the original pleading. Εν όψει αυτών κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης να δοθεί στην Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση, τουλάχιστον η ευκαιρία, να επιδιώξει να τροποποιήσει το κλητήριο Ένταλμα. Η επιτυχία η μη του εγχειρήματος τούτου δεν είναι της παρούσης να εξεταστεί. Η σημασία του γεγονότος ότι οι ημερομηνίες που αφορούν τα εν λόγω δημοσιεύματα είναι μεταγενέστερες της αγωγής θα εξεταστεί στα πλαίσια εκείνης της Αίτησης. Εάν όμως η Αίτηση ημερομηνίας 27.1.2016 είναι ανεπιτυχής για την Ενάγουσα τότε οι παράγραφοι της Έκθεση Απαίτησης που αφορούν τα δημοσίευματα ημερομηνίας 30.8.2014 και άλλα δύο δημοσιεύματα με ημερομηνία 2.9.2014 ήτοι οι παράγραφοι 58 έως 74 αναπόφευκτα θα πρέπει να διαγραφούν. (βλ. επίσης υπόθεση Λοΐζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1316).
- Ενοχλητική η συμπερίληψη των δημοσιευμάτων σε όλη τους την έκταση. Είναι περαιτέρω η θέση του Εναγομένου - Αιτητή ότι όλα τα δημοσεύματα που αναφέρονται στην έκθεση Απαίτησης πρέπει να διαγραφούν καθότι η καταγραφή των εν λόγω δημοσιευμάτων σε όλη τους την έκταση χωρίς η Ενάγουσα να προσδιορίζει το μέρος ή τα μέρη των δημοσιευμάτων που κατά τη γνώμη της είναι δυσφημιστικά καθιστά την συμπερίληψη τους ενοχλητική. Η παρούσα υπόθεση δεν είναι από τις εξαιρετικές περιπτώσεις που μπορεί να γίνει επίκληση όλων των δημοσιευμάτων. Η πιο πάνω θέση δεν με βρίσκει σύμφωνο. Στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander, 11η έκδοση, στην παράγραφο 28.11 κάτω από τον τίτλο «Only relevant passages to be set out» αναφέρονται τα εξής: «The particular passages complained of should be clearly identified and set out. The claimant cannot confine the material of which he complains to an extract from a single publication in circumstances where it is obvious that no reasonable reader would have read the extract in isolation and any reader inquiring beyond that material could possibly have drawn an inference defamatory of the claimant. .......................... However, surrounding material which is genuinely irrelevant to the claimant's complaint should be omitted. This is particularly important where the claimant is suing in respect of words contained in a book or a long "feature" article in a newspaper. Save in the exceptional circumstances where the sting of the matter can be properly be said to derive from the publication read as a whole, it will not be appropriate to set out the article or book in its entirety. ............................. Where the matter of which the claimant complains consist of related material published by the defendant on different occasions, and where there is apparent, on the face of the matter complained of itself, either an intention on the part of the defendant that it be read together or direct references internally one to the other so that the reader may reasonably be expected to read it together, it has been held to be an acceptable practice to plead all of the material in the one paragraph of the particulars of claim and to identify the imputations said to have been conveyed by the material as a whole. Where possible the claimant should give the page reference of the book or newspaper where the allegedly defamatory material is to be found. In cases in which the offending material is so long that it cannot conveniently be pleaded in the particulars of claim, the material should be pleaded in the particulars of claim, the material should pleaded in a schedule.» Όπως φαίνεται από τα πιο πάνω ο εκάστοτε ενάγοντας δεν μπορεί να απομονώνει λέξεις και φράσεις από ένα δημοσίευμα, οι οποίες κατ' ισχυρισμό είναι δυσφημιστικές. Οι λέξεις και φράσεις αυτές αποτελούν μέρος ολόκληρου του δημοσιεύματος, το οποίο αναμένεται να έχει διαβαστεί ολόκληρο από τον αναγνώστη και όχι αποσπασματικά. Στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για δημοσιεύματα σε βιβλίο, οπόταν θα ήταν αχρείαστο να παρατεθεί αυτούσιο το περιεχόμενο του. Πρόκειται για δημοσιεύματα σε ιστοσελίδα, σύντομα σε περιεχόμενο, τα οποία ο κάθε αναγνώστης θα είχε την ευκαιρία να αναγνώσει ολόκληρα και να εξάξει τα δικά του συμπεράσματα. Συνεπώς είναι προτιμότερο να δικογραφείται ολόκληρο το δημοσίευμα αυτούσιο για να μπορεί αντικειμενικά να κριθεί κατά πόσο αυτό είναι δυσφημιστικό ή όχι.
- Μη δικογράφηση ουσιωδών γεγονότων τα οποία να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα δημοσιεύματα αναφέρονται στην Ενάγουσα και/ή τα οποία να στοιχειοθετούν υπαινιγμό (innuendo). Είναι η θέση του Εναγομένου - Αιτητή ότι, ενώ η Ενάγουσα δίνει λεπτομέρειες ερμηνείας των κατ' ισχυρισμό δυσφημιστικών δημοσιευμάτων εμπλέκει παράλληλα και τον υπαινιγμό χωρίς να παραθέτει η Ενάγουσα άλλα γεγονότα που να τον στηρίζουν. Ειδικότερα δεν δίνονται λεπτομέρειες αναφορικά με τον τρόπο που τα δημοσιεύματα συνδέονται με την Ενάγουσα και/ή δεν δεν καταγράφεται στην Έκθεση Απαίτησης η δυσφημιστική έννοια που αποδίδεται στα δημοσιεύματα και/ή τα ουσιώδη και ιδιαίτερα γεγονότα που προσδίδουν στις λέξεις το ιδιαίτερο δυσφημιστικό νόημα και είναι γνωστά σε πρόσωπα που διάβασαν το δημοσίευμα και/ή που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα πιο πάνω σχόλια δύνανται να εκληφθούν κατά τρόπο δυσφημιστικό με αναφορά στο πρόσωπο της Ενάγουσας. Σε σχέση με τους κανόνες δικογράφησης σε υποθέσεις δυσφήμισης στην υπόθεση Γαληνιώτης Eλευθέριος ν. Eκδοτικός Oίκος Δίας Λτδ και Άλλης,
(2011)1 Α.Α.Δ. 474 λέχθηκε υπό τύπο σχολίου και γενικότερης καθοδήγησης ότι «πρέπει το δημοσίευμα να παρατίθεται αυτούσιο και διαδοχικά να καταγράφεται η δυσφημιστική έννοια του είτε στη συνήθη σημασία των λέξεων που χρησιμοποιούνται, ή όπου υπάρχει ισχυρισμός για υπαινιγμό, να παρατίθενται σε ξεχωριστή παράγραφο με λεπτομέρειες, οι έννοιες κατά τις οποίες το κείμενο θεωρείται δυσφημιστικό για τον ενάγοντα. Ακόμη να καταγράφονται εκείνα τα εξωγενή γεγονότα που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το δημοσίευμα αναφέρεται στον ενάγοντα (Gatley on Libel and Slander 6η έκδ. σελ. 442).» Στον Gatley on Libel and Slander, 8η έκδοση παράγραφος 1087 υπό τον τίτλο «Application to strike out statement of claim» αναφέρονται τα εξής: "If the statement of claim discloses no cause of action, the defendant can apply to have it struck out and the action dismissed. He should, however, only take such a step where it is plain and obvious that the statement of claim as it stands is insufficient..." Όταν πρόκειται για δημοσίευμα, το οποίο δεν κατονομάζει και ούτε παρουσιάζει τον ενάγοντα και εφ' όσον η αναγνώριση του τελευταίου απαιτεί τη γνώση ειδικών γεγονότων, τότε επιβάλλεται τόσον η δικογράφηση των γεγονότων αυτών όσον και η δικογράφηση του προσώπου ή των προσώπων τα οποία, επειδή ακριβώς γνώριζαν τα γεγονότα αυτά, αντιλήφθησαν το δημοσίευμα να αναφέρεται και να δηλώνει τον ενάγοντα. Ειδικότερα στον Gatley on Libel and Slander 11η έκδοση σελ. 981 αναφέρεται ότι: «It is an essential part of the claimant's case to show that he is the person referred to by the defamatory words. Accordingly, where it is not absolutely clear on the face of the words that they refer to the claimant, e.g. where he is described by his initial letters, or by a fictitious name, or by the name of somebody else, or where he is not mentioned at all, the claimant should make clear in his particulars of claim the basis on which he claims to have been identified as the subject or the words complained of. He should set out the connecting facts which establish the link between himself and the words used, and he should make plain his case as to the existence of a person or persons who in fact linked him with words by reason of their knowledge of those connecting facts. These matters are material facts which must be pleaded. If the claimant does not plead such facts sufficiently, his claim will be struckout.» Έχω διεξέλθει με προσοχή το σύνολο των δημοσιευμάτων που δικογραφούνται στην έκθεση απαίτησης και ειδικότερα τα αυτούσια κείμενα των δημοσιευμάτων καθώς και τις παρατιθέμενες λεπτομέρειες που ακολουθούν σε ξεχωριστή παράγραφο σύμφωνα με τις οποίες τα κείμενα των δημοσιευμάτων θεωρούνται δυσφημιστικά για την Ενάγουσα. Έχω την άποψη ότι η Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση έχει συμπεριλάβει στο δικόγραφο της τέτοιους ισχυρισμούς με τους οποίους επιχειρεί να επεξηγήσει τις έννοιες κατά τις οποίες τα επίδικα δημοσιεύματα θεωρούνται δυσφημιστικά για εκείνη. Σημειώνω ότι στις πρώτες σελίδες της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρονται γεγονότα σε σχέση με την οικογενειακή και επαγγελματική κατάσταση της Ενάγουσας, τα διάφορα ακαδημαϊκά της προσόντα, ότι είναι γνωστή στο ευρύ κοινό ως τηλεπαρουσιάστρια της καθημερινής πρωινής εκπομπής «Καλή σας μέρα». Θα ήταν κατά την άποψη μου περιττό για κάθε ένα από τα 10 δημοσιεύματα να επαναλαμβάνονται τα ίδια γεγονότα από την στιγμή που το υπόβαθρο τέθηκε ήδη. Στις παραγράφους 21 και 26 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται επίσης ποια είναι τα πρόσωπα που λαμβάνουν γνώση των επίδικων δημοσιευμάτων και αντιλαμβάνονται ότι αφορούν την Ενάγουσα. Στην συνέχεια για κάθε ένα από τα 10 δημοσιεύματα τίθενται σχετικές λεπτομέρειες που κατά τον ισχυρισμό της Ενάγουσας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα επίδικα δημοσιεύματα αφορούν την ίδια. Είναι γνωστό ότι στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο δεν αξιολογεί την ουσία της υπόθεσης. Ούτε και προβαίνει σε οποιαδήποτε συμπεράσματα ή ερμηνείες. Αυτό είναι έργο του Δικαστηρίου μετά την πλήρη κατ' αντιμωλία ακρόαση της υπόθεσης. Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτό θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να παρουσιάσουν την υπόθεση τους όπως οι ίδιοι πιστεύουν καλύτερα. Χωρίς να προδικάζεται οτιδήποτε ή να προαποφασίζεται οποιοδήποτε θέμα ή να εξετάζω την ουσία της υπόθεσης, αλλά λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του κατ' ισχυρισμόν αγώγιμου δικαιώματος καθώς και τον τρόπο με τον οποίον έχει συνταχθεί η έκθεση απαίτησης, θεωρώ ότι το περιεχόμενο του εν λόγω δικογράφου δεν είναι ενοχλητικό όπως ούτε και επιπόλαιο. Ούτε και αμηχανία προκαλεί στην άλλη πλευρά, πάντοτε βέβαια για σκοπούς εξέτασης της παρούσας αίτησης. Ούτε και θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις θα προκληθεί οποιαδήποτε καθυστέρηση στη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Όπως ήδη ανέφερα και πιο πάνω το ζήτημα κατά πόσον οι παράγραφοι που αφορούν τα δημοσιεύματα ημερομηνίας 30.8.2014 και 2.9.2014 θα διαγραφούν από την έκθεση απαίτησης θα εξαρτηθεί από την έκβαση της Αίτησης ημερομηνίας 27.1.2016 για τροποποίηση του κλητηρίου Εντάλματος και/ή της Έκθεσης Απαίτησης. Συνεπώς η Αίτηση κατ' ουσίαν επιτυγχάνει μερικώς. Και τούτο διότι, άσχετα εάν εν τέλει επιτραπεί η τροποποίηση και δεν διαγραφούν οι σχετικές παράγραφοι της Έκθεσης Απαίτησης σε σχέση με τα δημοσιεύματα ημερομηνίας 30.8.2014 και 2.9.2014, εντούτοις οι αιτιάσεις του Εναγομένου - Αιτητή είναι βάσιμες και είναι ακριβώς τούτες που οδήγησαν την Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση να καταχωρήσει σχετική Αίτηση τροποποίησης. Εν όψει τούτου θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως τα έξοδα της παρούσας Αίτησης μειωμένα όμως κατά το ήμισυ να επιδικαστούν και επιδικάζονται εναντίον της Ενάγουσας - Καθ' ης η Αίτηση. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Είναι πληρωτέα στο τέλος της Αγωγής. Ανάλογα με την έκβαση της Αίτησης Τροποποίησης ημερομηνίας 27.1.2016, το Δικαστήριο επιφυλάσσεται να εκδώσει σχετικό διάταγμα για διαγραφή ή μη διαγραφή των παραγράφων 54 έως 74. Σε σχέση με τα λοιπά αιτητικά, η Αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.) ...................................... Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο