Χαρίτωνος Παπαδόπουλου ν. Υπουργείου Υγείας Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Γενικού Εισαγγελέα, Αρ. Αγωγής: 2441/12, 15/4/2016

(1)(qq) και 8

(2), Δ.57.Θ.2.Δ. 61 και Δ.64, στο Σύνταγμα και κυρίως στο άρθρο 30 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας Παπαστεφάνου Δήμητρας - Έμυς, Δικηγόρου της Δημοκρατίας. Η ενόρκως δηλούσα ανέφερε ανάμεσα στα καθήκοντα της είναι και ο χειρισμός υποθέσεων αστικής φύσεως. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή της ανατέθηκε από τον προϊστάμενο της κατά ή περί τις 19.04.

1. Ισχυρίστηκε ότι πριν την 20.9.2014 ο Δικηγόρος του Ενάγοντα ζήτησε και είχε συνάντηση με το Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα ώστε η Αγωγή τύχει εξώδικου συμβιβασμού. Ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας εξέφρασε την άποψη ότι ο εξώδικος συμβιβασμός θα εξεταζόταν άμα τη λήψη των γεγονότων. Η ομνύουσα εκ της συνάντησης, αντιλήφθηκε ότι πριν την καταχώρηση της Υπεράσπισης και πριν τη λήψη οποιουδήποτε διαβήματος από τον Ενάγοντα θα συζητείτο περαιτέρω ο εξώδικος συμβιβασμός. Με σκοπό να προχωρήσει στην σύνταξη Έκθεσης Υπεράσπισης απέστειλε στο Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας επιστολή καλώντας τον να δώσει οδηγίες στο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας όπως συνταχθεί και αποσταλεί πλήρης και σαφής έκθεση γεγονότων. Ισχυρίστηκε ότι η διαδικασία τούτη είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα διότι απαιτείται η ανεύρεση του φακέλου του εκάστοτε ασθενούς, η οποία πολλές φορές είναι δυσχερής. Ακολούθως ο εκάστοτε θεράπων ιατρός ή/και όσοι περιέθαλψαν τον Ενάγοντα θα πρέπει να συντάξουν έκθεση Γεγονότων. Η ομνύουσα ανέφερε περαιτέρω ότι χειρίζεται περίπου 300 αστικές υποθέσεις, νομοτεχνικούς ελέγχους και ταυτόχρονα 7 συνεχιζόμενες ακροάσεις. Δυστυχές αποτέλεσμα τούτου είναι η αντικειμενική αδυναμία ιχνηλασιμότητας όλων των υποθέσεων κάτι που κατά την θέση της καθιστά ιδιαιτέρως δυσχερές να ανταποκριθεί στις προηγούμενες οδηγίες του Δικαστηρίου. Περαιτέρω ανέφερε ότι την προτελευταία φορά που η υπόθεση ήταν ορισθείσα για απόδειξη εκ παραδρομής δεν εμφανίστηκε ούτε ενημερώθηκε για την ημερομηνία που η Αγωγή ορίστηκε εκ νέου για απόδειξη. Προχώρησε στην σύνταξη Έκθεσης Υπεράσπισης και είχε πρόθεση να την δει εκ νέου και να την καταχωρήσει πλην όμως τα γεγονότα προηγήθησαν την πρόθεσης της. Επισυνάπτει δε ως Τεκμήριο 1 δικόγραφο Υπερασπίσεως και δηλώνει την πρόθεση της να το καταχωρήσει αμέσως στην περίπτωση που η υπό εκδίκαση Αίτηση επιτύχει. Μετά από πολλές αναβολές της αίτησης λόγω δηλώσεων και των δύο συνηγόρων ότι βρίσκονταν κοντά σε εξώδικη διευθέτηση, ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε ένσταση στην Αίτηση. Αυτή βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.21 Θ.1, Δ.26 Θ. 10, Δ.48 Θ.4, στο Σύνταγμα και κυρίως στο Άρθρο 30.2, στις συμφυείς εξουσίες, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προβάλλει διάφορους λόγους Ένστασης οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: 1) Η Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νόμω και ουσία αβάσιμη. (Λόγοι Ένστασης α,β,γ και ιβ ) 2)Οι ισχυρισμοί του Εναγόμενου-Αιτητή είναι ανυπόστατοι.(Λόγος Ένστασης δ) 3) Οποιαδήποτε καταχώρηση Υπεράσπισης στο στάδιο αυτό της υπόθεσης θα είναι εκπρόθεσμη. (Λόγος Ένστασης ε) 4) Γίνεται κατάχρηση των διαδικασιών και ο Εναγόμενος - Αιτητής υπήρξε ένοχος αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην υποβολή της υπό εκδίκαση Αίτησης. (Λόγοι Ένστασης στ, η, θ, ι) 6) Ο Εναγόμενος/Αιτητής δεν έχει οποιαδήποτε Υπεράσπιση στην Αγωγή. (Λόγος Ένστασης ζ) ια) Τυχόν έκδοση της αιτούμενης απόφασης θα αποστερήσει στον Ενάγοντα το δικαίωμά του να ακουστεί η υπόθεσή του εντός εύλογου χρόνου Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χαρίτωνος Παπαδόπουλου - Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση ο οποίος διαφωνεί πλήρως με την Ενορκη Δήλωση της κας Δήμητρας - 'Εμυ Παπαστεφάνου. Αναφέρεται στο ιστορικό της παρούσας αγωγής όπως το πληροφορήθηκε από τον δικηγόρο του. Παραθέτει τις 8 ημερομηνίες κατά τις οποίες ορίστηκε η αίτηση ημερομηνίας 27.2.2014 με οδηγίες του Δικαστηρίου να καταχωρηθεί η Έκθεση Υπεράσπισης. Αναφέρει περαιτέρω ότι την 8.1.2015 στις 10:30 π.μ και στην απουσία για άλλη μια φορά του Εναγόμενου, προχώρησε στην Απόδειξη της υπόθεσης του. Η Απόφαση δεν εκδόθηκε και το Δικαστήριο όρισε ξανά την υπόθεση για τις 29.1.2015 για περαιτέρω απόδειξη με συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Στο μεταξύ καταχωρήθηκε στις 12.1.2015 η παρούσα Αίτηση. Είναι η θέση του ότι καθ' όλη τη διάρκεια που εκκρεμούσε η Αίτησή του ημερομηνίας 27.2.2014 επιδείχθηκε από την πλευρά του Εναγομένου αδιαφορία για τις εμφανίσεις στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα ο δικηγόρος του, αν και δεν είχε τέτοια υποχρέωση, να ενημερώνει γραπτώς τη κα Παπαστεφάνου για το πότε είχε οριστεί η αίτηση για Απόφαση αποστέλλοντας 4 επιστολές (Τεκμήρια Α1-Α4). Επίσης ο δικηγόρος του μέχρι σήμερα απέστειλε άλλες 5 επιστολές στην κα Παπαστεφάνου σχετικές με την αξίωση του (Τεκμήρια Β1-Β5) χωρίς οποιαδήποτε ανταπόκριση από τον Εναγόμενο. Σε σχέση με την συνάντηση με τον Γενικό Εισαγγελέα, η οποία έγινε στις 29.9.2014 ανέφερε ότι παρόντες ήταν ο Γενικός Εισαγγελέας, η κα Δήμητρα Παπαστεφάνου και ο δικηγόρος του. Στη συνάντηση αυτή δεν είχε καμιά συμμετοχή ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας. Εκεί ο δικηγόρος του έδωσε στην κα Παπαστεφάνου όλα τα σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά καθώς επίσης και αντίγραφα όλων των αποδείξεων για τις Λεπτομέρειες Ειδικών Ζημιών. Του ανάφεραν ότι η κα Παπαστεφάνου θα επικοινωνούσε σύντομα μαζί του για πιθανή διευθέτηση της υπόθεσης. Ο Ενάγοντας εκφέρει την άποψη ότι φόρτος εργασίας που επικαλείται η κα Παπαστεφάνου ουδόλως δικαιολογεί τις παραλείψεις εμφανίσεως στο Δικαστήριο και ετοιμασίας των απαραίτητων δικογράφων. Εξ όσων πληροφορήθηκε από τον δικηγόρο του, ο τελευταίος από τις 15/11/2013 μέχρι τις 8.1.2015 παρακαλούσε και προκαλούσε τη κα Παπαστεφάνου να καταχωρήσει Υπεράσπιση, κάτι που δεν έκανε. Ο ισχυρισμός της κας Παπαστεφάνου ότι δεν ενημερώθηκε για τις 8.1.2015 αναφέρει ότι είναι ανακρίβεια καθότι την προηγούμενη ημερομηνία, δηλαδή στις 9.12.2014 η κα Παπαστεφάνου αντιπροσωπεύθηκε από άλλο δικηγόρο. Μετά την καταχώριση της Ένστασης του Ενάγοντος - Καθ' ου η Αίτηση εξασφαλίστηκε διάταγμα για αντεξέταση της δικηγόρου Δήμητρας - 'Εμυ Παπαστεφάνου σε σχέση με διάφορες αναφορές της στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Ειδικότερα η κα Παπαστεφάνου αντεξετάστηκε σε σχέση με τον ισχυρισμό της ότι η υπόθεση της ανατέθηκε από τον Προϊστάμενο του Τομέα κατά ή περί τις 19.04.2014 ενώ το Σημείωμα Εμφάνισης καταχωρήθηκε από αυτή στις 30.4.
2. Ανέφερε ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος στην Ένορκη της δήλωση και η ορθή ημερομηνία αφορά το έτος 2012 και όχι το 2014 όπως λανθασμένα αναγράφηκε. Το ίδιο τυπογραφικό λάθος έγινε και στην παράγραφο 6 της Ένορκης της Δήλωσης. Ακολούθως της υποβλήθηκε ότι η συνάντηση που έγινε στις 29.9.2014 με σκοπό την διευθέτηση έγινε στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα με παρόντες την αντεξεταζόμενη, τον Γενικό Εισαγγελέα και τον δικηγόρο του Ενάγοντος. Στη συνάντηση αυτή δεν είχε καμιά συμμετοχή ή παρουσία ή έστω προσωρινή εμφάνιση ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας. Η κα Παπαστεφάνου δεν αμφισβήτησε την υποβολή, αλλά είπε ότι η αναφορά στην Ένορκη Δήλωση σε Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα αντί του Γενικού Εισαγγελέα έγινε καλή τη πίστει και εν πάση περιπτώσει ήταν η θέση της ότι την αυτή βαρύτητα θα είχε η συνάντηση είτε σε αυτή παρευρισκόταν ο Γενικός Εισαγγελέας ή ο Βοηθός του. Αντεξετάστηκε επίσης και σε σχέση με τις επιστολές που της απεστάλησαν για ενημέρωση της ως προς την ημερομηνία ορισμού της υπόθεσης. Ανέφερε ότι λόγω φόρτου εργασίας οι επιστολές εκείνες ή κάποιες από αυτές μπορεί να μην περιήλθαν στην αντίληψη της αλλά τις αντιλήφθηκε μεταγενέστερα χωρίς να είναι σε θέση να καθορίσει ακριβές χρονικό σημείο. Κάποιες από τις επιστολές που απέστειλε ο δικηγόρος του Ενάγοντα δεν μπορούσε να τις εντοπίσει στο φάκελο που τηρεί η Νομική Υπηρεσία. Τέλος αντεξετάστηκε σε σχέση με τον ισχυρισμό της ότι δεν ενημερώθηκε για τις 8.1.2015 ημερομηνία που η υπόθεση ορίστηκε για απόδειξη και ανέφερε ότι δεν θυμάται εάν είχε ζητήσει από την κα Φλουρέντζου να εμφανιστεί στην εν λόγω υπόθεση αλλά εν πάση περιπτώσει δεν θυμάται η κα Φλουρέντζου να την ενημέρωσε για την συγκεκριμένη ημερομηνία. Αναφέρθηκε σε κάποια πρακτική που ακολουθείται στη Νομική Υπηρεσία να εμφανίζεται οποιοσδήποτε Δικηγόρος της Δημοκρατίας ο οποίος τυχαίνει να βρίσκεται στην αίθουσα του Δικαστηρίου όταν διεξάγεται διαδικασία στην οποία διάδικος είναι ο Γενικός Εισαγγελέας. Ακολούθησαν οι ικανές αγορεύσεις των δύο πλευρών κατά τις οποίες αναπτύχθηκαν οι εκατέρωθεν θέσεις τι οποίες έχω μελετήσει και όπου και αν κρίνω σκόπιμο θα προβώ σε αναφορά σε αυτές στην συνέχεια της απόφασής μου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η βασική δικονομική διάταξη που διέπει το θέμα της παράτασης προθεσμιών είναι η Δ.57 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σε σχέση με τις αρχές που εφαρμόζονται παραπέμπω στην υπόθεση Ανδρέας Λυσιώτης v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2000)1 ΑΑΔ 364 στην οποία συνοψίστηκε η σχετική νομολογία. Λέχθηκαν ειδικότερα τα ακόλουθα: «1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth

(1920)3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)3 C.L.R. 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης Χρίστου, Πολιτική ΄Εφεση 9626/25.11.96, Κληρίδη ν. Σταυρίδη, Πολιτικές Εφέσεις 8918 και 9064/21.10.97, και Βαρδιάνου ν. Richards, Πολιτική ΄Εφεση 9112/14.4.98). Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρο για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή

(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Κώστας, Πολιτική ΄Εφεση 9359/22.5.98). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 904).

1. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ.
2. Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.α., Πολιτική ΄Εφεση 10232/11.1.2000 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. ΄Οπως εξηγείται στη Χοππής, σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολό των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου, Α.Ε. 2207-2208/20.6.97 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd, Πολιτική ΄Εφεση 10272/26.2.99).» Στην υπόθεση Μιχάλης Παπόρης ν. Maskinfabriken "SIO" A/S

(1996)1(B) Α.Α.Δ. 1037 λέχθηκε ότι η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να αποτρέπει κατάχρηση των διαδικασιών του είναι βαθιά ριζωμένη στους θεσμούς της δικαιοσύνης. Χωρίς το όπλο αυτό, το όλο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης θα μπορούσε να καταντήσει άθυρμα στα χέρια των επιτηδείων. Παράλληλα θα επερχόταν επικίνδυνη υπονόμευση και αποδυνάμωση της. Παραπέμπω επίσης στο συγγραμμα Annual Practice 1958 στη σελίδα 1814 όπου λέγεται ότι ο διάδικος που παρέλειψε να συμμορφωθεί εντός της προθεσμίας, θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες. Στην κατάλληλη μάλιστα περίπτωση όπου παρατηρείται υπερβολική καθυστέρηση αυτή μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια ενάσκησης της διακριτικής του ευχέρειας να αρνηθεί να παρατείνει την προθεσμία. Όπως ήδη λέχθηκε και πιο πάνω το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Στην υπόθεση Μπούλος Μαρσέλ κ.ά ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1858 τονίστηκε ότι «η Δ.21 Θ.1 είναι αντίστοιχη με την αγγλική Δ.21, θ.6. Η αγγλική Δ.27, θ.11 αναφέρει ότι το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη υπεράσπιση που παραδόθηκε εκπρόθεσμα και να χειριστεί την υπόθεση κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη». Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από το σύγγραμμα Annual Practice 1958 σελ. 612). «Defence Delivered after Default.—A defence, delivered after the proper time cannot be disregarded, even though it is not delivered until after the plaintiff has served notice of motion for judgment under this Rule (Gill v. Woodfin, 25 Ch. D. 707, C. A.). In such a case the Court will have regard to the contents of the defence delivered out of time, and deal with the case in such a manner that justice can be done (Gibbings v. Strong, 26 Ch. D. 66, C. Α.; Montagu v. Land Corporation, etc., 55 L. T. 730).» Αν και το πιο πάνω απόσπασμα δεν αφορά ευθέως την εξεταζόμενη περίπτωση μπορεί από αυτό να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι λυδία λίθος κατά πόσον δικαιολογείται αίτημα για παράταση χρόνου καταχώρισης Έκθεσης Υπεράσπισης είναι η απονομή δικαιοσύνης («justice can be done ). Εξετάζοντας στο σύνολο τα περιστατικών της παρούσας υπόθεσης καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια που του παρέχει η Δ.57

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και να παρατείνει το χρόνο καταχώρησης Έκθεσης Υπεράσπισης. Έλαβα ιδιαίτερα υπόψη μου τον ισχυρισμό ότι σύμφωνα με την ομνύουσα η διαδικασία ετοιμασίας έκθεσης γεγονότων από το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα διότι απαιτείται η ανεύρεση του φακέλου του εκάστοτε ασθενούς και ετοιμασία έκθεσης από τον κάθε ιατρό που εξέτασε τον Ενάγοντα. Σημειώνω ότι αν και ζητήθηκε διάταγμα αντεξέτασης της κας Παπαστεφάνου, δεν ζητήθηκε η αντεξέταση επί του συγκεκριμένου σημείου κάτι που συνεπάγεται ότι τούτο καθίσταται αναντίλεκτος ισχυρισμός. Υπέρ της έγκρισης του Αιτήματος συνηγορεί επίσης το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ενάγοντας είχε καθυστερήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα να καταχωρήσει την Έκθεση Απαίτησης του (19 μήνες μετά την καταχώρηση της αγωγής) ενώ ακόμα περισσότερο καθυστέρησε να καταχωρήσει την αίτηση για απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης Υπεράσπισης (3 μήνες μετά την καταχώριση Έκθεσης Απαίτησης). Τούτο κατά την κρίση μου δεικνύει και την δική του κωλυσιεργία για προώθηση της αγωγής κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το δικαίωμα για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης που προσπαθεί να προωθήσει με την Ένσταση που καταχώρησε στην παρούσα. Προσθέτω ανάμεσα στα άλλα ότι το γεγονός ότι γίνονταν προσπάθειες για εξώδικη διευθέτηση της αγωγής πριν την καταχώριση Έκθεσης Υπεράσπισης επιβεβαιώνεται τόσο από το γεγονός ότι στις 29.9.2014 έγινε συνάντηση με τον Γενικό Εισαγγελέα ακριβώς για αυτό τον σκοπό αλλά και από το ότι ακόμα και μετά την καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης έχει αναλωθεί πέραν του ενός έτους, με την σύμφωνη γνώμη αλλά και συμβολή του ίδιου του Ενάγοντα, προς τον σκοπό εξώδικης διευθέτησης. Παραπέμπω επίσης στο Τεκμήριο Α4 που ο ίδιος ο Ενάγοντας παρουσιάζει στην Ένορκη του Δήλωση. Πρόκειται για επιστολή ημερομηνίας 6.10.2014 με την οποία επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός ότι μετά την συνάντηση με τον Γενικό Εισαγγελέα ήταν κοινή αντίληψη ότι θα συζητηθεί ο εξώδικος συμβιβασμός. Συνεπεία των πιο πάνω δεν θεωρώ ότι υπάρχει τέτοιας έκτασης παραβίαση οποιονδήποτε συνταγματικών δικαιωμάτων του Ενάγοντος. Αντίθετα στην περίπτωση που το Δικαστήριο απέρριπτε το αίτημα τούτο θα ισοδυναμούσε ουσιαστικά με πλήρη και απόλυτη αποστέρηση του συνταγματικού δικαιώματος του Εναγομένου να ακουστεί και να στηρίξει τις θέσεις του. Η πιο πάνω κατάληξη δεν μπορεί βεβαίως να εκληφθεί ως επικρότηση της αξιόμεμπτης δικονομικής συμπεριφοράς των εκπροσώπων του Εναγομένου - Αιτητή είτε με την μη εμφάνιση τους κατά την ημερομηνία που η Αίτηση ήταν ορισμένη είτε γενικά με την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του Δικαστηρίου να καταχωρήσουν Έκθεση Υπεράσπισης. Από την άλλη όμως είναι παραδεκτό και από τις δύο πλευρές ότι όντως γίνονταν προσπάθειες εξώδικης διευθέτησης της υπόθεσης. Δίδεται κάποιας αιτιολογία σε σχέση με την καθυστέρηση ετοιμασίας της Έκεθσης Υπεράσπισης η οποία παρέμεινε, όπως ανέφερα, αναντίλεκτη. Συνεπεία των πιο πάνω δεν μπορώ να δεκτώ ότι η συμπεριφορά των εκπροσώπων του Εναγομένου - Αιτητή είναι τέτοια που να συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Δεν παραγνωρίζω ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να περισώσει τις οδηγίες που δίδει. Παράλληλα όμως δεν θα πρέπει να στερήσει το δικαίωμα του εναγόμενου να ακουστεί και να παρουσιάσει την Υπεράσπιση του. Πρέπει να βρεθεί ένα υγιές ισοζύγιο, αφενός ανάμεσα στο δικαίωμα του Εναγομένου - Αιτητή να τύχει πλήρους ακροαματικής εκδίκασης και αφετέρου της ανάγκης διαφύλαξης της διαδικασίας και του δικαιώματος του Ενάγοντος να τύχει ταχείας απονομής της δικαιοσύνης. Προσπαθώντας λοιπόν να επιτύχω ακριβώς αυτό, αποφασίζω όπως εγκρίνω το αίτημα του Εναγομένου - Αιτητή. Ταυτόχρονα όμως, ένεκα της ταλαιπωρίας και των εξόδων τα οποία έχει υποστεί ο Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση κρίνω ορθό και δίκαιο όπως τα έξοδα της παρούσας Αίτησης βαρύνουν τον Εναγόμενο - Αιτητή. Εξάλλου η ίδια η Δ.57 Θ.2 προνοεί ότι τα έξοδα τέτοιου διαβήματος βαρύνουν τον διάδικο οποίος το υποβάλλει. Ανάλογη διαταγή σε σχέση με τα έξοδα θα γίνει και στα πλαίσια της Αίτησης ημερομηνίας 27.2.2014 η οποία αναπόφευκτα, ως εκ της κατάληξης της παρούσας, καθίσταται άνευ αντικειμένου. Εν όψει των πιο πάνω παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης Έκθεσης Υπεράσπισης εκ μέρους του Εναγομένου για 15 μέρες από σήμερα. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Εναγομένου - Αιτητή. Να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. [Υπ.] Χρ. Ρασπόπουλος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο