← Κύπρος

ILYA YUROV κ.α. ν. BENEDICT WORSLEY κ.α., Αριθ. Αγωγής: 872/16, 15/4/2016

ILYA YUROV κ.α. ν. BENEDICT WORSLEY κ.α., Αριθ. Αγωγής: 872/16, 15/4/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A251 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 872/16

  1. ILYA YUROV, από τη Ρωσία,
  2. NIKOLAY FETISOV, από τη Ρωσία,
  3. SERGEY BELYAEV, από τη Ρωσία, ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ Και
  4. BENEDICT WORSLEY, από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,
  5. DIANTHI NOMINEES LIMITED, από τη Λευκωσία,
  6. TEOS CORPORATE SERVICES LIMITED, από τη Λευκωσία,
  7. BERROW DIRECTORS LIMITED, από τη Λευκωσία,
  8. WILLOW RIVER RUSSIAN HOUSING DEVELOPMENTS LTD, από τη Λευκωσία,
  9. RETAIL CHAIN PROPERTIES LIMITED, από τη Λευκωσία, ENAΓΟΜΕΝΟΙ ---------------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, 2016, ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ Hμερομηνία: 15 Απριλίου, 2016 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Ενάγοντες 1 και 2: Αλέξανδρος Τσιρίδης με Αγγελική Χαραλαμπίδου για Κώστας Τσιρίδης & Σία ΔΕΠΕ Για Αιτητή-Ενάγοντα 3: Μάρκος Γρ. Δράκος για Δράκος & Ευθυμίου Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένους 1 και 2: Νίκος Μακρίδης για Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία ΔΕΠΕ Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένους 3-6: Χριστόδουλος Κληρίδης, Ανδρέας Καραμανώλης για Χριστόδουλο Γ. Βασιλειάδη & Σία ΔΕΠΕ --------------------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Αιτητές, είναι Ρώσοι υπήκοοι και διαμένουν, οι μεν δύο πρώτοι στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο δε τρίτος στις ΗΠΑ. Ισχυριζόμενοι ότι είναι οι τελικοί δικαιούχοι (ultimate beneficial owners) των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 εταιρειών, καταχώρισαν, στις 18.2.2016, την παρούσα αγωγή, αιτούμενοι αποζημιώσεις καθώς και Δηλώσεις και/ή Διατάγματα του Δικαστηρίου αναφορικά με κατ΄ ισχυρισμόν παράβαση καθηκόντων πίστεως/εμπιστοσύνης (fiduciary duties), δόλο, απάτη και συνωμοσία καθώς και για άλλες παρεμφερείς αιτίες αγωγής. Η αγωγή στρέφεται βασικά εναντίον των Εναγομένων 1-4, αλλά επιζητούνται και θεραπείες αναφορικά με τις Εναγόμενες 5 και 6 - εταιρείες των οποίων επιθυμούν να διαφυλάξουν τα περιουσιακά τους στοιχεία αλλά και την υπάρχουσα, σ΄ αυτές, κατάσταση. Στις 22.2.2016, οι Αιτητές καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση αλλά προτού αυτή εξετασθεί μονομερώς, εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου οι Καθ΄ ων η Αίτηση οι οποίοι εξεδήλωσαν την πρόθεσή τους να καταχωρίσουν Ένσταση. Με σχετική συνεννόηση αμφοτέρων των πλευρών, καταχωρίστηκε η Ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση και η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση σε σύντομο χρονικό διάστημα αφού το Δικαστήριο αποδέχθηκε αίτημα των Αιτητών ότι θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα, τόσο στην ακρόασή της όσο και στην έκδοση της Ενδιάμεσης Απόφασης του Δικαστηρίου. Με την Αίτησή τους, οι Αιτητές εξαιτούνται τις ακόλουθες θεραπείες: «
  10. Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως ο Τάσος Παντελή, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Ανδρέας Σοφοκλέους & Σια ΔΕΠΕ από την Λεμεσό και/ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, το οποίο θα θεωρήσει κατάλληλο το Δικαστήριο διορισθεί ως Ενδιάμεσος Παραλήπτης και Διευθυντής (Interim Receiver and Manager) επί των ακόλουθων εταιρειών (τα «Περιουσιακά Στοιχεία υπό του Παραλήπτη»): 1.
  11. Επί της Εναγομένης 5 1.
  12. Επί της Εναγομένης 6 μέχρι νεωτέρας διαταγής του δικαστηρίου.
  13. Διάταγμα του δικαστηρίου το οποίο να παραχωρεί στον Ενδιάμεσο Παραλήπτη και Διευθυντή τις ακόλουθες εξουσίες (επιπρόσθετα και χωρίς επηρεασμό των εξουσιών που έχει ο Ενδιάμεσος Παραλήπτης και Διευθυντής λόγω του διορισμού του δυνάμει του νόμου): 2.
  14. την εξουσία να διορίζει και να παύει τους αξιωματούχους των Εναγομένων 5 και 6 και 2.
  15. την εξουσία να προβεί στη συμπλήρωση και/ή υπογραφή και/ή καταχώριση και/ή κοινοποίηση οποιωνδήποτε εντύπων και/ή εγγράφων στον Έφορο Εταιρειών για την υλοποίηση και/ή εγγραφή οποιωνδήποτε αλλαγών σε σχέση με το διορισμό νέου και/ή επιπρόσθετου μέλους και/ή νέων και/ή επιπρόσθετων μελών του διοικητικού συμβουλίου των Εναγ0μένων 5 και 6 και/ή σε σχέση με την παύση και/ή αντικατάσταση του γραμματέα των Εναγομένων 5 και 6 και/ή το διορισμό νέου γραμματέα των Εναγομένων 5 και 6 χωρίς την ανάγκη τα εν λόγω έντυπα και/ή έγγραφα να φέρουν την υπογραφή των υφιστάμενων διοικητικών συμβούλων και/ή του υφιστάμενου γραμματέα των Εναγομένων 5 και
  16. 2.
  17. την εξουσία να προσλαμβάνει και/ή να εργοδοτεί και/ή να διορίζει και να παύει την πρόσληψη, εργοδότηση ή διορισμό δικηγόρων για να παρέχουν νομικές συμβουλές και εκπροσώπευση σε οποιαδήποτε δικαιοδοσία, και την εξουσία να υπερασπίζονται ή να ξεκινούν δικαστικές υποθέσεις ή άλλες νομικές διαδικασίες σε οποιαδήποτε δικαιοδοσία (συμπεριλαμβανομένων οποιοδήποτε εφέσεων ή αιτήσεων για παραμερισμό αποφάσεων εναντίον των Εναγομένων 5 και 6, ή να συμβιβάζουν ή να διακόπτουν αυτές και 2.
  18. την εξουσία να διαχειρίζεται και/ή να διοικεί και/ή να εξασκεί όλα τα δικαιώματα σε σχέση με τα Περιουσιακά Στοιχεία υπό του Παραλήπτη και Διευθυντή, να προστατεύει και να διατηρεί τα άμεσα ή έμμεσα περιουσιακά στοιχεία των θυγατρικών των Εναγομένων 5 και 6, οπουδήποτε και να βρίσκονται και σε οποιαδήποτε μορφή (συμπεριλαμβανομένων, χωρίς περιορισμό, ακίνητης περιουσίας, προσωπικής περιουσίας, δικαιωμάτων (choses in action), χρεών, τραπεζικών λογαριασμών, υλικών και άυλων περιουσιακών), και να λαμβάνει όλα τα αναγκαία και/ή παρεμπίπτοντα μέτρα σε σχέση με την διαχείριση, διοίκηση και εξάσκηση των δικαιωμάτων και 2.
  19. την εξουσία να ασκεί όλα τα δικαιώματα (συμπεριλαμβανομένων, χωρίς περιορισμό, των δικαιωμάτων να καλεί γενικές συνελεύσεις, δικαιωμάτων ψήφου, δικαιωμάτων να διορίζει διευθυντές, και δικαιωμάτων να επιθεωρεί) που συνδέονται με τα Περιουσιακά Στοιχεία Υπό του Παραλήπτη και Διευθυντή∙ και 2.
  20. την εξουσία να δίδει οδηγίες σε πρόσωπα ή οντότητες που κατέχουν τα Περιουσιακά Στοιχεία Υπό του Παραλήπτη και Διευθυντή ή το νόμιμο τίτλο τούτων ως εντολοδόχοι (nominees), καταπιστευματοδόχοι, θεματοφύλακες (fiduciaries) ή άλλη παρόμοια ιδιότητα∙ και 2.
  21. την εξουσία να προσλαμβάνει και/ή εργοδοτεί και/ή διορίζει οποιονδήποτε επαγγελματία, σύμβουλο, αντιπρόσωπο, δικηγόρο και/ή λογιστή στην Κύπρο ή στο εξωτερικό, το οποίο ο Ενδιάμεσος Παραλήπτης και Διευθυντής κρίνει σκόπιμο για να τον βοηθά στην εκτέλεση των καθηκόντων και/ή των εξουσιών του∙ και 2.
  22. την εξουσία να υπογράφει οποιοδήποτε έγγραφο ή να προβεί σε οποιαδήποτε συμφωνία ή δέσμευση εκ μέρους των Εναγομένων 5 και 6 τα οποία είναι απαραίτητα για, ή βοηθητικά στην εύλογη εκτέλεση των καθηκόντων και/ή των εξουσιών του και 2.
  23. την εξουσία να διορίζει αντιπροσώπους να λάβουν ενέργειες εκ μέρους του όπου τούτο κρίνεται σκόπιμο∙ και 2.
  24. την εξουσία να λάβει όλα τα απαραίτητα διαβήματα και ενέργειες για να λάβει από τους διευθυντές και/ή αξιωματούχους και/ή γραμματέα και/ή άλλους αντιπροσώπους των Εναγομένων 5 και 6 πλήρη πρόσβαση σε όλα τα βιβλία, λογαριασμούς, μητρώα ή άλλα έγγραφα και πληροφορίες που σχετίζονται με τα περιουσιακά στοιχεία, δικαιώματα, υποχρεώσεις, χρέη και/ή άλλες εταιρικές υποθέσεις και επιχειρήσεις των Εναγομένων 5 και 6 για σκοπούς άσκησης των εξουσιών που ανατίθενται σε αυτόν
  25. Διάταγμα του δικαστηρίου ότι (επιπρόσθετα και χωρίς επηρεασμό των συνεπειών του διορισμού του Ενδιάμεσου Παραλήπτη και Διευθυντή όπως παρέχεται από το νόμο): 3.
  26. τα δικαιώματα και εξουσίες του Ενδιάμεσου Παραλήπτη και Διευθυντή ανήκουν αποκλειστικά στον Ενδιάμεσο Παραλήπτη και Διευθυντή και/ή στους δεόντως διορισθέντες αντιπροσώπους ή εκπροσώπους του, με εξαίρεση οποιωνδήποτε δικαιωμάτων και/ή εξουσιών τα οποία μπορεί να είχαν οι Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 3 και 4 πριν από το διορισμό του Ενδιάμεσου Παραλήπτη και Διευθυντή, που προκύπτουν από τα, σε σχέση με, και/ή σχετικά με τα Περιουσιακά Στοιχεία υπό του Παραλήπτη και Διευθυντή∙ και 3.
  27. απαγορεύει στους Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 3 και 4 από του να αποτρέπουν, παρεμποδίζουν ή άλλως πως παρεμβαίνουν στην άσκηση των δικαιωμάτων και/ή εξουσιών του Ενδιάμεσου Παραλήπτη και Διευθυντή∙ και/ή 3.
  28. εντός 14 ημερών από την παραλαβή γραπτού αιτήματος, οι Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 3 και 4 πρέπει να παράσχουν, ή μεριμνήσουν όπως άλλες εταιρείες, τις οποίες μπορούν αν ελέγχουν, παραχωρήσουν στον Ενδιάμεσο Παραλήπτη και Διευθυντή (ή στους δεόντως διορισθέντες αντιπροσώπους του) πλήρη και ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα, αρχεία και βιβλία που έχουν στην κατοχή τους, εξουσία ή έλεγχο, όπως κρίνει σκόπιμο ο Ενδιάμεσος Παραλήπτης και Διευθυντής για την κατάλληλη άσκηση των εξουσιών και καθηκόντων του, και του επιτρέψουν να λάβει αντίγραφα τούτων (ή να παρέχουν αντίγραφα τούτων έναντι ανάληψης υποχρέωσης από τον Ενδιάμεση Παραλήπτη και Διευθυντή για την κάλυψη των εύλογων εξόδων τους, που θα υπολογιστούν από το δικαστήριο εάν δεν συμφωνηθούν) Νοείται ότι ο Ενδιάμεσος Παραλήπτης και Διευθυντής δε θα έχει καμία εξουσία και δε θα λάβει οποιοδήποτε διάβημα σε σχέση με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή και/ή σε σχέση με οποιαδήποτε δικαστική και/ή διαιτητική διαδικασία στην Κύπρο και/ή στο εξωτερικό την οποία έχουν καταχωρήσει και/ή θα καταχωρήσουν στο μέλλον οι Αιτητές εναντίον των Εναγομένων 5 και 6 και/ή σε σχέση με οποιαδήποτε δικαστική και/ή διαιτητική διαδικασία που αφορά και/ή σχετίζεται με τις προαναφερόμενες διαδικασίες.
  29. Διάταγμα του δικαστηρίου όπως ο Ενδιάμεσος Παραλήπτης και Διευθυντής καταχωρήσει έκθεση στο δικαστήριο και παραδώσει αντίγραφο τούτης στους Καθ' ων η Αίτηση που έχουν εμφανιστεί στην διαδικασία με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (ή στους νόμιμους αντιπροσώπους τους στην Κύπρο εάν διοριστούν), η οποία να παραθέτει τις ενέργειες και διαβήματα που έχει λάβει κατά την άσκηση των εξουσιών και καθηκόντων του ως Ενδιαμέσου Παραλήπτη και Διευθυντή, ως ακολούθως: 4.
  30. εντός 2 εβδομάδων από το διορισμό του∙ και 4.
  31. στη συνέχεια κάθε 8 εβδομάδες.
  32. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα το Δικαστήριο κρίνει πρέπον
  33. Έξοδα και ΦΠΑ (Αρ. ΦΠΑ 10244227G)». Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στο Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα Άρθρα 4-9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θ.θ.1-13, καθώς και στις αρχές του Κοινοδικαίου και του Δικαίου της Επιείκειας και στη διακριτική εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Οι Καθ΄ ων η Αίτηση, με την Ένστασή τους, προβάλλουν συνολικά δώδεκα λόγους ένστασης, οι οποίοι συνοψίζονται ως ακολούθως:
  34. Οι Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, 14/
  36. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ανεπαρκής και/ή παράτυπη και/ή ελαττωματική.
  37. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
  38. Δεν ικανοποιούνται οι πολύ αυστηρές νομολογιακές αρχές και πρόνοιες για την ανάγκη διορισμού ενδιάμεσου παραλήπτη και διευθυντή (interim receiver and manager).
  39. Oι Αιτητές έχουν στη διάθεσή τους άλλα εναλλακτικά δικονομικά μέτρα.
  40. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφέστατα υπέρ της μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΙΤΗΤΩΝ Συνοπτικά, η βασικοί ισχυρισμοί των Αιτητών όπως εμφαίνονται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, είναι οι ακόλουθοι:
  41. Οι Αιτητές, μέσω εταιρικών δομών στην Κύπρο και στα British Virgin Islands (BVI), είναι οι τελικοί δικαιούχοι (ultimate beneficial owners) των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, εταιρειών.
  42. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 που ήταν το άτομο που ήταν υπεύθυνο για τη δημιουργία της εταιρικής δομής, ελέγχει με διάφορους τρόπους, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2-6, εταιρείες.
  43. Παρόλο που οι ίδιοι οι Αιτητές έδωσαν οδηγίες στην Καθ΄ ης η Αίτηση 1 για τη δημιουργία και διαχείριση των εταιρικών δομών, αυτός αρνείται να συμμορφωθεί με τις οδηγίες τους σχετικά με τις εταιρείες αυτές και λαμβάνει διαβήματα που θα βλάψουν ενεργά τα συμφέροντα των Αιτητών στις εταιρείες αυτές, ενεργώντας με κακή πίστη, παραβιάζοντας τα συμβατικά καθήκοντα που έχουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 3 με τους Αιτητές και επίσης παραβιάζοντας τα καθήκοντα εμπιστευτικότητας που οφείλει έναντι των Αιτητών στρεφόμενη εναντίον των συμφερόντων της, ιδιαίτερα στις Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 εταιρείες, οι οποίες κατέχουν πολύτιμα ακίνητα στη Ρωσία, τα οποία αξίζουν σύμφωνα με την OJSC Trust National Bank (η "NBT"), γύρω στα USD100.000.000, θέτοντας τον εαυτό του σε ουσιαστικό έλεγχο επί των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, οι οποίες ανήκουν τελικώς στους Αιτητές.
  44. Οι διαφορές μεταξύ των διαδίκων, αλλά και άλλων νομικών προσώπων, οδήγησαν σε διαδικασίες σε άλλες χώρες πλην της Κύπρου και πιο συγκεκριμένα, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Ρωσία. Παρατίθεται, πιο κάτω, περιληπτικά, η φύση των εν λόγω διαδικασιών. Οι δύο διαδικασίες στο Ηνωμένο Βασίλειο από την NBT εναντίον των Αιτητών και της Καθ΄ ης η Αίτηση 2
  45. Μέχρι το 2014, οι Αιτητές ήλεγχαν τη συμμετοχή πλειοψηφίας (majority shareholding) στην NBT.
  46. Κατά ή περί τις 12 Φεβρουαρίου 2016, η ΝΒΤ άρχισε διαδικασία τόσο εναντίον των Αιτητών όσι και των συζύγων τους ενώπιον του Αγγλικού High Court Queen' s Bench Division, Commercial Court, την οποία οι Αιτητές αμφισβητούν έχοντας, προς τούτο, διορίσει δικηγόρους.
  47. Στην πιο πάνω διαδικασία, η ΝΒΤ ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές είναι ένοχοι διάπραξης απάτης εναντίον της. Υπάρχει ισχυρισμός ότι οι Αιτητές είναι μέρος ενός «μεγάλου και δόλιου σχεδίου» που σχεδιάστηκε απ΄ αυτούς. Η ουσία των ισχυρισμών είναι ότι οι Αιτητές έχουν προκαλέσει (procured) την ΝΒΤ να προβεί σε ακατάλληλα δάνεια σε εταιρείες στις οποίες είχαν συμφέρον οι Αιτητές, χωρίς να αποκαλύψουν τα εν λόγω συμφέροντα, δάνεια τα οποία όχι μόνο δεν έχουν εξοφληθεί αλλά και ορισμένα από τα κεφάλαιά τους υπεξαιρέθηκαν.
  48. Στα πλαίσια της πιο πάνω διαδικασίας η ΝΒΤ, στις 11 Φεβρουαρίου, 2016, εξασφάλισε Διάταγμα Παγοποίησης εναντίον των Αιτητών και των συζύγων τους.
  49. Η ΝΒΤ έχει επίσης αρχίσει χωριστή διαδικασία στο ίδιο Δικαστήριο για τη συγκεκριμένη συναλλαγή και εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση 2 εταιρείας. Η ουσία της αξίωσής της είναι ότι οι Αιτητές είναι οι τελικοί πραγματικοί δικαιούχοι των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 εταιρειών. Η Καθ΄ ης η Αίτηση 2, ως εγγεγραμμένη μέτοχος των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, είχε συνάψει έγγραφο μεταβίβασης, σύμφωνα με το οποίο πώλησε τις μετοχές της σε τρίτο αγοραστή. Η θέση της ΝΒΤ είναι ότι η συναλλαγή ήταν μία προσπάθεια των Αιτητών να μεταβιβάσουν τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία εκτός του ελέγχου της, επί μη εμπορικών όρων, έτσι ώστε να εμποδίσουν (frustrate) την ΝΒΤ από του να λάβει μέτρα εκτέλεσης εναντίον των περιουσιακών στοιχείων των Αιτητών.
  50. Η Καθ΄ ης η Αίτηση 2, η οποία ελέγχεται από τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, συγκατατέθηκε στην έκδοση προσωρινών μέτρων (injunction), όπως εμποδιστεί να προχωρήσει η συναλλαγή αυτή.
  51. Αποτελεί ισχυρισμό των Αιτητών ότι, ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 διορίστηκε (retained) από την ΝΒΤ για USD32.500 μηνιαίως και προφανώς αποζημιώνεται απ΄ αυτήν σχετικά με νέες «οδηγίες» που του παρέχονται σχετικά. Οι τέσσερις διαδικασίες της ΝΒΤ εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, στη Ρωσία.
  52. Στις 24.3.2015, η ΝΒΤ καταχώρισε δύο ταυτόσημες αξιώσεις στη Ρωσία εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 αναφορικά με συμφωνίες δανείου που είχαν συνάψει οι εν λόγω εταιρείες με την ΝΒΤ. Σ΄ αυτές ισχυρίστηκε ότι οι τροποποιήσεις των δανείων είναι άκυρες και αντίθετες προς τα συμφέροντά της. Όλες, εκτός από μία πτυχή, οι αξιώσεις της ΝΒΤ, απορρίφθηκαν.
  53. Στις 23.12.2015, η ΝΒΤ καταχώρισε έφεση εναντίον των δύο εκδοθεισών Αποφάσεων.
  54. Επιπρόσθετα, στις 22.12.2015, η ΝΒΤ άρχισε δύο νέες διαδικασίες επιδιώκοντας παρόμοιες θεραπείες.
  55. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, στις Ρωσικές διαδικασίες διόρισαν ως δικηγόρους τους EPAM οι οποίοι είναι πολύ γνωστοί και σεβαστοί δικηγόροι στη Ρωσία, για να υπερασπιστούν τις αξιώσεις εναντίον τους. Οι EPAM είχαν διορισθεί δυνάμει Πληρεξουσίων ημερομηνίας 15.7.2015, τα οποία είχαν υπογραφεί από τον Καθ΄ ου η Αίτηση
  57. Αργότερα, διαφάνηκε ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1, εν αγνοία των Αιτητών και των EPAM, επεδίωξε να ανακαλέσει τα πληρεξούσια διορισμού των EPAM και διόρισε νέους δικηγόρους για να ενεργούν εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και
  58. Επίσης διαφάνηκε ότι οι νέοι δικηγόροι των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, φαίνεται να έχουν οδηγίες, προφανώς από τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, να παραδεχθούν τις αξιώσεις της ΝΒΤ. Ως εκ τούτου υπήρξε σύγκρουση μεταξύ των παλαιών και νέων δικηγόρων ως προς το ποίος ήταν πραγματικά εξουσιοδοτημένος να εκπροσωπεί τις Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και
  60. Oι EPAM θεωρούν τις υπερασπίσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 ως μη απέλπιδες και είναι διατεθειμένοι να συνεχίσουν να υπερασπίζονται τις διαδικασίες αυτές.
  61. Όμως, ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 δεν είναι σε θέση να λάβει ανεξάρτητη στάση για τα καλύτερα συμφέροντα των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 αφού έχει διοριστεί (retained) από την ΝΒΤ, με μηνιαίο ποσό διορισμού USD32.500, και προφανώς έχει το πλεονέκτημα κάποιας αποζημίωσης από τη ΝΒΤ σε σχέση με «οδηγίες» από τη ΝΒΤ από το διορισμό του.
  62. Στις 19.2.2016, το Εφετείο στη Μόσχα άρχισε την ακρόαση στην έφεση που αφορούσε την Καθ΄ ης η Αίτηση 5, εξετάζοντας εν πρώτοις τα συγκρουόμενα Πληρεξούσια και κρίνοντας ότι τα Πληρεξούσια των EPAM είχαν ανακληθεί έγκυρα, εμποδίζοντας τους πλέον να προβάλουν επιχειρήματα για λογαριασμό της Καθ΄ ης η Αίτηση
  64. Επιπρόσθετα, οι νέοι δικηγόροι της Καθ΄ ης η Αίτηση 5, κατέθεσαν πρόταση (motion) για απόσυρση της έφεσης της Καθ΄ ης η Αίτηση 5 και το Δικαστήριο ενέκρινε την πρόταση αυτή, τερματίζοντας, με αυτό τον τρόπο, τις διαδικασίες έφεσης εκ μέρους της Καθ΄ ης η Αίτηση
  66. Μετά την πιο πάνω εξέλιξη, οι νέοι δικηγόροι της Καθ΄ ης η Αίτηση 5, αναγνώρισαν την αξίωση της ΝΒΤ εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση 5 και έτσι το Δικαστήριο ανέτρεψε την Απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου και εξέδωσε Απόφαση υπέρ της απαίτησης της ΝΒΤ, στο ακέραιο.
  67. Παρόμοια εξέλιξη υπήρξε και στην έφεση που αφορούσε στην Καθ΄ ης η Αίτηση 6, ενώ ως πιθανό αποτέλεσμα των πιο πάνω είναι, οι Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 να κριθούν σε παράβαση των δανείων με την ΝΒΤ, δίδοντάς της δικαίωμα να λάβει ενέργειες για να εκτελέσει τις αναθεωρημένες και πιο επαχθείς υποχρεώσεις εναντίον τους.
  68. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 έχουν δύο μήνες από την ημερομηνία της Απόφασης του Εφετείου για να ασκήσουν έφεση αναίρεσης. Για να το πράξουν αυτό, θα πρέπει να διορίσουν νέους δικηγόρους αφού οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1-4, οι οποίοι έχουν αντικαταστήσει τους δικηγόρους που ενεργούν για τις Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 θα δώσουν οδηγίες στους δικούς τους δικηγόρους να αρνηθούν να ασκήσουν έφεση.
  69. Ταυτόχρονα με την καταχώριση έφεσης θα δύναται να γίνει αίτημα για αναστολή της εκτέλεσης των αξιώσεων της ΝΒΤ.
  70. Εν τω μεταξύ, στις 16.2.2016, άρχισε η προκαταρκτική ακρόαση επί των νέων απαιτήσεων της ΝΒΤ εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, στο Διαιτητικό Εμπορικό Δικαστήριο της Μόσχας.
  71. Οι EPAM παρευρέθηκαν στη διαδικασία, ενώ απόντες ήταν οι νέοι δικηγόροι των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και
  72. Το Δικαστήριο έδωσε άδεια στους EPAM να εκπροσωπήσουν τους Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 6.4.
  73. ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΚΑΘ΄ ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Οι βασικοί ισχυρισμοί των Καθ΄ ων η Αίτηση όπως περιγράφονται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση είναι, περιληπτικά, οι ακόλουθοι:
  74. Παραδέχονται ότι οι Αιτητές είναι οι τελικοί δικαιούχοι των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 αλλά αυτό είναι, ωστόσο, μέσω εικονικών (sham) διακριτικών (discretionary) εμπιστευμάτων και τούτο διότι ουδέποτε είχαν δηλωθεί οπουδήποτε επίσημα ως τελικοί δικαιούχοι, γιατί αυτό εξυπηρετούσε τους δικούς τους σκοπούς.
  75. Όλες οι πράξεις των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 είναι καθόλα νόμιμες, εντός του πλαισίου των εξουσιών που ανέλαβαν μέσω της διαχείρισης, κατά τρόπο διακριτικό (discretionary) των εταιρειών που περιλαμβάνονται στις δομές των διαφόρων εμπιστευμάτων, που περιλαμβάνουν και τις Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και
  76. Εξάλλου, οι Αιτητές δεν έχουν δώσει ειδοποίηση στους Καθ΄ ων η Αίτηση να υποβάλουν την παραίτησή τους από τη θέση που κατέχουν στο εμπίστευμα.
  77. Είναι οι Αιτητές που έχουν εξαπατήσει την ΝΒΤ, στην οποία ήταν πλειοψηφούντες μέτοχοι και διευθυντικά στελέχη της, με αποτέλεσμα η ΝΒΤ να εγείρει αγωγή στην Αγγλία εναντίον τους, διεκδικώντας το ποσό των USD 830.000.000 και έχει πετύχει την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων εναντίον τους.
  78. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1, συνεργάζεται με την ΝΒΤ, προκειμένου να διερευνηθούν οι ισχυρισμοί περί εμπλοκής εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, στις αιτίες που προκάλεσαν την κατάρρευση της ΝΒΤ.
  79. Η συμπεριφορά του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 σε σχέση με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος από το Αγγλικό Δικαστήριο στην αγωγή της ΝΒΤ εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση 2, δεν είναι προϊόν κακόπιστης συνεννόησης με σκοπό την πρόκληση ζημιάς στους Αιτητές. Ο ίδιος, όντας επίτροπος εμπιστεύματος, συνεπεία συμπεριφορών και πράξεων των Αιτητών, βρέθηκε να είναι εμπλεκόμενος σε διάφορες διαδικασίες, οι οποίες έχουν ως βάση τους ισχυρισμούς περί διάπραξης δόλιων και παράνομων ενεργειών από τους δικαιούχους του εν λόγω εμπιστεύματος, ήτοι τους Αιτητές.
  80. Η θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 είναι ότι, ο ρόλος του ως Επίτροπος του εμπιστεύματος, δεν είναι η παροχή προστασίας στους δικαιούχους του εμπιστεύματος (στη συγκεκριμένη περίπτωση, των Αιτητών) από τις συνέπειες των πράξεών τους, αλλά η συμμόρφωσή του με τις πρόνοιες σχετικών νομοθεσιών που αφορούν, μεταξύ άλλων, στη μη καταδολίευση των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 και τη μη συγκάλυψη ενεργειών και εσόδων που σχετίζονται και πηγάζουν από παράνομες πράξεις. Tονίζω ότι τα πιο πάνω γεγονότα και ισχυρισμοί δεν είναι τα μοναδικά στα οποία θα στηριχθεί το Δικαστήριο. Θα αναφερθώ σε περαιτέρω επιχειρήματα κατά την εξέταση των λόγων ένστασης και στην ανάλυση των νομικών πτυχών, πιο κάτω. ΠΑΡΑΤΥΠΙΕΣ ΣΤΙΣ ΕΝΟΡΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΣΤΑΣΗ Οι Καθ΄ ων η Αίτηση προβάλλουν έντονα τις ενστάσεις τους στο εν λόγω θέμα αλλά και το Δικαστήριο έχει εξετάσει αυτεπάγγελτα μια άλλη παράμετρο. Ενδεικτικά, αναφέρω ότι την Αίτηση συνοδεύει Ένορκη Δήλωση του Antony O΄ Loughlin από το Λονδίνο ο οποίος είναι Διευθύνων Συνεργάτης Δικηγόρος (Managing Associate Solicitor), στη Δικηγορική Εταιρεία Mishon de Reya LLP, οι οποίοι εκπροσωπούν τους Αιτητές στο Ηνωμένο Βασίλειο και ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από τους Αιτητές όπως προβεί στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση. Σ΄ αυτήν αναφέρει ότι κανένας από τους Ατητές δεν είναι στην Κύπρο και λόγω της πολλαπλότητας των διαδικασιών σε άλλες δικαιοδοσίες και του επείγοντος χαρακτήρα της παρούσας Αίτησης, κανένας από τους Αιτητές δεν μπορούσε να ταξιδεύσει στην Κύπρο για να ορκισθεί ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της παρούσας Αίτησης. Αναφέρει περαιτέρω ως πηγή πληροφόρησής του διάφορα έγγραφα που ο ίδιος έχει δει καθώς και διαβουλεύσεις με τους δικηγόρους EPAM και Κώστας Τσιρίδης & Σία ΔΕΠΕ. Από την άλλη, την Ένσταση συνοδεύει Ένορκη Δήλωση του Γιώργου Γεωργίου, από τη Λευκωσία, ο οποίος είναι ένας από τους Διευθυντές των Καθ΄ ων η Αίτηση 2-4 εταιρειών και εξουσιοδοτημένος από όλους τους Καθ΄ ων η Αίτηση όπως προβεί στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση. Δηλώνει επίσης συνεργάτης της Καθ΄ ης η Αίτηση 3, η οποία ελέγχεται από τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, ο οποίος είναι και το πρόσωπο που γνωρίζει τις λεπτομέρειες της παρούσας υπόθεσης. Οι πληροφορίες δε που αναφέρει στην Ένορκη Δήλωσή του προέρχονται από τον ίδιο τον Καθ΄ ου η Αίτηση
  81. Αρχίζοντας από τις θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση, αυτές μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) οι Αιτητές, επιζητώντας την έκδοση τόσο δραστικών και εξαιρετικών διαταγμάτων, είχαν την υποχρέωση, ή τουλάχιστον ένας απ΄ αυτούς, να ορκισθεί προσωπικά, (β) αναγνωρίζοντας τη θέση της νομολογίας ότι, σε κάποιες περιπτώσεις επιτρέπεται η ένορκη δήλωση από δικηγόρο, θεωρούν ότι η παρούσα υπόθεση δεν εμπίπτει εντός εκείνων των περιπτώσεων. Αφού, κατά τη γνώμη τους, ο ενόρκως δηλών - δικηγόρος ήρθε ειδικά από το εξωτερικό για να ορκισθεί, γιατί δεν ήρθε αντί αυτού ένας από τους ίδιους τους Αιτητές; Γι΄ αυτή την εξέλιξη, οι Αιτητές δεν δίδουν οποιαδήποτε εξήγηση, (γ) καμία πληροφορία που εμπεριέχεται στην Ένορκη Δήλωση των Αιτητών είναι στη σφαίρα της προσωπικής γνώσης του Ενόρκως Δηλούντος. Αντίθετα, ο κ. O' Loughlin αντιγράφει σε μεγάλο βαθμό Ένορκη Δήλωση της κ. Victoria Sarah Pigott ημερομηνίας 17.2.2016 που έγινε σε άλλη διαδικασία. Επιπρόσθετα η ποιότητα της μαρτυρίας που εμπεριέχεται στη δική του Ένορκη Δήλωση είναι ανεπαρκής αφού σε πολλές φορές κάνει αναφορές χρησιμοποιώντας αόριστες αναφορές και φράσεις, (δ) ο κ. O' Loughlin με τη δική του μαρτυρία δεν μπορεί να καλύψει το κενό που δημιουργείται από την ανυπαρξία μαρτυρίας εμπειρογνώμονα επί αλλοδαπού δικαίου και, συγκεκριμένα, του Ρωσικού δικαίου. Ο κ. O' Loughlin ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου (solicitor) στην Αγγλία και δεν είναι σε θέση να εκφράζει απόψεις και θέσεις επί νομικών ζητημάτων και δικαστικών διαδικασιών στη Ρωσία, χωρίς να υποστηρίζει αυτές του τις θέσεις σε κάποια γνωμάτευση Ρώσου δικηγόρου ή εμπειρογνώμονα επί του Ρωσικού δικαίου, όπως απαιτεί η νομολογία. Από την άλλη η πλευρά των Αιτητών αντιπαραθέτει τα ακόλουθα επιχειρήματα: (α) ο λόγος που η νομολογία επιτάσσει ότι ένορκη δήλωση από δικηγόρο είναι ανεπιθύμητη, είναι επειδή ο δικηγόρος που εκπροσωπεί τον πελάτη του στη δικαστική διαδικασία θα πρέπει να κρατεί μια αποστασιοποιημένη στάση. Στην παρούσα περίπτωση, ο δικηγόρος-ενόρκως δηλών είναι δικηγόρος στην Αγγλία, ήτοι σε άλλη δικαιοδοσία, επομένως δεν τίθεται θέμα εκπροσώπησης των Αιτητών στην παρούσα διαδικασία, (β) όσον δε αφορά στην απουσία μαρτυρίας εμπειρογνώμονα επί Ρωσικού δικαίου, παραπέμπουν στις πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη σχετική νομολογία ότι σε τέτοιου είδους διαδικασία επιτρέπεται η εξ ακοής μαρτυρία εφόσον αποκαλύπτονται οι πηγές πληροφόρησης. Στη Δ.39, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αναφέρεται ρητά ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, δεν ισχύει ο κανόνας ότι οι ένορκες δηλώσεις πρέπει να περιορίζονται σε τέτοια γεγονότα που ο μάρτυρας είναι ικανός να αποδείξει εξ ιδίας γνώσεως, αλλά μπορούν να εμπεριέχουν δηλώσεις κατόπιν πληροφορίας και πίστης (εξ όσων ο ενόρκως δηλών κάλλιον πιστεύει και πληροφορείται) με τις πηγές και πού βασίζονται αυτές. Επιτρέπεται επομένως και η εξ ακοής μαρτυρία αλλά και η γνώμη ενός ενόρκως δηλούντος, φτάνει να αποκαλύπτεται η πηγή πληροφόρησής του. Αναφορικά με το θέμα του κατά πόσο είναι επιτρεπτή ή ανεπιθύμητη η ένορκη δήλωση από δικηγόρo, θεωρώ ότι πρόσφατα τέθηκαν πιο ελαστικές παράμετροι από τη νομολογία. Η αρχή φαίνεται να έγινε από τη Rybolovlev v. Rybolovleva

(2010)1(A) A.A.Δ. 82, ενώ η ίδια θέση εκφράστηκε και μετέπειτα και στις Penderhill Holdings Ltd κ.α. v. Abramchyk, Π.Ε. 319 και 320/2011, ημερομηνίας 13.1.2014 και Investylia Public Co Ltd v. Χ"Παντέλα κ.α. (Διαχειριστές) ECLI:CY:AD:2014:A168, Π.Ε. 231/11, ημερομηνίας 7.3.2014. Στη Rybolovlev
(2010)πιο πάνω λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 93-94. (Κληρίδης, Δ.) (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). «Το θέμα της κατάρτισης και υποβολής σε δικαστική διαδικασία ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, διέπεται από καλά καθιερωμένες αρχές που εκπηγάζουν από τη νομολογία. Αν χρειάζεται να τις συνοψίσουμε ξανά, θα λέγαμε ότι γενικά ομιλούντες, μια ένορκη δήλωση δεν αποκλείεται απλά επειδή ο ομνύων είναι δικηγόρος. Οι δικηγόροι όμως θα πρέπει να αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και τυγχάνει γενικά ανεπιθύμητο να εμφανίζονται ως μάρτυρες ή ενόρκως δηλούντες σε δικαστική διαδικασία στην οποία εκπροσωπούν διάδικο, εκτός εάν αυτό είναι αναγκαίο. Αφ΄ ης στιγμής δικηγόρος έχει με τον ένα ή άλλο τρόπο καταστεί μάρτυρας γεγονότων, τότε κωλύεται, λόγω ασυμβίβαστου, να συνεχίζει να εμφανίζεται χειριζόμενος την υπόθεσή του πελάτη του ως δικηγόρος. (Ahapittas v. Roc Chic Ltd
(1968)1 CLR 1, In re Efthymiou
(1987)1 CLR 319, Thanos Hotels Ltd v. Iωάννου
(1991)1 ΑΑΔ 1036). Στις πιο πάνω καλά καθιερωμένες αρχές δεν κρίνουμε ορθό να προσθέσουμε ή να αναγνωρίσουμε και άλλη αρχή σύμφωνα με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, τότε η ένορκη δήλωση πάσχει και θα πρέπει ν΄ αγνοηθεί ή απορριφθεί. Ούτε και συμφωνούμε ότι μια τέτοια απόλυτη αρχή εξάγεται από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Dulal Dulal (ανωτέρω). Απλά, στην προσφυγή εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο με μονομελή σύνθεση, το οποίο επιλαμβανόταν ενδιάμεσης αίτησης στο πλαίσιο προσφυγής για αναστολή εκτέλεσης διαταγμάτων απέλασης και κράτησης, έκρινε ότι θα έπρεπε ο ομνύων δικηγόρος να παράσχει κάποια εξήγηση γιατί προέβηκε ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο ίδιος ο αιτητής. Ενώ δε το Δικαστήριο εξέφρασε την άποψη ότι αυτός θα ήταν αρκετός λόγος γι΄ απόρριψη της αίτησης, εν τούτοις, προχώρησε και εξέτασε την ουσία της και την απέρριψε για άλλους λόγους, βασιζόμενο στα στοιχεία που παρατέθηκαν στην ένορκη δήλωση. Σημειώνεται ότι στην υπόθεση Dulal Dulal ο αιτητής, αν και ήταν υπήκοος της Μπαγκλαντές, κατά τον ουσιώδη χρόνο βρισκόταν στην Κύπρο αναμένοντας την έκβαση της αίτησής του. Υπ΄ εκείνες τις περιστάσεις κρίθηκε ότι χρειαζόταν μια εξήγηση ως προς το γιατί δεν κατάρτισε ο ίδιος την ένορκη δήλωση. Θα σημειώναμε εδώ, σε αντιδιαστολή, ότι το Ανώτατο Δικαστήριο με την ίδια μονομελή σύνθεση αποδέχθηκε ως κανονική ένορκη δήλωση δικηγόρου εκ μέρους αλλοδαπής αιτήτριας, εφόσον αυτή βρισκόταν στο εξωτερικό, χωρίς άλλη εξήγηση. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Svetlanan Shalaeva v. Δημοκρατίας, Προσφυγή αρ. 869/2005, Απόφαση ημερομηνίας 24.3.2006, επιλαμβανόμενο αίτησης της Δημοκρατίας για παροχή ασφάλειας εξόδων από την αλλοδαπή προσφεύγουσα, το ίδιο Δικαστήριο, και ορθά βέβαια, αποδέχθηκε και ενήργησε στη βάση Ένστασης που στηριζόταν σε ένορκη δήλωση δικηγόρου εκ μέρους της προσφεύγουσας-καθ΄ ης η αίτηση, η οποία είχε ήδη απελαθεί και βρισκόταν στο εξωτερικό. Με αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να δεχθούμε ως αρχή νομολογίας αναφορικά με το θέμα παροχής εξήγησης ως προς το γιατί ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, ότι κάποια εξήγηση προς τούτο απαιτείται, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος, όπως είναι η διαμονη του διαδίκου στο εξωτερικό και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών. Στην υπό εξέταση δε περίπτωση, σύμφωνα με τον ομνύοντα δικηγόρο, η αιτήτρια-εφεσείουσα είναι μόνιμη κάτοικος Ελβετίας η οποία έχει την φροντίδα ανήλικου τέκνου του ζεύγους και η οποία επιλαμβανόταν λήψης δικαστικών μέτρων στην Ελβετία και σε άλλες χώρες κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αυτά τα στοιχεία, λαμβανόμενα υπόψη, μαζί με το στοιχείο του επικαλούμενου κατεπείγοντος του θέματος, δεν θα απαιτούσαν, κατά την άποψή μας την παροχή οποιωνδήποτε άλλων εξηγήσεων ως προς το γιατί τα αναγκαία γεγονότα τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου μέσω δικηγόρου ο οποίος αποκάλυψε ικανοποιητικά τις πηγές πληροφόρησής του.» Με βάση όλα τα πιο πάνω, δεν θεωρώ ότι υπάρχει δικονομική αδυναμία στο γεγονός ότι η Ένορκη Δήλωση των Αιτητών έγινε από Άγγλο δικηγόρο. Ούτε για το γεγονός ότι σ΄ αυτήν εμπεριέχονται ισχυρισμοί που είναι εξ ακοής και δεν εμπίπτουν στη σφαίρα της προσωπικής του γνώσης. Ο κ. O' Loughlin αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησής του στην αρχή της Ένορκης Δήλωσής του όπως αναφέρεται πιο πάνω. Είναι σε ένα άλλο σημείο που θεωρώ ότι υπάρχει δικονομική αδυναμία στις Ένορκες Δηλώσεις και των δύο πλευρών. Αμφότερες υιοθετούν, κατ΄ επιλογή, αποσπάσματα από ένορκες δηλώσεις που έγιναν στα πλαίσια άλλων διαδικασιών. Αναφέρομαι, εκτός από την Ένορκη Δήλωση της Victoria Sarah Pigott ημερομηνίας 17.2.2016 στην οποία αναφορά έγινε πιο πάνω, σε άλλες Ένορκες Δηλώσεις του Καθ΄ ου η ECLI:CY:AD:2016:D147, Αίτηση 1 ημερομηνίας 25.1.2016 και του κ. Dmitry Popkov ημερομηνίας 25.1.2016 και 11.2.2016. Θεωρώ αυτό το εγχείρημα αμφοτέρων των πλευρών ως ευρισκόμενο εκτός των πλαισίων της δικονομίας, νομολογίας και πρακτικής. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται ένας διάδικος, έχει ο ίδιος καθήκον να τα συμπεριλάβει στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την αίτησή του. Το Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να ανατρέξει σε όλες τις ένορκες δηλώσεις που υπάρχουν στο φάκελο της δικογραφίας οι οποίες έγιναν από κάθε πλευρά και που αφορούν σε άλλες διαδικασίες με διαφορετικό στόχο και αφού τις μελετήσει, να βρει από μόνο του εκείνα τα γεγονότα που είναι σχετικά με την παρούσα διαδικασία και να τα συμπεριλάβει ως υποστηρίζοντα και ενισχύοντα τους ισχυρισμούς τους στην παρούσα διαδικασία. Αντίστοιχη θέση έχει νομολογηθεί στο θέμα του περιεχομένου ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει αίτηση για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος. Στην Νovartis A.G. κ.α. ν. Γεώργιου Ανδρέα Αφαντίτη Λτδ,
(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 2761 αναφέρθηκε ότι: «οι εισηγήσεις που πρέπει να γίνονται στην ένορκη δήλωση προς διασφάλιση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος οφείλουν να είναι τέτοιες που να καταδεικνύουν την παραβίαση ή το κίνδυνο παραβίασης, με συγκεκριμένες αναφορές και όχι απλώς γενικά και αόριστα» (Χ"Χαμπής, Δ.). Ομοίως στην Κayat Trading Ltd v. Genzyme Corporation
(2011)1(Γ) A.A.Δ. 2330, επικυρώθηκε η ενδιάμεση απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου το οποίο, κατά την ακρόαση της αγωγής, δεν επέτρεψε την κατάθεση ογκωδών καταθέσεων χωρίς η πλευρά των εφεσειόντων να εξειδικεύει σε ποία ακριβώς σημεία θα στηριζόταν. Ο διάδικος ο οποίος επιθυμούσε να καταθέσει τα εν λόγω τεκμήρια, όφειλε να καθορίσει τα σημεία στα οποία θα στηριζόταν ούτως ώστε να διευκολυνθεί το δικαστήριο να εξετάσει την αποδεκτότητά τους. Επομένως καταλήγω ότι τα γεγονότα που θα ληφθούν υπ΄ όψιν από το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία, είναι αυτά για τα οποία υπάρχει σαφής περιγραφή στις δύο Ένορκες Δηλώσεις που έγιναν για υποστήριξη της Αίτησης και Ένστασης και όχι η πληθώρα των γεγονότων που εμπεριέχονται στις άλλες Ένορκες Δηλώσεις οι οποίες απλώς υιοθετούνται με γενικόλογο τρόπο στην παρούσα διαδικασία. ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ (INTERIM RECEIVER) Προχωρώ τώρα στην εξέταση του κατά πόσο ενδείκνυται ο διορισμός Ενδιάμεσου Παραλήπτη στις Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, εταιρείες, αρχίζοντας πρώτα με τη νομική πτυχή του θέματος. Διορισμός Ενδιάμεσου Παραλήπτη: Νομική Πτυχή: Η πτυχή αυτή έτυχε ανάλυσης από την Ε. Εφραίμ Π.Ε.Δ. σε παρόμοια διαδικασία στην Ενδιάμεση Απόφασή της ημερομηνίας 25.1.2016, στην υπόθεση Evgeni Bugaev n. Phoenix Pharmacy Ltd κ.α., Αγωγή Αρ. 4418/15. Η ανάλυση της αδελφής Προέδρου με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο που την υιοθετώ αυτούσια εφόσον τέθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Λέχθηκαν στις σελίδες 29-33 της εν λόγω Ενδιάμεσης Απόφασης: «VII. Νομική Πτυχή για Διορισμό Ενδιάμεσου Παραλήπτη Η εξουσία του Δικαστηρίου για διορισμό Παραλήπτη παρέχεται επίσης από το άρθρο 32
(1)του Ν. 14/60, το οποίο προνοεί ως ακολούθως: «Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov, εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας, δύvαται vα εκδίδη απαγoρευτικόv διάταγμα (παρεμπίπτov, διηvεκές, ή πρoστακτικόv) ή vα διoρίζη παραλήπτηv εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας τo δικαστήριov κρίvει τoύτo δίκαιov ή πρόσφoρov, καίτoι δεv αξιoύvται ή χoρηγoύvται oμoύ μετ' αυτoύ απoζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νoείται ότι παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα δεv θα εκδίδεται εκτός εάv τo δικαστήριov ικαvoπoιηθή ότι υπάρχει σoβαρόv ζήτημα πρoς εκδίκασιv κατά τηv επ' ακρoατηρίου διαδικασίαv, ότι υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv, και ότι εκτός εάv εκδoθή παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα, θα είvαι δύσκoλov ή αδύvατov vα απovεμηθή πλήρης δικαιoσύvη εις μεταγεvέστερov στάδιov.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Το ίδιο το λεκτικό του άρθρου διαχωρίζει τα κριτήρια για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, τα οποία ρητώς προνοούνται στην επιφύλαξη του άρθρου, σε αντιπαραβολή με αυτά που διέπουν το θέμα διορισμού Παραλήπτη που είναι μόνο όπως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει «δίκαιον ή πρόσφορον». Η πρώτη παράγραφος του άρθρου 32
(1)αναφέρεται και στις δύο περιπτώσεις, ήτοι την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος και τον διορισμό Παραλήπτη, ενώ στην επιφύλαξη γίνεται αναφορά μόνο στην έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Με βάση το ίδιο το λεκτικό του άρθρου 32
(1), είναι πρόδηλο ότι η επιφύλαξη διαχωρίζει πλέον τις δύο περιπτώσεις της πρώτης παραγράφου, και δεν αφορά ούτε και εφαρμόζεται στην περίπτωση διορισμού Παραλήπτη. Επομένως, τα μόνα κριτήρια που θέτει το άρθρο 32
(1)για τον διορισμό Παραλήπτη είναι όταν το Δικαστήριο ήθελε κρίνει αυτό «δίκαιον ή πρόσφορον». Οι δύο αυτές λέξεις που περιέχονται στο άρθρο 32
(1)πρέπει να ερμηνεύονται και ικανοποιούνται σωρευτικά και όχι διαζευκτικά, παρόλο που έτσι καταγράφονται στο άρθρο. Γι΄ αυτή τη θέση το Δικαστήριο στηρίζεται στην ερμηνεία που δόθηκε στην αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια του παλαιού Judicature Act 1973, και ειδικότερα του άρθρου 25
(8), το οποίο παρείχε εξουσία στο Δικαστήριο να διορίζει Παραλήπτη όπου κρίνεται «just or convenient». Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η πρόνοια αντικαταστάθηκε από το άρθρο 45
(1)του Supreme Court of Judicature (Consolidation) Act 1925 και το άρθρο 37
(1)του μεταγενέστερου Supreme Court Act 1981, τα οποία αναφέρουν ότι το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διαταγή για τον διορισμό Παραλήπτη σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο θεωρεί «just and convenient to do so». Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 21, σελ. 348-349, παρ. 730, αναφέρεται ότι η παλαιά νομοθετική διάταξη πρέπει να διαβάζεται ως «just, as well as convenient». Το ακόλουθο απόσπασμα αποκαλύπτει και το σκεπτικό πίσω από αυτή την ερμηνεία: «They do not mean that the Court can grant an injunction simply because the Court thinks convenient, but mean that the Court should grant an injunction for the protection of rights or the prevention of injury according to legal principles. They confer no arbitrary nor unfettered discretion on the Court, and do not authorize it to invent new modes of enforcing judgments in substitution for the ordinary modes.» Αυτή η ερμηνεία δόθηκε και στην υπόθεση Harris v. Beauchamp Brothers
(1894)1 Q.B. 801, C.A. Το Δικαστήριο υιοθετεί αυτή τη θέση καθότι όντως η Αγγλική νομοθετική πρόνοια είναι πανομοιότυπη με την Κυπριακή και η ερμηνεία που δίδεται αντανακλά και αποδίδει επακριβώς τον σκοπό αυτής. Η μόνη Κυπριακή απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην οποία εκδόθηκε διάταγμα προσωρινού παραλήπτη στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Support Nominees Ltd κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1370, επιβεβαιώνει αυτή την προσέγγιση. Στην εν λόγω υπόθεση λέχθηκε ότι «όσον αφορά το Άρθρον 32
(1)του Νόμου 14/60, ναι μεν μπορεί να είναι ασύνηθες και σπανιότατο ή να μην έχει εκδοθεί προηγουμένως τέτοιο διάταγμα, αλλά είναι σαφές ότι το άρθρο δίνει δικαίωμα για διορισμό παραλήπτη, σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο το κρίνει δίκαιο και πρόσφορο, ακόμη και αν δεν αξιούται ή χορηγείται μετ΄ αυτού αποζημίωση ή άλλη θεραπεία». Βεβαίως το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Μία ανάγνωση της πλούσιας Αγγλικής νομολογίας δεικνύει ότι το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψιν όλες τις περιστάσεις της κάθε περίπτωσης, συμπεριλαμβανομένου του κατά πόσον ο αιτών τον διορισμό Παραλήπτη έχει καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αν δεν καταδειχθεί τέτοια πιθανότητα ευλόγως το Δικαστήριο θα καταλήξει ότι ο διορισμός Παραλήπτη δεν δικαιολογείται καθότι δεν θα εξυπηρετήσει οποιονδήποτε σκοπό, οπότε αυτός (ο διορισμός) δεν θα θεωρείται δίκαιος και πρόσφορος. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση BAT Industries Plc v. Windward Prospects Ltd
(2013)EWHR 2013. Από την ίδια υπόθεση προκύπτει επίσης ότι στα πλαίσια εξέτασης του κατά πόσον είναι «δίκαιον και πρόσφορον» όπως διοριστεί Παραλήπτης, ανάμεσα στις περιστάσεις που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψιν είναι το κατά πόσον ο αιτών θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν διοριστεί Παραλήπτης, καθώς επίσης και το πού κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει επίσης η υπόθεση Jaber and others v. Science and Information Technology Ltd and others
(1992)BCLC 764, Ch. D. Στο σύγγραμμα Commercial Injunctions, Steven Gee, 5η έκδοση, σελ. 459, παρ. 16.004, αναφέρεται ότι ανάμεσα στις περιπτώσεις στις οποίες κρίνεται δίκαιον και πρόσφορον όπως διοριστεί ενδιάμεσος Παραλήπτης περιλαμβάνεται και όταν ο εναγόμενος δύναται να διαχειριστεί την περιουσία με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να καταστεί αδύνατη η εκτέλεση τελικής απόφασης εναντίον του. Χρήσιμη καθοδήγηση για τα περιστατικά της υπό κρίση Αίτησης προσφέρει το ακόλουθο απόσπασμα από τις σελ. 462-463, παρ. 16.008: «The nature of the remedy is more intrusive, more expensive, and less reversible than the granting of an injunction. The receiver has to be paid. The defendant no longer has control of the assets. Irreparable damage may be done to the business of the defendants through the publicity. The claimant must show that the appointment is appropriate because some other less invasive remedies would be inadequate. . If
(1)assets are liable to be dissipated or are otherwise in jeopardy and
(2)cannot satisfactorily be preserved by injunction, then it may be appropriate to appoint a receiver. . Other examples of situation calling for the appointment of a receiver are where the defendants are likely to act in disregard of an injunction or have already done so, or where assets need to be managed and if relief were limited to an injunction their value would not be preserved, e.g. a portfolio of share or commodity options, or where the assets need to be exploited in order to realise their true worth, e.g. a patent or a business. The court will not shrink from making an appointment in an appropriate case on an application made without notice, however this is a strong thing to do and will only be done when an injunction may not hold the position satisfactorily and there is imminent peril of substantial irreparable damage if an immediate appointment is not made.» Επίσης στη σελ. 472-3, παρ. 16.021, αναγνωρίζεται η εξουσία διορισμού Παραλήπτη πριν τη δίκη ως μία σημαντική ενδιάμεση θεραπεία αναφορικά με τη διατήρηση "υπό εξαφάνιση περιουσιακών στοιχείων". Αντίστοιχη αναφορά περιέχεται και στο σύγγραμμα The Law of Administrators and Receivers, Lightman & Moss, 5η έκδοση, σελ. 777, παρ. 29-003, ως εξής: «The court may appoint a receiver or a receiver and manager of a company or specified assets at the instance of a person who claims that he owns assets which have been improperly transferred to the company, or at the instance of a shareholder, or creditor, if assets are in jeopardy because of the risk of misappropriation or dissipation by those in control of its affairs or because of breach or evasion of a freezing injunction.» Είναι προφανές από την πιο πάνω νομική ανάλυση ότι ο διορισμός ενδιάμεσου Παραλήπτη ενδείκνυται ως ενδιάμεση θεραπεία στις περιπτώσεις εκείνες όπου το προσωρινό διάταγμα κρίνεται ανεπαρκές να προσφέρει την προστασία των περιουσιακών στοιχείων τα οποία πρέπει να διατηρηθούν μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, και ειδικότερα όπου υπάρχει ήδη παράβαση δικαστικού διατάγματος.» Το Δικαστήριο επιπρόσθετα πρέπει να έχει υπ΄ όψιν του το πόσο δραστικό και διεισδυτικό (intrusive) μέτρο είναι ο διορισμός προσωρινού παραλήπτη. Αντιπροσωπευτικό, είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση του High Court Αγγλίας JSC BTA Bank v. Mukhtar Ablyazov [2010] EW HC 1779 (Comm) όπου σε αναφορά στο πιο κάτω σύγγραμμα υιοθετήθηκαν τα ακόλουθα: "
  1. The following passage in Gee on Commercial Injunctions 5th ed. at paragraph 16.008 reflects what I consider to be the right approach: "The nature of the remedy [receivership] is more intrusive, more expensive, and less reversible than the granting of an injunction. The receiver has to be paid. The defendant no longer has control of the assets. Irreparable damage may be done to the business of the defendant through the publicity. The claimant must show that the appointment is appropriate because other less invasive remedies would be inadequate. If the claimant has contractual or other rights as to how assets may or may not be used (eg a negative pledge), then before appointing a receiver the court will consider whether damages or an injunction is a sufficient remedy. The court, in exercising its discretion, will take into account the likely costs of the appointment. Ordinarily an unsecured creditor is left to obtain judgment and then to enforce his judgment with the assistance of a receiver." Τα επιχειρήματα των δύο πλευρών και τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι το κατά πόσο ενήργησαν παράνομα και δόλια σε σχέση με την ΝΒΤ και σε ποίο βαθμό, δεν είναι επίδικο στην παρούσα αγωγή. Κάτι τέτοιο θα κριθεί και αποφασισθεί στις διαδικασίες στην Αγγλία και Ρωσία, στις εκατέρωθεν απαιτήσεις. Εκείνο που έχει σημασία στην παρούσα διαδικασία είναι το κατά πόσο οι Αιτητές, ως οι τελικοί δικαιούχοι των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6, έχουν το δικαίωμα να διαφυλάξουν την περιουσία των εν λόγω εταιρειών από πράξεις των Καθ΄ ων η Αίτηση 1-4 που στοχεύουν στο να επηρεάσουν αρνητικά τα δικαιώματά τους. Εφόσον δε αποδειχθεί στο βαθμό που απαιτείται ότι, οι Καθ΄ ων η Αίτηση 1-4 έχουν παραβιάσει τα καθήκοντα πίστεως/εμπιστοσύνης (fiduciary duties) που έχουν έναντι των Αιτητών, τότε οι Αιτητές δικαιούνται στις δραστικές θεραπείες που επιζητούν με την παρούσα Αίτηση. Από την άλλη, οι Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι ενώπιον του Δικαστηρίου επιζητώντας τόσο δραστικές θεραπείες, βρίσκονται οι θύτες αντί τα θύματα. Διότι είναι οι Αιτητές που, με παράνομες και δόλιες ενέργειές τους, προκάλεσαν, όχι μόνο την κλοπή κεφαλαίων της ΝΒΤ, αλλά και την κατάρρευσή της αφού ακόμη συνεχίζουν να προσπαθούν να την επιβαρύνουν με υποχρεώσεις πέραν των USD 140.000.
  2. Mάλιστα, εντέχνως, οι Αιτητές επιλέγουν να μην ασχοληθούν με τα γεγονότα αυτά. Η προστασία των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 όπως την εννοούν οι Αιτητές είναι, ουσιαστικά η απομάκρυνση αυτών από τους πιστωτές τους. Αντίθετα όλες οι ενέργειες των Καθ΄ ων η Αίτηση 1-4 γίνονται με καλή πίστη. Όπως εμφαίνεται και στην αρχή της παρούσας Ενδιάμεσης Απόφασης, αιτία αγωγής στο Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, είναι, μεταξύ άλλων, η παράβαση των καθηκόντων πίστεως/εμπιστοσύνης (fiduciary duties) που έχουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση προς όφελος των Αιτητών. Για να ικανοποιήσουν τις πρώτες δύο προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60, θα πρέπει να αποδείξουν, στο βαθμό που απαιτείται, ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Είναι παραδεκτό ότι οι Αιτητές είναι οι τελικοί δικαιούχοι (ultimate beneficial owners) των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και
  3. Ο τρόπος όμως που βρίσκονται σ΄ αυτή τη θέση αμφισβητείται αφού οι Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι αυτό έγινε μέσω εικονικών (sham) διακριτικών (discretionary) εμπιστευμάτων (trusts). Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ελέγχει τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2-6 εταιρείες μέσω περίπλοκων εταιρικών δομών. Αναφέρω περιληπτικά ότι: (α) η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 είναι εταιρικός παροχέας υπηρεσιών που λειτουργεί υπό την άδεια της Καθ΄ ης η Αίτηση 3 και είναι 100% θυγατρική της Καθ΄ ης η Αίτηση
  4. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 είναι ένας από τους διευθυντές της, (β) η Καθ΄ ης η Αίτηση 3 είναι εταιρικός παροχέας υπηρεσιών των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 και συστάθηκε και λειτουργεί υπό τις οδηγίες της Καθ΄ ης η Αίτηση 1, ανήκει κατά 100% στον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, ο οποίος επίσης είναι ένας από τους δύο διευθυντές, (γ) η Καθ΄ ης η Αίτηση 4 είναι εταιρικός παροχέας υπηρεσιών που λειτουργεί υπό την άδεια της Καθ΄ ης η Αίτηση 3 και ανήκει κατά 100% στην Καθ΄ ης η Αίτηση 3, (δ) οι Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 έχουν ως εγγεγραμμένη μέτοχο την Καθ΄ ης η Αίτηση 2 ενώ μοναδικός διευθυντής τους είναι η Καθ΄ ης η Αίτηση
  5. Τα πιο πάνω θεωρώ ότι αποδεικνύουν, στο βαθμό που απαιτείται ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ελέγχει, είτε άμεσα, είτε έμμεσα όλες τις υπόλοιπες Καθ΄ ων η Αίτηση. Τονίζεται ξανά ότι όλες οι Καθ΄ ων η Αίτηση 2-6 εταιρείες είναι Κυπριακές εταιρείες. Έχει επιπρόσθετα αποδειχθεί στο βαθμό που απαιτείται ότι η σχέση Καθ΄ ης η Αίτηση 1 με τους Αιτητές είναι λόγω του εμπιστεύματος, αυτή του εμπιστευματοδόχου (trustee) και δικαιούχου (beneficiary) εφόσον οι Αιτητές είναι οι τελικοί δικαιούχοι των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 και ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 τις ελέγχει. Στα πιο πάνω έρχεται να προστεθεί ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 έχει παραβεί τα καθήκοντα πίστεως/εμπιστοσύνης (fiduciary duties) που έχει ως εμπιστευματοδόχος, στους Αιτητές. Οι δικηγόροι των Αιτητών έχουν εύστοχα επισημάνει τα ακόλουθα αποσπάσματα από το σύγγραμμα Snell's Equity 33rd edition
(2015)για να υποδείξουν το καθήκον που έχουν οι Καθ΄ ων η Αίτηση έναντι των Αιτητών. Αναφέρονται συγκεκριμένα από το Κεφάλαιο 7, fiduciaries τα ακόλουθα: "σελ.
  1. «Settled categories of Fiduciary relationship. The paradigm example of a fiduciary relationship is the relationship between trustee and beneficiary: an express trustee owes fiduciary duties to his or her beneficiaries» ................................. «Company directors have also consistently been held to owe fiduciary duties to the company. This includes de facto directors, and will also typically include shadow directors, but not directors-elect». ................................ σελ.
  2. «The categories of Fiduciary relationship are not closed. Fiduciary duties may be owed despite the fact that the relationship does not fall within one of the settled categories of fiduciary relationships, provided the circumstances justify the imposition of such duties. Identifying the kind of circumstances that justify the imposition of fiduciary duties is dificult because the courts have consistently declined to provide a definition, or even a uniform description, of a fiduciary relationship, preferring to preserve flexibility in the concept. Numerous academic commentators have offered suggestions, but none has garnered universal support. Thus, it has been said that the "fiduciary relationship is a concept in search of a principle". There is, however, growing judicial support for the view that: "a fiduciary is someone who has undertaken to act for or on behalf of another in a particular matter in circumstances which give rise to a relationship of trust and confidence." The undertaking can be implied in the circumstances, particularly where someone has taken on a role in respect of which fiduciary duties are appropriate. Hence, it has been said that "Fiduciary duties are obligations imposed by law as a reaction to particular circumstances of responsibility assumed by one person in respect of the conduct or the affairs of another. "The concept encaptures a situation where one person is in a relationship with another which gives rise to a legitimate expectation, which equity will recognise, that the fiduciary will not utilise his or her position in such a way which is adverse to the interests of the principal."». ................................ Σελ. 144 "The distinguishing obligation of a fiduciary is the obligation of loyalty. The principal is entitled to the single-minded loyalty of his fiduciary." ................................ The fundamental fiduciary obligation of loyalty comprises two related themes. The first prohibits a fiduciary from acting in a situation where there is a conflict between the fiduciary's duty and his or her interest: "the objective is to preclude the fiduciary from being swayed by considerations of personal interest". ................................ σελ. 168 «A fiduciary who acts for two principals to whom he owes conflicting duties, without the informed consent of both, acts in breach of fiduciary duty ............................ Over time, this concern led the courts to develop a separate principle, prohibiting a fiduciary from acting where there was a conflict between duties owed to multiple principals at once, even where the fiduciary was not a party to the transaction. Thus, modern fiduciary doctrine requires a fiduciary to avoid acting, not only where there is a conflict between duty and interest, but also where there is a conflict between duties owed to multiple principals» ................................. «Potential conflict. It is an automatic breach of fiduciary duty for a fiduciary to act for two principals with potentially conflicting interests without the informed consent of both. It is unnecessary for the two principals' interests, and the duties which the fiduciary therefore owes to each, actually to be in conflict: the double employment is sufficient to constitute a breach of fiduciary duty if the fiduciary "puts himself in a position where his duty to one principal may conflict with his duty to the other"» ................................. «In a discretionary trust, the beneficiaries have no right to any defined part of the income or capital of the trust fund. The settlor defines a class of beneficiaries and gives the trustee a power to select which of them should receive appointments from the fund and what the amount should be. The discretionary trust differs from a power of appointment in that the trustee must exercise his power of selection ................................ But the beneficiary's interest is nonetheless proprietary in character since it gives him a stronger equitable title to the trust property than any third party with no entitlement to it at all. He would have a sufficient interest to trace and recover any money that the trustee transferred in breach of trust» Με βάση τις πιο πάνω αρχές, επανέρχομαι στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Είναι παραδεκτό ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 συνεργάζεται με την ΝΒΤ έναντι αμοιβής. Όμως η ΝΒΤ βρίσκεται σε αντιδικία τόσο με τους Αιτητές όσο και με τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2, 5 και 6 στην Αγγλία και Ρωσία Με δεδομένη τη σχέση των διαδίκων, ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 φαίνεται να έχει παραβεί το καθήκον εμπιστοσύνης που είχε προς τους Αιτητές και τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2, 5 και 6 εταιρείες εφόσον συνεργάζεται με την ΝΒΤ, την αντίδικό τους, έναντι αμοιβής. Αυτό πιθανόν να τον φέρει σε σύγκρουση συμφερόντων. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ενεργεί με καλή πίστη και για να προστατεύσει τα συμφέροντα των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 αφού οι υποχρεώσεις των εν λόγω εταιρειών προς την ΝΒΤ ανέρχονται σε USD 70.000.000, η δε περιουσία τους αποκτήθηκε μέσω δανειοδοτήσεων από τη ΝΒΤ. Όμως ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ενεργεί υπό δύο ιδιότητες για οντότητες που βρίσκονται σε αντιδικία μεταξύ τους. Θεωρώ ότι οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του Άρθρου 32 ικανοποιούνται. Αλλά και η τρίτη προϋπόθεση καθώς το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνουν υπέρ των Αιτητών εφόσον η τυχόν έκδοση εκ συμφώνου αποφάσεων σε βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 χωρίς πριν να εξεταστούν οι πιθανότητες που έχουν για καλόπιστη υπεράσπιση θα τους φέρει σε θέση που θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους μεταγενέστερα. Η προστασία της περιουσίας των Καθ΄ ων η Αίτηση 5 και 6 μετά την έκδοση εκ συμφώνου απόφασης σε βάρος τους θα είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλιστεί. Υπενθυμίζεται ότι ο διορισμός παραλήπτη δεν σημαίνει ότι αυτός θα ενεργεί αποκλειστικά για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των Αιτητών, αλλά θα είναι υπόλογος στο Δικαστήριο για τήρηση των όρων που το δικαστικό διάταγμα θα εμπεριέχει. Ο διορισμός ενδιάμεσου παραλήπτη σημαίνει ότι αυτός καθίσταται αξιωματούχος του Δικαστηρίου, υπόλογος σ΄ αυτό και με σκοπό να εκπληρώνει τους όρους που το Δικαστήριο έχει επιβάλει. Commercial Injunctions, Steven Gee, 5η έκδοση, Κεφάλαιο 16, Παράγραφος 16-
  3. Για όλους τους πιο πάνω λόγους θεωρώ ότι η παρούσα περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση Διατάγματος διορισμού Ενδιάμεσου Παραλήπτη. Μάλιστα στο ίδιο το αιτητικό περιλαμβάνεται πρόνοια για υποβολή έκθεσης σε τακτικά χρονικά διαστήματα από τον ίδιο προς το Δικαστήριο. Καταλληλότητα Τάσου Παντελή και Εγγύηση Ο προτεινόμενος από τους Αιτητές ως Ενδιάμεσος Παραλήπτης, είναι ο Τάσος Παντελή, Δικηγόρος στη Δικηγορική Εταιρεία Ανδρέας Μ. Σοφοκλέους & Σία ΔΕΠΕ, από τη Λεμεσό. Είναι προσοντούχος δικηγόρος και αδειούχος Σύμβουλος αφερεγγυότητας, είναι δε πρόθυμος να αναλάβει τα εν λόγω καθήκοντα αντιλαμβανόμενος το καθήκον του προς το Δικαστήριο ως ανεξάρτητος αξιωματούχος. Υπό τις δύο πιο πάνω ιδιότητές του, διαθέτει ασφαλιστική κάλυψη, επομένως οι Αιτητές θεωρούν περιττή την ανάληψη από μέρους του, προσωπικής εγγύησης. Αποδέχομαι την καταλληλότητα του κ. Τ. Πάντελή και έχω επίσης υπ΄ όψιν μου ότι εφόσον στην παρούσα διαδικασία οι Καθ΄ ων η Αίτηση εμφανίστηκαν και δεν εκδόθηκε μονομερώς οποιοδήποτε διάταγμα δεν είναι αναγκαία η ανάληψη εγγύησης. Στυλιανού ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ECLI:CY:AD:2015:A816, Π.Ε. 354/13, ημερομηνίας 4.12.2015 (Απόφαση Πλειοψηφίας). Η Εγγύηση όμως που θα διαταχθεί ο κ. Παντελή δεν είναι για την έκδοση του Διατάγματος αυτού καθ΄ εαυτού αλλά για την υποχρέωση τήρησης των όρων που θα του ανατεθούν από το Δικαστήριο. Κάτι τέτοιο είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου Commercial Ιnjunctions, Steven Gee, 5η έκδοση, Κεφάλαιο 16, Παράγρ. 16-030, Halsbury's, Laws of England, 4η έκδοση, (επανέκδοση), Τόμος 39
(2), Παραγρ. 363. Με βάση όλα τα πιο πάνω, θεωρώ ορθό όπως ο κ. Παντελή υπογράψει προσωπική Εγγύηση για το ποσό €1.000.000 για τήρηση των όρων του Διατάγματος. Έχω επίσης λάβει υπ΄ όψιν μου το τι ανέφεραν οι δικηγόροι των Αιτητών ότι, λόγω του επείγοντος του θέματος και της πιθανής απουσίας του κ. Παντελή εκτός Κύπρου, να δοθεί κάποια εύλογη περίοδος για την υπογραφή τυχόν Εγγύησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται Διάταγμα ως οι Παράγραφοι 1, 2, 3 και 4 της Αίτησης. Ø Ο κ. Τ. Παντελή να υπογράψει Εγγύηση εκ €1.000.000 για τήρηση των όρων του εκδοθέντος Διατάγματος και των υποχρεώσεών του ως ανεξάρτητος αξιωματούχος του Δικαστηρίου. Ø Η υπογραφή της εγγύησης να γίνει μέχρι τις 22 Απριλίου, 2016, το αργότερο. Ø Το Διάταγμα θα έχει άμεση ισχύ αλλά σε περίπτωση μη υπογραφής της Εγγύησης εντός της πιο πάνω προθεσμίας, να παύσει αυτόματα να ισχύει. Ø Τα Έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και σε βάρος των Καθ΄ ων η αίτηση, αλληλέγγυα και/ή χωριστά. Αυτά να υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή, αλλά να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης, ή σε περίπτωση που δεν καταχωριστεί έφεση στην παρούσα διαδικασία, μετά την εκπνοή της περιόδου για καταχώριση εφέσεως. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.