ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ «ΛΗΔΡΑ» ΛΤΔ ν. Ευαγόρα Ηλιάδη κ.α., Αρ. Αίτησης: 661/2014, 28/3/2016

(2)(β), όπως τροποποιήθηκε, και τον Περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ. 4, άρθρο

1. Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ «ΛΗΔΡΑ» ΛΤΔ Αιτητών και
2. Ευαγόρα Ηλιάδη
3. Παναγιώτας Ηλιάδου
4. Αιμιλίας Ηλιάδου Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 28 Μαρτίου,
5. Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Μ. Φλωρίδης για Μιχαήλ Γ. Φλωρίδη & Σία ΔΕΠΕ (κα Ε. Θωμά για να ακούσει απόφαση). Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Ε. Χειμώνας. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία «Λήδρα» Λτδ καταχώρισε στις 27.8.14 την υπό εκδίκαση Αίτηση, με την οποία αξιώνει όπως η Διαιτητική Απόφαση ημερ. 11.12.12 του Διαιτητή Αντρέα Αντωνιάδη που εκδόθηκε μεταξύ της Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Καϊμακλίου και των Καθ΄ ων η Αίτηση «εγκριθεί και καταχωρηθεί στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας δια σκοπούς εκτελέσεως». Η Απόφαση αφορά σε €671.223,75 πλέον τόκους, πλέον έξοδα Διαιτησίας. Η Νομική βάση της Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η αίτηση αυτή βασίζεται στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο 22/85 και 68/87 άρθρο 52, ως ετροποποιήθηκαν, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, Άρθρο 2 και 21, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, Θεσμός 79, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.1, 2, 3 και στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 86-91» Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Πέτρου Τσιοπανή, Λειτουργού στην υπηρεσία Ανάκτησης Χρεών της Κεντρικής Συνεργατικής Τράπεζας. Σύμφωνα με την μαρτυρία του, ο ίδιος χειρίζεται τους προβληματικούς λογαριασμούς και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση εκ μέρους των Αιτητών. Ως αναφέρει, η Αίτηση υποβάλλεται από την Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία «Λήδρα» Λτδ αφού δυνάμει συμφωνίας τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις της Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Καϊμακλίου Λτδ, μεταβιβάστηκαν και αναλήφθηκαν εξ ολοκλήρου από τους Αιτητές (σχετικό είναι και το Τεκμήριο 4 που επισυνάπτει στην ένορκή του δήλωση). Στο υπόλοιπο περιεχόμενο της ένορκης του δήλωσης και στα Τεκμήρια που επισυνάπτει, θα αναφερθώ όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 με Ένσταση που καταχώρισε ζητά την απόρριψη της Αίτησης για συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους έχω θέσει ενώπιον μου. Η Ένστασή του υποστηρίζεται από ένορκη του δήλωση με την οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους λόγους Ένστασης. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 με δική τους κοινή Ένσταση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Καθ΄ ης η Αίτηση 2, αναφέρουν πως ουδέποτε τους γνωστοποιήθηκε ότι θα ελάμβανε χώρα διαδικασία Διαιτησίας που τους αφορούσε, και ουδέποτε τους γνωστοποιήθηκε η Διαιτητική Απόφαση, ως οι Αιτητές ισχυρίζονται. Αναφέρω εδώ πως είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως τόσο η Ειδοποίηση για να παρουσιαστούν σε Διαιτησία όσο και η Διαιτητική Απόφαση φέρονται να έχουν επιδοθεί στον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 και όχι στις ίδιες. Με άδεια του Δικαστηρίου καταχωρίστηκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις και από τις δύο πλευρές. Περαιτέρω, οι Αιτητές εξασφάλισαν άδεια για να αντεξετάσουν και αντεξέτασαν τους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 επί του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων τους. Ως ελέχθη, η Ειδοποίηση για να παραστούν οι Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 στη διαδικασία Διαιτησίας ως επίσης και η Διαιτητική Απόφαση, επεδόθηκαν στον Καθ΄ ου η Αίτηση
6. Αυτός παρέλαβε - υπέγραψε τα σχετικά έγγραφα για λογαριασμό του ιδίου και για λογαριασμό των Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3, οι οποίες τυγχάνουν να είναι σύζυγος και θυγατέρα του. Στην Αναθεωρητική Έφεση Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ζήνας Πουλλή

(2001)3(Β) Α.Α.Δ. 1060, μνημονεύονται για άλλη μια φορά οι κανόνες της φυσικής Δικαιοσύνης που επιτάσσουν την παροχή εύλογης ευκαιρίας σε κάθε επηρεαζόμενο από δικαστική διαδικασία να εμφανιστεί κατά τη δίκη και να προβάλει τις θέσεις του. Οι κανόνες αυτοί ενσωματώνονται στο Άρθρο 30.3 του Συντάγματος και συνιστούν θεμελιώδη δικαιώματα του ατόμου. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο τότε Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου κ. Γ. Πικής: «Η παροχή ευκαιρίας σε κάθε πρόσωπο να ακουστεί σε υπόθεση που το αφορά αποτελεί αξίωμα της φυσικής δικαιοσύνης, οι ρίζες του οποίου ανάγονται στα πρώτα στάδια διαμόρφωσης των θεσμών της δίκης. Η αρχή της ακροάσεως αμφοτέρων των μερών, πριν το δικαστήριο προέλθει σε κρίση, διακηρύχθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων, από τους Έλληνες ποιητές και τραγωδούς, ως ανυπέρβατη αρχή του δικονομικού δικαίου και αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα του διαδίκου. Το «μηδενί δίκην δικάσεις πριν αμφοίν μύθον ακούσης» αποδίδεται στον Ησίοδο. Το κωδικοποιεί σε πληρέστερη μορφή ο Ευριπίδης: «Τις αν δίκην κρίνειεν ή γνοίη λόγον, πριν αν παρ' αμφοίν μύθον εκμάθη σαφώς» - («Ηρακλείδες», στίχοι 179-180).» Επειδή ο κ. Φλωρίδης παρέπεμψε και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας για να υποστηρίξει ότι η επίδοση στις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 της Ειδοποίησης για διεξαγωγή Διαιτησίας και της μετέπειτα εκδοθείσας Διαιτητικής Απόφασης έγινε σύμφωνα με αυτούς, θεωρώ σκόπιμο στο σημείο αυτό να αναφέρω, για άλλη μια φορά, ότι οι Θεσμοί αυτοί έχουν θεσπιστεί πριν από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην υπόθεση Sekavin v. Ship "Platon Ch"

(1987)1 Α.Α.Δ. 69, ο Δικαστής Πικής ανέφερε τα ακόλουθα ενδιαφέροντα γύρω από το θεμελιώδες δικαίωμα του οποιουδήποτε να πληροφορείται για διαδικασία που τον αφορά, τονίζοντας ότι ο κανόνας είναι η προσωπική επίδοση. «Article 30.3(a) of the Constitution safeguards as a fundamental human right, the right of every litigant to be informed of proceedings against him, rules regulating service of judicial proceedings upon defendants, those in particular, enacted before 1960 as the Admiralty Rules, must be applied in a way conforming to the above article of the Constitution and in a manner effectively safeguarding the protected right. Personal service is the norm where proceedings are directed against physical persons.» Πάνω στην ίδια βάση κινήθηκαν και οι αποφάσεις που παραθέτω αμέσως πιο κάτω. Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου

(1997)1(A) Α.Α.Δ., 247, σελίδα 250: «Από τη στιγμή που η επίδοση κρίθηκε κακή και η διαπίστωση αυτή ήταν ορθή κατά τη γνώμη μας, (βλ. Δ.5 θ.2 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας), το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν υποχρεωμένο ex debito justitiae να παραμερίσει την απόφαση και δεν ετίθετο θέμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας. Έκαστος έχει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να τους ισχυρισμούς του (βλ. Άρθρο 30.3(α) και (β) του Συντάγματος.)» Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1(Α) Α.Α.Δ 43, σελίδες 48-49: «Δεν αμφιβάλλουμε για την ορθότητα των παραπάνω πρωτόδικων αποφάσεων και ότι το ζήτημα της κανονικής επίδοσης κλητηρίου σε αγωγή βάσιμα έχει συσχετισθεί με το άρθρ. 30.3(

1. a)και (b), θα προσθέταμε, του Συντάγματος. Η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται στο δικαστήριο. Τότε μόνο του παρέχεται η δυνατότης να υπερασπισθεί. Πρόκειται για δικαίωμα που έχει αναχθεί σε θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα. Το άρθρ. 30.3(
2. a)και (
3. b)περιλαμβάνεται στο χάρτη των "θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών" του Συντάγματος.» Στην υπόθεση Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Ανδρέα Μιχαήλ

(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1044, η ακρόαση της αίτησης παραμερισμού έγινε στη βάση των Ενόρκων Δηλώσεων. Το κλητήριο ένταλμα παραδόθηκε στη σύζυγο του αιτητή και όχι στον ίδιο προσωπικά. Ο αιτητής ισχυρίστηκε, για τους λόγους που ανέφερε, ότι δεν έλαβε γνώση του κλητηρίου εντάλματος. Το πρωτόδικο Δικαστήριο παραμέρισε την απόφαση. Οι ενάγοντες καταχώρισαν έφεση, την οποία το Εφετείο απέρριψε με το ακόλουθο σκεπτικό: «Αν ο εφεσίβλητος δεν έλαβε γνώση της δικαστικής διαδικασίας που κινήθηκε εις βάρος του, για το λόγο που αποδέκτηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, τότε έχει καθαρό δικαίωμα παραμερισμού της απόφασης για να προβάλει την όποια υπεράσπιση του. Το δικαίωμα κάθε ατόμου να λαμβάνει γνώση δικαστικής διαδικασίας που να τον αφορά, και να ακούεται σ' αυτή, είναι αυτονόητο και αυτόδηλο. Έχει όμως και συζητηθεί πρόσφατα στις αποφάσεις της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Α.Ε.2572, Δημοκρατία ν. Ζήνα Πουλλή, 19.11.01. Εφόσον ο εφεσίβλητος έδωσε στην ένορκη του κατάθεση πειστικό λόγο γιατί δεν έλαβε γνώση του κλητηρίου εντάλματος, τον οποίο αποδέκτηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, εναπόκειτο στην εφεσείουσα να αντικρούσει τον ισχυρισμό αυτό, κάτι βεβαίως που δεν έγινε.» Στην υπόθεση Αντωνίου κ.ά. ν. C. Poupakis Transport Ltd

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 651, με αναφορά σε προηγούμενη Νομολογία, λέχθηκε και πάλι ότι η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται. Στην εν λόγω υπόθεση το πρωτόδικο Δικαστήριο παρόλο που βρήκε ότι η επίδοση φαινομενικά και τυπικά ήταν σύμφωνη με το άρθρο 372 του Κεφ. 113 και τη Δ.5, θ.7, έκρινε, για τους λόγους που ανέφερε, την επίδοση αντικανονική και παραμέρισε την απόφαση ex debito justitiae. Το Εφετείο σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Να αναφέρω εδώ πως είχε προηγηθεί η έκδοση της απόφασης στην υπόθεση C. Poupakis Transport Ltd ν. Αντωνίου (20O6) 1(A) Α.Α.Δ., 546, όπου το Εφετείο παραμέρισε την απόφαση που εκδόθηκε κατά της εφεσείουσας λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, χωρίς να εμπλακεί, όπως το ίδιο ανέφερε, σε συζήτηση αναφορικά με το κατά πόσο η επίδοση ήταν νομότυπη ή όχι, κάτι που έπραξε το Εφετείο στην υπόθεση Αντωνίου κ.ά. v. C. Poupakis Transport Ltd (ανωτέρω). Στη Χριστοφόρου κ.ά

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 980, λέχθηκαν τα ακόλουθα ενδιαφέροντα στις σελίδες 984-985: «Σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο 52

(4)οι αιτητές είχαν δικαίωμα να ασκήσουν έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης. Δεν έχουν ασκήσει έφεση γιατί δεν γνώριζαν για την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους αιτητές, η καθ' ης η αίτηση, προχώρησε στην εγγραφή της διαιτητικής απόφασης χωρίς να είχε δώσει την ευκαιρία στους αιτητές να λάβουν τα υπό του νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της εγκυρότητας ή νομιμότητας της. Οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης απαιτούν όπως στα μέρη μιας διαδικασίας παρέχεται πλήρης ευκαιρία να ακουστούν. Εμπεριέχουν την υποχρέωση ακριβοδίκαιης δράσης από τα σώματα που λαμβάνουν αποφάσεις (R. ν. Home Secretary ex. p. Santillo [1981] Q.B. 778). Εφαρμόζονται στις περιπτώσεις κατά τις οποίες μια απόφαση επηρεάζει τα δικαιώματα ενός διαδίκου (Ridge v. Baldwin [1964] A.C. 40). Στην κρινόμενη περίπτωση ο ισχυρισμός των αιτητών ότι δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να ασκήσουν τα υπό του Νόμου προβλεπόμενα ένδικα μέσα για αμφισβήτηση της διαιτητικής απόφασης έχει παραμείνει αδιαμφισβήτητος. Προκύπτει, επομένως, ότι οι αιτητές δεν γνώριζαν για την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης. Αγνοούσαν μια ουσιώδη πτυχή της διαδικασίας η οποία τους αφορούσε και επηρέαζε τα νόμιμα δικαιώματα τους. Τέτοια άγνοια, καθώς έχει νομολογηθεί, συνιστά παράβαση των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης (Fleet Mortgage ν. Lower Maisonette [1972] 1 W.L.R. 765 και Natural Justice by Paul Jackson, Second ed., σελ. 60). Η διαδικασία ενώπιον του Διαιτητή και η διαδικασία εγγραφής της διαιτητικής απόφασης αποτελούν δύο άρρηκτα συνδεδεμένες και αλληλένδετες διαδικασίες. Οποιαδήποτε πλημμέλεια η οποία σημειώνεται στην πορεία της διαδικασίας, η οποία οδηγεί στην εγγραφή της απόφασης, επηρεάζει τη νομιμότητα τόσο της διαιτητικής απόφασης όσο και της απόφασης του δικαστηρίου για εγγραφή της.» Στην εν λόγω Απόφαση το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης αφού βρήκε ότι υπήρξε παράβαση των κανόνων της φυσικής Δικαιοσύνης, η οποία συνίστατο στην παράλειψη γνωστοποίησης της Διαιτητικής Απόφασης στους Αιτητές. Διαφωνώ, με όλο τον σεβασμό, με τη θέση του κ. Φλωρίδη ότι το κατά πόσο ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ενημέρωσε τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 για τη Διαιτητική διαδικασία που τις αφορούσε, είναι κάτι που το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε «Στην παρούσα υπόθεση οι καθ' ων η αίτηση, κλήθηκαν στην διαιτησία παρουσιάσθηκε στην διαδικασία της διαιτησίας, ο καθ' ου η αίτηση αρ.1, προσωπικά άλλα και για τις καθ' ων η αίτηση 2 & 3, σύζυγο και θυγατέρα του αντίστοιχα, χωρίς να προβάλουν οποιοδήποτε ισχυρισμό για την εγκυρότητα της διαδικασίας και τον διορισμό του διαιτητή. Όμως ούτε και οι καθ' ων η αίτηση προέβηκαν σε οποιοδήποτε διάβημα όταν ειδοποιήθηκαν να παραστούν στην διαδικασία ούτε και προέβηκαν στην καταχώρηση έφεσης κατά της εγκυρότητας της διαιτητικής απόφασης όταν αυτή τους γνωστοποιήθηκε. Είναι επομένως η θέση μας ότι οι ισχυρισμοί αυτοί των καθ' ων η αίτηση δεν δύνανται να εξετασθούν από το Σεβαστό Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας αίτησης.». Η πιο πάνω εισήγηση παίρνει ως δεδομένο ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ενημέρωσε τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3. Αυτό όμως είναι το ζητούμενο. Περαιτέρω, αν έτσι είχαν τα πράγματα, τότε ποιός ο λόγος να ζητηθεί άδεια, η οποία δόθηκε, για να αντεξετάσουν οι Αιτητές την Καθ΄ ης η Αίτηση 2 σε σχέση με τους ισχυρισμούς της ότι ουδέποτε περιήλθε σε γνώση της ίδιας και της θυγατέρας της η διαδικασία Διαιτησίας και η Διαιτητική Απόφαση, και σε σχέση με τους ισχυρισμούς της ότι ουδέποτε εξουσιοδότησαν τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 να παραστεί σε Διαιτησία για να εκπροσωπήσει αυτήν και τη θυγατέρα της. Το ίδιο ισχύει και για τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, για τον οποίο επίσης ζητήθηκε άδεια αντεξέτασης, και η οποία δόθηκε, σε σχέση με τους ισχυρισμούς του ότι ουδέποτε εξουσιοδοτήθηκε από τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 να τις εκπροσωπήσει στη διαδικασία στην οποία εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση εναντίον τους, και ότι ουδέποτε τους γνωστοποίησε τη Διαιτητική Απόφαση. Σημειώνεται εδώ πως για παρόμοιους ισχυρισμούς έχει ακουστεί και αξιολογηθεί μαρτυρία και ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου σε Αίτηση για Έκδοση Προνομιακών Ενταλμάτων (Αναφορικά με την Αίτηση για Έκδοση Προνομιακών Ενταλμάτων του Λευτέρη Μήλου στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αραδίππου ν. Λευτέρη Μήλου και Γρίβα Τσαρδελλή

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1996). Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς

(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 707: «Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται. Στην προκείμενη περίπτωση το πρωτόδικο δικαστήριο ενήργησε στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του και ορθά εφάρμοσε τις προαναφερόμενες νομικές αρχές.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τους δύο μάρτυρες (Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2) ενόσω αυτοί κατέθεταν ενόρκως και είχα την ευκαιρία να δω τον τρόπο που απαντούσαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλοντο, το καλό ή κακό μνημονικό τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα (C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273, 1280 και Ελληνική Τράπεζα Λτδ ν. Νίκου Κυριακίδη, Πολ. Έφεση 209/10, Απόφαση ημερ. 9.9.15). Η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 μου έκανε καλή εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία της, βρίσκω ότι ουδέποτε εξουσιοδότησε τον σύζυγό της, Καθ΄ ου η Αίτηση 1, να παραστεί στη διαδικασία διαιτησίας για να την εκπροσωπήσει. Βρίσκω επίσης πως ουδέποτε ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 της γνωστοποίησε τη διαιτητική Απόφαση ημερ. 11.12.12 που εκδόθηκε εναντίον της. Εν κατακλείδι είναι εύρημά μου ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 ουδέποτε ενημερώθηκε για τη διαδικασία διαιτησίας που θα λάμβανε χώρα στις 11.12.12 και ουδέποτε της γνωστοποιήθηκε η εκδοθείσα Διαιτητική Απόφαση. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 επίσης μου έκανε καλή εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Αυτός παραδέχτηκε πως παρευρέθηκε στη διαδικασία Διαιτησίας αναφορικά με το επίδικο δάνειο. Παραδέχθηκε επίσης πως ο ίδιος υπέγραψε την ειδοποίηση για να παραστεί στη διαδικασία Διαιτησίας τόσο για τον ίδιον όσο και για τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και

1. Ο ίδιος στις 11.12.12 ανέφερε στην ΣΠΕ ότι εκπροσωπούσε και τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και
2. Ουδέποτε όμως ενημέρωσε αυτές για τη διαδικασία Διαιτησίας και για την έκδοση της Διαιτητικής Απόφασης. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ο λόγος που δεν τις ενημέρωσε ήταν γιατί δεν «ήταν μαζί τους» και γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να εξοφληθεί το ποσό της Απόφασης αφού ούτε η σύζυγός του ούτε η θυγατέρα του έχουν τα απαραίτητα χρήματα. Χαρακτηριστικά ανέφερε «Το εκπροσώπησα να σου εξηγήσω τι εννοούσα. Πήγα, δεν ρώτησα κάποιο ή την κόρη μου ή την γυναίκα μου να τους πω αν χρωστώ ή δεν χρωστώ ή οτιδήποτε άλλο, πήγα μόνος μου και τους εκπροσώπησα όλους, χωρίς να ρωτήσω τον οποιονδήποτε. Πήγα μόνος μου. Δεν πήρα μαζί μου άλλους, ούτε ρώτησα άλλους, ούτε έδωσα λογαριασμό σε άλλους, ούτε στην κόρη μου ή την γυναίκα μου». Δέχθηκε ακόμη ότι στις 11.12.12 που έλαβε χώρα η διαδικασία Διαιτησίας, παραδέχθηκε το χρέος του, το οποίο συνεχίζει να αναγνωρίζει μέχρι σήμερα. Παραδέχθηκε επίσης ότι υπέγραψε το σχετικό έντυπο με το οποίο βεβαιώνει ότι του γνωστοποιήθηκε γραπτώς η Απόφαση του Διαιτητή ημερ. 11.12.12 την ίδια ημέρα (Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση των Αιτητών ημερ. 27.8.14). Ο κ. Χειμώνας με την αγόρευσή του, ανέφερε ότι η μαρτυρία του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ότι η παρουσία του στη διαδικασία Διαιτησίας είχε διάρκεια 1 - 1½ λεπτά, δεν αμφισβητήθηκε. Κατ΄ αρχάς, θα πρέπει να λεχθεί πως ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 δεν ανέφερε ότι κρατούσε χρονόμετρο και χρονομετρούσε τη διάρκεια της παρουσίας του στη Διαιτητική διαδικασία. Εκείνο που εννοούσε ήταν ότι η διαδικασία ήταν σύντομη αφού όπως ο ίδιος ανέφερε, ενώπιον του Διαιτητή δήλωσε ότι παραδέχεται το συγκεκριμένο χρέος - αντικείμενο της Διαιτητικής διαδικασίας. Συνεπώς, δεν χρειαζόταν να παραμείνει περισσότερο, και ορθά ο κ. Φλωρίδης δεν τον αντεξέτασε σε σχέση με τον πιο πάνω ισχυρισμό του. Ούτε βεβαίως προκύπτει από την πιο πάνω μαρτυρία του ότι δεν ενημερώθηκε για τη Διαιτητική Απόφαση, ως ήταν η θέση του κ. Χειμώνα, όταν μάλιστα παραδέχεται πως στις 11.12.12 υπέγραψε έντυπο σύμφωνα με το οποίο βεβαιώνει ότι του έχει γνωστοποιηθεί γραπτώς η Απόφαση του Διαιτητή. Ως ελέχθη, ο κ. Φλωρίδης εστίασε την αγόρευσή του και στο γεγονός ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 κατά πάντα ουσιώδη χρόνο διέμενε, ως η θέση των Αιτητών, με τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και
3. Το ουσιώδες όμως εδώ δεν είναι εάν ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1, στον οποίο γνωστοποιήθηκε η Διαιτητική διαδικασία και η Διαιτητική Απόφαση, διέμενε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο με τη σύζυγο και τη θυγατέρα του. Το ουσιώδες είναι κατά πόσο οι τελευταίες έλαβαν γνώση για τη Διαιτητική διαδικασία που τις αφορούσε και για την Διαιτητική Απόφαση που εκδόθηκε τελικά εναντίον τους. Και εδώ, σύμφωνα με την αξιόπιστη μαρτυρία, το Δικαστήριο έχει βρει ότι δεν έλαβαν γνώση. Για ό,τι αξίζει σημειώνεται ότι μαρτυρία εκ μέρους των Αιτητών ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ενημέρωσε τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 για τη Διαιτητική διαδικασία και για τη Διαιτητική Απόφαση, δεν υπήρξε. Με δεδομένο ότι οι λόγοι Ένστασης του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 έχουν ουσιαστικά εγκαταλειφθεί με την αντεξέτασή του (ως ο ίδιος ανέφερε, παραδέχθηκε αμέσως το χρέος του ενώπιον του Διαιτητή χωρίς να προβάλει οποιοδήποτε αίτημα ή παράπονο), η Αίτηση σε σχέση με αυτόν θα πρέπει να εγκριθεί και εγκρίνεται, με έξοδα υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ΄ ου η Αίτηση 1, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η Αίτηση σε σχέση με τις Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 απορρίπτεται, αφού σε αυτές ουδέποτε γνωστοποιήθηκε η Διαιτητική διαδικασία και η Διαιτητική Απόφαση που εκδόθηκε εναντίον τους. Τα έξοδα εδώ επιδικάζονται προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 και εναντίον των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο