← Κύπρος

I.S.C. INDUSTRIAL SUPPLIES CO LTD ν. E.C.I TELECOM LTD, Αρ. Αγωγής: 4835/13, 11/1/2016

I.S.C. INDUSTRIAL SUPPLIES CO LTD ν. E.C.I TELECOM LTD, Αρ. Αγωγής: 4835/13, 11/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A13 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4835/13 Μεταξύ: I.S.C. INDUSTRIAL SUPPLIES CO LTD Ενάγουσας - και - E.C.I TELECOM LTD Εναγομένης Αίτηση Δια Κλήσεως ημερ. 15.1.2014 από την Εναγόμενη Εταιρεία Ημερομηνία: 11 Ιανουαρίου,

  1. Εμφανίσεις: Για Εναγόμενη - Αιτήτρια: κ. Γ. Ματσάγκος για Δ. Σύζινο & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενάγουσα- Καθ΄ ης η αίτηση: κ. Μ. Σπαστρής για Παύλο Αγγελίδη & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που κατέθεσε στις 19.7.13 αξιώνει εναντίον της Εναγομένης τις ακόλουθες θεραπείες (παρατίθενται αυτολεξεί). «Α. Αποζημιώσεις για παράβαση συμβάσεων αντιπροσωπείας και/ή διανομέα τηλεπικοινωνιακών και/ή ηλεκτρολογικών και/ή ηλεκτρονικών και/ή άλλων προϊόντων που συνήφθησαν από 01/07/1972 μέχρι 04/12/2009 και δημιούργησαν οφειλές προς την Ενάγουσα οι οποίες παραμένουν ανεκπλήρωτες από την Εναγόμενη μέχρι σήμερα. Β. Αποζημιώσεις για διαφυγόντα κέρδη συνεπεία παράβασης σύμβασης ως αναφέρεται στην πιο πάνω (Α) αξίωση της Ενάγουσας.» Να σημειωθεί ότι είχε προηγηθεί η εξασφάλιση Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17.6.2013 με το οποίο είχε επιτραπεί «η σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής, λόγω του ότι το ίδιο ή η περί αυτού ειδοποίηση προορίζεται να επιδοθεί εκτός Κύπρου στην καθ' ης η αίτηση». Στα πλαίσια της Αγωγής, η Ενάγουσα Εταιρεία κατόπιν μονομερούς αίτησης ημερ. 22.7.13, η οποία βασιζόταν και στη Δ.6 θ1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εξασφάλισε στις 16.09.2013 τα ακόλουθα Διατάγματα (παρατίθενται αυτολεξεί): «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ την επίδοση Ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος της πολιτικής αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, του πιστοποιημένου αντιγράφου και πιστής μετάφρασης στην αγγλική γλώσσα του σχετικού Διατάγματος για επίδοση και της Ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος, στην Εναγόμενη, εκτός της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων και ή της Κυπριακής Δημοκρατίας και συγκεκριμένα στη διεύθυνση της Εναγόμενης, η οποία είναι η ECI Telecom Ltd 30, Hasivim Str. PO BOX 500, Petach Tikva 49517, Israel. KAI TO ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ την επίδοση Ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος της πολιτικής αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, του πιστοποιημένου αντιγράφου και πιστής μετάφρασης στην αγγλική γλώσσα του σχετικού Διατάγματος για επίδοση και της Ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος, στην Εναγόμενη, εκτός της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων και / ή της Κυπριακής Δημοκρατίας, διαμέσου της διπλωματικής οδού ή/και δια του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Κυπριακής Δημοκρατίας και των αρμόδιων αρχών του Ισραήλ και σύμφωνα με την Συνθήκη της Συμβουλίου της Χάγης για επίδοση σε Χώρες -Μέλη της Συνθήκης Δικαστικών και Εξωδικαστικών Εγγράφων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις ("Convention of 15 November 1965 on the Service Abroad of Judicial and Extrajudicial Documents in Civil or Commercial Matters") στη διεύθυνση της Εναγόμενης, η οποία είναι η ECI Telecom Ltd 30, Hasivim Str. PO BOX 500, Petach Tikva 49517, Israel. KAI TO ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως η Εναγόμενη καταχωρήσει εμφάνιση εντός 45 ημερών από της επίδοσης σε αυτήν της Ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος της ρηθείσας αγωγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ την υποκατάστατη επίδοση της Ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος της πολιτικής αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, του πιστοποιημένου αντιγράφου και πιστής μετάφρασης στην αγγλική γλώσσα του σχετικού Διατάγματος για επίδοση και της Ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος, στην Εναγόμενη, δια αποστολής διπλοσυστημένης επιστολής, μέσω υπηρεσίας ταχυμεταφοράς (courier service) της [DHL] στη διεύθυνση της Εναγόμενης, η οποία είναι η ECI Telecom Ltd 30, Hasivim Str. PO BOX 500, Petach Tikva 49517, Israel. KAI TO ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως σε περίπτωση μη καταχώρισης εμφάνισης εντός 45 ημερών από της επίδοσης της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος, τότε καθορίζεται όπως οποιαδήποτε μεταγενέστερη αίτηση θα θεωρείται ότι έχει επιδοθεί εάν αντίγραφο αυτής αναρτηθεί στον πίνακα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για 5 ημέρες.» Στις 15.1.2014 η Εναγόμενη Εταιρεία εξασφάλισε Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο της επιτρεπόταν να καταχωρίσει εμφάνιση υπό διαμαρτυρία. Την ίδια ημέρα, ήτοι στις 15.1.2014 καταχώρισε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία, καθώς και την υπό εκδίκαση αίτηση με την οποία αξιώνει τις ακόλουθες θεραπείες: «Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσει την αναστολή και/ή παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος και/ή το οποίο να διατάσσει την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και/ή λόγω ακαταλληλότητας και/ή μη βολικότητας (forum non est conveniens) του Δικαστηρίου να εκδικάσει την υπόθεση. Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να αναγνωρίζει την αποκλειστική αρμοδιότητα των Ισραηλινών Δικαστηρίων για την επίλυση των επιδίκων θεμάτων. Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/06/2013 με το οποίο διετάχθη και/ή δόθηκε άδεια για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Δ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 16/09/2013 με το οποίο διετάχθη η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας προς τους Εναγόμενους της ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος, της πολιτικής αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, του πιστοποιημένου αντίγραφου και πιστής μετάφρασης στην αγγλική γλώσσα του σχετικού διατάγματος για επίδοση και της ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος στους Εναγόμενους, εκτός δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων και/ή της Κυπριακής Δημοκρατίας και συγκεκριμένα στη διεύθυνση των Εναγομένων, η οποία είναι η ECI Telecom Ltd,Hasivim Str. ΡΟ Box 500, Petach Tikva 49517, Irsael.) Ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται το Διάταγμα ημερομηνίας 16/09/2013 με το οποίο διετάχθη η υποκατάστατη επίδοση προς τους Εναγόμενους της ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος της πολιτικής αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, του πιστοποιημένου αντίγραφου και πιστής μετάφρασης στην αγγλική γλώσσα του σχετικού διατάγματος για επίδοση και της ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος στους Εναγόμενους, εκτός δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων και/ή της Κυπριακής Δημοκρατίας και συγκεκριμένα στη διεύθυνση των Εναγομένων, η οποία είναι η ECI Telecom Ltd,Hasivim Str. ΡΟ Box 500, Petach Tikva 49517, Irsael. ΣΤ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η επίδοση της ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος ημερομηνίας 26/11/2013 της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό πολιτικής αγωγής στους Εναγόμενους, του πιστοποιημένου αντίγραφου και πιστής μετάφρασης στην αγγλική γλώσσα του σχετικού διατάγματος για επίδοση και της ειδοποίησης του σφραγισθέντος κλητηρίου εντάλματος στους Εναγόμενους, εκτός δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων και/ή της Κυπριακής Δημοκρατίας και συγκεκριμένα στη διεύθυνση των Εναγομένων, η οποία είναι η ECI Telecom Ltd,Hasivim Str. ΡΟ Box 500, Petach Tikva 49517, Irsael. Ζ) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία του Δικαστηρίου ήθελε κρίνει δίκαιη και ορθή υπό τις περιστάσεις. Η)Τα έξοδα της αίτησης.» Η Νομική βάση της αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: «Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.1, 2, 9 και 13, Δ.16 Θ.9, Δ.33 Θ.10, Δ.5 και Δ.5.Α» Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Γκλόριας Χρυσάφη, δικηγόρου. Έχω θέσει ενώπιον μου το περιεχόμενο αυτής και θα σταθώ σε αυτό όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Η Ενάγουσα Εταιρεία καταχώρισε στις 3.4.14 ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση, η οποία βασίζεται στους ακόλουθους λόγους: «
  2. Η παρούσα διαδικασία πρέπει να συνεχιστεί ως να μην έχει καταχωρηθεί αίτηση για αναστολή ή παραμερισμό του Κλητηρίου Εντάλματος διότι η καταχώρηση της επίδικης αιτήσεως χωρίς προηγούμενη εμφάνιση υπό όρους κατέληξε σε επίδοση και αποδοχή άνευ όρων και/ή απώλεια του δικαιώματος καταχώρησης εμφάνισης υπό όρους.
  3. Η απουσία εμφάνισης υπό διαμαρτυρία έχει εξαφανίσει οιονδήποτε δικονομικό έρεισμα για ελαττωματική επίδοση και/ή ισχυρισμόν έλλειψης κατά τόπον και/ή καθ' ύλην δικαιοδοσίας.
  4. Οι αιτήσεις για σφράγιση και υποκατάστατην επίδοση συνοδεύονται από ένορκες δηλώσεις και τεκμήρια που αποκαλύπτουν όλη την αλήθεια και όλα τα σχετικά γεγονότα.
  5. Όλοι οι μάρτυρες της Ενάγουσας ευρίσκονται στη Κύπρο και το γεγονός ότι η κα Zivit Kishon Harel είναι πολυάσχολη δεν αποτελεί λόγο που να ανατρέπει τον κανόνα ότι το καλύτερο (forum non est conveniens) είναι τα Κυπριακά Δικαστήρια.» Να σημειωθεί ότι ο λόγος Ένστασης υπ΄ αριθμό 2 αποσύρθηκε στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας και ορθά, αφού ως ελέχθη, οι Εναγόμενοι είχαν εμφανιστεί υπό διαμαρτυρία στις 15.1.14 και μάλιστα κατόπιν άδειας από το Δικαστήριο που τους δόθηκε στα πλαίσια Αίτησής τους ημερ. 9.1.
  6. Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Ν. Παπανδρέου, δικηγόρου, στο περιεχόμενο της οποίας θα αναφερθώ όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Και οι δύο ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων των πελατών τους. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν και δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω στην παρούσα απόφαση. Η μονομερής αίτηση της Ενάγουσας ημερ. 22.7.13, για την οποία έγινε αναφορά πιο πάνω, υποστηριζόταν από ένορκη δήλωση του κ. Gregory Kupelian, ο οποίος δηλώνει ότι είναι Διευθυντής της Ενάγουσας εταιρείας και ότι γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Ενώ κάνει αναφορά σε «αποκλειστική συμφωνία αντιπροσώπευσης κατά ή περί την 1.7.72», δεν διευκρινίζει ποιο είναι το περιεχόμενο της συμφωνίας και πώς η Εναγόμενη την έχει παραβιάσει. Παραθέτω αυτολεξεί το περιεχόμενο της παραγράφου 2 από την εν λόγω ένορκη δήλωσή του: «Η υπό αναφορά Αγωγή αφορά αποζημιώσεις προς όφελος της Ενάγουσας Εταιρείας για παράβαση συμβατικών υποχρεώσεων και οφειλόμενα ποσά από την Εναγόμενη Εταιρεία έναντι της πρώτης δυνάμει αποκλειστικής συμφωνίας αντιπροσώπευσης κατά ή περί την 01.07.
  7. Αφορά επίσης αποζημιώσεις για διαφυγόντα κέρδη που απώλεσε η Ενάγουσα Εταιρεία συνεπεία των εν λόγω συμβατικών παραβάσεων και αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη η Ενάγουσα Εταιρεία βασιζόμενη στις παραστάσεις της Εναγόμενης Εταιρείας.» Συνεπώς, είναι αδύνατο κάποιος να διαπιστώσει υπό το φως της προσαχθείσας μαρτυρίας προς υποστήριξη της αίτησης ημερ. 22.7.13, κατά πόσο η Ενάγουσα έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα, ως ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσής του. Σε σχέση με την μαρτυρία από την οποία πρέπει να προκύπτει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής, παραπέμπω στην υπόθεση Her Brit. Maj. Secr. of State for Def. v. A.P. Lanitis Inv. Ltd

(1999)1(B) Α.Α.Δ. 995, όπου το Εφετείο παραμέρισε την πρωτόδικη απόφαση με το ακόλουθο σκεπτικό (σελίδες 1003, 1004): «Χρειάζεται πάντως εύλογη μαρτυρία από την οποία να προκύπτει η ύπαρξη αγώγιμου δικαιώματος: βλ. Hemelryck v. Willian Lyall Shipbuilding Co Ltd [1921] 1 A.C. 698, στη σελ. 701. Και μάλιστα με πληρότητα. Όπως επεσήμανε ο Ιωσηφίδης, Δ. στη George D. Counnas and Sons Ltd v. Zim Israel Navigation Co, Ltd and Another
(1963)2 C.L.R. 266,268: "the plaintiff has to state in the affidavit or affidavits in support of his application the entire sel of facts founding the enforceable right". To κριτήριο είναι αντικειμενικό, με την έννοια ότι δεν αποφαίνεται το Δικαστήριο αναφορικά με την αξία της μαρτυρίας. Όπως λέχθηκε στη Sekavin S.A. v. Ship "Platon Ch"
(1987)1 C.L.R. 297, 300: ". the disclosure of a cause of action is solely dependent on the objective implications of the facts set forth in the affidavit and not on the examination on the merits of the factual situation. Belief in the existence of a cause of action is not of itself sufficient. The facts must give rise to the existence of a prima facie or arguable case in order for the Court to exercise its dicrection in favour of the proponent of service outside jurisdiction". Στην προκείμενη περίπτωση δεν υπήρξε ίχνος μαρτυρίας από πλευράς των εφεσίβλητων αναφορικά με τα γεγονότα. Αναφερόμαστε βέβαια στην ένορκο δήλωση ημερ. 19 Μαρτίου 1996 του κ. Σ. Ησαΐα, η οποία συνόδευε τη μονομερή αίτηση των εφεσίβλητων για σφράγιση και επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας. Το εύρημα του Επαρχιακού Δικαστηρίου ότι τέθηκαν ενώπιον του πολλά στοιχεία θα πρέπει οπωσδήποτε να ελάμβανε υπόψη τα όσα παρουσιάστηκαν μεταγενέστερα μέσα στο πλαίσιο της αίτησης των εφεσειόντων ημερ. 11 Μαρτίου 1997 για ακύρωση ή παραμερισμό. Αυτό όμως δεν ήταν επιτρεπτό. Όπως υπογραμμίζεται στην απόφαση της Ολομέλειας στη Sons of Afif Yamout και Αλλοι v. Schiffahrts - Ges. Elbe M.B.H. & Co.
(1994)1 Α.Α.Δ. 191, η οποία αφορούσε τον Καν. 24 των Κανονισμών Ναυτοδικείου σε σχέση με τον οποίο, όπως ήδη αναφέραμε, εφαρμόζονται οι ίδιες όπως και εδώ αρχές, το ζήτημα κρίνεται αποκλειστικά με βάση το υλικό που συνοδεύει την αρχική αίτηση για άδεια. Το εξής απόσπασμα από την Amathus Navigation Co. Ltd v. Concord Express Liners κ.ά.
(1993)1 AAA 1030, μια από τις δύο αποφάσεις στις οποίες αναφέρθηκε εκεί η Ολομέλεια, εξηγεί με σαφήνεια την αναγκαιότητα αυτού του περιορισμού (στη σελ. 1033): "To αντικείμενο της διαδικασίας παραμένει το ίδιο με εκείνο της μονομερούς αίτησης(δηλαδή, η διαπίστωση των προϋποθέσεων για την άσκηση δικαιοδοσίας σε σχέση με πρόσωπο το οποίο ευρίσκεται εκτός της επικράτειας. Γι' αυτό, η μόνη μαρτυρία στην οποία ο ενάγων μπορεί να στηριχθεί, είναι εκείνη η οποία στοιχειοθέτησε την αίτηση του για την παροχή άδειας για επίδοση στο εξωτερικό." δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους λόγους έφεσης.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) Στην υπόθεση ANS Secretaries Ltd v. Orianda Management FZ LLC κ.ά, Πολιτική Έφεση 362/09, απόφαση ημερ. 3.7.14, λέχθηκαν τα ακόλουθα ενδιαφέροντα σε σχέση με τη Δ.6 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «Σύμφωνα με τη νομολογία, οι πρόνοιες της Δ.6 θ.1 που αφορούν στην επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είναι ουσιαστικότατες. Δεν αποτελούν απλό διαδικαστικό θέμα που αφορά μόνο την επίδοση, αλλά συνδέονται με την ανάληψη δικαιοδοσίας ή καλύτερα με την επέκταση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου ώστε να καλύπτει και εναγομένους που βρίσκονται εκτός Κύπρου, νοουμένου βέβαια ότι τηρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στη Δ.6 θ.1. Στην υπόθεση Philippou v. Philippou a.o., ανωτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε τη διασύνδεση της πράξης της επίδοσης με την ανάληψη δικαιοδοσίας. Όπως αναφέρθηκε:- «The Court can exercise jurisdiction only when the writ or summons is served on the defendant within the jurisdiction or by the "assumed" jurisdiction which gave the Courts a discretionary circumscribed power to summon absent defendants whether Cypriots or foreign. The service of the writ or summons was something equivalent thereto. The summons is essential as the foundation of the Court's jurisdiction. When a writ cannot legally be served upon a defendant, the Court can exercise no jurisdiction over him. Jurisdiction, according to the English Law and the system of law obtaining in this country, is based on the act of personal service. It is far otherwise in other systems where service is in no sense a foundation of jurisdiction, but merely a sine qua non before effective action is allowed. Now service being the foundation of jurisdiction, it follows that that service naturally and normally would be service within the jurisdiction. But there is an exception to this normal rule, and that is service out of the jurisdiction. This, however, is not allowed as a right but is granted in the discretion of the Judge as a privilege, and the rule in question here prescribes the limits within which that discretion should be exercised—See Johnson v. Taylor Bras. and Company Ltd., [1920] A. C. 144).» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Στην παρούσα υπόθεση βρίσκω, ότι από την προσαχθείσα γενική και αόριστη μαρτυρία που υποστήριζε την αίτηση ημερ. 22.7.13, δεν προκύπτει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής. Περαιτέρω, έχει διαφανεί ότι η συμφωνία ημερ. 1.7.72 ήταν γραπτή, και ότι σε αυτή υπάρχει ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας, σύμφωνα με την οποία τα συμβαλλόμενα μέρη σε περίπτωση διαφοράς τους είτε κατά τη διάρκεια είτε μετά τον τερματισμό της συμφωνίας, οφείλουν να προσφύγουν μόνο στα Ισραηλινά Δικαστήρια. Για το θέμα αυτό παραπέμπω στην παράγραφο 8(c) της εν λόγω γραπτής συμφωνίας όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «It is understood and agreed that in all matters relating to the making, execution and interpretation of this agreement, and relating to the obligations and performance of the parties hereunder shall be governed and controlled under the pursuant of the Laws of Israel. By signing this agreement the parties shall be deemed to have submitted to the jurisdiction of the courts of ISRAEL.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Η Ενάγουσα Εταιρεία ουδεμία αναφορά έκανε στο περιεχόμενο της εν λόγω συμφωνίας και κατ΄ επέκταση ουδεμία αναφορά έκανε στον όρο ο οποίος προνοεί ότι δικαιοδοσία για επίλυση οιασδήποτε διαφοράς έχουν τα Ισραηλινά Δικαστήρια. Είναι καλά γνωστό ότι το Δικαστήριο μπορεί να ακυρώσει ένα διάταγμα που εξέδωσε με μονομερή αίτηση χωρίς να εξετάσει την ουσία, εάν φανεί ότι έγινε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων στην μονομερή αίτηση. Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση ημερ. 11.1.06 (αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αρ. 3689/04), της Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου, Π. Παναγή (ως ήταν τότε), με καλύπτει απόλυτα και το παραθέτω: «Το καθήκον προς πλήρη αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. Είναι άσχετο αν η παράλειψη της αποκάλυψης είναι εσκεμμένη ή όχι. Η βάση του διατάγματος ανατρέπεται από τη μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας, για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ο δικαστής κ. Στυλιανίδης έθεσε το θέμα ως εξής στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά
(1995)1 Α.Α.Δ. 248,264: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση». Στην υπόθεση Μ. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co of U.S.A.
(1997)1 A.A.Δ.1791 υποδεικνύεται ότι ουσιώδες είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας. Το ουσιώδες του γεγονότος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα του αιτήματος για απαγορευτικό διάταγμα όπως καθορίζονται από το άρθρο 32 του Ν. 14/60. Επιπλέον, σε μονομερείς αιτήσεις, ουσιώδη είναι και τα γεγονότα τα οποία σχετίζονται με το επείγον του ζητήματος. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει και στην υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour
(1985)F.S.R. 87 στην οποία υποδεικνύονται τα εξής: «When an ex parte application is made for a Mareva injunction, it is of the first importance that the plaintiff should make full and frank disclosure of all material facts. He ought to state the nature of the case and his cause of action. Equally, in fairness to the defendant, the plaintiff ought to disclose, so far as he is able, any defence which the defendant has indicated in correspondence or elsewhere. It is only if such information is put fairly before the court that a Mareva injunction can properly be granted». Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Interpartemental Concern «Uralmetrom» v. Besuno Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 557 η ένορκη δήλωση η οποία υποστήριζε την αίτηση για απαγορευτικό διάταγμα δεν έκαμνε αναφορά στην ύπαρξη ρήτρας στην επίμαχη σύμβαση για παραπομπή της όποιας διαφοράς προκύψει από αυτή σε διαιτησία στο Δικαστήριο Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας του Εμπορικού Επιμελητηρίου και Βιομηχανίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ο συνήγορος των αιτητών (εφεσειόντων) εισηγήθηκε ενώπιον του Εφετείου ότι δεν απέκρυψε το στοιχείο τούτο από το Δικαστήριο αφού στην ένορκη δήλωση υιοθετείτο η έκθεση απαίτησης στην οποία γινόταν ρητή αναφορά στον πιο πάνω όρο της σύβασης. Απορρίπτοντας την εισήγηση του, ο δικαστής κ. Αρτεμίδης υπέδειξε τα ακόλουθα: «Η δε εισήγηση του δικηγόρου των εφεσειόντων πως δεν υπήρξε κακοπιστία εκ μέρους τους δεν βοηθά. Το καθήκον τους ήταν να αναφερθούν ρητά στην ένορκη δήλωση στην ύπαρξη του όρου για διαιτησία ή να παραπέμψουν ειδικά στον όρο στην επισυνημμένη στην ένορκη δήλωση σύμβαση.»» Στη μεταγενέστερη απόφαση Rybolovlev κ.ά. v. Rybolovleva,
(2010)1 Α.Α.Δ. 82, διαβάζουμε τα ακόλουθα στις σελίδες 95 και 96: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση νια μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το Δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφαση του στην υπόθεση The TimberSand Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd και άλλων
(1998)1(Β) ΑΑΔ 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της απόφασης, η οποία είχε δοθεί από τον Γ. Πική, Πρόεδρο, από τη σελίδα 1186 του τόμου Αποφάσεων: "... Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ΖΙΜ ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικό- διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (π μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR. LIMITED ν. ΣΙΜ ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά. (ανωτέρω)(σελ. 4) «Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη Μ. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά, ν THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα του, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:-(σελ. 7) «... γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθώς και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1(Α) ΑΑΔ 598).» Στην υπόθεση Willstrop κ.α. v. Mammous κ.α.
(2010)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1740 οι Ενάγοντες δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο ρήτρα διαιτησίας όταν εξασφάλιζαν διάταγμα με μονομερή αίτηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι το θέμα της ρήτρας διαιτησίας ουδεμία επίδραση μπορούσε να είχε στην κρίση του Δικαστηρίου αφού η ρήτρα διαιτησίας αφορούσε στις διαφορές των μετόχων που σχετίζονταν με τη συμφωνία τους ενώ η αγωγή εβασίζετο σε δόλο. Το Εφετείο είχε άλλη άποψη. Παραθέτω το σχετικό σκεπτικό από την πιο πάνω απόφαση. «Το ζητούμενο στο στάδιο της ex-parte αίτησης λοιπόν δεν ήταν η εμβέλεια της ρήτρας διαιτησίας αλλά η επισήμανση της (πέραν της απλής περίληψης στην αίτηση της συμφωνίας στην οποία περιείχετο) ώστε το Δικαστήριο να είχε ενώπιον του όλα τα στοιχεία που θα το βοηθούσαν να κρίνει αν ήταν ορθό να δώσει το διάταγμα ex-parte ή αν θα έπρεπε να ακούσει και την άλλη πλευρά. Ως προς τούτο, η γνώση του της ύπαρξης της ρήτρας διαιτησίας ήταν, φρονούμε, σημαντικό στοιχείο. Και κάτι άλλο. Η κρίση ως προς την επίδραση μη αποκαλυφθέντος στοιχείου δεν μπορεί να γίνεται, εκτός σε πολύ καθαρές περιπτώσεις, πρωτογενώς και εκ των υστέρων, αφού δεν είναι δυνατό να λεχθεί τώρα ποια επίδραση θα είχε αυτό στην τότε κρίση του Δικαστηρίου. Η σημασία μη αποκαλυφθέντος στοιχείου δεν πρέπει λοιπόν εύκολα να υποτιμάται, ιδιαιτέρως εφ' όσον συναρτάται προς την έκδοση ex-parte διατάγματος ως κατ' εξαίρεση διαδικασίας. Η μη αποκάλυψη της ρήτρας διαιτησίας ήταν, καταλήγουμε, ουσιώδης παράλειψη που μπορούσε, αντικειμενικά, να επηρέαζε την κρίση του Δικαστηρίου». Βρίσκω ότι η Ενάγουσα Εταιρεία όχι μόνον όφειλε να είχε αποκαλύψει τη γραπτή συμφωνία που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων το 1972, αλλά και να παραπέμψει ειδικά το Δικαστήριο στην ύπαρξη του όρου για δικαιοδοσία που υπάρχει στην εν λόγω συμφωνία. Στην υπόθεση Interpartemental Concern "Uralmetrom" v. Besuno Ltd
(2004)1(A) A.Α.Δ. 517, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι οι εφεσείοντες δεν είχαν αποκρύψει τον όρο για διαιτησία αφού με την ένορκη δήλωση που υποστήριζε το αίτημά τους υιοθετούσαν την έκθεση απαίτησης στην οποία γινόταν ρητή αναφορά στον όρο για παραπομπή σε διαιτησία, ενώ είχαν επισυνάψει και την επίδικη σύμβαση στην οποία φαινόταν ο επίδικος όρος. Το Εφετείο σε συμφωνία με το Πρωτόδικο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα: «Η δε εισήγηση του δικηγόρου των εφεσειόντων πως δεν υπήρξε κακοπιστία εκ μέρους τους δεν βοηθά. Το καθήκον τους ήταν να αναφερθούν ρητά στην ένορκη δήλωση στην ύπαρξη του όρου για διαιτησία ή να παραπέμψουν ειδικά στον όρο στην επισυνημμένη στην ένορκη δήλωση σύμβαση. Και μάλιστα να εξηγήσουν γιατί δεν έγιναν διαβήματα για την υλοποίηση της διαιτησίας, στοιχείο που οπωσδήποτε θα λαμβανόταν υπόψη στην κρίση του Δικαστηρίου κατά πόσο θα εξέδιδε το ενδιάμεσο διάταγμα.» Βρίσκω πως τα πιο πάνω, ήταν γεγονότα εξ΄ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την χορήγηση ή όχι των αιτούμενων θεραπειών. Το κατά πόσο υπήρχε πρόθεση ή όχι για εξαπάτηση του Δικαστηρίου, είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει και ως εκ τούτου δεν προβαίνω σε σχετικό εύρημα. Η Εναγόμενη Εταιρεία, ως ελέχθη, αξιώνει και διάταγμα με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 17.6.13, σύμφωνα με το οποίο είχε επιτραπεί «η σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής, λόγω του ότι το ίδιο ή η περί αυτού ειδοποίηση προορίζεται να επιδοθεί εκτός Κύπρου στην καθ' ης η αίτηση». Το διάταγμα αυτό εκδόθηκε στα πλαίσια ξεχωριστής Αίτησης με αρ. 1155/13. Σύμφωνα με το περιεχόμενο αυτού, το Δικαστήριο εξέδωσε το εν λόγω διάταγμα αφού ανέγνωσε την ένορκη δήλωση η οποία κατατέθηκε εκ μέρους της Αιτήτριας-Ενάγουσας Εταιρείας. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει τεθεί ο φάκελος της εν λόγω Αίτησης και συνεπώς δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου το μαρτυρικό υλικό που είχε ενώπιον του ο αδελφός Δικαστής όταν εξέδιδε το εν λόγω διάταγμα. Ως εκ τούτου, το διάταγμα ημερ. 17.6.13 δεν μπορεί να παραμεριστεί και συνεχίζει να ισχύει. Εν κατακλείδι, τα διατάγματα που εκδόθηκαν στις 16.9.13 στα πλαίσια της Αγωγής, ακυρώνονται. Η επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος στην Εναγόμενη Εταιρεία, που έγινε δυνάμει των εν λόγω διαταγμάτων, παραμερίζεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται προς όφελος της Εναγόμενης Εταιρείας και εναντίον της Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.