Όλγας Γεωργιάδη ν. Menwin Business Consultants Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 3462/12, 22/1/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A39 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Αλ. Παναγιώτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3462/12 Μεταξύ: Όλγας Γεωργιάδη, εκ Λευκωσίας Ενάγουσας και 1. Menwin Business Consultants Ltd 2. Wolters Kluwer Ltd Εναγομένων Αίτηση ημερ. 21..5.15 υπό τριτοδιαδίκου - αιτητή για ακύρωση διατάγματος προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου. Ημερομηνία: 22 Ιανουαρίου 2016 Για τριτοδιάδικο - αιτητή: κα Δώρα Καρή Για εναγόμενο 2 - καθ' ου η αίτηση: κος Γιάννης Καραμανώλης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα με την παρούσα αγωγή της, αιτείται αποζημιώσεις από τους εναγομένους για κατ' ισχυρισμό παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας της αλλά και για την εκ μέρους τους διάπραξη του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, η ενάγουσα που είναι δικηγόρος με συγγραφικό έργο σε νομικά θέματα, είναι μεταξύ άλλων συγγραφέας του βιβλίου «Cyprus Company Law Cap 113». Πρόκειται για μετάφραση του ενοποιημένου Κεφ. 113 στην Αγγλική γλώσσα μαζί με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην βάση των οποίων επήλθαν τροποποιήσεις της κυπριακής νομοθεσίας περί εταιρειών για εναρμόνιση με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Συμπεριλαμβάνει επίσης σχόλια της συγγραφέως ως αποτέλεσμα της έρευνας της στο κυπριακό εταιρικό δίκαιο. Το εν λόγω έργο μεταφράστηκε στην Ρωσική γλώσσα με την συγκατάθεση της ενάγουσας και κατόπιν σύμβασης με συγκεκριμένη μεταφράστρια. Τόσον το αρχικό βιβλίο στην Αγγλική γλώσσα όσον και η Ρωσική μετάφραση, εξασφάλισαν διεθνείς αριθμούς προτύπων (ISBN) και διατίθενται στην αγορά από το 2006. Στην έκθεση απαίτησης αναφέρεται ότι η εναγομένη 1 ασχολείται με την παροχή συμβουλευτικών εταιρειών και η εναγομένη 2 με την εκτύπωση και εμπορία νομικών βιβλίων. Κατά τον Σεπτέμβριο του 2011, η ενάγουσα πληροφορήθηκε ότι εκδόθηκε από τους εναγομένους ένα βιβλίο στην Ρωσική γλώσσα με τίτλο «Ο Περί Εταιρειών Νόμος της Κυπριακής Δημοκρατίας». Με την βοήθεια της ως άνω μεταφράστριας, η ενάγουσα διαπίστωσε ότι το εν λόγω βιβλίο που εξέδωσαν οι εναγόμενοι, είναι ακριβής αντιγραφή του συγγράμματος της «Cyprus Company Law Cap 113» όπως μεταφράστηκε στα Ρωσικά και διατίθεται από την ίδια τόσον στην Ρωσία όσον και στην Κύπρο. Η ενάγουσα εκτός από αποζημιώσεις για παράβαση του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας και διάπραξης του αστικού αδικήματος του αθέμιτου ανταγωνισμού, ζητά επίσης με την έκθεση απαίτησης της, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται η πώληση του ως άνω βιβλίου καθώς και λογαριασμό κερδών που πραγματοποιήθηκαν από την εν λόγω παράνομη συμπεριφορά των εναγομένων. Οι εναγόμενοι 1 & 2 καταχώρησαν εμφάνιση και υπεράσπιση στην αγωγή. Η εναγομένη 1 αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η έκδοση του βιβλίου με την εναγομένη 2 στη ρωσική γλώσσα, αποτελεί ουσιαστικά μετάφραση του κυπριακού εταιρικού νόμου και όλα τα στοιχεία που εμπεριέχονται στο σύγγραμμα προέρχονται από προϋπάρχουσες ελεύθερες πηγές. Ο Περί Εταιρειών Νόμος Κεφ.113, διατίθεται ελεύθερα στο κοινό στην ελληνική και αγγλική γλώσσα και αποτελεί κοινή ιδιοκτησία. Το ίδιο ισχύει και για τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εμπεριέχονται και στα δύο συγγράμματα. Ανεξαρτήτως τούτου, εγείρεται και προδικαστική ένσταση αφού προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η εναγομένη 1 δεν υφίσταται ως νομικό πρόσωπο στην Κύπρο. Η εναγομένη 2 στην υπεράσπιση της, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ανέλαβε την έκδοση του επίδικου έργου από τον Ρώσο συγγραφέα του Vladimir Denisenko. Το σύγγραμμα φέρει τον τίτλο «Ο Περί Εταιρειών Νόμος, Κεφάλαιο 113» και είναι γραμμένο στη ρωσική γλώσσα. Η έκδοση έγινε στη βάση γραπτών συμφωνιών μεταξύ της εναγομένης 2 και του εν λόγω συγγραφέα, ο οποίος την διαβεβαίωσε ρητά ότι τα πνευματικά δικαιώματα του συγγράμματος του, ανήκουν αποκλειστικά στον ίδιο. Περαιτέρω, ανέλαβε τη συμβατική υποχρέωση να καλύψει προσωπικά, οποιαδήποτε ζημιά τυχόν ήθελε υποστεί η εναγομένη 2 ως αποτέλεσμα παράβασης των πνευματικών δικαιωμάτων τρίτων προσώπων. Αναφέρεται επίσης στην υπεράσπιση της εναγομένης 2 ότι κατά τους ουσιώδεις χρόνους, αυτή δεν γνώριζε καθόλου την ύπαρξη της ενάγουσας και των κατ' ισχυρισμό δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας που επικαλείται. Ακολούθησε μονομερής αίτηση εκ μέρους της εναγόμενης 2 με την οποία ζητούσε στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών όπως εκδοθεί και επιδοθεί ειδοποίηση τριτοδιαδίκου στον εν λόγω Ρώσο συγγραφέα Vladimir Denisenko. Στην ένορκη δήλωση της αίτησης, επισυνάπτονται ως τεκμήρια, οι συμφωνίες που κατ' ισχυρισμό υπέγραψε η εναγομένη 2 με τον εν λόγω συγγραφέα. Στη βάση των πιο πάνω, εκδόθηκε από το Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται η έκδοση και η επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου στον εν λόγω Vladimir Denisenko. Στη συνέχεια και προτού εκδοθεί κλήση για οδηγίες τριτοδιαδίκου, ο εν λόγω τριτοδιάδικος καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά την ακύρωση του διατάγματος για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Επιζητεί επίσης διάταγμα παραμερισμού της διαδικασίας τριτοδιαδίκου, καθώς και αναστολή της αγωγής μέχρι την εκδίκαση της παρούσας. Η αίτηση που πρέπει να σημειωθεί καταχωρήθηκε χωρίς ο τριτοδιάδικος να καταχωρήσει προηγουμένως σημείωμα εμφάνισης, στηρίζεται μεταξύ άλλων στις Δ.10 και Δ.16 Θ.9. Την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση του αιτητή στη ρωσική γλώσσα με ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά από το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση, ο αιτητής αναφέρει ότι τα κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να αποφασίσουν το ζήτημα προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου στην παρούσα περίπτωση. Αυτό γιατί σύμφωνα με νομική συμβουλή που έλαβε, τα κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία για διαφορές που προκύπτουν στην αλλοδαπή και ειδικότερα εφόσον η διαφορά προκύπτει μεταξύ μιας ρωσικής εταιρείας ως η εναγομένη 2 και ενός Ρώσου υπηκόου όπως είναι ο ίδιος. Ήταν η θέση του ότι η εναγομένη 2 θα μπορούσε να ασκήσει όλα τα νομικά της δικαιώματα εναντίον του, επιλέγοντας τα ένδικα μέσα που υπάρχουν στη Ρωσία. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου από την εναγομένη 2. Αναφέρει ότι η αίτηση προσεπίκλησης, υποβλήθηκε τριάντα τρεις μέρες μετά την καταχώρηση της υπεράσπισης της εναγομένης 2 παρότι σύμφωνα με τους θεσμούς, προβλέπεται προθεσμία ενός μηνός. Επιπλέον, η εναγομένη 2 δεν φαίνεται να ζήτησε από το Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο να επιτρέπεται η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, της προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου ή ακόμα άδεια για τη σφράγιση της. Περαιτέρω, ήταν η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι λανθασμένα το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα για παράταση του χρόνου επίδοσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Το διάταγμα βασίστηκε στον αόριστο ισχυρισμό ότι δεν μπορούσε να ανευρεθεί στη διεύθυνση του λόγω απουσίας του στο εξωτερικό. Είναι η θέση του ότι είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και ότι η ειδοποίηση τριτοδιαδίκου θα έπρεπε να του επιδοθεί στη Ρωσία κατόπιν έγκρισης αιτήματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Είναι ακόμα η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι η επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, είναι παράτυπη όχι μόνο γιατί δεν του επιδόθηκε προσωπικά αλλά γιατί αφέθηκε στα γραφεία της εναγομένης 1. Στις 16.2.2015, ημέρα κατά την οποία αναφέρεται ότι επιδόθηκε η ειδοποίηση, ο ίδιος βρισκόταν στο εξωτερικό και κανείς άλλος δεν δικαιούταν να παραλάβει εκ μέρους του το εν λόγω δικόγραφο. Ήταν τέλος η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι η συνέχιση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου θα προκαλέσει αχρείαστη αύξηση και περιπλοκή των επίδικων θεμάτων καθώς και περιττά έξοδα. Θα εγερθούν ζητήματα του κατά πόσον υπάρχει νομική σχέση του τριτοδιαδίκου με την εναγομένη 2 και ανάγκη ερμηνείας των κατ' ισχυρισμό μεταξύ τους συμβάσεων. Όλα αυτά τα ζητήματα που δεν αφορούν την ενάγουσα ούτε επηρεάζουν την απαίτηση της, θα έχουν ως αποτέλεσμα να καταστεί περίπλοκη και χρονοβόρα η εξέταση της απαίτησης μεταξύ της ενάγουσας και της εναγομένης 2. Η ενάγουσα και η εναγομένη 1 μέσω των συνηγόρων τους, δήλωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν θα ενστούν στην αίτηση αλλά καθηκόντως θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου. Αντιθέτως, η εναγομένη 2 καταχώρησε ένσταση στην αίτηση του τριτοδιαδίκου. Μεταξύ των λόγων ένστασης της εναγομένης 2, αναφέρεται ότι ο τριτοδιάδικος όφειλε εντός δεκαπέντε ημερών από την επίδοση σε αυτόν της ειδοποίησης να καταχωρήσει το σημείωμα εμφάνισης του και μετά να αποταθεί στο Δικαστήριο για να ζητήσει τον παραμερισμό της διαδικασίας τριτοδιαδίκου. Εναλλακτικά, η εναγομένη 2 ισχυρίζεται ότι οποιαδήποτε ένσταση του τριτοδιαδίκου στη διαδικασία προσεπίκλησης του θα έπρεπε να υποβληθεί κατά την ακρόαση σχετικής αίτησης για λήψη οδηγιών του Δικαστηρίου. Αναφέρεται επίσης στους λόγους ένστασης ότι η αίτηση καταχωρήθηκε καθυστερημένα και ότι σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος δεν θα είναι δυνατό να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη από το Δικαστήριο. Αν εκδοθεί απόφαση εναντίον της εναγόμενης 2, αυτή θα δικαιούται σε αποζημιώσεις και συνεισφορά από τον τριτοδιάδικο και ως εκ τούτου το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει όλα τα επίδικα θέματα που προκύπτουν μεταξύ εναγομένης 2 και τριτοδιαδίκου. Επιπλέον, η εναγομένη 2 σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος θα υποστεί μεγάλη ζημιά και ταλαιπωρία λόγω πολλαπλότητας των διαδικασιών. Αντιθέτως, ο τριτοδιάδικος δεν θα υποστεί οιανδήποτε ζημιά αφού έχει ήδη διορίσει δικηγόρους στην Κύπρο που είναι σε θέση να προωθήσουν οποιαδήποτε υπεράσπιση επιθυμούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των συνηγόρων της εναγομένης 2. Σε αυτή επαναλαμβάνονται όλοι οι ανωτέρω λόγοι ένστασης και επισυνάπτονται επίσης μαζί με ανεπίσημες μεταφράσεις στην αγγλική γλώσσα, οι συμφωνίες της εναγομένης 2 με τον τριτοδιάδικο. Πρόκειται για τις ίδιες συμφωνίες που επισυνάφθηκαν στην αρχική αίτηση προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου που καταχώρησε η εναγομένη 2. Ήταν επιπλέον η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, έχει αρμοδιότητα και είναι το καταλληλότερο βήμα εκδίκασης τόσον της διαφοράς μεταξύ της ενάγουσας και των εναγομένων όσον και της διαφοράς μεταξύ της εναγομένης 2 και του τριτοδιαδίκου. Αναφορικά με το ζήτημα της επίδοσης, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι ο ιδιώτης επιδότης ενημέρωσε ότι δεν ήταν δυνατό να επιτευχθεί εγκαίρως η επίδοση της ειδοποίησης στον τριτοδιάδικο λόγω του ότι αυτός απουσίαζε στο εξωτερικό. Οι πληροφορίες του επιδότη ήταν ότι ο τριτοδιάδικος θα βρισκόταν ξανά στην Κύπρο, τον Ιανουάριο 2015. Είναι για αυτόν τον λόγο που η εναγομένη 2, επιδίωξε και πέτυχε διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου επίδοσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Η επίδοση επιτεύχθηκε τελικά στις 16.2.2015 στη διεύθυνση της εναγομένης 1 στη λεωφόρο Στροβόλου. Η ειδοποίηση τριτοδιαδίκου επιδόθηκε στην ελληνική γλώσσα με μετάφραση της στα αγγλικά, μαζί με την αίτηση παράτασης ημερ.20.11.2014, καθώς και με όλα τα σχετικά διατάγματα που προηγήθηκαν. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη, τα σχετικά έγγραφα παρέλαβε η κα .Άντρη Κυπριανού, υπεύθυνη στον χώρο εργασίας του τριτοδιαδίκου. Ήταν ως εκ τούτου η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι η διαδικασία προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου έγινε νομότυπα και στα πλαίσια των σχετικών διαδικαστικών κανονισμών με βάση τις οδηγίες και τα σχετικά διατάγματα του Δικαστηρίου. Αγορεύσεις Η συνήγορος του αιτητή-τριτοδιαδίκου επανέλαβε με την αγόρευση της, όλους τους λόγους που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση της αίτησης και που δικαιολογούν κατά τους ισχυρισμούς της, την έγκριση του αιτήματος. Περαιτέρω και με παραπομπή σε σχετική νομολογία, εισηγήθηκε ότι η δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου περιορίζεται εντός της περιοχής της επικράτειας και σε υπηκόους της Δημοκρατίας εκτός αυτής. Τα κυπριακά Δικαστήρια ως εκ τούτου δεν έχουν δικαιοδοσία να αποφασίζουν οποιοδήποτε ζήτημα προκύπτει εκτός της επικράτειας και το οποίο αφορά αλλοδαπά μέρη. Στην παρούσα περίπτωση, οι οποιεσδήποτε απαιτήσεις της εναγομένης 2 εναντίον του τριτοδιαδίκου δεν εμπίπτουν στη σφαίρα της δικαιοδοσίας των κυπριακών Δικαστηρίων. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή η προσεπίκληση του τριτοδιαδίκου στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Η συνήγορος σε σχέση με το ζήτημα της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, ισχυρίστηκε ότι αυτή ενεργοποιείται στις περιπτώσεις καταχώρησης αγωγής όπου ο εναγόμενος είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού. Διαζευκτικά, μια τέτοια αναγκαιότητα υφίσταται όταν πρόσωπο εκτός Κύπρου είναι αναγκαίο να προστεθεί ως διάδικος στην αγωγή που ασκήθηκε εναντίον άλλου προσώπου στην Κύπρο. Συνεπώς, συμπεριλαμβάνει και περιπτώσεις τριτοδιαδίκου με βάση τις πρόνοιες της Δ.10 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Προϋπόθεση δε υποκατάστατης επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας σύμφωνα με τους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας, είναι η εξασφάλιση άδειας από το Δικαστήριο. Στην παρούσα περίπτωση, η εναγομένη 2 εξασφάλισε διάταγμα προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου χωρίς προηγουμένως να εξασφαλίσει άδεια για επίδοση της ειδοποίησης στο εξωτερικό. Χωρίς τέτοια άδεια, ο τριτοδιάδικος δεν μπορεί κατά την συνήγορο να υποβληθεί στη δικαιοδοσία των κυπριακών Δικαστηρίων. Το γεγονός ότι ο αιτητής δεν ακολούθησε τη διαδικασία που προβλέπει η Δ.10, αλλά προτίμησε ως εδικαιούτο, να καταχωρήσει ξεχωριστή αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης, καταδεικνύει ότι από την αρχή αμφισβήτησε τη δικαιοδοσία των κυπριακών Δικαστηρίων και τον τρόπο επίδοσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Εξ ου και έλαβε το δικονομικό μέτρο που παρέχει η Δ.19 Θ.9. Ο συνήγορος της εναγομένης 2 - καθ' ης η αίτηση, αναφέρθηκε αρχικά στο ιστορικό της υπόθεσης και στην έκδοση του διατάγματος προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου. Με παραπομπή σε νομολογία, επεσήμανε ότι σκοπός της Δ.10 είναι να αποφευχθεί η πολλαπλότητα των διαδικασιών και να επιτευχθεί η ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Στη συνέχεια, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν καλοί λόγοι για την έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου αφού με βάση τις συμφωνίες της εναγομένης 2 με τον τριτοδιάδικο, σε περίπτωση που η αγωγή της ενάγουσας πετύχει, η εναγομένη 2 θα έχει απαίτηση για κάλυψη των αποζημιώσεων που θα πληρώσει στην ενάγουσα από τον τριτοδιάδικο. Όσον αφορά τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης προσεπίκλησης, ο συνήγορος σημείωσε ότι η υπεράσπιση της εναγομένης 2 καταχωρήθηκε στις 9.10.2014. Η αίτηση για προσεπίκληση τριτοδιαδίκου καταχωρήθηκε στις 10.11.2014. Η τελευταία μέρα για την παρέλευση του ημερολογιακού μήνα ήταν με βάση του Περί Ερμηνείας Νόμο, η 10.11.2014. Ακόμα όμως και αν θεωρηθεί ότι η τελευταία μέρα ήταν η 9.11.2014 τότε και πάλι η αίτηση για προσεπίκληση καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα, καθώς η 9.11.2014 ήταν Κυριακή, ενώ η 8.11.2014 ήταν και πάλι αργία καθότι ήταν Σάββατο. Έστω, λοιπόν, και αν θεωρήσουμε ότι η προθεσμία που προβλέπεται στη Δ.10 είναι 30 μέρες και όχι 31 τότε και πάλι η αίτηση καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα, καθώς η πρώτη εργάσιμη μέρα μετά την παρέλευση της προθεσμίας των τριάντα ημερών, είναι η Δευτέρα 10.11.2014. Στη συνέχεια, ο συνήγορος επανέλαβε τους ισχυρισμούς ότι η διαδικασία που ακολούθησε ο αιτητής στην επίδικη αίτηση είναι λανθασμένη και ότι το αίτημα θα μπορούσε να υποβληθεί μόνο μετά την καταχώρηση εμφάνισης εκ μέρους του τριτοδιαδίκου. Όσον αφορά το ζήτημα της ακύρωσης της προσεπίκλησης λόγω μη εξασφάλισης άδειας για υποκατάστατη επίδοση, ο συνήγορος με παραπομπή σε νομολογία ισχυρίστηκε ότι από τη στιγμή που η εναγομένη 2 επέλεξε να ζητήσει την επίδοση εντός Κύπρου δεν μπορεί να ισχυριστεί η άλλη πλευρά ότι υπήρξε παρατυπία στην επίδοση της ειδοποίησης. Τέλος, ο συνήγορος επανέλαβε τη θέση του ότι ο τριτοδιάδικος δεν θα υποστεί καμία βλάβη σε περίπτωση συνέχισης της διαδικασίας τριτοδιαδίκου εντός της παρούσας αγωγής. Νομική πτυχή Η διαδικασία προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου καθορίζεται ως ακολούθως από την Δ.10 Θ1: 1. 1) Where in any action a defendant claims as against any person not already a party to the action (in this order called "the Third Party"). (
- a)That he is entitled to contribution or indemnity, or (
- b)That he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantially the same relief or remedy claimed by the Plaintiff, or (
- c)That any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the Plaintiff and the defendant and should properly be determined not only as between the plaintiff and the defendant but as between the plaintiff and the defendant and the third party or between any or either of them, the Court or a Judge may give leave to the defendant to issue and serve a "third party notice ". Στην υπόθεση Ιωάννου ν. Βιολάρης
(2001)1Β Α.Α.Δ 1424, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το θέμα στις σελίδες 429-430 της απόφασης: « Είναι αυτονόητο πως μπορεί να τίθεται θέμα χορήγησης άδειας για έκδοση και επίδοση κλήσης τριτοδιαδίκου αν η περίπτωση εντάσσεται σε μια από τις τρεις που εξειδικεύει η Δ.10.θ1 (α)(β)(γ). Και είναι σαφές πως, ενώ το θέμα δεν κρίνεται οριστικά σε εκείνο το αρχικό στάδιο, χρειάζεται τουλάχιστον να φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως η περίπτωση είναι τέτοια. Χωρίς εκ πρώτης όψεως διαπίστωση τέτοιας φύσης δεν διανοίγεται δυνατότητα άσκησης διακριτικής εξουσίας αναφορικά με οτιδήποτε άλλο.» Αφού διαπιστωθεί ότι πληρείται η πιο πάνω προϋπόθεση τότε το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια να χορηγήσει την άδεια, λαμβάνοντας υπόψη την αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών και την δημιουργία περαιτέρω εξόδων. Από την άλλη, το Δικαστήριο θα λάβει επίσης υπόψη την πιθανότητα ταλαιπωρίας στον ενάγοντα ή την πρόκληση καθυστέρησης στην υπόθεση. Επιπλέον μπορεί δυνάμει της Δ.10 Θ.7
(1)(γ) να ακυρώσει την ειδοποίηση τριτοδιαδίκου στο στάδιο των οδηγιών. Μετά την έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, η ακολουθούμενη διαδικασία ρυθμίζεται από την Δ.10, Θ7 η οποία έχει ως ακολούθως:
(1)If the third party enters an appearance the defendant giving notice may, after serving notice of the intended application upon the plaintiff the third party and any other defendant, apply to the Court or a Judge for directions, and the Court of Judge may (
- a)Where the liability of the third party to the defendant giving the notice is established on the hearing of the application, order such judgment as the nature of the case may require to be entered against the third party in favour of the defendant giving the notice, or (
- b)If satisfied that there is a question or issue proper to be tried as between the plaintiff and the defendant and the third party or between any or either of them as to the liability of the defendant to the plaintiff or as to the liability of the third party to make any contribution or indemnity claimed, in whole or in part or as to any other relief or remedy claimed in the notice by the defendant, or that a question or issue stated in the notice should be determined not only as between the plaintiff and the defendant, but as between the plaintiff, the defendant and the third party or any or either of them, order such question or issue to be tried in such manner as the Court or Judge may direct, or . (
- c)dismiss the application.
(2).........................
(3)The third party proceedings may at any time be set aside by the Court or Judge. Στα πλαίσια της αίτησης για οδηγίες που ακολουθεί την έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, το Δικαστήριο θα εξετάσει δυνάμει της Δ.10 Θ.7, την εγκυρότητα της ειδοποίησης και τυχόν ενστάσεις του τριτοδιαδίκου. Είναι αναγκαίο δε να εξεταστεί αρχικά κατά πόσον η υπόθεση εμπίπτει σε οιανδήποτε από τις περιπτώσεις που προβλέπει η Δ.10. Θ.1. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Baxter v. France & others
(1895)1 Q.B. 455 και Ιωάννου ν. Κ. Βιολάρης & Υιοί Λτδ ανωτέρω). Σχετική είναι η υπόθεση Asimenos v. Chrysostomou κα
(1982)1 C.L.R 145, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελίδες 163-164 σε σχέση με τα ζητήματα που εξετάζονται στην διαδικασία οδηγιών τριτοδιαδίκου: "It is clear, however, from the said notes in the Annual Practice and the authorities referred to therein that questions such as embarrassment or delay to the plaintiff or where the questions at issue cannot be completely disposed in the action, or whether the procedure will be allowed to continue, are matters which will have to be considered on the application for directions and not on the application for leave to issue the notice. It is also presumed that if a prima facie case is made out which would bring the matter within any paragraph of rule 1 and leave to issue a third party notice is granted the court will not, in granting leave, consider the merits of the claim." Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι το πρέπον στάδιο για την υποβολή ένστασης στην έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, είναι αυτό της κλήσης για οδηγίες δυνάμει της Δ.10 Θ.7. Παρόλα αυτά, ο τριτοδιάδικος δεν στερείται του δικαιώματος να καταχωρήσει ξεχωριστή αίτηση για ακύρωση της ειδοποίησης αφού σύμφωνα με την Δ.10 Θ.7
(3), η ειδοποίηση τριτοδιαδίκου μπορεί να ακυρωθεί σε οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας (Βλ. Asimenos ανωτέρω). Στην τελευταία όμως περίπτωση, η καθυστέρηση στην έναρξη της διαδικασίας πιθανόν να επηρεάσει δυσμενώς την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στην ακύρωση της ειδοποίησης (Βλ. Κουμούλη ν. Yasmingh
(1999)1Α Α.Α.Δ 323). Ως προς την φύση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου, σχετική είναι η υπόθεση Νικήτα ν. Medcon Construction Ltd κ.α.
(1997)1Β Α.Α.Δ 646 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: "Η Διαδικασία Τριτοδιάδικου αντλεί την προέλευση της από τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.10. Η διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του τριτοδιάδικου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση Τριτοδιάδικου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του τριτοδιάδικου (βλ. McCheane v. Jyles
(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιάδικου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπισή του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η Διαδικασία Τριτοδιάδικου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co. [1971] 3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.). Σκοπός της Διαδικασίας Τριτοδιάδικου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του τριτοδιάδικου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιάδικου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωσή του εναντίον του τριτοδιάδικου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Η αρχή αυτή διατυπώθηκε στη σημαντική για την εποχή απόφαση στην υπόθεση Barclays Bank v. Tom [1923] 1 KB 221 στη σελ.
- Αυτή η αρχή ακολουθήθηκε αργότερα από την The Normar [1968] 1 All E.R. 753 και την Chatsworth Investments v. Amoco Ltd [1968] 3 All E.R. 357." Συμπεράσματα Στην παρούσα υπόθεση το Δικαστήριο χορήγησε μονομερώς άδεια προσεπίκλησης τριτοδιάδικου, έχοντας ικανοποιηθεί ότι η αίτηση της εναγομένης 2 παρουσίαζε τα γεγονότα ως εκ πρώτης όψεως ικανά να ενταχθούν σε μία από τις περιπτώσεις της Δ.10 Θ.
- Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει το Δικαστήριο σύμφωνα με τις προαναφερθείσες αρχές να εξετάσει σε μεταγενέστερο στάδιο και αφού ακούσει όλες τις πλευρές κατά ποσόν δικαιολογείται επί της ουσίας, η προσεπίκληση τριτοδιαδίκου. Έχοντας υπόψη όλο το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, κρίνω ότι το πρώτο στοιχείο που χρήζει εξέτασης, είναι η θέση του συνηγόρου της καθ' ης η αίτηση ότι προαπαιτούμενο της καταχώρησης της παρούσας, ήταν η εκ μέρους του τριτοδιάδικου - αιτητή, καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. Ο συνήγορος στήριξε την πιο πάνω θέση του, στις πρόνοιες της Δ.10 αλλά και σε νομολογία με ιδιαίτερη αναφορά στην υπόθεση Asimenos (ανωτέρω). Η θέση της συνηγόρου για τον αιτητή επί του προκειμένου, είναι ότι η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων και στην Δ.16 Θ.9 που προβλέπει την διαδικασία αίτησης από εναγόμενο πριν από την καταχώρηση εμφάνισης για ακύρωση της επίδοσης της αγωγής εναντίον του. Από την στιγμή δε που ο αιτητής αμφισβητεί την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να ακούσει την απαίτηση της εναγομένης 2 εναντίον του, θεωρήθηκε ορθό να καταχωρηθεί η παρούσα χωρίς την προηγούμενη καταχώρηση εμφάνισης. Δεν υπάρχει τίποτα στην νομολογία κατά την συνήγορο που να απαγορεύει την συγκεκριμένη προσέγγιση σε περιπτώσεις αμφισβήτησης του νομότυπου της επίδοσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Εξ' άλλου με την καταχώρηση της παρούσας, ο αιτητής δεικνύει ότι δεν αποδέχεται την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, γεγονός που θα ήταν δύσκολο να αποδείξει με την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης και της καταχώρησης ένστασης στην διαδικασία λήψης οδηγιών. Η πιο πάνω θέση της συνηγόρου για τον αιτητή δεν ευσταθεί. Παραγνωρίζει κατ' αρχάς ότι με την παρούσα αίτηση, ο τριτοδιάδικος δεν ζητά απλά τον παραμερισμό της επίδοσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου δυνάμει της Δ.16 Θ.
- Αντιθέτως, αιτείται την ακύρωση ολόκληρης της διαδικασίας τριτοδιαδίκου λόγω του ότι κατά τους ισχυρισμούς του, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.10 Θ.1 για προσεπίκληση του στην αγωγή. Μεταξύ βέβαια των ισχυρισμών που προβάλει ο αιτητής, είναι και η θέση ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να ακούσει τις απαιτήσεις της εναγομένης 2 εναντίον του. Το στοιχείο όμως αυτό από μόνο του δεν καθιστά εφαρμοστέα επί του προκειμένου την Δ.16 Θ.9 ως εισηγήθηκε η συνήγορος του αιτητή. Η Δ.16 Θ.9, που ρυθμίζει την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της επίδοσης κλητηρίου εντάλματος δεν εφαρμόζεται στη διαδικασία τριτοδιάδικου παρά τις αναλογίες που υπάρχουν μεταξύ της διαδικασίας αυτής και της αγωγής. Είναι γεγονός ότι η ειδοποίηση τριτοδιαδίκου, υπέχει μορφή αγωγής του εναγομένου προς τον τριτοδιάδικο και επιπλέον σφραγίζεται και επιδίδεται με τον ίδιο τρόπο που σφραγίζεται και επιδίδεται κλητήριο ένταλμα. Εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν αναιρεί την διαφοροποίηση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου από το κλητήριο ένταλμα. Τόσο ως προς την νομική φύση των δύο αυτών δικογράφων όσο και κυρίως ως προς τις προϋποθέσεις και διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν για ακύρωση ενός εκάστου εξ' αυτών. Στην υπόθεση Padley n. Dobson κ.α.
(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1583, το Ανώτατο Δικαστήριο ασχολήθηκε μεταξύ άλλων με την δυνατότητα υποκατάστατης επίδοσης της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου σε αντιδιαστολή με το κλητήριο ένταλμα. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα ακόλουθα στην σελίδα 1592 της απόφασης σε σχέση με το πιο πάνω θέμα: «.. Σίγουρα δεν υπάρχει οτιδήποτε στη Δ.10 ως σύνολο ή επί μέρους που να καθιστά την ειδοποίηση τριτοδιαδίκου κλητήριο ένταλμα πέραν των κοινών συνεπειών τους. Στους θεσμούς δεν δίδεται ορισμός του όρου «κλητήριο ένταλμα», όμως ο ορισμός του όρου action («a civil proceeding commenced by writ or in such other manner as may be prescribed..») δείχνει τη διαφοροποίηση μεταξύ κλητηρίου εντάλματος και άλλων εναρκτήριων διαδικασιών και αν ακόμα η ειδοποίηση τριτοδιαδίκου εθεωρείτο εναρκτήρια διαδικασία» Έτσι, σε αντίθεση προς τα όσα η Δ.16 Θ.9 επιβάλλει για την παραδεκτή καταχώριση αίτησης ακύρωσης της επίδοσης κλητηρίου εντάλματος, η παραδεκτή καταχώριση αίτησης για ακύρωση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου δυνάμει της Δ.10 Θ.7 δεν προϋποθέτει την απουσία σημειώματος εμφάνισης. Αντιθέτως για τους λόγους που θα εξηγήσω πιο κάτω, η καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης θεωρείται αναγκαία προϋπόθεση για αμφισβήτηση της προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου δυνάμει της Δ.10 Θ.7. Κρίνω ενόψει των πιο πάνω ότι το δικαιοδοτικό πλαίσιο εξέτασης της παρούσας αίτησης είναι η Δ.10 Θ.7 και όχι η Δ.16 Θ.9 όπως εισηγήθηκε η συνήγορος του αιτητή, Ειδικότερα εφαρμόζεται στην παρούσα το εδάφιο 3 της Δ.10 Θ.7 όπου δίδεται η δυνατότητα στο Δικαστήριο να ακυρώσει την διαδικασία τριτοδιαδίκου σε οποιοδήποτε στάδιο, πέραν του σταδίου των οδηγιών τριτοδιαδίκου. Αυτό γιατί στην παρούσα περίπτωση, ο αιτητής επέλεξε να ζητήσει ακύρωση της προσεπίκλησης όχι στο πλαίσιο των οδηγιών τριτοδιαδίκου δυνάμει της Δ.10 Θ.7
(1)αλλά με ξεχωριστή αίτηση δυνάμει της Δ.10 Θ.7
(3). Είναι παραδεκτό ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε χωρίς να προηγηθεί καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης από τον τριτοδιάδικο. Η Δ.10 Θ.7
(1)καθορίζει ρητά ότι για να δύναται ο τριτοδιάδικος να εμφανιστεί στην διαδικασία οδηγιών και να ζητήσει ακύρωση της προσεπίκλησης θα πρέπει προηγουμένως να καταχωρήσει εμφάνιση εντός 15 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου. Το ζήτημα που πρέπει να απαντηθεί στην συγκεκριμένη υπόθεση, είναι το κατά πόσον η υποχρέωση αυτή επεκτείνεται και στην περίπτωση ξεχωριστών αιτήσεων όπως η παρούσα, που καταχωρούνται εκτός της διαδικασίας οδηγιών και δυνάμει της Δ.10 Θ.7
(3). Έχω την άποψη ότι η καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης από τον τριτοδιάδικο σύμφωνα με την Δ.10 Θ.4, είναι προαπαιτούμενο για να ακούσει το Δικαστήριο οιανδήποτε αίτηση ακύρωσης της προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου. Αυτό προκύπτει ξεκάθαρα από την Δ.10 Θ.5, στην οποία αναφέρεται ότι παράλειψη του τριτοδιαδίκου να καταχωρήσει εμφάνιση, έχει ως αποτέλεσμα την δέσμευση του σε οιανδήποτε απόφαση εκδοθεί στην αγωγή και ότι αποδέχεται την ευθύνη του για συνεισφορά στον εναγόμενο σε περίπτωση που πετύχει η αγωγή του ενάγοντα. Είναι ως εκ τούτου η θέση μου ότι η καταχώρηση εμφάνισης θεωρείται ως αναγκαίο προαπαιτούμενο προκειμένου ένας τριτοδιάδικος να αμφισβητήσει την προσεπίκληση του στην αγωγή είτε αυτή γίνεται στο πλαίσιο των οδηγιών δυνάμει της Δ.10 Θ.7
(1)είτε με ξεχωριστή αίτηση δυνάμει της Δ.10 Θ.7
(3). Σε αντίθετη περίπτωση θα έχουμε το παράδοξο, ένας τριτοδιάδικος να ζητά ακύρωση της προσεπίκλησης του στην αγωγή, την ίδια στιγμή που σύμφωνα με τους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας, τεκμαίρεται λόγω συμπεριφοράς επειδή δεν καταχώρησε εμφάνιση, ότι αυτός δεσμεύεται από το αποτέλεσμα της αγωγής και για συνεισφορά στον εναγόμενο. Η πιο πάνω θέση βρίσκει έρεισμα και στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστήριο. Στην υπόθεση Asimenos (ανωτέρω), αναφέρεται ρητά ότι η καταχώρηση εμφάνισης από τον τριτοδιάδικο, είναι αναγκαίο προαπαιτούμενο για ακύρωση των διαδικασιών προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σελίδα 147- 148 της εν λόγω απόφασης: In accordance with the rules, a third party after service upon him of a third party notice has to enter appearance within 8 days from service or within such further time as may be directed by the Court or Judge and specified in the notice (R.S.C. Order 16 A r. 4) and then he may wait to raise his objection to the issue of the notice at the hearing of the summons for third party directions When the Judge may refuse the application with the result that the third party proceedings are terminated (R.S.C. Order 16A r.7
(1)(c) or after appearance he may file an application to set aside the proceedings (R.S.C. Order 16A r. 7
(3)). Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Annual Practice 1958 σελ.383 στο οποίο με παρέπεμψε ο συνήγορος της εναγομένης 2 - καθ' ης η αίτηση: « the plaintiff or the third party may apply to discharge the order after appearance Benecke v Frost, 1 Q.B.D 419». Στην παρούσα περίπτωση, η παράλειψη καταχώρησης εμφάνισης από τον αιτητή εντός της καθορισμένης προθεσμίας των 15 ημερών, σημαίνει στην ουσία όπως ρητά καθορίζεται στην Δ.10 Θ.5, ότι αυτός αποδέχεται την ευθύνη του για κάλυψη και συνεισφορά προς την εναγομένη 2, οιωνδήποτε ποσών κληθεί να πληρώσει στην αγωγή προς την ενάγουσα. Αν όντως η ειδοποίηση ήλθε σε γνώση του τριτοδιαδίκου μετά την παρέλευση της προθεσμίας των 15 ημερών από την επίδοση όπως ισχυρίζεται, τότε αυτός έχει την δυνατότητα να ζητήσει παράταση χρόνου του για καταχώρηση εμφάνισης σύμφωνα με την Δ.10 Θ.4. Κάτι τέτοιο δεν έπραξε ο αιτητής. Αντιθέτως καταχώρησε την παρούσα χωρίς προηγουμένως να καταχωρήσει εμφάνιση ή έστω να ζητήσει παράταση του χρόνου καταχώρησης εμφάνισης. Στοιχείο που αναπόφευκτα, στερεί από το Δικαστήριο, την διακριτική εξουσία εξέτασης του αιτήματος του για ακύρωση της διαδικασίας προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου. Η συνήγορος του αιτητή στην αγόρευση της ισχυρίστηκε ότι η μη καταχώρηση εμφάνισης, έγινε ακριβώς γιατί ο αιτητής αμφισβητεί την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Επαναλαμβάνω όμως ότι εδώ δεν επιδιώκεται η ακύρωση επίδοσης κλητηρίου δυνάμει της Δ.16 Θ.9 οπόταν θα δικαιολογείτο η καταχώρηση αίτησης χωρίς σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους του εναγομένου. Αντιθέτως στις διαδικασίες τριτοδιάδικου, η μη καταχώρηση εμφάνισης δεικνύει σύμφωνα με την Δ.10 Θ.5 ότι ο τριτοδιάδικος απεμπολεί κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσει την υποχρέωση του για συνεισφορά στον εναγόμενο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του τριτοδιάδικου - αιτητή και υπέρ της εναγομένης 2 καθ' ης η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο