Cyprus Popular Bank Public Co Ltd ν. Δημήτριου Κ. Σπανοδήμου, Αρ. Αγωγής: 7521/2012, 25/5/2016

(1)-

(4)και 11-13 και Δ.64 θ.1 και 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 2, 22 και 29 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60, στα άρθρα 3 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, και στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγομένου - Αιτητή. Σε αυτή ισχυρίζεται πως περί τις αρχές Δεκεμβρίου του 2012 παρέλαβε μέσω υπηρεσίας ταχείας διανομής μόνο δύο έγγραφα, ήτοι την ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος και το διάταγμα ημ. 5.11.12, ενώ έπρεπε να του είχαν επιδοθεί επίσης η αίτηση για σφράγιση και η αίτηση ημ. 30.10.12 για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δυνάμει της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα ημ. 5.11.12. Ισχυρίζεται ακόμη πως η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δεν πληροί τα κριτήρια για την έκδοση τέτοιου διατάγματος, και ειδικότερα πως σε αυτή η Ενάγουσα απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, ήτοι την υπογραφή συμφωνίας ενεχυρίασης στην οποία αναφέρεται πως δικαιοδοσία έχουν τα Δικαστήρια των Αθηνών. Η Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση καταχώρισε ένσταση, οι λόγοι της οποίας είναι οι ακόλουθοι: 1) Η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Η επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος έγινε καθόλα νομότυπα. 2) Ο Εναγόμενος έλαβε πλήρη γνώση της δικαστικής διαδικασίας καθότι έγινε κανονική και νομότυπη επίδοση των σχετικών δικαστικών εγγράφων τόσο στον ίδιο προσωπικά όσο και εντός εύλογης προθεσμίας στους δικηγόρους του σύμφωνα με τον σχετικό Νόμο και τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς. 3) Η Αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική καθότι η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει περιέχει ψευδείς και παραπλανητικούς ισχυρισμούς και υπάρχει ουσιώδης απόκρυψη γεγονότων, ενώ ουδεμία απόκρυψη γεγονότων έγινε από την Ενάγουσα. 4) Ο Εναγόμενος δεν υπέστη ζημιά ούτε και επηρεάστηκαν τα δικαιώματα του καθότι η έκδοση και η επίδοση του διατάγματος για σφράγιση του κλητηρίου έγιναν νομότυπα και κανονικά. 5) Ο Εναγόμενος δεν έχει έρθει με καθαρά χέρια και ή κωλύεται από του να αιτείται προς όφελος του την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας ή της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου για την έγκριση της Αίτησης. 6) Η Αίτηση καταχωρίστηκε με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της δικαστικής διαδικασίας. 7) Το Δικαστήριο εξέδωσε τα διατάγματα σφράγισης και επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας στα πλαίσια της εφαρμογής των Νόμων και η οποιαδήποτε εισήγηση για παρατυπία είναι αβάσιμη. Εν πάση περιπτώσει η μη επίδοση των μονομερών αιτήσεων αποτελεί απλή παρατυπία η οποία διορθώθηκε με την επίδοση στους δικηγόρους του Εναγομένου. 8) Το Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε τα διατάγματα για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ικανοποιήθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις έκδοσης αυτών με βάση τις ένορκες δηλώσεις που υποστήριζαν τις σχετικές αιτήσεις. 9) Τα διατάγματα για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και οι μονομερείς αιτήσεις δυνάμει των οποίων εκδόθηκαν τα εν λόγω διατάγματα επιδόθηκαν στον Εναγόμενο. Διαζευκτικά, η επίδοση των αιτήσεων δεν ήταν αναγκαία δυνάμει του Νόμου και των Κανονισμών. 10) Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα Αγωγή καθότι: · Η βάση της Αγωγής προέκυψε εντός δικαιοδοσίας και ή από γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα εν όλω ή εν μέρει εντός δικαιοδοσίας, και · Η Αγωγή αφορά ποσό χρήματων και ή περιουσία που βρίσκεται κατατεθειμένη σε τραπεζικό ίδρυμα το οποίο έχει συσταθεί και λειτουργεί σύμφωνα με τους Νόμους και Κανονισμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας και ή σε υποκατάστημα που λειτουργεί εντός της επαρχίας Λευκωσίας. Η ένσταση έχει την ίδια νομική βάση ως η Αίτηση με την προσθήκη των Δ.5Β, Δ.50 θ.2, Δ.51 θ.1 και 6 και Δ.59 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Κωνσταντίνας Οικονόμου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο τότε εκπροσωπούσε την Ενάγουσα. Σε αυτή η κα Οικονόμου ουσιαστικά επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης. Ειδικότερα, ισχυρίζεται πως στην αίτηση για σφράγιση αποκαλύπτοντο όλα τα στοιχεία που δικαιολογούσαν την έκδοση του αντίστοιχου διατάγματος, πως και οι δύο αιτήσεις για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στηρίχθηκαν σε επαρκή μαρτυρία καθώς επίσης πως η επίδοση έγινε σύμφωνα με το διάταγμα του Δικαστηρίου και είναι καθόλα νομότυπη. Κατά την ακρόαση της Αίτησης οι δικηγόροι των δύο πλευρών περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις. Στα πλαίσια της Αίτησης εγείρονται διάφορα θέματα τα οποία θα τύχουν εξέτασης με τη σειρά την οποία το Δικαστήριο κρίνει ορθή και όχι κατ΄ ανάγκη με τη σειρά προβολής των λόγων ένστασης. Κατά την εξέταση του κάθε θέματος θα γίνεται αναφορά στις θέσεις των δύο πλευρών όπως αυτές περιέχονται στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις και στις αγορεύσεις. Ι. Αίτηση και Διάταγμα για Σφράγιση Σε σχέση με το πρώτο αιτητικό της Αίτησης, ήτοι για ακύρωση και ή παραμερισμό του διατάγματος σφράγισης (του κλητηρίου εντάλματος) ημ. 30.10.12, δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός, είτε επί γεγονότων είτε νομικός, στην ένορκη δήλωση της Αίτησης ούτε και προκύπτουν από τον φάκελο του Δικαστηρίου οποιαδήποτε σχετικά γεγονότα προς υποστήριξη τέτοιου αιτητικού. Όπως ορθώς επισήμανε ο δικηγόρος της Ενάγουσας τα απαραίτητα γεγονότα προς υποστήριξη μιας ενδιάμεσης αίτησης παρουσιάζονται υπό μορφή ένορκης δήλωσης ή εμφαίνονται στον φάκελο του Δικαστηρίου, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.ά.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1463, στην οποία λέχθηκε πως «[Σ]ύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 θ. 1, θ. 2 και θ. 3 και του τύπου ο οποίος επιβάλλεται για την υποβολή αίτησης εξ πάρτε (Τύπος 45) ή δια κλήσεως (Τύπος 46), τα γεγονότα τα οποία στηρίζουν την αίτηση, όταν δεν καταφαίνονται από το φάκελο της υπόθεσης, αποκαλύπτονται σε ένορκη ομολογία ή ομολογίες που συνάπτονται στην αίτηση. Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα». Ελλείψει οποιασδήποτε μαρτυρίας και ή υποβάθρου εκ μέρους του Αιτητή το οποίο να υποστηρίζει τέτοιο αιτητικό, αυτό παραμένει εντελώς μετέωρο, αβάσιμο και υποκείμενο σε απόρριψη. IΙ. Αίτηση και Διάταγμα για Επίδοση Εκτός Δικαιοδοσίας Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του φακέλου, ταυτόχρονα με την καταχώριση γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος η Ενάγουσα καταχώρισε και μονομερή αίτηση ημ. 30.10.12 δυνάμει της οποίας στις 5.11.12 το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Η αίτηση βασίζετο στις Δ.5, Δ.5Α, Δ.5Β, Δ.6, Δ.39, Δ.48 θ.1-3, 7-9, 12 και 13, Δ.50 θ.2, Δ.51 θ.1 και 6, και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 2, 3 και 9 του ΕΚ 44/01, στον ΕΚ 1393/07, στη νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Δ.6 είναι η δικονομική πρόνοια η οποία παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να επιτρέψει επίδοση του κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης αυτού εκτός δικαιοδοσίας. Σημειώνεται πως οι εθνικές διατάξεις που διέπουν το θέμα επίδοσης δεν έχουν καταργηθεί από τον ΕΚ 1393/07 (στον οποίο επίσης βασίζετο η αίτηση), σύμφωνα με τις υποθέσεις Consortia Europe Ltd v. Fregata Holdings Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 387/11, ημ. 17.10.14, και Alpha Bank Cyprus Ltd v. Si Sehnh Dau κ.ά., Πολ. Εφ. Ε23-Ε29/13, ημ. 13.9.13. Η Δ.6 θ.4 αναφέρεται ειδικώς στο τι πρέπει να περιλαμβάνει μια ένορκη δήλωση για άδεια επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας. Αυτή προνοεί τα ακόλουθα: «Every application for leave to serve a writ of summons or notice thereof on a defendant out of Cyprus shall be supported by affidavit or other evidence satisfying the Court or Judge that the plaintiff has prima facie a good cause of action and showing in what place or country such defendant is or probably may be found, and whether such defendant is a British subject or not, and the grounds upon which the application is made; and no such leave shall be granted unless it shall be made sufficiently to appear to the Court or Judge that the case is a proper one for service out of Cyprus under this Order.» Στην υπόθεση S.P.P. Project Ltd v. Integral Equipment Sarl

(1993)1 A.A.Δ. 762 λέχθηκε πως απαραίτητη προϋπόθεση για να διαταχθεί επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είναι η κατάδειξη ύπαρξης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: «Η διαταγή για την επίδοση κλητηρίου (ειδοποίησης) εντάλματος στο εξωτερικό επιμαρτυρεί την ύπαρξη των προϋποθέσεων που θέτει η Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την ανάληψη και άσκηση δικαιοδοσίας για την εκδίκαση αγωγής που στρέφεται εναντίον κατοίκου του εξωτερικού, οπόταν δικαιολογείται η επίδοση της στην αλλοδαπή. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη δικαιοδοσίας εκ μέρους του δικαστηρίου να επιληφθεί της διαφοράς. Η έκδοση διατάγματος για επίδοση στο εξωτερικό, υποδηλώνει ότι το δικαστήριο είναι αρμόδιο και έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί του επίδικου θέματος.» Η ίδια προσέγγιση υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Nozaki & Co Ltd κ.ά. v. Σιουκιούρογλου & Υιοί Λτδ

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1689, στην οποία αναφέρθηκε πως «το ερώτημα που ανακύπτει στην υπό συζήτηση αίτηση είναι αν η εφεσίβλητη έχει δείξει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής, και συνδρομή βεβαίως των προϋποθέσεων της Δ.6 θ.1 για να επιτραπεί η επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου στο εξωτερικό». Με βάση τις πιο πάνω αποφάσεις, καθίσταται σαφές πως για να δοθεί άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, το Δικαστήριο θα πρέπει πρωταρχικά να ικανοποιηθεί ότι έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπό κρίση αγωγή σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.6 θ.1, οι οποίες περιλαμβάνουν τις περιπτώσεις αγωγής για αποζημιώσεις ή άλλη απαίτηση λόγω παράβασης συμφωνίας η οποία συνήφθη στην Κύπρο ή όταν η παράβαση διεπράχθη στην Κύπρο ανεξαρτήτως τόπου σύναψης της συμφωνίας - θ.1(e). Η σημασία των προνοιών της Δ.6 θ.1 έχει επισημανθεί στην υπόθεση ANS Secretaries Ltd v. Orianda Management FZ LLC κ.ά., Πολ. Έφ. 362/09, ημ. 3.7.14, ως εξής: «Σύμφωνα με τη νομολογία, οι πρόνοιες της Δ.6 θ.1 που αφορούν στην επίδοση εκτός δικαιοδοσίας είναι ουσιαστικότατες. Δεν αποτελούν απλό διαδικαστικό θέμα που αφορά μόνο την επίδοση, αλλά συνδέονται με την ανάληψη δικαιοδοσίας ή καλύτερα με την επέκταση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου ώστε να καλύπτει και εναγομένους που βρίσκονται εκτός Κύπρου, νοουμένου βέβαια ότι τηρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στη Δ.6 θ.1. Στην υπόθεση Philippou v. Philippou a.o., ανωτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε τη διασύνδεση της πράξης της επίδοσης με την ανάληψη δικαιοδοσίας. Όπως αναφέρθηκε:- «The Court can exercise jurisdiction only when the writ or summons is served on the defendant within the jurisdiction or by the "assumed" jurisdiction which gave the Courts a discretionary circumscribed power to summon absent defendants whether Cypriots or foreign. The service of the writ or summons was something equivalent thereto. The summons is essential as the foundation of the Court's jurisdiction. When a writ cannot legally be served upon a defendant, the Court can exercise no jurisdiction over him. Jurisdiction, according to the English Law and the system of law obtaining in this country, is based on the act of personal service. It is far otherwise in other systems where service is in no sense a foundation of jurisdiction, but merely a sine qua non before effective action is allowed. Now service being the foundation of jurisdiction, it follows that that service naturally and normally would be service within the jurisdiction. But there is an exception to this normal rule, and that is service out of the jurisdiction. This, however, is not allowed as a right but is granted in the discretion of the Judge as a privilege, and the rule in question here prescribes the limits within which that discretion should be exercised—See Johnson v. Taylor Bras. and Company Ltd.,[1920] A. C. 144).» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Μάλιστα, όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto S.P.A.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 447, οι πρόνοιες της Δ.6 θα πρέπει να εξετάζονται με ιδιαίτερη προσοχή στη βάση πλήρους και λεπτομερούς ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Ειδικότερα, στην εν λόγω υπόθεση αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Δεν θα ήταν ανωφελές να παρατηρήσουμε περαιτέρω ότι αιτήσεις για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας πρέπει να εξετάζονται με σχολαστική προσοχή, όπως απαιτείται στα πλαίσια του άρθρου 3 και της Δ.6, ώστε το δικαστήριο να ικανοποιείται με βάση πλήρη και λεπτομερή ένορκη δήλωση σε στήριξη της αίτησης ότι συντρέχουν οι εν λόγω προϋποθέσεις. Όπως τονίσθηκε και στη Demstar, ανωτέρω, η ύπαρξη των προϋποθέσεων για τη χορήγηση άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας πρέπει να τεκμηριώνεται με την προσαγωγή ανάλογης μαρτυρίας, και δεν αρκεί η επίκληση γνώμης για την ύπαρξη των αναγκαίων δεδομένων, ούτε, ασφαλώς, η απλή γενική και συμπερασματική αναφορά ότι οι προϋποθέσεις συντρέχουν». Σε τέτοιου είδους αιτήσεις, ήτοι για παραμερισμό της άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, το βάρος απόδειξης του ότι είχε καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως καλή ή συζητήσιμη υπόθεση εξακολουθεί να παραμένει στους ώμους του εκάστοτε ενάγοντος, όπως τονίστηκε στην υπόθεση GCC Computers ltd v. Penril Datacom Ltd

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1584. Κατά την εξέταση τέτοιων αιτήσεων το Δικαστήριο περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στα γεγονότα που στοιχειοθέτησαν την αρχική αίτηση για τη χορήγηση άδειας για επίδοση στο εξωτερικό. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Her Brittanic Majesty΄s Secretary of State for Defence v. A.P. Lanitis Investments Ltd

(1999)1(B) A.A.Δ. 995, Demstar United v. Zim Israel Navigation Co Limited κ.ά.

(1996)1 Α.Α.Δ. 597 και Amathus Navigation Co Ltd v. Concord Express Liners

(1993)1 A.Α.Δ.

1. Στην παρούσα περίπτωση με βάση το περιεχόμενο του φακέλου, η αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας συνοδεύετο από ένορκη δήλωση της κας Ροδούλας Χριστοδούλου, υπαλλήλου της Ενάγουσας. Σε αυτή η ενόρκως δηλούσα επικαλείτο τη σύναψη συμφωνίας δανείου ημ. 11.2.11 μεταξύ των διαδίκων, δίδοντας στοιχεία αναφορικά με: § Το ποσό της παραχωρηθείσας πίστωσης με το επιτόκιο § Τον σκοπό του δανείου § Το βασικό επιτόκιο § Τον τόκο υπερημερίας § Τον τρόπο αποπληρωμής του δανείου § Το γεγονός ότι η σύμβαση δανείου διέπεται από τους «Γενικούς Όρους και Κανονισμούς» της Τράπεζας οι οποίοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτής. Η κα Χριστοδούλου όντως είχε παραπέμψει στην έκθεση απαίτησης για να διαφανούν οι απαιτήσεις και οι οφειλές «υπέρογκων ποσών», όπως τις αποκάλεσε, από τον Εναγόμενο προς την Ενάγουσα. Όπως έχει ήδη επισημανθεί, στην πραγματικότητα το μόνο που είχε καταχωριστεί και βρισκόταν στον φάκελο του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, ήταν το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο. Η έκθεση απαίτησης καταχωρίστηκε πολύ αργότερα, ήτοι στις 16.1.
2. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων εύλογα εξάγεται πως η κα Χριστοδούλου αναφέρετο στη γενική οπισθογράφηση της απαίτησης η οποία ήταν και η μόνη που είχε καταχωριστεί μέχρι εκείνη τη στιγμή και μάλιστα την ίδια ημερομηνία με την καταχώριση της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Δεν διαφεύγει την προσοχή του Δικαστηρίου η νομική αρχή πως η υιοθέτηση ενόρκως του περιεχόμενου ενός δικογράφου δεν το καθιστά μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Interpartemental Concern "Uralmetrom" v. Besuno Ltd

(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 557 και Ντίνος Μιχαηλίδης Λτδ v. Δρουσιώτη κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ.

1. Στην προκειμένη περίπτωση όμως η παραπομπή στο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα περιορίζετο στα ποσά της απαίτησης και στη βάση αυτής, ενώ η ίδια η ένορκη δήλωση περιείχε ισχυρισμούς οι οποίοι κατεδείκνυαν την ύπαρξη απαίτησης της Ενάγουσας εναντίον του Εναγομένου και των οφειλών του τελευταίου για «υπέρογκα ποσά», δυνάμει της υπό αναφορά συμφωνίας δανείου. Ως εκ τούτου κρίνεται πως η ένορκη δήλωση αφ΄ εαυτής περιείχε τα απαραίτητα βασικά στοιχεία τα οποία ήταν ικανά να καταδείξουν εκ πρώτης όψεως καλή βάση αγωγής και συζητήσιμη υπόθεση. Επίσης στην εν λόγω ένορκη δήλωση αναφέρεται η διεύθυνση του Εναγομένου στην Ελλάδα και εκφράζεται η πεποίθηση πως η επίδοση στην εν λόγω διεύθυνση θα θέσει το κλητήριο ένταλμα υπόψιν του, πράγμα που ικανοποιούσε την απαραίτητη προϋπόθεση υπόδειξης του χώρου και της χώρας στην οποίαν πιθανότατα θα μπορούσε να εντοπιστεί ο Εναγόμενος. Τέλος, η κα Χριστοδούλου είχε αναφέρει πως λόγω της φύσης της υπόθεσης και των ιδιαίτερων περιστατικών της ήταν προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης όπως εγκριθεί η αίτηση. Εκείνο το οποίο εύκολα διαπιστώνεται είναι πως στην ένορκη δήλωση δεν περιέχεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός αναφορικά με το θέμα της δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων για την εκδίκαση της παρούσας Αγωγής σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.6 θ.1, ως ήταν και η θέση του Εναγομένου - Αιτητή στα πλαίσια της υπό κρίση Αίτησης. Αυτή η θέση απορρίπτεται από την κα Οικονόμου στη δική της ένορκη δήλωση με παραπομπή όμως στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την αίτηση για σφράγιση, και συγκεκριμένα σε κάποιες παραγράφους αυτής στις οποίες αναφέροντο τα στοιχεία εκείνα που απαιτούνται και προσδίδουν κατά τόπον και καθ΄ ύλην αρμοδιότητα στα Κυπριακά Δικαστήρια, ήτοι ο τόπος συνομολόγησης της επίδικης συμφωνίας δανείου και ο τόπος υποχρέωσης αποπληρωμής του που είναι η Κύπρος. Πράγματι αυτοί οι ισχυρισμοί περιέχονται στην ένορκη δήλωση της αίτησης για σφράγιση, όπως επίσης και ο ισχυρισμός περί παράλειψης εκ μέρους του Εναγομένου εκπλήρωσης της υποχρέωσης αποπληρωμής του δανείου, κατά παράβαση των όρων της συμφωνίας. Είναι σημαντικό να τονισθεί όμως πως τόσο η αίτηση για σφράγιση όσο και η ένορκη δήλωση που τη συνόδευε τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής μέσω της ένορκης δήλωσης του Εναγομένου που συνοδεύει την Αίτηση και ειδικότερα ως μέρος των εγγράφων τα οποία αποστάληκαν μέσω επιδότη στους δικηγόρους του με επιστολή των δικηγόρων της Ενάγουσας στις 24.1.13, Τεκμήριο
2. Αποτελεί κοινό έδαφος πως η αίτηση για σφράγιση ημ. 30.10.12 και η ένορκη δήλωση που τη συνόδευε καταχωρίστηκαν στα πλαίσια άλλης ξεχωριστής διαδικασίας, ήτοι της Γενικής Αίτησης 1970/12 Ε.Δ. Λευκωσίας. Όπως αναγράφεται και στο ίδιο το διάταγμα για σφράγιση ημ. 30.10.12, το οποίο περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο 4, αυτό εκδόθηκε αυθημερόν στα πλαίσια της εν λόγω Γενικής Αίτησης. Αυτή άλλωστε είναι η προβλεπόμενη ορθή και συνήθης πρακτική, ήτοι πως η αίτηση για σφράγιση καταχωρείται στα πλαίσια Γενικής Αίτησης ενώ το κλητήριο ένταλμα, η έκθεση απαίτησης και οποιαδήποτε δικονομικά διαβήματα, όπως η αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, καθώς επίσης και η όποια αίτηση για ακύρωση του διατάγματος σφράγισης καταχωρούνται στα πλαίσια της Αγωγής. Σχετική είναι η υπόθεση Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto S.P.A. (ανωτέρω). Είναι όμως προφανές από τα όσα αναφέρονται ανωτέρω πως εκ των πραγμάτων η αίτηση για σφράγιση και η ένορκη δήλωση που τη συνόδευε δεν βρίσκονταν στον φάκελο της Αγωγής και προστίθεται πως δεν τέθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το στάδιο εξέτασης της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Μέσα από τον δικαστικό φάκελο διαπιστώνεται πως το μόνο που είχε επισυναφθεί στην ένορκη δήλωση της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας ήταν το διάταγμα για σφράγιση. Έτσι η εισήγηση του δικηγόρου της Ενάγουσας πως κατά την εξέταση της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, το Δικαστήριο είχε ενώπιον του όλα τα στοιχεία και κυρίως την ένορκη δήλωση της αίτησης για σφράγιση παραμένει αβάσιμη και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ουσιαστικά καθίσταται ξεκάθαρο πως κατά την εξέταση της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία και απουσίαζαν παντελώς οποιαδήποτε στοιχεία τα οποία να ικανοποιούσαν τις πρόνοιες της Δ.6 θ.1 όσον αφορά τη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων στην εκδίκαση της παρούσας Αγωγής. Τέτοια στοιχεία αναμφίβολα θα ήταν ο τόπος σύναψης της συμφωνίας ή ο τόπος καταβολής των οφειλών (βλ. C. & K. Κυριάκου & Αδελφοί Λτδ v. Ιωάννου

(1990)1 Α.Α.Δ. 479) ή ακόμα ο τόπος διάρρηξης της συμφωνίας. Έχει ήδη επισημανθεί πως η ύπαρξη δικαιοδοσίας η οποία διαπιστώνεται μέσω της συμμόρφωσης με τις πρόνοιες της Δ.6 θ.1 είναι πρωταρχικό και ουσιαστικό κριτήριο για την έκδοση διατάγματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, το οποίο πρέπει να ικανοποιείται με την προσκόμιση πλήρους μαρτυρίας. Κάτι τέτοιο αναμφίβολα δεν ισχύει στην υπό κρίση περίπτωση. Το γεγονός πως αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνοντο στην αίτηση για σφράγιση, δεδομένου ότι δεν ήταν υπόψιν του Δικαστηρίου στα πλαίσια εξέτασης της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, δεν είναι ικανό αφ΄ εαυτού να ικανοποιήσει την υποχρέωση αφενός, της Ενάγουσας να παρουσιάσει με πληρότητα τα στοιχεία που απαιτούντο για να καταδείξουν τη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων και αφετέρου, του Δικαστηρίου να ικανοποιηθεί πριν την έκδοση του διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας περί της προσκόμισης των απαραίτητων στοιχείων βάσει των προνοιών της Δ.6 θ.1 και στη βάση αυτών των στοιχείων περί της ύπαρξης δικαιοδοσίας. Ούτε και το γεγονός της έκδοσης του διατάγματος για σφράγιση, το οποίο επισυνάφθηκε στην αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, είναι ικανό να διαφοροποιήσει τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου. Αξίζει να σημειωθεί πως η σφράγιση του κλητηρίου διέπεται από ξεχωριστή δικονομική πρόνοια, ήτοι τη Δ.2 θ.2, ενώ όπως διαφαίνεται και από την ίδια την αίτηση για σφράγιση, αυτή ουδόλως βασίζετο στη Δ.6 η οποία είναι η κατεξοχήν δικονομική πρόνοια για το θέμα της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας. Υπενθυμίζεται ότι εκείνο που ελέγχεται με την παρούσα αίτηση είναι το κατά πόσον στοιχειοθετήθηκε ορθώς και δεόντως η αίτηση για άδεια επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας και όχι κατά πόσον τα στοιχεία είχαν παρουσιαστεί σε κάποια παλαιότερη ή μεταγενέστερη διαδικασία. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, προκύπτει πως στα πλαίσια της αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δεν είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία με αποτέλεσμα να απουσίαζε το αναγκαίο πραγματικό έρεισμα το οποίο να ικανοποιεί τις πρόνοιες της Δ.6 θ.1. Έτσι το Δικαστήριο δεν είχε ενώπιον του όλα τα δεδομένα τα οποία του παρείχαν εξουσία να εκδώσει το διάταγμα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας με αποτέλεσμα η χορήγηση της άδειας να μην είναι νομότυπη και κανονική. Αυτή η διαπίστωση αναπόφευκτα οδηγεί στον παραμερισμό του διατάγματος αυτού και κατά συνέπειαν και της επίδοσης που ακολούθησε δυνάμει αυτού. Σχετικές είναι οι υποθέσεις GCC Computers ltd v. Penril Datacom Ltd (ανωτέρω) και Her Brittanic Majesty΄s Secretary of State for Defence v. A.P. Lanitis Investments Ltd (ανωτέρω). Σύμφωνα με όσα αναφέρονται πιο πάνω το Δικαστήριο δεν ικανοποιείται πως η Αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη ή πως καταχωρίστηκε με σκοπό την κωλυσιεργία της διαδικασίας. Η κατάληξη αυτή καθορίζει και την πορεία της Αίτησης χωρίς να καθίσταται αναγκαία η ενασχόληση με τα υπόλοιπα θέματα που εγείρονται στα πλαίσια αυτής. Εν όψει της κατάληξης αυτής, το τελευταίο αιτητικό της Αίτησης δεν δύναται να εγκριθεί. ΙΙI. Κατάληξη Με βάση όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο ακυρώνεται και παραμερίζεται το διάταγμα ημ. 5.11.12, καθώς επίσης η επίδοση του εν λόγω διατάγματος και η επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος στον Εναγόμενο. Το αιτητικό υπ΄ αρ. (i), το (iii) μόνον όσον αφορά το αιτητικό για ακύρωση και ή παραμερισμό της ειδοποίησης του κλητηρίου και το (iv) απορρίπτονται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου - Αιτητή και εναντίον της Ενάγουσας - Καθ΄ ης η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο συν ΦΠΑ, και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής. (Υπ.) ........ Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο