Aklia Trading Ltd ν. Maxim Yurievich Nogotkov, Γενική Αίτηση αρ. : 279/2015, 10/5/2016

(1)-387/2015 του δικαστηρίου της περιοχής Ντζερζίνσκι στην περιφέρεια Καλούγκα της Ρωσικής Ομοσπονδίας Μεταξύ: Aklia Trading Ltd Αιτήτριας και Maxim Yurievich Nogotkov Καθ΄ ου η Αίτηση Αίτηση ημ. 15 Φεβρουαρίου 2016 από North Financial Overseas Corp. για Παραμερισμό και ή Διαφοροποίηση Επιβαρυντικού Διατάγματος Ημερομηνία: 10 Μαΐου 2016 Εμφανίσεις: Για τη North Financial Overseas Corp. - Αιτήτρια: κ. Τ. Παντελή με κα Μ. Βιολάρη για Ανδρέας Σοφοκλέους & Σία Δ.Ε.Π.Ε. και κ. Ν. Μακρίδης για Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Aklia Trading Ltd - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Γ. Μούντης με κ. Χ. Χριστοδούλου για Δρ Κ. Χρυσοστομίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση η Αιτήτρια North Financial Overseas Corp (εφεξής «η NFOC»), από τις Βρετανικές Νήσους, ζητά: (

1. i)Διάταγμα με το οποίο να παραμερίζεται και ή ακυρώνεται το επιβαρυντικό διάταγμα ημ. 9.10.15 συνεπεία καταχρηστικής και ή κακόπιστης συμπεριφοράς της Aklia Trading Ltd (εφεξής «η Aklia») και ή λόγω μη αποκάλυψης και ή απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων στην ένορκη δήλωση της Ιωάννας Σωτηρίου ημ. 7.10.15 τα οποία αφορούν τη NFOC. (
2. ii)Διαζευκτικά, διάταγμα με το οποίο να τροποποιείται και ή να διαφοροποιείται το επιβαρυντικό διάταγμα διά της προσθήκης πρόνοιας και ή όρου ότι το επιβαρυντικό διάταγμα επιβαρύνει εξίσου και ή επί ίσοις όροις (pari passu) το συμφέρον του Καθ΄ ου η Αίτηση, Maxim Yurievich Nogotkov (εφεξής «ο Nogotkov»), επί των μετοχών που αυτός κατέχει στο κεφάλαιο της Trellas Enterprises Ltd (εφεξής «η Trellas») και σε σχέση με τις υποχρεώσεις και ή τα χρέη της NFOC. Η Αίτηση βασίζεται στα άρθρα 2-8 και 10 του περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Ν.31(Ι)/92, στο άρθρο 31 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60, στις Δ.39 θ.2, Δ.48 θ.1, 2, 4, 8, 9 και 13 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στον Κανονισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη Διεθνή Δικαιοδοσία, την Αναγνώριση και την Εκτέλεση Αποφάσεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις, ΕΚ 1215/12, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στους κανόνες φυσικής δικαιοσύνης, στη γενική πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Κωνσταντίνου Παρμαξή, μοναδικού Διευθυντή της NFOC. Σε αυτήν αναφέρει πως η NFOC είναι η μέτοχος πλειοψηφίας και ο Nogotkov ο μέτοχος μειοψηφίας της Trellas. Ακολούθως αναφέρεται στην έκδοση αποφάσεων υπέρ της NFOC και εναντίον του Nogotkov, οι οποίες στηρίζονται στη σύναψη συμφωνιών δανείου μεταξύ της NFOC και της Trellas, τις οποίες (συμφωνίες) εγγυήθηκε προσωπικά ο Nogotkov. Αποτελεί ισχυρισμό του κ. Παρμαξή πως η NFOC είναι πιστωτής του Nogotkov, για πολύ μεγαλύτερο ποσό από την Aklia, γεγονός το οποίο ήταν σε γνώση της τελευταίας και των δικηγόρων της, και επομένως όφειλε να το αποκαλύψει στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης για την έκδοση του επιβαρυντικού διατάγματος. Ο ενόρκως δηλών αποδίδει την απόκρυψη αυτού του γεγονότος σε προσπάθεια παραπλάνησης του Δικαστηρίου και ισχυρίζεται πως η ισχύς του επιβαρυντικού διατάγματος επηρεάζει δυσμενώς τα συμφέροντα της NFOC, καθότι δίδεται προτεραιότητα στον Nogotkov εις βάρος των συμφερόντων της. Γι΄ αυτό είναι η θέση του πως το εν λόγω διάταγμα πρέπει να ακυρωθεί ή τουλάχιστον να διαφοροποιηθεί. Η Aklia καταχώρισε ένσταση προβάλλοντας ως λόγους ότι: 1) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 2) Η NFOC δεν είναι πιστωτής και ή ενδιαφερόμενο μέρος στην παρούσα διαδικασία. 3) Η NFOC δεν νομιμοποιείται και ή δεν έχει locus standi να ζητά τα αιτούμενα διατάγματα. 4) Η NFOC εσκεμμένα και κακόπιστα δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο ουσιώδεις πληροφορίες και ή ότι έχει ικανοποιήσει την απαίτηση της. 5) Η NFOC δεν προσήλθε με καθαρά χέρια και ή επιχειρεί την παραπλάνηση του Δικαστηρίου. 6) Η Αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη και η NFOC εμποδίζεται να εγείρει αυτή λόγω της συμπεριφοράς της. 7) Υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης. 8) Δεν υπήρξε κατάχρηση και ή κακοπιστία και ή απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων εκ μέρους της Aklia. 9) Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην Aklia. 10) Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα οδηγήσει σε διπλή αποζημίωση προς όφελος της NFOC η οποία έχει ικανοποιήσει την απαίτηση της και ή είναι εξασφαλισμένος πιστωτής. 11) Η ένορκη δήλωση του κ. Παρμαξή περιέχει ανακριβείς ισχυρισμούς και μέσω αυτής επιχειρείται η δημιουργία εντυπώσεων. 12) Η Αίτηση είναι καταχρηστική και για τον λόγο ότι η NFOC δύναται να προβάλει τις θέσεις της στα πλαίσια της αίτησης ημ. 10.12.15 για πώληση των μετοχών. 13) Η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί και για τον λόγο ότι η NFOC δεν έχει εξασφαλίσει προς όφελος της οποιαδήποτε τελεσίδικη απόφαση. Η ένσταση έχει την ίδια νομική βάση ως η Αίτηση και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Ιωάννας Σωτηρίου, διοικητικής συμβούλου της Aklia. Σε αυτήν η ενόρκως δηλούσα ουσιαστικά επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης. Κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου και με τη σύμφωνη γνώμη της πλευράς της Aklia, καταχωρίστηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση προερχόμενη και πάλι από τον κ. Παρμαξή. Κατά την ακρόαση της Αίτησης οι δικηγόροι κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις τις οποίες ανέπτυξαν επιγραμματικά και προφορικά. Ενόψει του αριθμού αλλά και της φύσης των θεμάτων τα οποία εγείρονται, κρίνεται σκόπιμη η ενασχόληση με κάθε θέμα ξεχωριστά με τη σειρά την οποία το Δικαστήριο κρίνει ορθή και όχι κατ΄ ανάγκην με τη σειρά που αυτά προβάλλονται μέσω των λόγω ένστασης. Κατά την ενασχόληση αυτή θα γίνεται και η αντίστοιχη αναφορά στο περιεχόμενο της Αίτησης και της ένστασης, καθώς επίσης και στις αγορεύσεις των δύο πλευρών, όπως αυτό θεωρείται αναγκαίο. Ι. Ιστορικό Διαδικασίας μέχρι την Καταχώριση της Παρούσας Αίτησης Για σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης θα πρέπει κατ΄ αρχάς να τεθεί το υπόβαθρο των γεγονότων που οδήγησε στην έκδοση του επίδικου διατάγματος επιβάρυνσης και ακολούθως μέχρι την καταχώριση αυτής. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του φακέλου προκύπτουν τα εξής: 1. Δυνάμει διά κλήσεως αίτησης ημ. 5.8.15 εκ μέρους της Aklia και εναντίον του Nogotkov, στις 10.9.15 εκ συμφώνου εκδόθηκε διάταγμα για την αναγνώριση και εκτέλεση της αρχικής απόφασης ημ. 2.6.15 και της μεταγενέστερης απόφασης ημ. 16.6.15 (η οποία αφορούσε μια διόρθωση στο κείμενο της αρχικής απόφασης), στην υπόθεση 2

(1)-387/2015 του δικαστηρίου της περιοχής Ντζερζίνσκι στην περιφέρεια Καλούγκα της Ρωσικής Ομοσπονδίας υπέρ της Aklia και εναντίον του Nogotkov για ποσό US$31.593.612,50 και 60.000 ρούβλια.

1. Στις 7.10.15 καταχωρίστηκε μονομερής αίτηση από την Aklia με την οποία ζητείτο η επιβάρυνση 31.814 μετοχών τις οποίες ο Nogotkov κατέχει στην Trellas.
2. Η αίτηση συνοδευέτο από ένορκη δήλωση της κας Ιωάννας Σωτηρίου. Σε αυτήν η κα Σωτηρίου αναφέρεται στην αρχική απόφαση του Ρωσικού δικαστηρίου ημ. 2.6.15 και στη διορθωτική της ημ. 16.6.15, στο προαναφερθέν διάταγμα ημ. 10.9.15, καθώς επίσης και στο γεγονός πως ο Nogotkov είναι ο εγγεγραμμένος μέτοχος 31.814 συνήθων μετοχών της Trellas με ονομαστική αξία €1 εκάστη - Τεκμήρια 2, 3 και 6 αντίστοιχα. Δηλώνει πως ο Nogotkov δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό με αποτέλεσμα ολόκληρο το εξ αποφάσεως χρέος να παραμένει οφειλόμενο και πως δεν έχει άλλα περιουσιακά στοιχεία προς ικανοποίηση του χρέους πλην των εν λόγω μετοχών. Γι΄ αυτό η κα Ιωάννου εισηγείται πως η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων επιβάρυνσης είναι αναγκαία για να μην αποξενωθούν οι μετοχές και έτσι να μπορέσει η Aklia να καταχωρίσει αίτηση για την πώληση τους ή μέρος αυτών προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους. Τέλος η κα Ιωάννου αναφέρει πως εξ όσων η ίδια γνωρίζει, ο Nogotkov δεν έχει άλλους πιστωτές.
3. Δυνάμει της εν λόγω αίτησης εκδόθηκε μονομερώς το επίδικο διάταγμα επιβάρυνσης των 31.814 μετοχών. Περαιτέρω εκδόθηκαν διατάγματα με τα οποία · απαγορεύεται η μεταβίβαση και ή πώληση και ή αποξένωση και ή ρευστοποίηση των εν λόγω μετοχών, · απαγορεύεται η πληρωμή οποιουδήποτε μερίσματος και ή άλλου εισοδήματος πληρωτέου στον Nogotkov σε σχέση με τις εν λόγω μετοχές, και · διατάσσεται η κατακράτηση οποιουδήποτε μερίσματος από την Trellas σε σχέση με τις εν λόγω μετοχές.
4. Με την έκδοση των διαταγμάτων (εφεξής «το επιβαρυντικό διάταγμα») το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την επίδοση αυτών τόσο στον Nogotkov όσο και στην Trellas ως επηρεαζόμενα μέρη.
5. Στις 6.11.15 το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, μεταξύ άλλων του επιβαρυντικού διατάγματος, στον Nogotkov.
6. Στις 12.10.15 το διάταγμα επιδόθηκε στην Trellas και την 1.12.15 επιδόθηκε στον Nogotkov.
7. Ακολούθησε η καταχώριση διά κλήσεως αίτησης ημ. 10.12.15 εκ μέρους της Aklia για έκδοση διατάγματος πώλησης των εν λόγω μετοχών, η οποία ορίστηκε στις 25.1.
9. Στις 16.12.15 το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς διάταγμα για την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της εν λόγω αίτησης στον Nogotkov.
10. Στις 25.1.16 υπήρξε εμφάνιση εκ μέρους της Trellas και η αίτηση ορίστηκε για οδηγίες στις 3.2.
11. Σημειώνεται πως η αίτηση επιδόθηκε δεόντως στον Nogotkov και στον Έφορο Εταιρειών για τους οποίους δεν υπήρξε εμφάνιση.
12. Στις 3.2.16 εκτός της εμφάνισης του δικηγόρου της Trellas, υπήρξε για πρώτη φορά και εμφάνιση δικηγόρου της NFOC. Και οι δύο δήλωσαν πως έφεραν ένσταση στην εν λόγω αίτηση και το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως αυτοί θέσουν τις απόψεις τους υπό μορφή ένστασης. Ο δικηγόρος της NFOC δήλωσε πως θα καταχωρούσε αίτηση για παραμερισμό και ή διαφοροποίηση του εκδοθέντος διατάγματος επιβάρυνσης. Έτσι το Δικαστήριο όρισε την αίτηση για οδηγίες στις 15.2.16 για καταχώριση των ενστάσεων και της αίτησης για παραμερισμό.
13. Πράγματι στις 15.2.16 καταχωρίστηκε η παρούσα αίτηση, η οποία ως εκ της φύσεως της κρίθηκε ορθό όπως εκδικαστεί κατά προτεραιότητα. ΙΙ. Νομική Βάση Αίτησης Είναι προφανές πως το επιβαρυντικό διάταγμα εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 3 του περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Ν. 31(Ι)/92, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «3.-

(1)Όταν κατόπιν απόφασης ή διατάγματος Δικαστηρίου πρόσωπο καλείται να πληρώσει χρηματικό ποσό (οφειλέτης) σε άλλο πρόσωπο (πιστωτή), τότε, προς το σκοπό εκτέλεσης της απόφασης ή του διατάγματος, το Δικαστήριο, με βάση τις διατάξεις του Νόμου αυτού, δύναται να εκδώσει διάταγμα (το οποίο θα αναφέρεται ως επιβαρυντικό διάταγμα), με το οποίο επιβάλλει επιβάρυνση σε οποιοδήποτε συμφέρον, το οποίο ο εξ αποφάσεως οφειλέτης έχει επί περιουσιακών στοιχείων για τα οποία ο Νόμος αυτός εφαρμόζεται και τα οποία καθορίζονται στο διάταγμα, με σκοπό την εξασφάλιση πληρωμής του οφειλόμενου ποσού.

(2)Το Δικαστήριο, προτού αποφασίσει κατά πόσο θα εκδώσει επιβαρυντικό διάταγμα, εξετάζει όλα τα περιστατικά της υπόθεσης και ειδικότερα οποιαδήποτε ενώπιον του αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με- (α) Την προσωπική και περιουσιακή κατάσταση του οφειλέτη και (β) το ενδεχόμενο ζημιάς άλλου πιστωτή του οφειλέτη από την έκδοση του διατάγματος.

(3)Το Δικαστήριο δύναται κατά την έκδοση του διατάγματος να επιβάλει όρους σχετικά με την πληροφόρηση του οφειλέτη και άλλου ενδιαφερόμενου ή επηρεαζόμενου προσώπου ή σχετικά με οποιοδήποτε άλλο ζήτημα, οι οποίοι κατά την κρίση του είναι αναγκαίοι και υπό τις περιστάσεις δίκαιοι.» Μετά την έκδοση τέτοιου διατάγματος παρέχεται η ευχέρεια στο Δικαστήριο ακύρωσης ή διαφοροποίησης αυτού κατόπιν σχετικής αίτησης, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 3

(4): «

(4)Το Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε το επιβαρυντικό διάταγμα δύναται οποτεδήποτε, κατόπιν αίτησης του οφειλέτη ή άλλου προσώπου που δυνατό να έχει συμφέρον σε περιουσιακό στοιχείο στο οποίο αναφέρεται το διάταγμα, να εκδώσει διάταγμα δυνάμει του οποίου να ακυρώνει ή να διαφοροποιεί το επιβαρυντικό διάταγμα.» Είναι επί της τελευταίας νομοθετικής πρόνοιας, ήτοι του άρθρου 3

(4), που βασίζεται η παρούσα Αίτηση. Η Aklia όμως αμφισβητεί τόσο τη νομιμoποίηση της NFOC να καταχωρίσει την παρούσα Αίτηση όσο και γενικότερα το οποιοδήποτε δικαίωμα εμπλοκής και ή αναφοράς της στα πλαίσια της διαδικασίας έκδοσης επιβαρυντικού διατάγματος. ΙΙΙ. Ιδιότητα NFOC Στα πλαίσια εξέτασης των συναφών λόγων ένστασης θα πρέπει πρωτίστως να διαπιστωθεί η ιδιότητα της NFOC σε σχέση τόσο με τον Nogotkov όσο και με τις μετοχές οι οποίες αποτελούν το αντικείμενο του εκδοθέντος διατάγματος επιβάρυνσης. Σύμφωνα με το σύνολο της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, προκύπτουν τα ακόλουθα: (α) Δυνάμει δύο συμφωνιών δανείου μεταξύ της Trellas και της NFOC η τελευταία δάνεισε στην πρώτη το συνολικό ποσό των US$120.000.

1. O Nogotkov εγγυήθηκε προσωπικά τις εν λόγω υποχρεώσεις της Trellas υπογράφοντας συμφωνία εγγύησης. Επίσης υπέγραψε συμφωνία ενεχυρίασης μετοχών («Deed of Pledge») δυνάμει της οποίας ενεχυρίασε προς όφελος της NFOC το 51% των μετοχών που ο ίδιος κατείχε στην Trellas, ως περαιτέρω εξασφάλιση των υποχρεώσεων της τελευταίας με βάση τις συμφωνίες δανείου. Λόγω της παράλειψης της Trellas να αποπληρώσει το δάνειο, στις 17.12.14 η NFOC εξάσκησε τα δικαιώματα της δυνάμει της συμφωνίας ενεχυρίασης και απέκτησε το 51% των μετοχών της Trellas στο όνομα της. Επίσης στις 29.12.14 ξεκίνησε διαδικασίες διαιτησίας αρ. 142866 και 142867 εναντίον της Trellas και αρ. 142868 εναντίον του Nogotkov ενώπιον του Δικαστηρίου Διεθνούς Διαιτησίας του Λονδίνου («LCIA»). Αυτά προκύπτουν από το περιεχόμενο της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του κ. Παρμαξή και παρέμειναν αδιαμφισβήτητα. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως η Aklia επιβεβαιώνει ότι η NFOC απέκτησε το 51% των μετοχών, με την επισύναψη της σχετικής άδειας και έγκρισης που η τελευταία έλαβε προς τούτο από την αρμόδια Ρωσική Αρχή για την Προστασία του Ανταγωνισμού, Τεκμήριο
2. (β) Στις 3.2.15 η NFOC καταχώρισε αίτηση υπ΄ αρ. «2015 Folio 113» ενώπιον του Εμπορικού Δικαστηρίου (Commercial Court) του High Court of Justice, Queen's Bench Division, στην Αγγλία, εναντίον της Trellas και του Nogotkov -Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης. Στα πλαίσια της αίτησης το εν λόγω Δικαστήριο εξέδωσε δύο διατάγματα παγοποίησης περιουσίας στις 3.2.15 και στις 25.2.15 εναντίον και των δύο καθ΄ ων η αίτηση μέχρι την αποπεράτωση των προαναφερθεισών διαδικασιών διαιτησίας - Τεκμήρια 2 και
3. Έτσι στις 18.6.15 εξέδωσε πιστοποιητικό παράλειψης πληρωμής των εξόδων («default costs certificate») εναντίον του Nogotkov - Τεκμήριο
4. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του ΕΚ 1215/12 η εν λόγω απόφαση για τα έξοδα είναι άμεσα εκτελεστή στην Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς δηλαδή να απαιτείται κήρυξη εκτελεστότητας από ημεδαπό Δικαστήριο. Αυτά τα γεγονότα αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση της Αίτησης και ουδόλως αμφισβητούνται από την Aklia η οποία περιορίζεται μόνο στις αναφορές πως δεν γνώριζε και πως δεν ήταν λογικό να γνωρίζει περί αυτών. (γ) Στα πλαίσια των εν λόγω συνεκδικαζομένων διαδικασιών διαιτησίας, στις 22.12.15 εκδόθηκε η δεύτερη μερική διαιτητική απόφαση («second partial award») - Τεκμήριο
5. Στην εν λόγω απόφαση καταγράφεται η διευθέτηση η οποία επήλθε μεταξύ NFOC και Trellas, δυνάμει της οποίας η τελευταία διατάχθηκε να καταβάλει στην πρώτη το συνολικό ποσό των US$135,569,474.44, το οποίο περιλαμβάνει το ποσό του δανείου πλέον τόκους υπερημερίας («default interest»). Στα πλαίσια της διευθέτησης καταγράφηκαν επίσης δύο υποχρεώσεις («undertakings») της NFOC ως εξής: «

(1)Should the Claimant decide to sell the shares given as security for Respondent 1's obligations under the Facility Agreements under a Deed of Pledge of Shares held in Trellas Enterprises Limited dated 6 September 2013 (as amended), the Claimant will give credit for any proceeds of sale of the shares against Respodents 1's outstanding debt in accordance with the Claimant's obligations under the law of Cyprus.

(2)In the event that the debt due from the Respondent 1 is fully repaid (and provided that foreclosure has not occurred), the Claimant will retransfer the shares to Respondent 2 in accordance with its obligations under the law of Cyprus.» Όσον αφορά τον Nogotkov, αυτός έλαβε μέρος στα αρχικά στάδια της διαιτησίας ενώ από τα μέσα Ιουνίου του 2015 σταμάτησε να λαμβάνει μέρος. Εναντίον του εκδόθηκε ερήμην απόφαση για καταβολή στη NFOC του ποσού των US$120.000.

1. (δ) Στις 12.2.16 στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης αρ. 2/16 Ε.Δ. Λεμεσού εκ μέρους της NFOC εκδόθηκε διάταγμα για την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση της εν λόγω διαιτητικής απόφασης υπ΄ αρ. 142868 εναντίον του Nogotkov στην Κύπρο - Τεκμήριο
2. Ούτε η αλλοδαπή διαιτητική απόφαση ούτε και το ημεδαπό διάταγμα ημ. 12.2.16 έτυχαν αμφισβήτησης από την Aklia, η οποία μάλιστα στηρίζεται σε αυτά τα γεγονότα προβάλλοντας τους δικούς της ισχυρισμούς οι οποίοι θα τύχουν εξέτασης στο κατάλληλο στάδιο. ΙV. Νομιμοποίηση Αιτήτριας για Καταχώριση της Παρούσας Αίτησης Το πρώτο ζήτημα το οποίο εγείρεται προς εξέταση είναι τo κατά πόσον η NFOC νομιμοποιείται να καταχωρίσει την παρούσα Αίτηση. Με άλλα λόγια το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον αυτή θεωρείται πρόσωπο που δυνατό να έχει συμφέρον στις μετοχές οι οποίες αποτελούν το αντικείμενο του διατάγματος επιβάρυνσης ούτως ώστε να δύναται να προωθεί την παρούσα Αίτηση δυνάμει του άρθρου 3

(4)του Ν.31(Ι)/92. Αρχικά το Δικαστήριο επισημαίνει πως στο άρθρο 3 του Νόμου χρησιμοποιούνται διάφοροι όροι αναφορικά με τα πρόσωπα τα οποία εμπλέκονται στη διαδικασία έκδοσης ή ακύρωσης ή διαφοροποίησης επιβαρυντικού διατάγματος. Ειδικότερα, στο άρθρο 3

(2)χρησιμοποιείται ο όρος «άλλος πιστωτής», στο άρθρο 3

(3)ο όρος «άλλο ενδιαφερόμενο ή επηρεαζόμενο πρόσωπο» και στο άρθρο 3

(4)ο όρος «πρόσωπο που δυνατό να έχει συμφέρον σε περιουσιακό στοιχείο στο οποίο αναφέρεται στο διάταγμα». Ο δικηγόρος της NFOC παρέπεμψε στον αντίστοιχο Αγγλικό Νόμο Charging Orders Act 1979 ως προς τον τρόπο εφαρμογής του ημεδαπού άρθρου 3

(4). Είναι γεγονός πως ο Αγγλικός Charging Orders Act 1979, ο οποίος προσάρμοσε και την παλαιά O.50 των Αγγλικών Θεσμών (Rules of the Supreme Court), αποτέλεσε το πρότυπο για τη θέσπιση του δικού μας Νόμου. Βεβαίως εντοπίζεται μια διαφορά μεταξύ των δύο νομοθετημάτων, ήτοι στο ότι βάσει του Αγγλικού εκδίδεται προσωρινό διάταγμα επιβάρυνσης το οποίο σε μεταγενέστερο στάδιο δυνατόν να καταστεί απόλυτο ενώ βάσει του Κυπριακού εκδίδεται απ΄ ευθείας οριστικό διάταγμα επιβάρυνσης. Και στα δύο όμως νομοθετήματα περιέχεται πρόνοια για τη δυνατότητα ακύρωσης και ή διαφοροποίησης του διατάγματος επιβάρυνσης. Συγκεκριμένα το άρθρο 3

(5)του Αγγλικού Νόμου αναφέρει πως: «The court by which a charging order was made may at any time, on the application of the debtor or of any other person interested in any property to which the order relates, make an order discharging or varying the charging order.» Επισημαίνεται πως το Αγγλικό άρθρο αναφέρεται σε «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» σε οποιαδήποτε περιουσία ενώ το άρθρο 3

(4)του δικού μας Νόμου σε «πρόσωπο το οποίο έχει συμφέρον» σε περιουσιακό στοιχείο. Έχει ήδη επισημανθεί πως ο όρος «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» («interested person») παρουσιάζεται στο άρθρο 3

(3), το οποίο ρυθμίζει την «κατά την έκδοση» επιβολή όρων σε σχέση με άλλο πρόσωπο, και όχι στο άρθρο 3

(4), το οποίο θεσμοθετεί την εκ των υστέρων υποβολή αίτησης από άλλο πρόσωπο. Εκ πρώτης όψεως διαφαίνεται πως η χρήση διαφορετικών όρων στα εδάφια

(3)και

(4)του άρθρου 3 παραπέμπει σε διαφορετική ερμηνεία και κατ΄ επέκταση σε διαφορετικά πρόσωπα. Με άλλα λόγια, με μιαν εκ πρώτης όψεως ανάγνωση των εν λόγω εδαφίων, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει πως συνάγεται το συμπέρασμα ότι η χρήση διαφορετικών όρων αποσκοπεί στον διαχωρισμό των προσώπων τα οποία το καθένα περιλαμβάνει. Πιθανόν δηλαδή να δίδεται η εντύπωση συγκεκριμένα ότι ο όρος «άλλο ενδιαφερόμενο ή επηρεαζόμενο πρόσωπο» είναι πολύ πιο ευρύς από τον όρο «άλλο πρόσωπο που δυνατό να έχει συμφέρον σε περιουσιακό στοιχείο», επειδή ο νομοθέτης ίσως επεδίωκε όπως στο αρχικό στάδιο λαμβάνεται πρόνοια γενικά για ενδιαφερόμενους ή επηρεαζόμενους ενώ μετά την τυχόν έκδοση να περιορίζεται ο αριθμός αυτών που δικαιούνται να υποβάλουν αίτηση ακύρωσης ή διαφοροποίησης. Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνεται πως αυτό δεν ισχύει απόλυτα και πάντως δεν φαίνεται να ήταν αυτή η πρόθεση του νομοθέτη. Και τούτο καθότι στο άρθρο 6 του Νόμου, το οποίο ρυθμίζει την έκδοση διατάγματος πώλησης περιουσιακών στοιχείων, και ειδικότερα στο εδάφιο

(3), παρατηρείται ένας συσχετισμός των όρων αυτών ο οποίος καταδεικνύει και καθοδηγεί προς μια διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά την ερμηνεία αυτών. Το άρθρο 6

(3)προνοεί ως εξής: «Το Δικαστήριο, προτού εκδώσει την απόφαση του σε αίτηση η οποία υποβάλλεται δυνάμει του εδαφίου

(1), οφείλει να εξασφαλίσει τις απόψεις όλων των ενδιαφερόμενων μερών, περιλαμβανομένων του Επίσημου Παραλήπτη και Εφόρου Εταιρειών, των Συμβούλων της Εταιρείας ή άλλου νομικού προσώπου, με σκοπό την εξακρίβωση του συμφέροντος του οφειλέτη και του συμφέροντος όλων όσων δυνατό να έχουν συμφέρον στα βαρυνόμενα περιουσιακά στοιχεία ή δυνατό να επηρεάζονται από την πώληση, ρευστοποίηση ή διάθεση τους..» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Με βάση το λεκτικό του εν λόγω εδαφίου προκύπτει πως οι όροι «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» και «πρόσωπο που δυνατό να έχει συμφέρον» δεν είναι ασύνδετοι μεταξύ τους αλλά αντιθέτως ο πρώτος χρησιμοποιείται και αποτελεί τη βάση για την εξακρίβωση της ύπαρξης ή μη συμφέροντος. Επομένως το Δικαστήριο θεωρεί πως οι δύο αυτοί όροι δεν είναι αυτοτελείς με ξεχωριστή νομική ερμηνεία αλλά θα πρέπει να ερμηνεύονται σε συνάρτηση μεταξύ τους. Βασικά παρατηρείται ότι εν σχέσει με το στάδιο πώλησης ο νομοθέτης επανέρχεται στον βασικό όρο του «ενδιαφερόμενου προσώπου» τον οποίον διευρύνει ακόμα περισσότερο στην επεξήγηση του λόγου της εξασφάλισης των απόψεων τους, καθορίζοντας ότι αυτό γίνεται με σκοπό την εξακρίβωση του συμφέροντος το οποίο πιθανόν να έχουν κάποιοι στα συγκεκριμένα υπό πώληση περιουσιακά στοιχεία, αλλά και όσοι πιθανόν να επηρεάζονται γενικά από τέτοια πώληση, επανερχόμενος έτσι (ο νομοθέτης) και στην έννοια του επηρεαζόμενου προσώπου την οποία χρησιμοποιεί και στο άρθρο 3

(3). Έτσι καθίσταται καταρχάς χρήσιμη η ερμηνεία που δίδεται στον αντίστοιχο όρο «interested person» για σκοπούς του Αγγλικού άρθρου 3

(5). Στην Αγγλία ο όρος «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» («interested person») έχει ερμηνευθεί πως περιλαμβάνει πρόσωπα τα οποία έχουν κάποιου είδους ενδιαφέρον, όπως ιδιοκτησίας ή συγγενικό με αυτό, μέσω του οποίου νομικά δικαιώματα και υποχρεώσεις επηρεάζονται άμεσα από το επιβαρυντικό διάταγμα. Αυτά αναφέρονται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση (Reissue), σελ. 176, παρ. 320, και ειδικότερα: «The interested persons have to have some form of interest, such as a proprietary interest or something akin to that, whereby legal rights and liabilities are directly affected by the charging order.» Στο ίδιο σύγγραμμα γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Banque National de Paris v. Montman Ltd

(1999)All E.R. (D) 837, στην οποία λέχθηκε πως ο αιτητής δυνάμει του άρθρου 3

(5)του Νόμου του 1979 πρέπει να είναι πρόσωπο το οποίο να επηρεάζεται άμεσα από το διάταγμα επιβάρυνσης και επίσης να είναι σε θέση να καταδείξει δικαίωμα βάσει νόμου ή των αρχών της επιείκειας στην περιουσία, ή κάτι συγγενικό προς τέτοιο δικαίωμα. Σε εκείνη την υπόθεση αποφασίστηκε πως ένας μη εξασφαλισμένος πιστωτής (του οφειλέτη) δεν νομιμοποιείται να αιτείται ακύρωση του διατάγματος επιβάρυνσης κατά προτεραιότητα του εκκαθαριστή της εταιρείας ο οποίος ενεργεί με βάση τον περί Εκκαθάρισης Νόμο, παρόλο που η απαίτηση του εξ αποφάσεως πιστωτή είχε δημιουργηθεί πριν την εκκαθάριση της εταιρείας. Αυτή η προσέγγιση κρίνεται λογική καθότι δεν μπορεί να είναι επιτρεπτό αλλά ούτε και επιθυμητό όπως, σε περίπτωση εκκαθάρισης της οφειλέτιδας εταιρείας, ένας από τους μη εξασφαλισμένους πιστωτές να επιδιώκει να αποκτήσει προτεραιότητα έναντι των υπόλοιπων πιστωτών εφόσον στα πλαίσια της διαδικασίας εκκαθάρισης ο τρόπος διανομής της περιουσίας διέπεται από το Νόμο. Σχετική επί τούτου είναι επίσης η υπόθεση Roberts Petroleum Ltd v. Bernard Kenny Ltd

(1983)1 All E.R. 564. Επίσης στο σύγγραμμα The Supreme Court Practice 1999, τόμος 1, σελ. 865, παρ. 50/9Α/46, υπό τον τίτλο «Discharge of charging order», επισημαίνεται πως η φράση «any other person interested in the subject-matter of the charge» είναι πολύ ευρεία σε βαθμό που περιλαμβάνει και τον πιστωτή ο οποίος αιτήθηκε το διάταγμα επιβάρυνσης. Υπήρξε παραπομπή του δικηγόρου της Aklia σε απόσπασμα από το σύγγραμμα The Law and Practice of Charging Orders on Land, Falcon Chambers, σελ. 58, προς υποστήριξη της θέσης πως η πρακτική στην Αγγλία είναι να θεωρείται πως μόνο μη εξασφαλισμένοι πιστωτές επηρεάζονται από την έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος. Στο απόσπασμα γίνεται αναφορά σε επιβαρυντικό διάταγμα επί ακίνητης ιδιοκτησίας επί της οποίας οι εξασφαλισμένοι πιστωτές έχουν ήδη εξασφάλιση κατά προτεραιότητα της επιβάρυνσης, και έτσι αυτό το στοιχείο διαφοροποιείται από την προκειμένη περίπτωση και με βάση την προαναφερθείσα νομολογία. Το εν λόγω απόσπασμα αφορά την Αγγλική νομοθετική πρόνοια πως κάθε προσωρινό διάταγμα επιβάρυνσης επί ακίνητης περιουσίας πρέπει να επιδίδεται σε όλους τους πιστωτές όπως ήθελε διατάξει το Δικαστήριο και κατ΄ αναλογίαν μπορεί να καταστεί υποβοηθητικό στα υπό εξέταση θέματα. Συγκεκριμένα σε αυτό αναφέρονται τα ακόλουθα: «. in practice the court is likely to require service on all other creditors (in other words, those other than the applicant judgement creditor) except existing secured creditors. Unsecured creditors may be prejudiced by the making of a charging order in the applicant's favour because the effect of the order will be to give the applicant priority over and above those secured creditors in respect of the charged asset. By contrast the rights of existing secured creditors (that is, prior chargees) will be unaffected by the charge imposed by a charging order, which will rank below, and subordinate to, their own charges.» (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Από το πιο πάνω απόσπασμα προκύπτει σαφώς πως σε περίπτωση έκδοσης επιβαρυντικού διατάγματος ακίνητης ιδιοκτησίας οι υφιστάμενοι εξασφαλισμένοι πιστωτές δεν επηρεάζονται από το διάταγμα και έτσι δεν υπάρχει ανάγκη να λάβουν γνώση αυτού εφόσον αυτοί έχουν ήδη εξασφάλιση επί της συγκεκριμένης περιουσίας η οποία προηγείται και δεν επηρεάζεται από το διάταγμα επιβάρυνσης. Στην υπό κρίση περίπτωση επισημαίνεται πως η NFOC δεν έχει οποιαδήποτε εξασφάλιση και δη προγενέστερη επί των μετοχών οι οποίες έχουν επιβαρυνθεί, επομένως ευλόγως θεωρείται ως μη εξασφαλισμένος πιστωτής όσον αφορά αυτές τις μετοχές. Είναι αυτό ακριβώς το στοιχείο το οποίο συσχετίζει την υπό κρίση περίπτωση με άλλο σημείο του πιο πάνω αποσπάσματος και συγκεκριμένα αυτό στο οποίο εξηγείται ο λόγος για τον οποίον κάποιος μη εξασφαλισμένος πιστωτής δικαιούται και πρέπει να λάβει γνώση: Επειδή όντας ο ίδιος μη εξασφαλισμένος πιστωτής, το αποτέλεσμα της έκδοσης ενός επιβαρυντικού διατάγματος προς όφελος άλλου τρίτου πιστωτή θα δώσει προτεραιότητα (πληρωμής) στον τρίτο πέραν της προτεραιότητας που έχουν ήδη οι τυχόν εξασφαλισμένοι πιστωτές εν σχέσει με το επιβαρυνόμενο περιουσιακό στοιχείο. Καθίσταται, λοιπόν, σαφές πως η λογική του πράγματος είναι πως όταν ένας πιστωτής με την ενέργεια του αποκτά προβάδισμα έναντι των άλλων ευρισκομένων στην ίδια θέση πιστωτών, αυτοί οι τελευταίοι επηρεάζονται και αυτό βεβαίως δεν μπορεί παρά να τους καθιστά και ενδιαφερόμενους ή και έχοντες συμφέρον σε κάθε σχετική διαδικασία για τη συγκεκριμένη περιουσία. Η Aklia ισχυρίζεται πως η NFOC δεν μπορεί να θεωρείται καν πιστωτής του Nogotkov εφόσον έχει ικανοποιήσει πλήρως την απαίτηση της εναντίον του μέσω της απόκτησης του 51% του μετοχικού κεφαλαίου της Trellas. Μάλιστα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση προβάλλεται ο ισχυρισμός πως η αξία μόνο μιας εκ των θυγατρικών εταιρειών της Trellas, ήτοι της Svyaznoy B.V., ξεπερνά τα €126 εκ., και επομένως τα περιουσιακά στοιχεία της Trellas τα οποία έχει λάβει η NFOC ξεπερνούν σε αξία την απαίτηση της έναντι τόσο της εταιρείας όσο και του Nogotkov. Ο ισχυρισμός περί ικανοποίησης της απαίτησης της NFOC εναντίον του Nogotkov μέσω της απόκτησης των μετοχών αντικρούεται από τη NFOC στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Παρμαξή. Ειδικότερα, ο κ. Παρμαξής παραπέμπει στο περιεχόμενο της απόφασης του Διαιτητικού Δικαστηρίου και κυρίως στις υποχρεώσεις της NFOC προς υποστήριξη της θέσης πως η τελευταία κατέχει τις εν λόγω μετοχές ως «mortgagee in possession» καθότι ο Nogotkov διατηρεί το δικαίωμα να εξοφλήσει πλήρως τα ποσά που οφείλονται σε αυτή και να αξιώσει την επανεγγραφή των μετοχών στο όνομα του. Αυτή η θέση καταγράφεται και σε επιστολές των δικηγόρων της NFOC στα πλαίσια των διαδικασιών της διαιτησίας κατόπιν διευκρινίσεων που ζήτησε το Διαιτητικό Δικαστήριο ως προς το κατά πόσον η εγγραφή των μετοχών στο όνομα της NFOC δημιουργούσε κώλυμα στις αξιώσεις της εναντίον της Trellas και του Nogotkov για τα οφειλόμενα ποσά, Τεκμήρια 3 και 4 στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Παρμαξή. Η Aklia έχει διαφορετική άποψη ως προς το ζήτημα. Θεωρεί πως η NFOC, μετά την άσκηση των δικαιωμάτων της δυνάμει της συμφωνίας ενεχυρίασης, είναι πλέον κανονικός μέτοχος της εταιρείας. Το Δικαστήριο θεωρεί πως εκείνο το οποίο έχει πρωτίστως σημασία είναι το ίδιο το περιεχόμενο της διαιτητικής απόφασης, ανεξαρτήτως της όποιας νομικής ερμηνείας δίδει η κάθε πλευρά. Έτσι το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψιν το γεγονός πως έχει εκδοθεί απόφαση υπέρ της NFOC και εναντίον του Nogotkov για συγκεκριμένο ποσό. Δεν διαφεύγει την προσοχή του Δικαστηρίου πως αυτή η απόφαση συνδέεται με την απόφαση που έχει εκδοθεί υπέρ της NFOC και εναντίον της Trellas για επίσης συγκεκριμένο ποσό, ενόψει του ότι ο Nogotkov είχε εγγυηθεί τις υποχρεώσεις της Trellas σε σχέση με τις επίδικες συμφωνίες δανείου. Παρόλο που η NFOC άσκησε τα δικαιώματα της δυνάμει της συμφωνίας ενεχυρίασης μετοχών και απέκτησε το 51% της Trellas, εντούτοις παραμένει γεγονός πως αυτή η απόκτηση των μετοχών τελεί υπό την επιφύλαξη των δύο υποχρεώσεων της NFOC όπως τέθηκαν από το Διαιτητικό Δικαστήριο και αναφέρονται ανωτέρω. Έτσι, προκύπτει πως η NFOC κατέχει τις εν λόγω μετοχές με δικαίωμα πώλησης τους έναντι του εξ αποφάσεως χρέους και ταυτόχρονα με υποχρέωση μεταβίβασης αυτών στον Nogotkov σε περίπτωση προηγούμενης εξόφλησης του εξ αποφάσεως οφειλόμενου ποσού. Ως εκ τούτου καθίσταται σαφές πως η NFOC κατέχει τις εν λόγω μετοχές χωρίς όμως ακόμη να εξασκήσει το δικαίωμα πώλησης αυτών και είσπραξης του λαβείν της. Εν πάση περιπτώσει όμως θα πρέπει να σημειωθεί αφενός πως δεν είναι δυνατόν να λεχθεί εκ των προτέρων κατά πόσον θα εξευρεθεί αγοραστής των μετοχών σε τιμή η οποία θα καλύπτει το χρέος και κυρίως αφετέρου πως ακόμα και να υπήρχαν τέτοια στοιχεία σήμερα αυτά είναι ζητήματα τα οποία θα συνεκτιμούντο, όχι στο παρόν στάδιο στο οποίο εξετάζεται η νομιμοποίηση παρέμβασης στη διαδικασία επιβάρυνσης αλλά ενδεχομένως στα πλαίσια εξέτασης της ουσίας του αιτήματος για ακύρωση ή διαφοροποίηση του διατάγματος επιβάρυνσης ή ακόμη στα πλαίσια άλλης αίτησης που θα αφορούσε τυχόν αίτημα πώλησης. Επιπλέον, πέραν της συγκεκριμένης απόφασης, η NFOC έχει εξασφαλίσει και άλλη, προγενέστερη, απόφαση εναντίον του Nogotkov η οποία παραμένει ακόμη ανικανοποίητη και δεν συνδέεται με την απόκτηση των μετοχών. Υπό το φως αυτών των δεδομένων το Δικαστήριο καταλήγει πως η NFOC είναι πιστωτής του Nogotkov δυνάμει των συμφωνιών εγγύησης και ενεχυρίασης και κατέστη εξ αποφάσεως πιστωτής αυτού δυνάμει των προαναφερθεισών αποφάσεων 18.6.15 και 22.12.15, χωρίς στο παρόν στάδιο να έχει εισπράξει το λαβείν της δυνάμει και των δύο αυτών αποφάσεων. Το γεγονός πως η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε μετά την έκδοση του επιβαρυντικού διατάγματος δεν ενέχει σημασία ούτε διαφοροποιεί την κατάσταση. Σχετική είναι η υπόθεση Roberts Petroleum Ltd v. Bernard Kenny Ltd (ανωτέρω). Σε εκείνη την υπόθεση η Βουλή των Λόρδων αποφάσισε όπως το προσωρινό επιβαρυντικό διάταγμα μην γίνει απόλυτο ενόψει του ότι στο μεσοδιάστημα λήφθηκε απόφαση για εκούσια εκκαθάριση της λόγω αφερεγγυότητας. Περαιτέρω όμως και ανεξαρτήτως των πιο πάνω, και αν ακόμα ενόψει της απόκτησης των μετοχών η NFOC θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εξασφαλισμένος πιστωτής όσον αφορά τη διαιτητική απόφαση μόνον, ως ήταν άλλωστε και διαζευκτικός ισχυρισμός της Aklia, και πάλι αυτό το γεγονός δεν είναι ικανό από μόνο του να καταργήσει το όποιο δικαίωμα της NFOC στην καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης. Με άλλα λόγια, η ύπαρξη δικής της εξασφάλισης αφ΄ εαυτής δεν ισοδυναμεί με ικανοποίηση της απαίτησης της και ως τέτοια δεν θεωρείται χωρίς άλλο εμπόδιο στην ύπαρξη ενδιαφέροντος ή συμφέροντος σε τυχόν άλλη περιουσία του οφειλέτη που έχει ήδη επιβαρυνθεί προς όφελος άλλου εξ αποφάσεως πιστωτή. Χρήσιμη καθοδήγηση επί τούτου προσφέρει το The Supreme Court Practice 1999, τόμος 1, σελ. 857, παρ. 50/9Α/21, όπου αναφέρεται πως ακόμη και στις περιπτώσεις ύπαρξης διατάγματος πληρωμής εξ αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις το Δικαστήριο διατηρεί εξουσία να εκδώσει επιβαρυντικό διάταγμα προς εξασφάλιση ολόκληρου του εξ αποφάσεως χρέους και όχι μόνο των καθυστερημένων δόσεων. Αυτή η αρχή υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Ropaigealach v. Allied Irish Bank Plc

(2001)EWCA Civ. 1790, όπου τονίστηκε πως το επιβαρυντικό διάταγμα παρέχει ασφάλεια («security») για την τελική πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους. Σε εκείνη την υπόθεση αποφασίστηκε πως το γεγονός ότι η πληρωμή με μηνιαίες δόσεις θα διαρκούσε αρκετά χρόνια ήταν επαρκής λόγος για την περαιτέρω εξασφάλιση της τελικής ολικής πληρωμής του χρέους μέσω της ύπαρξης επιβαρυντικού διατάγματος. Με βάση την πιο πάνω νομική ανάλυση προκύπτει πως στους όρους «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» και «πρόσωπο που δυνατό να έχει συμφέρον» αποδίδεται ευρεία ερμηνεία. Αυτοί οι όροι περιλαμβάνουν πιστωτή και ακόμη και εξασφαλισμένο πιστωτή ως πρόσωπο το οποίο έχει συμφέρον στο περιουσιακό στοιχείο στο οποίο αφορά το επιβαρυντικό διάταγμα ή επηρεάζεται από την έκδοση τέτοιου διατάγματος, λόγω του ότι και αυτός επιθυμεί και διεκδικεί να έχει δικαίωμα επί του εν λόγω περιουσιακού στοιχείου προς ικανοποίηση της δικής του απαίτησης εναντίον του εξ αποφάσεως οφειλέτη. Αυτή η ευρεία ερμηνεία βρίσκει έρεισμα και στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Συνεργατικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ, Πολ. Αίτηση αρ. 167/13, ημ. 11.10.13, στην οποία ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ερωτοκρίτου ανέφερε πως «Το άρθρο 3

(4)του Νόμου 31(Ι)/92 προβλέπει ότι σε περίπτωση που εκδοθεί «επιβαρυντικό διάταγμα» ως μέτρο εκτέλεσης, ο οφειλέτης ή άλλο επηρεαζόμενο πρόσωπο έχει δικαίωμα να αποταθεί στο δικαστήριο και με αίτηση να ζητήσει την ακύρωση του επιβαρυντικού διατάγματος». Αυτά τα δεδομένα καθιστούν την NFOC ενδιαφερόμενο πρόσωπο στις μετοχές στις οποίες αφορά το επιβαρυντικό διάταγμα καθώς επίσης και πρόσωπο το οποίο έχει συμφέρον σε αυτές. Έτσι το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι η NFOC εμπίπτει εντός των προνοιών του άρθρου 3

(4)του Νόμου και ως εκ τούτου νομιμοποιείται και είχε δικαίωμα να καταχωρίσει την παρούσα Αίτηση. V. Εμπλοκή NFOC στη Διαδικασία Επιβαρυντικού Διατάγματος Το αίτημα της NFOC για ακύρωση του διατάγματος επιβάρυνσης βασίζεται στην παράλειψη αποκάλυψης περί αυτής από την Aklia στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης για την έκδοση του εν λόγω διατάγματος. Το επιχείρημα της NFOC είναι πως αυτή είναι πιστωτής του Nogotkov, πως η Aklia γνώριζε περί τούτου από το 2015 και πως είχε υποχρέωση να αποκαλύψει αυτό το γεγονός στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης η οποία, λόγω αυτής της παράλειψης, καθίσταται κακόπιστη και καταχρηστική. Η Aklia με τη σειρά της ισχυρίζεται πως η NFOC δεν αποτελεί πιστωτή εν τη εννοία του άρθρου 3

(2), ήτοι εξ αποφάσεως πιστωτή, ούτως ώστε να μην υπάρχει δικαίωμα εμπλοκής της στα πλαίσια της διαδικασίας εξασφάλισης του διατάγματος επιβάρυνσης. Εν πάση περιπτώσει η Aklia ισχυρίζεται πως δεν γνώριζε και ούτε ήταν σε θέση να γνωρίζει για την έκδοση της πρώτης απόφασης για τα έξοδα και πως και οι δύο αποφάσεις, ήτοι αυτή για τα έξοδα και η διαιτητική, δεν είναι τελικές ή άμεσα εκτελεστές καθότι η μεν πρώτη τελεί υπό τον όρο επίδοσης της ενώ η δεύτερη είναι μερική και όχι τελική και ενδέχεται να ανατραπεί ή διαφοροποιηθεί. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος εξετάζεται με βάση μονομερή αίτηση. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Ψάλτης v. Χ΄΄Λοή

(2001)1(B) 1454, τέτοια μονομερής αίτησης θεωρείται ως ενδιάμεση εντός της έννοιας της Δ.39 θ.2 και συνεπώς ήταν επιτρεπτή η συμπερίληψη σε αυτήν εξ ακοής μαρτυρίας. Σχετική επίσης είναι η υπόθεση Wortham κ.ά. v. Τσίμον κ.ά.

(2001)1(B) Α.Α.Δ. 1442, στην οποία αποφασίστηκε πως αίτηση ή διαδικασία που μπορεί να απολήγει στην έκδοση διαταγής που θα επάγεται τη συνέχισή της, χαρακτηρίζεται ως ενδιάμεση. Περαιτέρω, είναι καλά καθιερωμένη η νομική αρχή πως σε μονομερείς αιτήσεις για την έκδοση ενδιάμεσης θεραπείας ο αιτητής έχει υποχρέωση να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου όλα τα ουσιώδη γεγονότα που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική του κρίση. Παράλειψη αποκάλυψης όλων των ουσιαστικών γεγονότων θεωρείται ως είδος «εξαπάτησης» του Δικαστηρίου και έχει ως συνέπειες την άρνηση του Δικαστηρίου να τον ακούσει και την ακύρωση του προσωρινού διατάγματος που εξέδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία του. Όπως έχει χαρακτηριστικά λεχθεί στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ. κ.ά.

(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453, η πιο πάνω καθιερωμένη νομική αρχή αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθότι η έκδοση προσωρινού διατάγματος μονομερώς συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει τη χορήγηση θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. Στην υπόθεση Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248 το Εφετείο τόνισε για ακόμα μια φορά ότι η μονομερής αίτηση είναι υψίστης πίστεως ("uberrima fides"), και επομένως ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Η υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων εκτείνεται ακόμα και σε αναφορά σε τυχόν υπεράσπιση που ο αιτητής έχει λόγο να πιστεύει ότι μπορεί να προβάλει η άλλη πλευρά - βλ. Global Cruises v. Metro Shipping

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ.

1. Χρήσιμη καθοδήγηση επί του θέματος προσφέρει επίσης η πιο πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.ά. v. Adeona Holdings Ltd, Πολ. Έφ. αρ. Ε6/14, ημ. 27.2.
2. Στην εν λόγω υπόθεση επαναλήφθηκαν οι πιο πάνω αρχές και προστέθηκαν τα ακόλουθα: «Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής. Στην αγγλική υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour (Mohammad Ebrahaim)

(1985)F.S.R. 87 CA, αναφέρθηκε ότι το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με την αρχή του locus poenitentiae (ευκαιρία για μεταμέλεια ή διόρθωση), μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν η μη αποκάλυψη είναι αθώα, να ακυρώσει το προηγούμενο διάταγμα και να εκδώσει νέο, υπό όρους (βλ. επίσης Recnex Trading Ltd κ.α. v. Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/11, ημερ. 16.4.2014). Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος. Στην υπόθεση Brink´s-Mat Ltd v. Elcombe and others [1988] 3 All ER 188 o δικαστής Balcombe LJ επεξηγώντας την ευρεία διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, ανέφερε τα εξής:- «The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a two-fold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R v Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 509. But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realise that they have this duty of disclosure and of the consequences (which may include a liability in costs) if they fail in that duty. Nevertheless, this judge-made rule cannot be allowed itself to become an instrument of injustice. It is for this reason that there must be a discretion in the court to continue the injunction, or to grant a fresh injunction in its place, notwithstanding that there may have been non-disclosure when the original ex parte injunction was obtained: see in general Bank Mellat v Nikpour (Mohammad Ebrahaim) [1985] F.S.R. 87, 90 and Lloyds Bowmaker Ltd v Britannia Arrow Holdings Plc., ante p. 1337, a recent decision of this court in which the authorities are fully reviewed. I make two comments on the exercise of this discretion.

(1)Whilst, having regard to the purpose of the rule, the discretion is one to be exercised sparingly, I would not wish to define or limit the circumstances in which it may be exercised.

(2)I agree with the views of Dillon L.J. in the Lloyds Bowmaker case, at. P. 1349C-D, that if there is jurisdiction to grant a fresh injunction, then there must also be a discretion to refuse, in an appropriate case, to discharge the original injunction.» Ο δικηγόρος της Aklia εισηγήθηκε πως τέτοιο καθήκον πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης δεν υφίσταται στα πλαίσια μονομερούς αίτησης για έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος για τον λόγο ότι τέτοιο διάταγμα αποσκοπεί στην εκτέλεση δικαστικής απόφασης. Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται αυτή τη θέση. Καταρχάς επισημαίνεται πως η διαδικασία εξασφάλισης τέτοιου διατάγματος έχει κριθεί ως ενδιάμεσης φύσης (βλ. Wortham κ.ά. v. Τσίμον κ.ά. (ανωτέρω), και σύμφωνα με το άρθρο 5

(3)του Ν.31(Ι)/92, η έκδοση τέτοιου διατάγματος δεν λογίζεται ότι ισοδυναμεί με τρόπο εκτέλεσης απόφασης του Δικαστηρίου, παρά μόνο όταν αυτό συνοδεύεται με διάταγμα πώλησης - βλ. άρθρο 6

(4). Επιπλέον λόγω της φύσης της αίτησης για έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος και κυρίως των σοβαρών συνεπειών που τέτοιο διάταγμα συνεπάγεται, ο Νόμος θέτει ρητώς την υποχρέωση στον αιτητή να αποκαλύψει εκείνους τους παράγοντες οι οποίοι πρέπει να εξετάζονται από το Δικαστήριο για σκοπούς έκδοσης απόφασης περί της έκδοσης ή μη τέτοιου επιβαρυντικού διατάγματος καθώς επίσης και για σκοπούς επιβολής όρων σχετικά με την πληροφόρηση προσώπων για την έκδοση τέτοιου διατάγματος - άρθρα 3

(2)και

(3). Έτσι συνάγεται χωρίς δυσκολία πως το καθήκον αποκάλυψης εφαρμόζεται και σε μονομερείς αιτήσεις για την έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος και επεκτείνεται και αφορά ειδικότερα «το ενδεχόμενο ζημιάς άλλου πιστωτή του οφειλέτη από την έκδοση τέτοιου διατάγματος», όπως προβλέπεται στο άρθρο 3

(2)(β). Όπως ήδη αναφέρεται ανωτέρω, οι δύο πλευρές αποδίδουν διαφορετική σημασία στον όρο «άλλου πιστωτή». Είναι γεγονός πως το άρθρο 2

(1)του Ν.31(Ι)/92 περιέχει τον ορισμό των όρων «οφειλέτης» και «πιστωτής» ως έχοντες «την έννοια που τους αποδίδεται με βάση το άρθρο 3

(1)». Δεν χωρεί αμφιβολία πως αυτοί οι όροι όπως αναφέρονται στο άρθρο 3

(1)υπέχουν την έννοια του εξ αποφάσεως οφειλέτη και εξ αποφάσεως πιστωτή. Σημειώνεται ακόμη πως το άρθρο 2

(2)αναφέρεται στο τι περιλαμβάνει ο όρος «απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου» με βάση το άρθρο 3

(1). Έτσι εγείρεται το ερώτημα κατά πόσον η χρήση του όρου «άλλου πιστωτή» που χρησιμοποιείται στο άρθρο 3

(2)αναφέρεται και πάλι μόνον σε άλλον εξ αποφάσεως πιστωτή. Το ζήτημα όντως προκάλεσε προβληματισμό στο Δικαστήριο, ιδιαίτερα λαμβανομένου υπόψιν πως ο ίδιος ο Νόμος, στο ερμηνευτικό άρθρο 2, δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε διάκριση των δύο αυτών όρων όπως χρησιμοποιούνται στα δύο εδάφια του άρθρου 3. Επί τούτου ο δικηγόρος της NFOC παρέπεμψε στην ερμηνεία των αντίστοιχων όρων στην Αγγλική νομοθεσία, η οποία περιλαμβάνει τις ίδιες πρόνοιες με την Κυπριακή, από την οποία όντως προκύπτει πως η αναφορά σε άλλο πιστωτή αφορά οποιονδήποτε πιστωτή και δεν περιορίζεται σε εξ αποφάσεως πιστωτή. Είναι αξιοσημείωτο πως και στην Αγγλική νομοθεσία περιλαμβάνεται η ίδια ερμηνευτική πρόνοια όσον αφορά τον ορισμό των εννοιών «οφειλέτη» και «πιστωτή» όπως στην Κυπριακή, και ως εκ τούτου η Αγγλική νομοθεσία προσφέρει χρήσιμη καθοδήγηση ως προς το υπό εξέταση ζήτημα. Κατ΄ αρχάς επισημαίνεται πως στο The Supreme Court Practice 1999, τόμος 1, σελ. 858, παρ. 50/9Α/25, γίνεται σαφώς ο διαχωρισμός μεταξύ του εξ αποφάσεως πιστωτή - αιτητή για επιβαρυντικό διάταγμα, και οποιουδήποτε άλλου πιστωτή. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: «The judgement creditor is required by r.1

(3)(b) to state the name of any creditor of the debtor whom he (the applicant) can identify. In such case, the Court has power on making the order nisi to direct service of copies of the order and of the affidavit in support on any other creditor of the judgement debtor on indeed on any other interested persons as may be appropriate in the circumstances. Such other creditor or other interested person is entitled to attend and to be heard on the hearing of the further consideration of the matter, when the Court will be considering whether or not to make the order absolute». Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει επίσης και ο Τύπος Ν380, ο οποίος προβλέπεται ως το έντυπο της αίτησης για έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος, και στον οποίο γίνεται σαφής διαχωρισμός και αναφορά σε εξ αποφάσεως πιστωτή ως τον αιτητή και σε άλλους πιστωτές γενικά χωρίς ειδική παραπομπή σε εξ αποφάσεως πιστωτές. Ειδικότερα το Μέρος 1 τιτλοφορείται «Judgement creditor (the person making this application)» ενώ το Μέρος 6 φέρει τίτλο «Οther creditors» και ζητείται όπως συμπληρωθεί μία από τις δύο επιλογές ως ακολούθως: ÿ The judgement creditor does not know of any other creditors of the judgement debtor OR ÿ The judgement creditor knows of the following other creditors of the judgement debtor (full name and address including postcode of each creditor, and if known, nature of debt and amount) Αυτή η περιγραφή καταδεικνύει σαφώς πως η αναφορά σε «any other creditor» δεν αφορά εξ αποφάσεως πιστωτή. Εάν αυτή ήταν η ερμηνεία του όρου τότε στην αντίστοιχη παράγραφο του εντύπου εύλογα θα αναμένετο να αναγράφεται όπως δοθούν στοιχεία της απόφασης και όχι απλώς της φύσης του χρέους και του ποσού. Το Δικαστήριο έχει την άποψη πως ανάλογη πρέπει να είναι και η προσέγγιση όσον αφορά την ερμηνεία του ημεδαπού άρθρου 3

(2). Και τούτο καθότι μια προσεκτική ανάγνωση του Νόμου καταδεικνύει τελικώς πως ο ορισμός που δίδεται στους όρους «οφειλέτης» και «πιστωτής» στο άρθρο 2

(1)αφορά και περιορίζεται στο άρθρο 3

(1). Αυτή η ερμηνεία συνάγεται από το ίδιο το περιεχόμενο του Νόμου όσο και από τον σκοπό του νομοθέτη. Συγκεκριμένα, προκύπτει πως ο ίδιος ο Νόμος παρέχει ρητώς προτεραιότητα σε εξ αποφάσεως πιστωτή ο οποίος εξασφάλισε απόφαση πριν την έκδοση του επιβαρυντικού διατάγματος, έτσι ώστε να μην υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος να αποκαλυφθεί τέτοιος εξ αποφάσεως πιστωτής στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης για την έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος εφόσον αυτός έχει διά νόμου προτεραιότητα στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους ανεξαρτήτως της έκδοσης επιβαρυντικού διατάγματος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 5

(1)(β) κάτω από τον τίτλο «Συνέπειες επιβαρυντικού διατάγματος» ως ακολούθως: «5.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου

(2)η έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 3 θα έχει ως συνέπειες- .. (β) Την απαγόρευση μεταβιβάσεων, πωλήσεων, πληρωμών ή άλλων συναλλαγών σχετικά με τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία περιγράφονται στο εδάφιο

(2)του εδαφίου 4 άνευ επηρεασμού εκτέλεσης αποφάσεων ή διαταγμάτων του Δικαστηρίου που εκδόθηκαν πριν από την έκδοση του διατάγματος.» Ως εκ τούτου διαφαίνεται σαφώς πως η ερμηνευτική διάταξη στο άρθρο 2 αφορά και περιορίζεται στο άρθρο 3

(1)ενώ στο άρθρο 3

(2)αποδίδεται διαφορετική ερμηνεία στον όρο «πιστωτής» ο οποίος δεν περιορίζεται σε εξ αποφάσεως πιστωτή αλλά περιλαμβάνει οποιονδήποτε πιστωτή. Τέτοιος πιστωτής είναι η NFOC με βάση τη συμφωνία εγγύησης και ενεχυρίασης την οποία ο Nogotkov υπέγραψε προς όφελος της πρώτης. Επιπλέον και με βάση την προηγηθείσα ανάλυση το Δικαστήριο θεωρεί πως η NFOC, ως εκ της αμέσως προαναφερθείσας ιδιότητας της ως πιστωτής του Nogotkov, αποτελεί και ενδιαφερόμενο ή επηρεαζόμενο πρόσωπο εντός των προνοιών του άρθρου 3

(3)για σκοπούς επιβολής όρων σχετικά με τυχόν πληροφόρηση της περί της έκδοσης επιβαρυντικού διατάγματος. Με δεδομένη λοιπόν τη διαπίστωση του Δικαστηρίου πως η NFOC εμπίπτει εντός των προνοιών του άρθρου 3

(2)και

(3), θα πρέπει να εξεταστεί το κατά πόσον η Aklia είχε οποιαδήποτε υποχρέωση αποκάλυψης αυτού στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης και ποιες οι συνέπειες από τυχόν τέτοια παράλειψη. Εκείνο το οποίο θα πρέπει να διευκρινιστεί εξ αρχής είναι πως το Δικαστήριο θεωρεί βάσιμη τη θέση της Aklia πως αυτή δεν γνώριζε και δεν μπορούσε να γνωρίζει για τη διαδικασία στην Αγγλία όσον αφορά την έκδοση των διαταγμάτων παγοποίησης και εξόδων εναντίον του Nogotkov. Ο συναφής ισχυρισμός της κας Ιωάννου ουδόλως αντικρούστηκε από την άλλη πλευρά. Ο δικηγόρος της NFOC χαρακτήρισε ως «ύποπτo» τον τρόπο έκδοσης του διατάγματος αναγνώρισης και εκτέλεσης της απόφασης υπέρ της Aklia και εναντίον του Nogotkov ημ. 10.9.15, ενόψει του ότι, σύμφωνα με τον αναντίλεκτο ισχυρισμό της κας Ιωάννου, η αίτηση στάληκε στον Nogotkov, χωρίς να έχει γίνει κανονική επίδοση, και ο οποίος εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο ο οποίος (δικηγόρος) συγκατατέθηκε στην έκδοση του εν λόγω διατάγματος. Ήταν η θέση του δικηγόρου της NFOC πως αυτά τα δεδομένα καταδεικνύουν αφενός, συμπαιγνία μεταξύ των μερών με σκοπό να παραβλάψουν τα συμφέροντα της NFOC και αφετέρου, γνώση της Aklia για τις διαδικασίες αναφορικά με τα διατάγματα παγοποίησης και εξόδων στην Αγγλία. Παρόλο που όντως η μη κανονική επίδοση της αίτησης, η εμφάνιση δικηγόρου εκ μέρους του Nogotkov και η συναίνεση του σε αυτήν δημιουργούν κάποια ερωτηματικά, εντούτοις αυτά τα δεδομένα δεν είναι τέτοια που να οδηγούν χωρίς άλλο στο συμπέρασμα πως είτε o Nogotkov είτε η Aklia γνώριζαν για τις εν λόγω διαδικασίες. Επιπλέον, με βάση το περιεχόμενο των ίδιων των αποφάσεων, δεν προκύπτει καν πως ο Νogotkov γνώριζε ή έλαβε μέρος σε αυτές ούτε και πως του έχει γνωστοποιηθεί ή επιδοθεί η απόφαση αναφορικά με τα έξοδα. Ως εκ τούτου θεωρώ πως η Aklia δεν γνώριζε και ούτε με εύλογη επιμέλεια μπορούσε να γνωρίζει, και ως εκ τούτου δεν είχε υποχρέωση να αποκαλύψει, αυτό το στοιχείο, ήτοι της ύπαρξης τέτοιας απόφασης υπέρ της NFOC και εναντίον του Nogotkov η οποία προηγείται χρονικά της καταχώρισης της μονομερούς αίτησης, στα πλαίσια της εν λόγω αίτησης. Όμως αποτελεί διαπίστωση του Δικαστηρίου πως κατά τον χρόνο υποβολής της μονομερούς αίτησης η Aklia γνώριζε για την ύπαρξη των συμφωνιών εγγύησης και ενεχυρίασης που υπεγράφησαν από τον Nogotkov προς όφελος της NFOC, με βάση τις οποίες η τελευταία ήταν πιστωτής του πρώτου. Αυτό προκύπτει λόγω της συμμετοχής της Aklia στα πλαίσια ενδιάμεσης διαδικασίας για διορισμό προσωρινού παραλήπτη στην Αίτηση 27/15 Ε.Δ. Λευκωσίας εκκρεμουσών των διαδικασιών δαιτησίας αρ. 142866 και 142867, η οποία καταχωρίστηκε από τη NFOC και εναντίον της Trellas, καθότι αυτή (η Aklia) έλαβε αντίγραφο της ενδιάμεσης αίτησης, της ένορκης δήλωσης που τη συνόδευε και των συνημμένων σε αυτή τεκμηρίων, στα οποία γίνεται αναφορά στις εν λόγω συμφωνίες. Ο ισχυρισμός του κ. Παρμαξή στην αρχική του ένορκη δήλωση για αυτά τα γεγονότα δεν έτυχε αμφισβήτησης από την άλλη πλευρά. Έτσι διαφαίνεται σαφώς πως μέσω κυρίως της ένορκης δήλωσης (Τεκμήριο 7) αλλά και της απόφασης του Δικαστηρίου ημ. 17.2.15, Τεκμήριο 8, γίνεται πλήρης αναφορά στο θέμα της υπογραφής των συμφωνιών δανείου μεταξύ NFOC και Trellas, των συμφωνιών εγγύησης και ενεχυρίασης μεταξύ NFOC και Nogotkov, καθώς επίσης και στο τι ακολούθησε ειδικά μεταξύ NFOC και Nogotkov όσον αφορά τις ενέργειες της πρώτης στην απόκτηση του 51% των μετοχών. Με βάση το λεκτικό του άρθρου 3

(2)και

(3)προκύπτει σαφώς πως στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης για την έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος ο αιτητής έχει καθήκον να αποκαλύψει και φέρει εις γνώσιν του Δικαστηρίου την ύπαρξη οποιουδήποτε άλλου πιστωτή και ή άλλου ενδιαφερόμενου και ή επηρεαζόμενου προσώπου. Τέτοιο πρόσωπο στην προκειμένη περίπτωση είναι η NFOC και αυτό το στοιχείο ήταν σε γνώση της Aklia. Επομένως, το Δικαστήριο θεωρεί πως η Aklia είχε υποχρέωση να αναφέρει αυτό το στοιχείο στη μονομερή της αίτηση ούτως ώστε να παρείχετο η δυνατότητα και ευχέρεια στο Δικαστήριο να αξιολογήσει το ενδεχόμενο ζημιάς στη NFOC κατά το στάδιο έκδοσης επιβαρυντικού διατάγματος και ακόμη να αξιολογήσει κατά πόσο θα διέτασσε την επίδοση τυχόν εκδοθέντος επιβαρυντικού διατάγματος και σε αυτή. Τονίζεται ότι στα πλαίσια εξέτασης της μονομερούς αίτησης εκείνο το οποίο το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει είναι το ενδεχόμενο ζημιάς και όχι την πρόκληση αυτής. Σημειώνεται ακόμα πως το ποσό για το οποίο η NFOC είναι πιστωτής του Nogotkov είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό του ποσού της απόφασης υπέρ της Aklia, στοιχείο το οποίο έπρεπε να ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως βεβαίως επίσης και η όποια εξασφάλιση είχε η NFOC. Αυτά τα δεδομένα είναι σημαντικά και είναι ακριβώς αυτά τα οποία πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν από το Δικαστήριο κατά την εξέταση της μονομερούς αίτησης. Κάτι τέτοιο απουσίαζε παντελώς με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να αποφάσισε επί της μονομερούς αίτησης με ελλιπή δεδομένα λόγω ακριβώς της παράλειψης της Aklia να τα παρουσιάσει. Αυτή η παράλειψη αφορά ουσιώδες γεγονός, ειδικότερα εφόσον τέτοιο επιβαρυντικό διάταγμα εκδίδεται μονομερώς, και αποστέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να αξιολογήσει όλα τα στοιχεία τα οποία ο Νόμος καθορίζει πριν καταλήξει στην απόφαση του περί έκδοσης ή μη του επιβαρυντικού διατάγματος. Η νομική αντίληψη την οποία η Aklia είχε όσον αφορά το καθήκον αυτής της αποκάλυψης, ήτοι πως αυτό αναφέρεται μόνο σε εξ αποφάσεως πιστωτή, δεν δύναται να αποτελέσει ικανή δικαιολογία για την παράλειψη αυτή. Αυτό θα καταστρατηγούσε την ορθή εφαρμογή του Νόμου αλλά και τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων των προσώπων τα οποία επηρεάζονται από μια μονομερή διαδικασία στην οποία δια Νόμου αναγνωρίζεται η εμπλοκή τους. Η θέση του δικηγόρου της Aklia πως η ίδια θεωρούσε ότι η NFOC θα λάμβανε γνώση για την έκδοση του επιβαρυντικού διατάγματος μέσω των μελών του διοικητικού συμβουλίου της Trellas τους οποίους η πρώτη διόρισε και ελέγχει (θέμα το οποίο θα εξεταστεί σε άλλο πλαίσιο κατωτέρω) δεν ενέχει οποιαδήποτε σημασία ούτε και δύναται να χρησιμοποιηθεί για να απαλλάξει την Aklia από το καθήκον για αποκάλυψη. Τέτοια υποχρέωση υφίσταται προς το Δικαστήριο το οποίο πρέπει να έχει ενώπιον του όλα τα σχετικά δεδομένα, όπως αυτά καθορίζονται ρητώς από το Νόμο, κατά το στάδιο εξέτασης της ενώπιον του αίτησης. Με βάση όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο καταλήγει πως η Aklia παρέβη το καθήκον αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης για έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος. Κατά κανόνα αυτή η παράλειψη οδηγεί αναπόφευκτα και στην ακύρωση του εκδοθέντος επιβαρυντικού διατάγματος. Όμως πριν την τελική του κατάληξη το Δικαστήριο θεωρεί ορθόν όπως ασχοληθεί με τους λόγους ένστασης πως η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη και πως υποβλήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, κάτι το οποίο ενδεχομένως να επηρεάζει την όποια δυνατότητα επιτυχίας αυτής. VΙ. Συμπεριφορά NFOC - Καθυστέρηση στην Καταχώριση της Παρούσας Αίτησης Κατ΄ αρχάς η Aklia προβάλλει τον ισχυρισμό πως με την παρούσα Αίτηση η NFOC δεν απεκάλυψε την απόκτηση από αυτή του 51% των μετοχών της Trellas και τη μεγάλη αξία της εν λόγω εταιρείας, με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Αυτός ο ισχυρισμός δεν κρίνεται βάσιμος καθότι στην αρχική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση προβάλλεται στην τρίτη κιόλας παράγραφο η δομή του μετοχικού κεφαλαίου της Trellas και επίσης επισυνάπτεται η διαιτητική απόφαση, από την οποία διαφαίνεται η απόκτηση των μετοχών από τη NFOC. Ακόμη στην ένορκη δήλωση στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης αρ. 27/15, Τεκμήριο 3, περιγράφονται με λεπτομέρεια οι συνθήκες απόκτησης των μετοχών από τη NFOC. Περαιτέρω η παρούσα Αίτηση είναι διά κλήσεως και επομένως η Aklia είχε τη δυνατότητα να αναφέρει όλα τα στοιχεία εκείνα τα οποία η ίδια θεωρούσε αναγκαία στα πλαίσια εξέτασης αυτής. Σε αυτή τη βάση, όπως καταδεικνύεται από την προηγηθείσα ανάλυση, το Δικαστήριο εξέτασε όλα τα ενώπιον του δεδομένα, όπως επίσης και τους ισχυρισμούς της Aklia πως η απαίτηση της NFOC έχει ικανοποιηθεί και πως αυτή είναι εξασφαλισμένος πιστωτής, ισχυρισμούς για τους οποίους εν πάση περιπτώσει η NFOC εξέφρασε διαφορετική άποψη. Η Aklia ισχυρίζεται επίσης πως η NFOC γνώριζε για τη δικαστική διαδικασία στη Ρωσία η οποία οδήγησε στην έκδοση της απόφασης υπέρ της πρώτης και εναντίον του Nogotkov. Προς υποστήριξη αυτού του ισχυρισμού η Aklia επικαλείται την εκπροσώπηση και των δύο εταιρειών, ήτοι Trellas και NFOC, από τον ίδιο δικηγόρο στα πλαίσια άλλης δικαστικής διαδικασίας στη Ρωσία, δυνάμει σχετικών πληρεξουσίων ημ. 29.5.

1. Πράγματι η εκπροσώπηση των δύο εταιρειών από τον ίδιο δικηγόρο, κ. A.V. Tambourin, επιβεβαιώνεται από το κείμενο της απόφασης της εν λόγω διαδικασίας η οποία ηγέρθη από τηλεπικοινωνιακή εταιρεία εναντίον της Κρατικής Υπηρεσίας εναντίον του Μονοπωλίου («Federal Antimonopoly Service») με τις δύο εταιρείες και άλλες ως τρίτα πρόσωπα - Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση της κας Ιωάννου. Η προσπάθεια της Aklia να καταδείξει τη γνώση της NFOC για την έκδοση της απόφασης εναντίον του Nogotkov ημ. 2.6.15, Τεκμήριο 2, λόγω του ότι στα πλαίσια εκείνης της διαδικασίας κλήθηκε και έλαβε μέρος η Trellas η οποία εκπροσωπήθηκε και πάλι από τον κ. Tambourin, δεν ανταποκρίνεται στη λογική ούτε και βρίσκει έρεισμα στα ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα. Αυτά τα δεδομένα δεν είναι ικανά από μόνα τους να καταδείξουν ότι ο δικηγόρος της Trellas ενημέρωσε αυτομάτως και τη NFOC, η οποία δεν ήταν μέρος της διαδικασίας μεταξύ της Aklia και του Nogotkov, για την έκδοση της εν λόγω απόφασης. Τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν αυθαίρετο και παντελώς αβάσιμο. Εν πάση περιπτώσει για σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης, το γεγονός της γνώσης της NFOC για την εν λόγω απόφαση δεν ενέχει οποιαδήποτε σημασία. Αλλά ακόμη και αν η NFOC γνώριζε για την ύπαρξη της εν λόγω απόφασης, αυτό δεν συνεπάγεται αυτόματα και τη γνώση της για την έκδοση του μονομερούς διατάγματος αναγνώρισης και εκτέλεσης αυτής στην Κύπρο και συνακόλουθα και ειδικότερα την έκδοση του μονομερούς επιβαρυντικού διατάγματος. Η Aklia επιχειρεί να προσδώσει γνώση της NFOC για την ύπαρξη του επιβαρυντικού διατάγματος μέσω της επίδοσης αυτού στην Trellas. Έχει ήδη λεχθεί πως η NFOC κατέχει το 51% του μετοχικού κεφαλαίου της Trellas. Επίσης ο ισχυρισμός της κας Ιωάννου πως η NFOC διόρισε τους τρεις από τους πέντε διοικητικούς συμβούλους στην Trellas κατέχοντας έτσι τον έλεγχο του διοικητικού συμβουλίου δεν έχει αντικρουστεί από την άλλη πλευρά. Αδιαμφισβήτητος επίσης παραμένει ο ισχυρισμός της κας Ιωάννου πως οι διοικητικοί σύμβουλοι τόσο της Trellas όσο και της NFOC εργάζονται στην εταιρεία Proteas Management Ltd. Είναι επίσης γεγονός πως η εταιρεία Proteas Management Ltd παρέχει διοικητικές υπηρεσίες τόσο στην Trellas όσο και στη NFOC και ακόμη εκατοντάδες άλλες εταιρείες, καθώς επίσης πως διορίζει περίπου 80 πρόσωπα, υπάλληλους και συνεργάτες της, ως διοικητικούς συμβούλους των εταιρειών στις οποίες παρέχει διοικητικές υπηρεσίες, σύμφωνα με τον αναντίλεκτο ισχυρισμό του κ. Παρμαξή στην αρχική του ένορκη δήλωση. Αποτελεί επίσης διαπίστωση του Δικαστηρίου πως η εταιρεία Proteas Management Ltd είναι συνδεδεμένη εταιρεία με το δικηγορικό γραφείο Ανδρέας Μ. Σοφοκλέους & Σία Δ.Ε.Π.Ε., το οποίο εκπροσωπεί τη NFOC, και έχουν κοινό εγγεγραμμένο γραφείο και κοινό διευθυντή, τον δικηγόρο κ. Τ. Παντελή, όπως φαίνεται από έρευνα του Εφόρου Εταιρειών και στην ιστοσελίδα του δικηγορικού γραφείου, Τεκμήριο 7 στην ένορκη δήλωση της κας Ιωάννου. Ο κ. Παρμαξής αναφέρει πως έχει διοριστεί ως ο μοναδικός σύμβουλος της NFOC από την Proteas Management Ltd, θέση η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη. Επίσης ισχυρίζεται πως παρόλο που το επιβαρυντικό διάταγμα είχε επιδοθεί στην Trellas, η ύπαρξη του δεν περιήλθε εις γνώση του για τον λόγο ότι οι διευθυντές της δεν θεώρησαν ότι θα έπρεπε να τον ενημερώσουν. Σύμφωνα πάντα με τον κ. Παρμαξή, η πρώτη φορά που έλαβε γνώση η NFOC για την ύπαρξη του επιβαρυντικού διατάγματος ήταν στις 29.1.16, όταν ο δικηγόρος της NFOC, κ. Παντελή, τον ενημέρωσε πως προηγουμένως την ίδια μέρα επικοινώνησε μαζί του ο δικηγόρος της Trellas, κ. Αλέξανδρος Τσιρίδης, και τον ενημέρωσε για την αίτηση ημ. 10.12.
2. Ενόψει των πιο πάνω αναφερομένων δεδομένων, η Aklia θεωρεί πως αυτός ο ισχυρισμός καθίσταται «ακραίος», «παραπλανητικός» και «μετέωρος». Το Δικαστήριο δεν υιοθετεί αυτή την άποψη. Επί τούτου θα πρέπει πρωτίστως να ληφθεί υπόψιν πως οι δύο εταιρείες αποτελούν ξεχωριστά νομικά πρόσωπα. Αυτή η επισήμανση του Δικαστηρίου καταρρίπτει και την εισήγηση του δικηγόρου της Aklia πως οι συνθήκες διορισμού των τριών διοικητικών συμβούλων της Trellas από τη NFOC (ως εντολοδοχών διοικητικών συμβούλων) καθιστούν αυτούς αντιπρόσωπους της δεύτερης οι οποίοι εκτελούν τις οδηγίες της και την πληροφορούν για τις δραστηριότητες της, έτσι ώστε η επίδοση στην Trellas να ισοδυναμεί με πληροφόρηση της NFOC. Τέτοια εισήγηση αντιστρατεύεται το εταιρικό δίκαιο σύμφωνα με οποίο αναγνωρίζεται η ξεχωριστή οντότητα νομικών προσώπων και δεν υφίσταται τέτοια αρχή πως η επίδοση σε μιαν εταιρεία συνεπάγεται αυτόματα και πληροφόρηση ή γνώση άλλης εταιρείας λόγω του ότι η τελευταία διόρισε τους διοικητικούς συμβούλους της πρώτης και ελέγχει κατά πλειοψηφία αυτή. Επίσης, σύμφωνα με τον φάκελο του Δικαστηρίου, η επίδοση του επιβαρυντικού διατάγματος στην Trellas έγινε στην κα Γεωργία Γεωργίου, γραμματέα στο εγγεγραμμένο γραφείο της εν λόγω εταιρείας. Το γεγονός πως η επίδοση για την Trellas έγινε στην ίδια διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της NFOC και η σύνδεση των δύο εταιρειών με την Proteas Management Ltd δεν ισοδυναμεί με επίδοση στη NFOC και κυρίως δεν συνεπάγεται από μόνο του την αυτόματη γνώση της τελευταίας για το γεγονός αυτό. Με άλλα λόγια το Δικαστήριο καλείται να καταλήξει πως επειδή η Trellas και η NFOC έχουν την ίδια εταιρεία παροχής διοικητικών υπηρεσιών και ακόμη πως επειδή η εν λόγω εταιρεία συνδέεται με το δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί τη NFOC, τότε εξάγεται πως η NFOC έλαβε γνώση του επιβαρυντικού διατάγματος. Αυτό καταστρατηγεί το θέμα της επίδοσης σε νομικό πρόσωπο και παραγνωρίζει παντελώς το γεγονός πως στην υπό κρίση περίπτωση η Trellas, η οποία μεν ελέγχεται από τη NFOC, έχει διορίσει άλλους δικηγόρους να την εκπροσωπούν σε δικαστικές διαδικασίες στην Κύπρο, όπως έχει γίνει και στα πλαίσια της διαδικασίας στην Αίτηση 27/15, ήτοι τον κ. Α. Χαβιαρά. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων το Δικαστήριο αδυνατεί να δεχθεί τον ισχυρισμό της Aklia περί γνώσης της NFOC για την ύπαρξη του επιβαρυντικού διατάγματος μέσω μόνο της επίδοσης αυτού στην Trellas και θεωρεί πως αυτός δεν είναι ικανός να αντικρούσει τη θέση που προβάλλει ο κ. Παρμαξής για τον τρόπο πληροφόρησης του περί αυτού. Το επιχείρημα του δικηγόρου της Aklia πως δεν είναι λογικό ο δικηγόρος της Trellas να ενημέρωσε τον δικηγόρο της NFOC μόνο για την αίτηση πώλησης των μετοχών αλλά όχι για την έκδοση του επιβαρυντικού διατάγματος παραμένει ατεκμηρίωτο ως μια εικασία η οποία όμως δεν υποστηρίζεται από τα ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα και ειδικότερα τον αναντίλεκτο ισχυρισμό του κ. Παρμαξή. Δεν διαφεύγει την προσοχή του Δικαστηρίου πως η Aklia προβάλλει ακόμη ένα στοιχείο προς υποστήριξη της θέσης της, ήτοι την ύπαρξη πολλών διαδικασιών ενώπιον του Ε.Δ. Λευκωσίας και του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στο εξωτερικό από τη NFOC εναντίον της Trellas και του Nogotkov. Σχετικά παραπέμπει σε μέρος απόφασης στην Αίτηση αρ. 51/15 Ε. Δ. Λευκωσίας μεταξύ του Nogotkov, από τη μια, και της Trellas και της NFOC, από την άλλη, στην οποία αξίζει να σημειωθεί πως για τον Αιτητή εμφανίστηκε ο κ. Χαβιαράς, για την Trellas δεν υπήρχε εμφάνιση και η NFOC εκπροσωπήθηκε από τον κ. Παντελή και τον κ. Μακρίδη, Τεκμήριο
3. Σημειώνεται πως η εν λόγω απόφαση εκδόθηκε στις 5.9.15, ημερομηνία προγενέστερη της έκδοσης του διατάγματος αναγνώρισης και εκτέλεσης ημ. 10.9.15 και σε αυτή ουδεμία αναφορά γίνεται στην απόφαση υπέρ της Aklia και εναντίον του Nogotkov. Δεν υπάρχει καμιά λογική στο επιχείρημα της Aklia και είναι άξιον απορίας πώς τα δεδομένα αυτής της απόφασης καταδεικνύουν ότι με την επίδοση του επιβαρυντικού διατάγματος στην Trellas η NFOC έλαβε γνώση αυτού. Με βάση όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω το Δικαστήριο αποδέχεται τον ισχυρισμό της NFOC ότι ο μοναδικός διευθυντής της πληροφορήθηκε για πρώτη φορά για την ύπαρξη του επιβαρυντικού διατάγματος στις 29.1.
4. Η NFOC έδρασε άμεσα λίγες μόνο μέρες μετά την πληροφόρηση της, ήτοι στις 3.2.16, και εμφανίστηκε στα πλαίσια της αίτησης για πώληση, δηλώνοντας την πρόθεση της να καταχωρίσει αίτηση ακύρωσης και ή διαφοροποίησης του επιβαρυντικού διατάγματος την οποία και υπέβαλε μέχρι την καθορισθείσα από το Δικαστήριο ημερομηνία και σύμφωνα με τις οδηγίες του. Αυτά τα δεδομένα ουδόλως καταδεικνύουν οποιαδήποτε καθυστέρηση εκ μέρους της NFOC στην καταχώριση της παρούσας. Έτσι ο συναφής λόγος ένστασης δεν γίνεται δεκτός. Το γεγονός πως η NFOC εξασφάλισε το διάταγμα εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης στις 12.2.16 δεν ενέχει οποιαδήποτε σημασία καθότι πρώτον, η NFOC απέδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο ότι είναι πιστωτής του Nogotkov και δεύτερον, η ίδια εμφανίστηκε πριν την εξασφάλιση αυτής της απόφασης και δήλωσε την πρόθεση της να καταχωρίσει την παρούσα Αίτηση. Έτσι ο ισχυρισμός της Aklia πως η συμπεριφορά της NFOC να υποβάλει την παρούσα Αίτηση μετά την εσπευσμένη εξασφάλιση του διατάγματος εγγραφής και εκτέλεσης είναι κακόπιστη κρίνεται παντελώς ανεδαφικός. Τέλος, ο λόγος ένστασης πως η NFOC δύναται να προβάλει τις απόψεις της στα πλαίσια της αίτησης για πώληση δεν είναι ικανός να καταργήσει ή υπερπηδήσει το καθήκον της Aklia για αποκάλυψη στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης και το δικαίωμα της πρώτης να παρουσιάζεται (μέσω αυτής της αποκάλυψης) στα πλαίσια της εν λόγω αίτησης. Τονίζεται πως η Aklia είχε πρώτη την υποχρέωση να αποκαλύψει το συμφέρον της NFOC στα πλαίσια της αίτησης για έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος και δεν μπορεί να επιχειρεί να παρακάμψει την εμπλοκή της NFOC στο πρώτο στάδιο της διαδικασίας και την αποφυγή της δικής της υποχρέωσης με αυτόν τον τρόπο. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο καταλήγει πως η παρούσα Αίτηση δεν είναι κακόπιστη ή καταχρηστική. Αυτή η διαπίστωση οδηγεί αναπόφευκτα στην ακύρωση του διατάγματος επιβάρυνσης λόγω της παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων από την Aklia στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης ημ. 7.10.15, χωρίς να καθίσταται αναγκαία η εξέταση των υπόλοιπων θεμάτων που εγείρονται στην υπό κρίση Αίτηση. VIΙ. Κατάληξη Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω η παρούσα Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ακυρώνεται το διάταγμα επιβάρυνσης ημ. 9.10.
5. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο συν ΦΠΑ. (Υπ.) ......... Έ. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο