Γρηγόρη Γρηγορίου ν. Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων, Αρ. Γεν. Αίτησης: 493/15, 5/7/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A427 Αρ. Γεν. Αίτησης: 493/15 Αναφορικά με τον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 και των Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμο 96(Ι)/
- -Και- Αναφορικά με την Διαιτητική απόφαση ημ. 9.11.2015 στην διαιτησία μεταξύ Γρηγόρη Γρηγορίου από την Λεμεσό και του Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων. Μεταξύ: Γρηγόρη Γρηγορίου -Και- Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων Αίτηση ημερ. 6.6.14 υπό του Γρηγόρης Γρηγορίου για ακύρωση διαιτητικής απόφασης ημ. 9.11.15 Ημερομηνία: 5 Ιουλίου 2016 Για αιτητή: κος Χατζηχριστοφή Για καθ' ου η αίτηση: κος Σατσιάς ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο αιτητής με την παρούσα αίτηση του, ζητά την ακύρωση της διαιτητικής απόφασης ημ. 9.11.15 του διαιτητή Κώστα Μελά, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση που καταχώρησε κατά απόφασης του Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων σε αίτημα του για καταβολή αποζημιώσεων για οδικό ατύχημα. Επικαλείται κακό χειρισμό της διαιτησίας (misconduct) που οφείλεται στην εσφαλμένη λήψη μαρτυρίας (improper reception of evidence). Ζητά επίσης την αναπομπή θεμάτων για επανεξέταση γιατί αυτά δεν έχουν αποφασιστεί σύμφωνα με την προσαχθείσα μαρτυρία καθώς και διάταγμα για διορισμό νέου διαιτητή προς επανεξέταση της διαιτησίας. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του αιτητή που συνοδεύει την αίτηση, αυτός υπέβαλε αίτημα στο Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων για πληρωμή αποζημιώσεων λόγω σοβαρού τραυματισμού που υπέστη μετά από οδικό ατύχημα. Το ταμείο απέρριψε την αίτηση του με το αιτιολογικό ότι μετά από συνάντηση που είχε μαζί του, αυτός απέτυχε να πείσει για τα γεγονότα και την ορθότητα των ισχυρισμών του. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, ο αιτητής καταχώρησε δεόντως έφεση δυνάμει του σχετικού Νόμου. Διαιτητής για εκδίκαση της εν λόγω έφεσης, διορίστηκε από τον Υπουργό Οικονομικών ο Δικηγόρος Κώστας Μελάς. Η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε στις 9.11.
- Με αυτήν, απορρίφθηκε η εν λόγω έφεση. Με την παρούσα αίτηση του, ο αιτητής επικαλείται μια σειρά από λόγους για τους οποίους η ως άνω διαιτητική απόφαση θα πρέπει να ακυρωθεί. Επικαλείται λανθασμένη λήψη μαρτυρίας, πλάνη και παραβίαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Το Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων, κατεχώρησε ένσταση στην αίτηση για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης. Εγείρει σε πρώτο στάδιο, προδικαστικές ενστάσεις ως προς την ακολουθητέα διαδικασία, επιφυλάσσοντας ταυτόχρονα το δικαίωμα της να ενστεί επί της ουσίας της αίτησης αν το Δικαστήριο απορρίψει τις προδικαστικές ενστάσεις. Ισχυρίζεται συγκεκριμένα ότι το ορθό δικονομικό μέσο για αμφισβήτηση της απόφασης του διαιτητή, είναι η υποβολή πρωτογενούς κλήσης (originating summons) και όχι αίτηση δια κλήσεως που καταχώρησε ο αιτητής στην παρούσα. Περαιτέρω, η αίτηση πάσχει στην ρίζα της γιατί δεν έχει επιδοθεί στο διαιτητή που είναι αναγκαίος διάδικος αφού είναι το αρμόδιο πρόσωπο που εξέδωσε την διαιτητική απόφαση και εναντίον του οποίου προσάπτονται μομφές για κακή διαγωγή (misconduct) και παραβίαση δικαιωμάτων δίκαιης δίκης. Πρόκειται κατά τους καθ' ων η αίτηση για θεμελιώδεις παρατυπίες που δεν μπορούν να θεραπευθούν με την Δ.64 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί χωρίς το Δικαστήριο να εξετάσει την ουσία των ισχυρισμών του αιτητή. Αγορεύσεις Οι συνήγοροι αγόρευσαν ενώπιον του Δικαστηρίου επί των ως άνω προδικαστικών ενστάσεων, η απόφαση επί των οποίων θα κρίνει και την πορεία ολόκληρης της αίτησης. Ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων, στην αγόρευση του αναφέρθηκε αρχικά στα γεγονότα της υπόθεσης που οδήγησαν στην έκδοση της υπό κρίση απόφασης του διαιτητή. Έγινε στην συνέχεια αναφορά στην νομική πτυχή της υπόθεσης και συγκεκριμένα στο άρθρο 20 του Περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ. 4), το οποίο ρυθμίζει την εξουσία του Δικαστηρίου να ακυρώσει διαιτητική απόφαση. Στην παρούσα περίπτωση, ξεκάθαρα προκύπτει μομφή εναντίον του διαιτητή Κώστα Μελά για κακή συμπεριφορά. Συνεπώς, η παρούσα είναι επιβεβλημένο να στραφεί και εναντίον του διαιτητή εφόσον ενδέχεται να επηρεαστούν δυσμενώς τα συμφέροντα του. Με παραπομπή σε σχετική νομολογία, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα του διαιτητή να προβάλει τις θέσεις του όπου του προσάπτεται μομφή για απρεπή διαγωγή. Σε σχέση με την δικονομική πλευρά, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποιήθηκε λανθασμένο εναρκτήριο μέσο. Αντί της πρωτογενούς κλήσης (originating summons), καταχωρήθηκε αίτηση δια κλήσεως. Δεν πρόκειται για απλή παρατυπία κατά τον συνήγορο αλλά για ουσιώδη παράλειψη που οδηγεί σε ακύρωση ολόκληρη την διαδικασία. Έγινε αναφορά στην υπόθεση Hajihambis v. The attorney General
(1986)1 C.L.R 386 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε εκλογική αίτηση γιατί δεν καταχωρήθηκε με εναρκτήρια κλήση αλλά αίτηση δυνάμει της Δ.48 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο συνήγορος του αιτητή στην δική του αγόρευση, ισχυρίστηκε ότι το άρθρο 20.2 του Κεφ. 4 δεν καθορίζει το δικονομικό μέσο, με το οποίο μπορεί να ακυρωθεί η απόφαση του διαιτητή. Παρέπεμψε όμως σε νομολογία όπου το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε τέτοιου είδους υποθέσεις όπου το διάβημα έγινε με Γενική Αίτηση όπως στην παρούσα, χωρίς ποτέ να τεθεί ζήτημα λανθασμένης εναρκτήριας διαδικασίας. Ήταν ακόμη η θέση του συνηγόρου ότι ακόμα και στην περίπτωση της Δ.48 που είναι προσαρμοσμένη στην υποβολή ενδιάμεσων αιτήσεων, παρέχεται η δυνατότητα προσαρμογής της σε εναρκτήρια κλήση. Αλλά ακόμη και αν δεχθούμε ότι υπήρξε σφάλμα στον τρόπο με τον οποίο ήχθη η υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για απλή παρατυπία που θα μπορούσε να θεραπευθεί δυνάμει της Δ.
- Αναφορικά με την επίδοση στον διαιτητή, ο συνήγορος ανέφερε ότι η θέση των καθ' ων η αίτηση θα μπορούσε να έχει κάποια βάση αν εζητείτο η απομάκρυνση του, εκκρεμούσης της διαδικασίας. Όμως στην παρούσα περίπτωση, η διαιτητική διαδικασία έχει περατωθεί. Με δεδομένη την νομολογιακή αρχή ότι το έργο των διαιτητών συνιστά οιονεί δικαστική διαδικασία, προκύπτει κατά τον συνήγορο ότι κανένας απολύτως επηρεασμός των δικαιωμάτων του διαιτητή δεν θα υφίσταται ή θα μπορούσε να προκύψει από την παρούσα υπόθεση. Νομική πτυχή - Συμπεράσματα Η ακύρωση διαιτητικής απόφασης μπορεί να επιδιωχθεί δυνάμει των προνοιών του Περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ. 4) και συγκεκριμένα του άρθρου 20.
- Η πιο πάνω νομοθετική διάταξη, καθορίζει ότι η διαιτητική απόφαση μπορεί να ακυρωθεί αν ο διαιτητής: α. επιδείξει κακή συμπεριφορά, ή β. χειρισθεί κακώς την υπόθεση, ή γ. η διαιτησία διεξήχθη παράτυπα, ή δ. η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα Είναι γεγονός ότι στο ίδιο το άρθρο 20.2 του Κεφ. 4 δεν αναφέρεται το δικονομικό μέσο, με το οποίο μπορεί να ακυρωθεί η απόφαση του διαιτητή. Στην παρούσα περίπτωση, ο αιτητής καταχώρησε Γενική Αίτηση δια κλήσεως. Πρόκειται για εναρκτήρια και όχι ενδιάμεση αίτηση όπως προκύπτει σαφώς από την Δ.1, στην οποία καθορίζονται τα εναρκτήρια δικονομικά μέσα πλην της αγωγής, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι αιτήσεις (petitions, motions & summons). Στην ίδια την Δ.1 Θ.2, η έννοια της πρωτογενούς κλήσης (originating summons), διαχωρίζεται από την ενδιάμεση διαδικασία ως ακολούθως: "originating summons" means any summons other than a, summons in a pending cause or matter; Παρόλα αυτά, η νομολογία αναγνωρίζει ως εναρκτήρια και άλλα δικονομικά μέτρα πλην αυτών που καθορίζονται στην Δ.1 Θ.
- Ακόμα και μια μονομερής αίτηση στην οποία το Δικαστήριο καλείται να προβεί σε κάποια διαπίστωση, μπορεί να θεωρηθεί ως εναρκτήρια. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Udruzena Beogradska Banka v. Westacre Investment, Inc
(1999)1 Α.Α.Δ. 124: « Οι προσφερόμενες διαδικασίες δεν ταυτίζονται κατ' ανάγκη με εκείνες που προβλέπονται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ως εναρκτήριες. Θα μπορούσε, στην προκείμενη περίπτωση, να είχε χρησιμοποιηθεί μια από εκείνες. Σημειώνουμε ότι υπάρχει και η αίτηση η γνωστή στο σύστημα ως "petition". Τίποτε όμως δεν επέβαλλε τη μια ή την άλλη λύση............................ Η αντίρρηση ότι η μονομερής αίτηση δεν μπορεί να αποτελέσει - δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ή ακόμα και ευρύτερα - εναρκτήρια διαδικασία, είναι βάσιμη μόνο εφόσον πρόκειται για διαδικασία που αποβλέπει στην επίλυση κάποιου ζητήματος νομικού ή πραγματικού είτε κατόπιν προκύψασας διαφοράς είτε μη. Δεν καλύπτει την περίπτωση όπου, με τη μονομερή αίτηση, καλείται το Δικαστήριο να προβεί σε κάποια διαπίστωση, ιδιαίτερα μάλιστα όταν πρόκειται, όπως εδώ, για προκαταρκτική» Ακόμα και η αίτηση δια κλήσεως που συνιστά την κατεξοχήν ενδιάμεση αίτηση δυνάμει της Δ.48 (τύπος 45 & 46), μπορεί να προσαρμοστεί και χρησιμοποιηθεί ως εναρκτήρια κλήση όπως είναι π.χ. η Γενική Αίτηση. Σχετική είναι η υπόθεση Τράπεζα Κύπρου ν. Dynacon Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1978, η οποία αφορούσε αίτηση για απομάκρυνση διαιτητή σε διαιτητική διαδικασία δυνάμει του Περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ. 4). Λέχθηκε ότι από την στιγμή που δεν εκδόθηκαν ειδικοί κανονισμοί που να ρυθμίζουν το θέμα, το δικονομικό πλαίσιο καθορίζεται από τους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με το άρθρο 30 του Κεφ. 4. Υπό αυτή την έννοια, αιτήσεις (applications) που καθορίζει το Κεφ. 4, καταχωρούνται με την μορφή της αίτησης δια κλήσεως δυνάμει της Δ.48, προσαρμοσμένης σε εναρκτήρια διαδικασία. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση: « Καθίσταται αναγκαίο να προσδιορίσουμε τα μέσα, που προκρίνουν οι Θεσμοί, για την υποβολή αιτήματος για την απομάκρυνση διαιτητή, που ορίζεται σε συμφωνηθείσα διαιτησία. Εξουσία για τη μετακίνησή του παρέχεται από τις διατάξεις του περί Διαιτησίας Νόμου, ΚΕΦ. 4, (ο "Νόμος"). Προβλέπεται, ειδικά, από τις πρόνοιες του Άρθρου 14
(2). Το ίδιο εδάφιο παρέχει εξουσία για την αποκήρυξη συμφωνίας για την παραπομπή διαφοράς σε διαιτησία, που αποτελεί το δεύτερο σκέλος του αιτήματος των εφεσειόντων. Και οι δύο θεραπείες μπορεί, όπως το Άρθρο 14
(2)ορίζει, να ζητηθούν με "αίτηση" ("application"), που υποβάλλεται από πρόσωπο που αποτελεί μέρος στη συμφωνία διαιτησίας. Εφόσον δεν εκδοθεί Διαδικαστικός Κανονισμός, ρυθμιστικός των διαβημάτων που μπορεί να ληφθούν βάσει του Νόμου, το Άρθρο 30 του Νόμου καθιστά, τηρουμένων των αναλογιών, τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας εφαρμοστέους για την υποβολή και εκδίκαση αιτημάτων, θεμελιωμένων στις πρόνοιες του. Η υποβολή αίτησης, βάσει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, διέπεται από τη Δ.48. Η Δ.48 είναι, κατ' εξοχήν, προσαρμοσμένη στην υποβολή ενδιάμεσων αιτήσεων. Όπως προκύπτει από τους τύπους, οι οποίοι θεσμοθετούνται (Τύπος 45, Τύπος 46), η αίτηση υποβάλλεται στο πλαίσιο υφιστάμενης δικαιοδοσίας. Παρέχεται, όμως, η δυνατότητα προσαρμογής της σε εναρκτήρια αίτηση. Γίνεται πρόνοια σ' αυτούς (τύπους) για τον προσδιορισμό της επιζητούμενης θεραπείας και των γεγονότων στα οποία βασίζεται το αίτημα.» Από την άλλη πλευρά, για να χρησιμοποιηθεί η πρωτογενής κλήση (originating summons) έναντι των άλλων δικονομικών εναρκτήριων μέσων, θα πρέπει αυτό να προβλέπεται ρητά από την νομοθετική ή κανονιστική πρόνοια στην οποία καθορίζεται το δικαίωμα καταχώρησης του αιτήματος. Αυτό προβλέπεται π.χ. στο άρθρο 53.1 του Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου (ΚΕΦ.189) όπου καθορίζεται ρητά η χρήση πρωτογενούς κλήσης (originating summons), στην υποβολή συγκεκριμένων αιτημάτων. Το ίδιο ισχύει και στον Κανονισμό 6 των Περί Εταιρειών Κανονισμών όπου αναφέρεται ότι σε συγκεκριμένες εταιρικές αιτήσεις, χρησιμοποιείται η διαδικασία πρωτογενούς κλήσεως. Σημειώνεται περαιτέρω ότι στην Δ.55 Θ.1, προνοείται ότι η πρωτογενής κλήση χρησιμοποιείται σε αιτήσεις προσώπων που απαιτούν ή είναι ενδιαφερόμενα σε έγγραφο μεταβιβάσεως, διαθήκη ή άλλη γραπτή πράξη. Αναφέρει συγκεκριμένα: Any person claiming to be interested under a deed, will, or other written instrument, may apply to the Court by originating summons (Forms 50 and 51) for the determination of any question of construction arising under the instrument, and for a declaration of the rights of the persons interested. Σχετική είναι και η απόφαση Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd (αρ. 1)
(2008)1 Α.Α.Δ.
- Στην εν λόγω υπόθεση, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι σε διαφορά για δικαίωμα ευρεσιτεχνίας, ορθώς καταχωρήθηκε κλητήριο ένταλμα αγωγής και όχι πρωτογενής κλήση. Λέχθηκε ότι στην απουσία ειδικής πρόνοιας για χρήση πρωτογενούς κλήσης, ήταν λογικό να χρησιμοποιηθεί ως εναρκτήριο μέσο, ο τύπος της αγωγής που προβλέπει η Δ.2 Θ.
- Είναι σαφές από τα πιο πάνω ότι για να χρησιμοποιηθεί η πρωτογενής κλήση αντί άλλου εναρκτήριου μέσου, χρειάζεται αυτό να ρυθμίζεται ρητά σε ειδική νομοθετική ή κανονιστική διάταξη. Όπως προαναφέρθηκε, στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει ειδική πρόνοια για το δικονομικό μέσο που θα χρησιμοποιηθεί σε αίτημα για ακύρωση διαιτητικής απόφασης. Ως εκ τούτου δεν ισχύει η θέση ότι θα έπρεπε αποκλειστικά το αίτημα να καταχωρηθεί με την μορφή πρωτογενούς κλήσης (originating summons). Περαιτέρω το γεγονός της απουσίας ειδικών διαδικαστικών κανονισμών, καθιστά του Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας εφαρμοστέους σε κάθε αίτηση που προβλέπεται από το Κεφ.
- Αυτό καθορίζεται ρητά στο άρθρο 30 του ιδίου του Κεφ.
- Εφαρμόζοντας κατ' αναλογία τις αρχές που καθιέρωσε η υπόθεση Τράπεζα Κύπρου ν. Dynacon Ltd (ανωτέρω), κρίνω ότι το δικονομικό πλαίσιο της παρούσας αίτησης είναι η Δ.48, προσαρμοσμένη σε εναρκτήρια αίτηση όπως είναι η παρούσα Γενική Αίτηση. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι συνιστά κοινή πρακτική, η χρήση της Γενικής Αίτησης δια κλήσεως σε αιτήματα για ακύρωση διαιτητικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 20.2 του Κεφ.
- Πληθώρα νομολογίας του Εφετείου, πραγματεύεται την εξουσία του Δικαστηρίου για ακύρωση διαιτητικής απόφασης (Βλ. μεταξύ άλλων Συνεργατική Οικοδομική Εταιρεία Δημοσίων Υπάλληλων Κύπρου Λτδ ν. Μιχάλη Αντωνιάδη κα
(2009)1 Α.Α.Δ. 1098, Σολομού ν. Laiki Cyprialife Ltd
(2010)1 Α.Α.Δ 687 & Ταμείο Ασφαλιστικών Οχημάτων ν. Μιχάλη Φανή Πολ. Έφεση 354/11 ημ. 17.5.16). Μελέτη της ανωτέρω νομολογίας, καταδεικνύει ότι σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις, τα αιτήματα ακύρωσης της διαιτητικής απόφασης καταχωρήθηκαν με την μορφή της Γενική Αίτησης δια κλήσεως όπως στην παρούσα περίπτωση. Αυτό, χωρίς ποτέ να τεθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ζήτημα λανθασμένου εναρκτήριου δικονομικού μέσου. Κρίνω ως εκ τούτου ότι ορθά ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης με την μορφή της Γενικής Αίτησης δια κλήσεως. Ο καθ' ου η αίτηση επικαλείται επίσης ακυρότητα της διαδικασίας επειδή η αίτηση δεν έχει επιδοθεί στον διαιτητή, την απόφαση του οποίου επιδιώκει να ακυρώσει. Το επιχείρημα στηρίχθηκε σε νομολογία, σύμφωνα με την οποία ο διαιτητής έχει δικαίωμα να ακουστεί σε περίπτωση που επιδιώκεται η απομάκρυνση του. Έγινε επί του προκειμένου, παραπομπή στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου ν. Dynacon Ltd (ανωτέρω) όπου το Δικαστήριο απέρριψε ισχυρισμό για ακυρότητα της διαδικασίας λόγω του ότι η αίτηση απομάκρυνσης του διαιτητή, επιδόθηκε και στον ίδιο. Λέχθηκε σαφώς ότι με την επίδοση της αίτησης στον διαιτητή, αυτός κατέστη διάδικος και έχει δικαίωμα να ακουστεί με τον καθορισμένο από τους θεσμούς τρόπο. Στην πιο πάνω απόφαση όμως δεν καθορίζεται γενική αρχή ότι η αίτηση ακύρωσης διαιτητικής απόφασης πάσχει αν δεν επιδοθεί και στον διαιτητή. Αυτό που επισημαίνεται, είναι το δικαίωμα του διαιτητή να ακουστεί από την στιγμή που ο αιτητής, τον καταστήσει διάδικο στην αίτηση. Δεν καθορίζεται όμως γενική νομολογιακή αρχή για υποχρεωτική συμπερίληψη του διαιτητή στην διαδικασία σε αιτήσεις απομάκρυνσης του δυνάμει του το άρθρου 14.2 του Κεφ. 4 ή ακύρωσης της διαιτητικής απόφασης δυνάμει του άρθρου 20.2 του ιδίου Νόμου. Εξ' άλλου όπως πολύ σωστά επισημάνθηκε, η παρούσα δεν αφορά αίτημα απομάκρυνσης διαιτητή όπως στην υπόθεση Dynacon (ανωτέρω) από την έκβαση του οποίου θα επηρεαστούν τα δικαιώματα του ιδίου του διαιτητή. Αντιθέτως αφορά αίτηση ακύρωσης της διαιτητικής απόφασης, η οποία σύμφωνα με την νομολογία (βλ. Dynacon ανωτέρω), συνιστά οιονεί δικαστική διαδικασία. Η έκβαση δε της παρούσας αίτησης δεν επηρεάζει καθόλου τα συμφέροντα του διαιτητή ώστε να μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι ο διαιτητής είναι αναγκαίος διάδικος. Ενόψει όλων των πιο πάνω, οι προδικαστικές ενστάσεις των καθ' ων η αίτηση απορρίπτονται. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται εναντίον του καθ' ου η αίτηση Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο να πληρωθούν δε στο τέλος εκδίκασης της κυρίως αίτησης. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο