Μιλτιάδη Σ. Σάββα Ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Izzet Ibrahim ν. Χρυσόστομος Μιχαήλ Μάντολες κ.α., Αρ. Αγωγής: 3832/08, 30/6/2016

Μιλτιάδη Σ. Σάββα Ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Izzet Ibrahim ν. Χρυσόστομος Μιχαήλ Μάντολες κ.α., Αρ. Αγωγής: 3832/08, 30/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A410 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Αλ. Παναγιώτου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3832/08 Μεταξύ: Izzet Ibrahim Ενάγοντος και

1. Χρυσόστομος Μιχαήλ Μάντολες
2. Εργοληπτική Εταιρεία Ανδρέας Δημητρίου & Υιοί Λτδ
3. Κατερίνα Ελευθεριάδου Εναγομένων Και δια τροποποιήσεως, Μεταξύ: Μιλτιάδη Σ. Σάββα Ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Izzet Ibrahim Ενάγοντος και
4. Χρυσόστομος Μιχαήλ Μάντολες
5. Εργοληπτική Εταιρεία Ανδρέας Δημητρίου & Υιοί Λτδ
6. Κατερίνα Ελευθεριάδου Εναγομένων Ημερομηνία: 30 Ιουνίου 2016 Για ενάγοντα: κος Σάββας Σάββα Για εναγομένη 1: κος Ανδρέας Μάγος Για εναγόμενη 2: κα Κατερίνα Πετρίδου Για εναγόμενη 3: κα Αυγή Κατσούρη ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή του, ο ενάγοντας αιτείται γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για εργατικό ατύχημα που επεσυνέβη ενώ ήταν σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, εργοδοτούμενος του εναγομένου 1 υπεργολάβου, σε οικοδομή που έκτιζε η εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρία. Κύριος του έργου σύμφωνα με τον ενάγοντα, είναι η εναγομένη 3 η οποία δυνάμει συμβολαίου, ανέθεσε στην εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία, την ανέγερση μιας διώροφης διπλοκατοικίας στον Στρόβολο. Πρέπει από την αρχή να σημειώσω ότι η παρούσα δεν αποτελεί παράδειγμα συμμόρφωσης με την συνταγματική επιταγή για σύντομη εκδίκαση των υποθέσεων. Οι λόγοι για την τόσο μεγάλη καθυστέρηση, αναφέρονται στον φάκελο του Δικαστηρίου και δεν θεωρώ σκόπιμο στο παρόν στάδιο να τους παραθέσω αναλυτικά. Αναφέρω μόνο ενδεικτικά, την καταχώρηση και εκδίκαση αρκετών ενδιάμεσων αιτήσεων τόσον πριν όσον και μετά την έναρξη της ακρόασης. Επιπλέον, κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας και μετά που ο ενάγοντας έδωσε μαρτυρία, αυτός δυστυχώς απεβίωσε για λόγους που δεν σχετίζονται με το επίδικο εργατικό ατύχημα. Το ατυχές τούτο γεγονός, είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης αφού θα έπρεπε να καταχωρηθεί διαχείριση της περιουσίας του ενάγοντος και να τροποποιηθεί ανάλογα ο τίτλος της αγωγής. Επανερχόμενος στα γεγονότα της υπόθεσης, θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ αρχικά στις θέσεις των διαδίκων όπως αναφέρονται στα δικόγραφα ώστε να γίνουν κατανοητά τα επίδικα θέματα. Στην έκθεση απαίτησης αναφέρεται ότι η εναγομένη 3 ανέθεσε στην εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία, την ανέγερση μια διπλοκατοικίας στο επίδικο ακίνητο. Στην συνέχεια, η εναγόμενη 2 συμφώνησε με τον εναγόμενο 1 όπως αναλάβει ως υπεργολάβος την εργασία των καλουπιών της εν λόγω οικοδομής. Ο ενάγοντας που είναι Τουρκοκύπριος και κατοικούσε στις κατεχόμενες από τον τουρκικό στρατό περιοχές, ήταν καλουψής και εργαζόταν κατά τους επίδικους χρόνους στην υπηρεσία του εναγομένου 1 στις ελεύθερες περιοχές. Αναφέρεται ακολούθως στην έκθεση απαίτησης ότι στις 26.9.2006 ο ενάγοντας εργαζόταν στο εργοτάξιο της εναγομένης 2 εταιρείας στην επίδικη οικοδομή, εκτελώντας εργασία για λογαριασμό του εναγομένου
7. Κατά την διάρκεια της πιο πάνω εργασίας, επεσυνέβη ατύχημα, στο οποίο τραυματίστηκε σοβαρά. Συγκεκριμένα, ενώ ευρισκόταν επί του πατώματος του 1ου ορόφου και αφαιρούσε ξυλότυπα από την πλάκα της οικοδομής, έπεσε στο έδαφος από ύψος πέραν των 2 μέτρων σε ανάχωμα και ακολούθως σε ανοιχτό λάκκο βάθους 1,5 μέτρου. Αποτέλεσμα της πιο πάνω πτώσης, ήταν να υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες και ειδικές ζημιές. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι το ως άνω εργατικό ατύχημα, οφείλεται στην αποκλειστική και σε μέγιστο βαθμό συντρέχουσα αμέλεια των εναγομένων. Παρατίθενται στη συνέχεια στην έκθεση απαίτησης, εκτενείς λεπτομέρειες αμέλειας και των τριών εναγομένων. Όσον αφορά τον υπεργολάβο εναγόμενο 1, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι ανέθεσε στον ενάγοντα εργασίες χωρίς να λάβει τα αναγκαία μέτρα προστασίας και χωρίς να λάβει υπόψη τους κινδύνους ασφάλειας των εργαζομένων του, στο χώρο. Για την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία, αναφέρει ότι παρέλειψε να εκπονήσει σχέδιο ασφάλειας και υγείας και ότι δεν έλαβε καμία προφύλαξη για την ασφάλεια των εργαζομένων στην οικοδομή. Επιπλέον, ενώ γνώριζε ότι ήταν επικίνδυνο, άφησε ακάλυπτο τον σηπτικό λάκκο με αποτέλεσμα ο ενάγοντας να πέσει μέσα σε αυτόν μετά τη πτώση του από την οικοδομή. Τις ίδιες λεπτομέρειες αμελείας, καταλογίζει ο ενάγοντας και στην εναγομένη
8. Στη συνέχεια, παρατίθενται λεπτομέρειες των κατ' ισχυρισμό σωματικών βλαβών του ενάγοντα, καθώς και λεπτομέρειες των ειδικών ζημιών που υπέστη λόγω του πιο πάνω ατυχήματος. Ο εναγόμενος 1 με την υπεράσπιση του, αρνείται τον ισχυρισμό ότι εργοδοτούσε τον ενάγοντα. Ισχυρίζεται επί του προκειμένου ότι συμφώνησε με τον ενάγοντα ο οποίος ανέλαβε ως υπεργολάβος, την εκτέλεση μέρους των εργασιών καλουπιών στην επίδικη ανεγειρόμενη κατοικία. Δεν υπήρχε ως εκ τούτου, σχέση εργοδότη-εργοδοτουμένου μεταξύ του εναγομένου 1 και του ενάγοντα. Αναφέρεται επιπλέον στην υπεράσπιση του εναγομένου 1 ότι ο ίδιος επέδειξε την απαιτούμενη επιμέλεια και δεν φέρει ουδεμία ευθύνη για το ατύχημα. Ισχυρίζεται αντίθετα ότι οι εναγόμενοι 2 και 3 που ήταν κάτοχοι και κύριοι του έργου αντίστοιχα δεν επέδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια προς τον ενάγοντα. Επιπλέον, ο ενάγοντας υπέχει σε μεγάλο βαθμό συντρέχουσα αμέλεια για το ατύχημα. Παρατίθενται στη συνέχεια λεπτομέρειες της κατ' ισχυρισμό συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα, αλλά και των εναγομένων 2 και
9. Η εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία με την υπεράσπιση της, ισχυρίζεται ότι δεν ήταν κάτοχος του εργοταξίου κατά το χρόνο του ατυχήματος. Η εναγομένη 3 που ήταν η κύριος του έργου, τερμάτισε το συμβόλαιο εργολαβίας στις 5.9.
10. Ως εκ τούτου, η εναγομένη 2 διέκοψε τις εργασίες στην εν λόγω οικοδομή και απομάκρυνε όλα τα υλικά και τον εξοπλισμό της πριν από το ατύχημα. Συνεπακόλουθα, κατά την ημερομηνία του ατυχήματος, η εναγομένη 2 δεν ήταν εργολάβος του έργου, ούτε και κάτοχος του εργοταξίου και δεν είχε κανένα απολύτως έλεγχο των εργασιών που διεξάγονταν τη συγκεκριμένη μέρα στην οικοδομή. Στη συνέχεια, η εναγομένη 2 παραθέτει λεπτομέρειες της κατ' ισχυρισμό συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα, αλλά των εναγομένων 1 και 3, οι οποίες οδήγησαν στο επίδικο ατύχημα. Η εναγομένη 2, αρνείται επίσης ότι ο ενάγοντας ήταν εργοδοτούμενος της ή ότι είχε έναντι του οποιοδήποτε καθήκον επιμέλειας. Ισχυρίζεται ακόμα ότι αν ήθελε φανεί ότι επέδειξε οποιαδήποτε αμέλεια δεν υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ τέτοιας τυχόν αμέλειας και του ατυχήματος ή των σωματικών βλαβών του ενάγοντα. Η εναγομένη 3 στην δική της υπεράσπιση, αρνείται την εκ μέρους της διάπραξη οποιασδήποτε αμέλειας. Ισχυρίζεται ότι η ίδια ήταν απλά ιδιοκτήτρια του οικοπέδου εντός του οποίου οι ανεξάρτητοι εργολάβοι εκτέλεσαν οικοδομικές εργασίες. Ουδέποτε υπήρξε εργοδότρια, ούτε είχε οποιαδήποτε σχέση με τον ενάγοντα. Είχε παραδώσει την οικοδομή στην εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία και η ίδια δεν είχε καμία σχέση και/ή ανάμειξη και/ή έλεγχο στη διεξαγωγή των οικοδομικών εργασιών. Ο ενάγοντας με τις απαντήσεις στις ως άνω υπερασπίσεις των εναγομένων, αρνείται όλους τους ισχυρισμούς τους και επαναλαμβάνει τη θέση του ότι και οι τρεις εναγόμενοι παραβίασαν το καθήκον επιμέλειας που είχαν απέναντι του με αποτέλεσμα να επισυμβεί το ατύχημα και ο ίδιος να υποστεί ζημιές. Μαρτυρία Κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας οι συνήγοροι δήλωσαν ότι το ύψος των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων, συμφωνείται επί πλήρους ευθύνης στο συνολικό ποσόν των €110.000,00 με τόκο προς 4% από την 29.5.09, ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης. Θα παραθέσω στην συνέχεια σύνοψη της δοθείσας μαρτυρίας αφού σκοπός δεν είναι η αναπαραγωγή του συνόλου της μαρτυρίας που δόθηκε στο Δικαστήριο. Ιδιαίτερη αναφορά μπορεί να γίνει όπου είναι αναγκαίο, στο στάδιο αξιολόγησης της μαρτυρίας. Ως Μ.Ε.1 κατέθεσε ο Επιθεωρητής Εργασίας Γιώργος Καΐλας. Ετοίμασε γραπτό σημείωμα διερεύνησης του επίδικου εργατικού ατυχήματος, το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
11. Αναφέρεται σε αυτό ότι το πρωί της 26.9.2006, λήφθηκε στο Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας Λευκωσίας, τηλεφώνημα από τον Αστυνομικό Σταθμό Στροβόλου με το οποίο πληροφορήθηκαν για το υπό κρίση εργατικό ατύχημα. Επισκέφθηκε αμέσως τον χώρο σε υπό ανέγερση οικοδομή στο Στρόβολο όπου συνάντησε τον λοχία Μιχάλη Γεωργίου (αρ.3345) του Αστυνομικού Σταθμού Στροβόλου. Διαπίστωσε ότι επρόκειτο για ανέγερση διπλοκατοικίας με ισόγειο και ένα όροφο. Είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του σκελετού από οπλισμένο σκυρόδεμα και στο ισόγειο άρχισε το κτίσιμο της τοιχοποιίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που συνέλεξε ο μάρτυρας, εργολάβος ολόκληρου του έργου ήταν η εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία. Στις 5.9.2006 σε συνάντηση των εμπλεκομένων στο γραφείο του μελετητή Ανδρέα Μουχτάρη, η ιδιοκτήτρια εναγομένη 3 Κατερίνα Ελευθεριάδου, τους ανακοίνωσε την απόφαση της για διακοπή του συμβολαίου με την εναγομένη 2 εταιρεία. Μετά την πιο πάνω εξέλιξη, η εναγομένη απομάκρυνε όλα τα υλικά και εργαλεία της από το εργοτάξιο. Στις 26.9.2006 ο εναγόμενος 1 που ήταν ο υπεργολάβος καλουπιών, έστειλε τον υιό του Αναστάση Χρυσοστόμου μαζί με τον ενάγοντα για να αφαιρέσουν τα τελευταία τεμάχια ξυλότυπου από την πλάκα της οροφής. Σύμφωνα με τους δύο εργαζομένους, ο Χρυσοστόμου αφαιρούσε τα ξυλότυπα και στη συνέχεια ο ενάγοντας μετέφερε κάθε τεμάχιο στο δυτικό άκρο του πατώματος του ορόφου και το έριχνε κάτω στο έδαφος. Σε κάποια στιγμή στην προσπάθεια του ενάγοντα να ρίξει τεμάχιο ξυλότυπου στο έδαφος, αυτό τον κτύπησε στα πόδια. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο ενάγοντας να πέσει από το πάτωμα του ορόφου στο έδαφος από ύψος πέραν των 2μ.. Έπεσε αρχικά σε ανάχωμα ύψους 0,75μ. και στη συνέχεια το κορμί του γλίστρησε από το ανάχωμα σε παρακείμενο λάκκο πλάτους και βάθους 1,5μ. περίπου. Ο λάκκος είχε ανοιχθεί για την κατασκευή του σηπτικού συστήματος αποχέτευσης της οικίας. Ενώπιον του Δικαστηρίου, ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο τρόπος εργασίας που οδήγησε στο ατύχημα δεν ήταν ο ορθός. Τα ξυλότυπα θα έπρεπε να μεταφέρονταν με πιο ασφαλισμένο τρόπο στο έδαφος. Ως τέτοιο τρόπο, εισηγήθηκε το δέσιμο των ξυλοτύπων και το κατέβασμα τους με ανυψωτικό μηχάνημα από τον όροφο της κατοικίας. Γενικά το ρίξιμο αντικειμένων και άλλων υλικών από τον όροφο στο έδαφος δεν είναι ενδεικνυόμενη τακτική. Ιδίως στην περίπτωση της επίδικης οικοδομής, αυτή η τακτική ήταν επικίνδυνη γιατί απουσίαζαν παντελώς τα μέτρα προστασίας από τον όροφο και την πλάκα, έναντι πτώσης προσώπων στο κενό. Συγκεκριμένα δεν υπήρχε κιγκλίδωμα ή άλλη περίφραξη με κίνδυνο αυτός που έριχνε τα ξυλότυπα να πέσει στο κενό όπως και έγινε. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι αν υπήρχε προστασία είτε με κάγκελα είτε με άλλο τρόπο τότε υπήρχαν πολλές πιθανότητες το ατύχημα να μην συνέβαινε. Ο μάρτυρας ανέφερε στην συνέχεια ότι δεν υπήρχε επίσης ικανοποιητική περίφραξη του εργοταξίου. Επιπλέον δεν είχε κάτι που να δηλώνει ότι υπήρχε εργολάβος στον χώρο. Εντόπισε μόνο μια αποθήκη - container στο πεζοδρόμιο με μια ταμπέλλα με το όνομα της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να αναφέρει ποιος άνοιξε τον σηπτικό λάκκο, στον οποίο έπεσε ο ενάγοντας. Τα χώματα της εκσκαφής ήταν τοποθετημένα περιμετρικά του λάκκου. Στην περίπτωση που είχε ακυρωθεί το συμβόλαιο και δεν υπήρχε εργολάβος, η ευθύνη για μέτρα ασφαλείας στον χώρο μεταφέρονται στον ιδιοκτήτη. Στην προκειμένη περίπτωση, ο εκπρόσωπος της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας, τον πληροφόρησε ότι η ιδιοκτήτρια διέκοψε το συμβόλαιο. Αυτό του αναφέρθηκε προφορικά αλλά δεν έχει κάποιο έγγραφο που να το επιβεβαιώνει. Δεν προχώρησε σε εξέταση του κατά πόσον υπήρχε γραπτή εκτίμηση κινδύνου από την εργοληπτική εταιρεία επειδή θεώρησε ότι υπήρχε διακοπή συμβολαίου. Απλά ειδοποίησε την ιδιοκτήτρια ότι όφειλε πριν την έναρξη των εργασιών να μεριμνήσει σύμφωνα με την νομοθεσία για εκπόνηση μελέτης των κινδύνων. Παρόλα αυτά δεν κατηγορήθηκε κανείς από τους τρεις εναγομένους ενώπιον του Δικαστηρίου για το θέμα αυτό. Ο μάρτυρας επέμενε στην αντεξέταση του ότι το ατύχημα δεν θα συνέβαινε αν υπήρχε κιγκλίδωμα, ανεξάρτητα του ότι ο ενάγοντας σκόνταψε στο ξυλότυπο. Ανέφερε επί του προκειμένου ότι το ελάχιστο ύψος που καθορίζεται από την νομοθεσία είναι 1.10 μέτρα. Όσον αφορά τον τερματισμό της συμφωνίας εργολαβίας, ανέφερε ότι οι πληροφορίες που πήρε είναι ότι έγινε συνάντηση στις 5.9.06 όπου ανακοινώθηκε από την εναγομένη 3, η διακοπή του συμβολαίου. Δεν ήταν όμως σε θέση να αναφέρει πότε έγινε η διακοπή των εργασιών στο εργοτάξιο. Ούτε μπορούσε να διαβεβαιώσει αν ήταν ακόμα σε ισχύ το συμβόλαιο εργολαβίας, την ημέρα του ατυχήματος στις 26.9.
12. Η εναγομένη 3 του ανέφερε ότι είχε πρόθεση διακοπής του συμβολαίου αλλά ο ίδιος δεν γνωρίζει πότε έγινε η λύση της σύμβασης. Ο εναγόμενος 1 ήταν υπεργολάβος και φαίνεται ότι οι εργασίες δεν είχαν ολοκληρωθεί αφού εργαζόμενοι του εναγομένου 1 πήγαν στην οικοδομή για να εκτελέσουν εργασίες. Μίλησε τηλεφωνικώς με την εναγομένη 3 και τις έκανε συστάσεις για την ασφάλεια του εργοταξίου. Δεν γνωρίζει αν υπήρξε συμμόρφωση γιατί δεν παρακολούθησε την εξέλιξη των εργασιών στο εργοτάξιο. Η εμπλοκή του περιορίζεται μόνο στα γεγονότα του ατυχήματος. Δεν κρίθηκε σκόπιμο να γίνει ποινική καταγγελία της υπόθεσης λόγω του τραυματισμού του ενάγοντα και πρακτικών δυσκολιών στην επίδοση σε αυτόν, κλήσης για να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο. Ο ίδιος δεν συνάντησε τον ενάγοντα ούτε και γνωρίζει αν μιλά ελληνικά. Επανέλαβε την θέση ότι υπήρχε ταμπέλα με το όνομα της εναγομένης 2 στο πεζοδρόμιο. Πήρε φωτογραφίες της σκηνής αλλά δεν θυμάται αν αυτές έχουν εκτυπωθεί. Δεν θυμόταν επίσης αν πήρε κατάθεση από τον διευθυντή της εναγομένης
13. Ούτε και είχε τον φάκελο διερεύνησης της υπόθεσης μαζί του στο Δικαστήριο. Θυμόταν όμως ότι κατά την επίσκεψη του στο εργοτάξιο υπήρχαν λίγα καλούπια αλλά και τούβλα στο ισόγειο. Στην συνέχεια κατέθεσε ως Μ.Ε.2 ο ίδιος ο ενάγοντας. Στη γραπτή του δήλωση (έγγραφο 1) που διαβάστηκε στην τουρκική γλώσσα και μεταφράστηκε στα ελληνικά από διερμηνέα, ανέφερε ότι γεννήθηκε στις 5.9.1944 και διαμένει στο χωρίο Κοντέα. Μέχρι την ημερομηνία του ατυχήματος δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα υγείας. Εργαζόταν ως βοηθός καλουψής στην υπηρεσία του εναγομένου 1 από τις 6.1.2006 μέχρι την ημέρα του ατυχήματος στις 29.6.
14. Ο μισθός του ήταν £165,00 τη βδομάδα δηλαδή €281,
15. Μαζί του εργάζονταν άλλοι τέσσερις καλουψήδες και ο υιός του εναγομένου 1, ονόματι Τάσος. Ο ίδιος δεν γνωρίζει την εναγομένη 3, αλλά από πληροφορίες που πήρε έμαθε ότι αυτή συμφώνησε με την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία, την ανέγερση της επίδικης κατοικίας. Θυμάται να την είδε που ήρθε 3-4 φορές στην οικοδομή, συζητώντας μαζί με τους αρχιτέκτονες και τους μηχανικούς. Ο εργοδότης του ο εναγόμενος 1, ανέλαβε να κάμει τα καλούπια της οικοδομής. Μέχρι και την ημέρα του ατυχήματος, έπρεπε να τελειώσει η εργασία των καλουπιών διότι στην κατοικία ξεκίνησαν να κτίζουν τούβλα, ένα μήνα πριν το ατύχημα. Γι' αυτό το λόγο έπρεπε να μετακινηθούν όλα τα καλούπια. Αφαίρεσαν όλα τα καλούπια εκτός από τέσσερα που έμειναν εκεί. Του δόθηκε εντολή να πάει μαζί με τον Τάσο, τον υιό του εργοδότη του (εναγομένου 1), να αφαιρέσει αυτά τα τέσσερα καλούπια από την οικοδομή. Ο εναγόμενος 1 καθημερινά τον έπαιρνε από το οδόφραγμα στο Πέργαμος και τον έπαιρνε στη δουλειά με το αυτοκίνητο του. Στις 26.9.2006 όταν τον παρέλαβε από το πιο πάνω οδόφραγμα, του έδωσε οδηγίες όπως μεταβεί με τον υιό του Τάσο, αρχικά σε οικοδομή στην Αγία Βαρβάρα. Εκεί είχαν να διεκπεραιώσουν εργασία μιας ώρας και στη συνέχεια να μεταβούν στην επίδικη οικοδομή για να αφαιρέσουν τα τέσσερα καλούπια. Πήγε μαζί με τον Τάσο στην Αγία Βαρβάρα και μέχρι τις 9:30 π.μ. τελείωσαν τη δουλειά που είχαν εκεί. Στη συνέχεια μετέβηκαν στην επίδικη οικοδομή. Εκεί κατά τις 10:00 π.μ. πήρε το πρωινό του μαζί με τον Τάσο και γύρω στις 10:30 π.μ. ξεκίνησαν δουλειά. Αφού έβγαλαν τα τρία καλούπια συνάντησαν δυσκολίες στην αφαίρεση του τέταρτου. Ο Τάσος του είπε ότι θα κατέβαινε κάτω για να φέρει εργαλεία και μέχρι τότε, τον διέταξε να πετάξει τα τρία καλούπια από το πάτωμα του πρώτου ορόφου όπου βρίσκονταν, κάτω στην αυλή. Του ζήτησε να είναι προσεκτικός για να μην σπάσουν τα καλούπια όταν θα τα έριχνε κάτω. Ο ενάγοντας έριξε το πρώτο καλούπι χωρίς πρόβλημα, αλλά στην προσπάθεια του να ρίξει και το δεύτερο, έχασε την ισορροπία του και έπεσε στην αυλή. Συγκεκριμένα, πέφτοντας στην αυλή κτύπησε πρώτα στον ανάχωμα ενός ανοιχτού λάκκου που είχε εκεί και στη συνέχεια στον ίδιο το λάκκο. Καθόρισε την απόσταση της ταράτσας από το ανάχωμα σε 2μ.. Λόγω του ότι πονούσε, άρχισε να φωνάζει δυνατά. Ο Τάσος προσπάθησε να τον βοηθήσει, μαζί με άλλα άτομα που έτρεξαν στη σκηνή. Δεν ένιωθε το αριστερό του πόδι και χέρι και δεν μπορούσε να γυρίσει στη μία ή την άλλη πλευρά. Είχε πόνους σε όλο το σώμα, στο κεφάλι και στη σπονδυλική στήλη. Μέσα στο λάκκο που έπεσε, βρισκόταν και μια μεγάλη πέτρα. Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λευκωσίας με ασθενοφόρο της Πυροσβεστικής. Ανέφερε στη συνέχεια ότι στον πρώτο όροφο που εργαζόταν δεν υπήρχαν σκαλωσιές, αλλά ούτε και πρώτες βοήθειες για τυχόν ατυχήματα. Την ημέρα του συμβάντος, στο χώρο βρισκόταν η ταμπέλα του εργολάβου και ένα container που το χρησιμοποιούσε για γραφείο. Ο λάκκος στον οποίο έπεσε μέσα, προοριζόταν για την αποχέτευση της κατοικίας. Ανοίχτηκε όταν ξεκίνησαν οι οικοδομικές εργασίες. Ήταν ανοιχτός και δεν έλαβε κανένας μέτρα για να τον κλείσει. Ο ενάγοντας ανέφερε στην συνέχεια ότι δεν γνωρίζει κατά πόσον η ιδιοκτήτρια εναγομένη 3, ακύρωσε το συμβόλαιο με την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία. Ο ίδιος γνώριζε μόνο τον μάστρο του όπως είπε που ήταν ο εναγόμενος
16. Αρνήθηκε ότι ήταν αυτοεργοδοτούμενος, λέγοντας ότι ο εναγόμενος 1 του έδιδε οδηγίες για την δουλειά, αυτός τον μετέφερε από τα κατεχόμενα στα εργοτάξια και αυτός τον πλήρωνε. Κάθε Παρασκευή τον πλήρωνε με το ποσόν των £165.
17. Τον διαβεβαίωνε επίσης ότι του έβαζε κοινωνικές ασφαλίσεις. Όλα τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε στην δουλειά ανήκαν στον εναγόμενο
18. Ο εργοδότης του, του είπε ότι ο Ανδρέας Δημητρίου της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας, ήταν ο εργολάβος που του έδωσε την δουλειά στην επίδικη οικοδομή. Ήταν όπως είπε και η ταμπέλα του εκεί, σε ένα container που το χρησιμοποιούσαν ως γραφείο και αποθήκη. Ξεκίνησε εργασία στην επίδικη οικοδομή ένα μήνα πριν το ατύχημα. Βασικά εργαζόταν ως βοηθός καλουψής. Ο εναγόμενος 1 και ο γιο του Τάσος που ήταν οι μάστροι, έκαναν τα καλούπια και ο ίδιο τους βοηθούσε. Η δουλειά του ήταν να μαζέψει τα καλούπια, τα σανίδια και γενικά η καθαριότητα του χώρου. Ένα μήνα προηγουμένως, είχαν μαζέψει όλα τα καλούπια εκτός από τα 4 πλακάζ της πλάκας του ορόφου όπου πήγαν να τα αφαιρέσουν την ημέρα του ατυχήματος. Ενώ τα προηγούμενα καλούπια τα μάζευαν και τα μετέφεραν με forklift, την ημέρα εκείνη δεν χρησιμοποίησαν μηχάνημα. Ο Τάσος που είναι ο γιός του εναγομένου 1, του είπε να τα πετάξει απαλά στο έδαφος για να μην σπάσουν. Κατά την διαδικασία αυτή, έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο έδαφος. Επέμενε ότι αν υπήρχαν κάγκελα δεν θα έπεφτε στο κενό. Ήταν επικίνδυνη η εργασία αυτή αλλά ήταν εντολή του Τάσου να τα πετάξει στο έδαφος. Αν δεν υπάκουε θα απολυόταν. Ως Μ.Ε.3 κατέθεσε η Επιθεωρήτρια των Κοινωνικών Ασφαλίσεων Άννα Ηλία. Ανέφερε ότι έγινε καταγγελία από τον ενάγοντα εναντίον του εναγομένου 1 για παράλειψη καταβολής κοινωνικών ασφαλίσεων. Κατέθεσε ως τεκμήριο 10, την απόφαση του Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων με την οποία το παράπονο έγινε αποδεκτό και ζητήθηκε η εξόφληση των οφειλομένων εισφορών το συντομότερο. Η εν λόγω απόφαση πάρθηκε μετά την λήψη καταθέσεων και άλλης μαρτυρίας που απεδείκνυε ότι ο ενάγοντας ήταν μισθωτός του εναγομένου
19. Ο εναγόμενος 1 δεν προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο προκειμένου να αμφισβητήσει την πιο πάνω απόφαση του Διευθυντή. Καταχωρήθηκε στην συνέχεια ποινική δίωξη εναντίον του εναγομένου 1 για άρνηση πληρωμής των εισφορών. Στην αντεξέταση, ανέφερε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει κατά πόσον ο εναγόμενος 1 καταδικάστηκε στην πληρωμή προστίμου από το Δικαστήριο. Επέμενε όμως ότι τα οφειλόμενα ποσά είναι επιδικασμένα εναντίον του εναγομένου 1 στην υπόθεση 3908/08 και ότι ακόμη εκκρεμεί η πληρωμή τους. Δεν ήταν επίσης σε θέση να γνωρίζει κατά πόσον έγινε κάποια διευθέτηση του εναγομένου 1 με τις κοινωνικές ασφαλίσεις. Ως Μ.Ε.4 κατέθεσε ο Λοχίας της Πυροσβεστικής Χριστόδουλος Μαυρίδης. Αναφέρθηκε στις συνθήκες κάτω από τις οποίες ανασύρθηκε από μέλη της πυροσβεστικής ο ενάγοντας από λάκκο στο επίδικο εργοτάξιο. Τοποθετήθηκε σε ασθενοφόρο και μετέβη στο Γενικό Νοσοκομείο. Μετά το πέρας της μαρτυρίας για τον ενάγοντα, οι συνήγοροι δήλωσαν ότι το ύψος των γενικών και ειδικών αποζημιώσεων, συμφωνείται επί πλήρους ευθύνης στο συνολικό ποσόν των €110.000,00 με τόκο προς 4% από την 29.5.09, ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης. Ακολούθησε στην συνέχεια η προσκόμιση μαρτυρίας από πλευράς εναγομένων. Ως Μ.Υ.1 κατέθεσε ο γιός του εναγομένου 1 Τάσος Μάντολες, ο οποίος εργαζόταν με το ενάγοντα στο εργοτάξιο όταν επεσυνέβη το ατύχημα. Την συγκεκριμένη ημέρα, ο ίδιος αφαιρούσε τα καλούπια (πλακάζ) από την οροφή της οικίας στον 1ο όροφο. Στην συνέχεια τα έδινε στον ενάγοντα, ο οποίος τα πέταγε κάτω στην αυλή. Έβγαλε το πρώτο καλούπι και έδειξε στον ενάγοντα σε απόσταση 5 μέτρων που να το πετάξει. Παρέδωσε με τον ίδιο τρόπο στον ενάγοντα και το δεύτερο καλούπι. Όταν παρέδωσε το τρίτο καλούπι δεν είδε που πήγε ο ενάγοντας. Άκουσε να τον φωνάζει και πρόσεξε ότι είχε πέσει κάτω από την οικοδομή σε ένα λάκκο της αυλής. Κατέβηκε κάτω και του ζήτησε να σηκωθεί για να τον πάρει στον γιατρό αλλά ο ενάγοντας δεν μπορούσε να μετακινηθεί. Ειδοποιήθηκε ασθενοφόρο και τον μετέφερε στο νοσοκομείο. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν είδε πως έπεσε στο ισόγειο ο ενάγοντας. Το ύψος της ταράτσας μέχρι το πάτωμα είναι περίπου 2,70 μέτρα. Στην σκηνή ήρθε και ο Δημήτρης από την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία, ο οποίος του είπε επί λέξει «Παναγία μου δεν έχουμε σκαλωσιές, εν να μπερτέψουμε». Στην συνέχεια ήρθε ο επιθεωρητής εργασίας Καίλας (Μ.Ε.1) και έβγαλε φωτογραφίες το container και την ταμπέλα της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι στην βεράντα του ορόφου δεν υπήρχε κιγκλίδωμα. Αυτό ήταν ευθύνη κατά τον μάρτυρα, της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας. Ο πατέρας του, συμβλήθηκε με την εταιρεία αυτή ως υπεργολάβος καλουπιών. Η συμφωνία του με του Τουρκοκύπριους και ιδιαίτερα με τον ενάγοντα, ήταν ότι θα εργάζονταν ως αυτοεργοδοτούμενοι (καπαλιτζήδες). Για αυτό τον λόγο και δεν έβαζε κοινωνικές ασφαλίσεις στον ενάγοντα. Στην αντεξέταση, δέχθηκε ότι ο ίδιος και ο πατέρας του παραλάμβαναν τους Τουρκοκύπριους από το Πέργαμος και τους μετέφεραν στα εργοτάξια στις ελεύθερες περιοχές. Αυτό γινόταν όμως όπως είπε για λόγους ευκολίας των Τουρκοκυπρίων. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε για καλούπωμα και ξεκαλούπωμα των οικοδομών ήταν του πατέρα του. Ο ενάγοντας δεν ήταν καλουψής αλλά εργάτης που βοηθούσε. Όμως είχε και αυτός τα δικά του εργαλεία της δουλειάς όπως σκεπάρνι, φάδι, σιγάτσα κλπ. Τα επίδικα πλακάζ είχαν 2.40 μέτρα μάκρος και 6 πόντους πλάτος. Αυτά έμειναν στην οικοδομή γιατί όπως τελείωσε η πλάκα, έμεινε ένα κουτί από πάνω. Τους ειδοποίησε να τα αφαιρέσουν ο εργολάβος όταν γέμισε τα μπετά και έπρεπε να βγουν τα καλούπια. Για την εργασία αφαίρεσης των 4 πλακάζ, τους πλήρωσε η εργοληπτική εταιρεία. Ο τρόπος εργασίας με το να ρίχνουν τα καλούπια από τον όροφο στην αυλή δεν είναι κατά τον μάρτυρα επικίνδυνος. Τις πλείστες περιπτώσεις, εργάζονται με αυτό τον τρόπο. Δεν εκτίμησε τον κίνδυνο να πέσει ο ενάγοντας κάτω στην αυλή. Όπως είπε, απλά έτσι γίνεται πάντα η δουλειά και κανένας δεν θέλει να πέσει κάτω. Του είπε όμως του ενάγοντα να είναι προσεκτικός. Ο μάρτυρας δεν πήρε άλλα μέτρα ασφάλειας. Δεν ήταν δική του ευθύνη όπως είπε αφού δεν ήταν εργολάβος της οικοδομής. Του υποβλήθηκε από το συνήγορο του ενάγοντα ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μηχάνημα ανυψωτήρα (forklift) για να κατεβάσει τα τέσσερα πλακάζ. Απάντησε ότι σε κανένα εργοτάξιο δεν χρησιμοποιείται ανυψωτήρας για τέσσερα μόνο καλούπια. Στη συγκεκριμένη οικοδομή, χρησιμοποιήθηκε ανυψωτήρας όταν ανέβαιναν τα καλούπια στον όροφο. Για να κατεβούν, υπήρξε περίπτωση που χρησιμοποιήθηκε, όχι όμως πάντα. Σίγουρα για τέσσερα τεμάχια ξύλα δεν θα χρησιμοποιούσε ανυψωτικό μηχάνημα, το οποίο θα πλήρωναν οι ίδιοι ως υπεργολάβοι. Δεν κατέβασαν τα καλούπια από τη σκάλα γιατί δεν τα χωρούσε από εκεί. Υπέδειξε ο ίδιος στον ενάγοντα που να πετάξει τα καλούπια. Θεωρεί όπως είπε ότι του έδωσε τις σωστές οδηγίες. Δεν ζήτησε από τον εργολάβο να τοποθετήσει κάγκελα για να αποφύγουν την πτώση. Ανέφερε επί του προκειμένου ότι ήταν στο τέλος της δουλειάς και δεν το θεώρησε αναγκαίο. Τα τέσσερα πλακάζ που αφαίρεσε, κάλυπταν τα σκαλιά του ορόφου. Ήταν η πλάκα και όπως βγαίνεις από τα σκαλιά είχε ένα κουτί από πάνω το οποίο ήταν ανοιχτό και το έκλεισαν. Ήταν εργασία που έγινε μετά το καλούπωμα της υπόλοιπης πλάκας. Υποθέτει ότι ήταν μετά από συμφωνία της ιδιοκτήτριας με τον εργολάβο. Απλά τους ζητήθηκε από την εργοληπτική εταιρεία να κάνουν και αυτή την εργασία. Συγκεκριμένα, ο κ. Δημήτρης από την εναγομένη 2, του ζήτησε να καλουπώσουν και το κουτί. Αρνήθηκε ότι οι οδηγίες για την τοποθέτηση των τεσσάρων επιπρόσθετων καλουπιών, δόθηκαν κατευθείαν από την ιδιοκτήτρια και όχι από τον εργολάβο. Αρνήθηκε επίσης ότι η προσφορά που πήραν από τον εργολάβο, ήταν μόνο για την πλάκα χωρίς το συγκεκριμένο κουτί. Ισχυρίστηκε ότι δεν είχαν απευθείας επαφή με την ιδιοκτήτρια και όλες τις εντολές, τις έπαιρναν από τον εργολάβο. Κάλυψαν το κουτί μετά που τέλειωσε η πλάκα με οδηγίες του εργολάβου και όχι της ιδιοκτήτριας. Ανέφερε ότι είναι πολύ συνηθισμένο στις οικοδομές να καλύπτεται με καλούπια το κουτί μετά την πλάκα. Την ημέρα του ατυχήματος δεν εργαζόταν κανένας άλλος στην οικοδομή παρότι είδε κτισμένα τούβλα και παλέτα τούβλων. Ειδοποίησε τον πατέρα του για το ατύχημα, ο οποίος ήρθε στη σκηνή. Δεν ξέρει ποιος ειδοποίησε τον Δημήτρη από την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία. Αρνήθηκε ότι τον ειδοποίησε ο ίδιος. Επανέλαβε τη φράση που του είπε ότι η εναγομένη 2 δεν είχε σκαλωσιές και ότι θα βρουν τον μπελά τους. Επέμενε ότι η εναγομένη 2 ήταν εργολάβος στην οικοδομή την ημέρα του ατυχήματος. Αυτό γιατί τους πλήρωσαν για την εκτελεσθείσα εργασία μέχρι και τις 4 Οκτωβρίου. Ως Μ.Υ.2 κατέθεσε η Μαρία Αρέστη, υπάλληλος στο Ποινικό Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Έχει στα χέρια της φάκελο ποινικής δίωξης με αρ. 3908/
20. Η υπόθεση αφορά κοινωνικές ασφαλίσεις εναντίον κάποιου αρτοποιού. Αντεξεταζόμενη από τον δικηγόρο του ενάγοντα, ανέφερε ότι με τον ίδιο αριθμό υπάρχουν άλλες υποθέσεις σε άλλα Επαρχιακά Δικαστήρια. Εμφανές είναι ότι ο φάκελος που έχει στην κατοχή της δεν σχετίζεται με την παρούσα υπόθεση ούτε και με κανένα από τους διαδίκους. Ως Μ.Υ.3 κατέθεσε ο εναγόμενος 1 Χρυσόστομος Μάντολες. Στην γραπτή του κατάθεση (έγγραφο 2), αναφέρει ότι τον Ιανουάριο του 2006 μετέβηκε στο χωριό Πέργαμος της Επαρχίας Αμμοχώστου, το οποίο κατοικείται μόνο από Τουρκοκύπριους. Σκοπός της επίσκεψης του ήταν να βρει όπως είπε, Τουρκοκύπριους «καπαλιτζήδες» για την εργασία του ως υπεργολάβου καλουψή. Εξήγησε ότι οι «καπαλιτζήδες» είναι άτομα που ασχολούνται προσωπικά με το «καπάλι», δηλαδή αναλαμβάνουν εργασίες σε οικοδομές ή αλλού και πληρώνονται με το κομμάτι, ανάλογα με την εργασία που κάνουν. Αυτοί δεν θεωρούνται υπάλληλοι του εργολάβου ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου. Στο καφενείο του χωρίου Πέργαμος, βρήκε έναν γνωστό του Τουρκοκύπριο και τον πληροφόρησε τον σκοπό της επίσκεψης του. Αυτός του ανέφερε ότι υπάρχει μια ομάδα τεσσάρων Τουρκοκύπριων «καπαλιτζήδων», μεταξύ των οποίων και ο ενάγοντας, που ζητούσαν εργασία. Λόγω του ότι εκείνο τον καιρό είχε εργασίες καλούπωσης οικοδομών στη Λευκωσία και στη Λάρνακα ως υπεργολάβος, συμφώνησε με την τετραμελή ομάδα των Τουρκοκυπρίων να ασχοληθούν με τα καλούπια. Συγκεκριμένα, να βάζουν και να βγάζουν καλούπια σε διάφορες οικοδομές στις οποίες ήταν υπεργολάβος και να πληρώνονται σαν ομάδα, μοιράζοντας μεταξύ τους την αμοιβή. Κατά τον Ιούλιο του 2006, τσακώθηκαν μεταξύ τους και του ζήτησαν όπως πληρώνονται ο καθένας ξεχωριστά. Οι πληρωμές ήταν ανάλογα των εργασιών που τους ανέθετε και όταν δεν είχε ο ίδιος δουλειές δεν θα δούλευαν κοντά του, ούτε θα τους πλήρωνε. Γι' αυτό το λόγο, δεν πλήρωνε κοινωνικές ασφαλίσεις για τους τέσσερις Τουρκοκύπριους. Αρνήθηκε επί του προκειμένου ότι κατηγορήθηκε στο Δικαστήριο για παράλειψη καταβολής κοινωνικών ασφαλίσεων στον ενάγοντα. Ισχυρίστηκε στη συνέχεια ότι ο ίδιος πρόσφερε στην τετραμελή ομάδα των Τουρκοκυπρίων, εργαλεία της δουλειάς που οι ίδιοι δεν είχαν όπως δίσκους και λιβέρια. Τα υπόλοιπα εργαλεία, όπως ποδιές και σκεπάρνια, αλλά και τα ρούχα της δουλειάς, ήταν δική τους ευθύνη. Τον Μάρτιο του 2006, συμφώνησε με την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία να αναλάβει ως υπεργολάβος την κατασκευή καλουπιών στην επίδικη διώροφη κατοικία. Στη συμφωνία, περιλαμβανόταν η κατασκευή και το ξήλωμα των καλουπιών. Εργάστηκε τον Μάρτιο και Απρίλιο του 2006 και η πληρωμή του ήταν ανάλογη της προόδου της εργασίας. Η εργασία του ενάγοντα ήταν σχετικά απλή και δεν χρειαζόταν οποιαδήποτε ικανότητα στην εκτέλεση του καλουπώματος και του ξεκαλουπώματος. Τον Ιούλιο του 2006 ξεκίνησε η διαδικασία για το ξεκαλούπωμα. Ο υιός του Τάσος, έβγαζε τα καλούπια του πρώτου ορόφου, τα έδινε στον ενάγοντα και αυτός τα πετούσε κάτω στην αυλή. Πρόκειται όπως είπε για απλή και ακίνδυνη εργασία που και ένα παιδάκι θα μπορούσε με πλήρη άνεση να τη διεκπεραιώσει. Δέχθηκε ότι δεν υπήρχαν σκαλωσιές δίπλα από την οικοδομή από την πρώτη μέρα των εργασιών μέχρι την μέρα του ατυχήματος. Τον έλεγχο της οικοδομής τον είχε η εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία, από την οποία ο ίδιος έπαιρνε οδηγίες. Η εταιρεία αυτή, είχε πλήρη έλεγχο των εργασιών στη συγκεκριμένη οικοδομή, στην οποία τοποθέτησε τροχόσπιτο ως γραφείο, πινακίδες και αποχωρητήριο για τους εργάτες. Όσον αφορά το λάκκο που βρισκόταν παραπλέυρως της οικοδομής, φαίνεται να ήταν για το αποχετευτικό. Δεν τον δημιούργησε ο ίδιος, αλλά άλλο πρόσωπο το οποίο δεν γνωρίζει. Ανέφερε τέλος, ότι όταν πληρωνόταν από την εναγομένη 2 εταιρεία, εξέδιδε σχετικές αποδείξεις. Από την ιδιοκτήτρια εναγομένη 3 δεν πήρε ποτέ χρήματα. Στην αντεξέταση του, ο εναγόμενος 1 ανέφερε ότι την μέρα του ατυχήματος, παρέλαβε ο ίδιος τον ενάγοντα από το οδόφραγμα του Πέργαμος. Μεταξύ των εργασιών που ανέθεσε στον γιο του εκείνη την ημέρα, ήταν και η αφαίρεση των 4 ξυλοτύπων (πλακάζ) από την επίδικη οικοδομή. Η συμφωνία του με την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία ήταν προφορική. Την ιδιοκτήτρια εναγομένη 3, την συνάντησε όταν ζήτησε μια μετατροπή στην πλάκα. Συγκεκριμένα, η εναγομένη 3 ζήτησε από την εργοληπτική εταιρεία να καλουπωθεί το κενό της πλάκας στην σκάλα το οποίο έμεινε ανοιχτό. Για αυτό το καλούπωμα του κενού στην πλάκα με τα 4 πλακάζ, πληρώθηκε από την εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία και όχι από την ιδιοκτήτρια. Η ιδιοκτήτρια, ρώτησε πόσα θα στοιχίσει και συμφώνησε την τιμή μαζί με τον Δημήτρη από την εργοληπτική εταιρεία. Επέμενε ότι η ιδιοκτήτρια μιλούσε με τον εργολάβο και ο ίδιος έπαιρνε λεφτά μόνο από τον εργολάβο και όχι από την ίδια την εναγομένη
21. Δεν γνωρίζει αν εκπονήθηκε σχέδιο ασφάλειας και υγείας για το συγκεκριμένο εργοτάξιο. Ο ίδιος δεν είχε ασφάλεια εργοδότη για τους σκοπούς των εργασιών του. Στην οικοδομή δεν υπήρχαν σκαλωσιές όταν επεσυνέβη το ατύχημα. Υπήρχε επίσης από την αρχή των εργασιών σηπτικός λάκκος που δεν ήταν σκεπασμένος. Δεν διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν θεώρησε ότι θα έπεφτε μέσα κάποιος που εργαζόταν στον χώρο. Κατά την ημέρα του ατυχήματος, το τροχόσπιτο και η ταμπέλα της εναγομένης 2 βρίσκονταν στην οικοδομή, στον ίδιο χώρο που βρίσκονταν και προηγουμένως. Τρεις μέρες πριν το ατύχημα, η εναγομένη 2 τον ειδοποίησε να καθαρίσει οιαδήποτε ξύλα είχε στον χώρο γιατί διέκοψε την συνεργασία της με την ιδιοκτήτρια εναγομένη
22. Είπε στον γιό του να καθαρίσει τον χώρο και να αφαιρέσει τα 4 πλακάζ. Του είπε επίσης να πάρει τον ενάγοντα μαζί του για να τον βοηθήσει. Οι οδηγίες του μάρτυρα ήταν να αφαιρεί ο γιός του τα καλούπια και να τα δίνει στον ενάγοντα για να τα πετάει κάτω στο έδαφος. Όσον αφορά την συγκεκριμένη εργασία, ανέφερε ότι για την μετακίνηση των προηγούμενων καλουπιών, χρησιμοποίησαν ανυψωτικό μηχάνημα (forklift). Όμως για 4 πλακάζ δεν ερχόταν ανυψωτικό μηχάνημα. Παρά την απουσία σκαλωσιών και κιγκλιδώματος, ο εναγόμενος 1 χαρακτήρισε τον κίνδυνο πτώσης στο κενό ως μηδαμινό. Η εργασία να ρίχνεις τα ξύλα κάτω στην αυλή, ήταν πολύ εύκολη και για να πέσει κάποιος θα πρέπει όπως είπε από μόνος του να κάνει λάθος ή να το επιδιώξει. Τον ενάγοντα τον πλήρωνε σταθερό μισθό £35,00 εβδομαδιαίως. Στην συνέχεια όμως, δήλωσε ότι ο ενάγοντας όπως και οι άλλοι Τουρκοκύπριοι, πληρώνονταν ανάλογα με την εργασία που έκαναν ως αυτοεργοδοτούμενοι (καπαλιτζήδες). Δέχθηκε παρόλα αυτά ότι συμπλήρωσε το έντυπο γνωστοποίησης ατυχήματος (τεκμ.2), στο οποίο αναφέρεται ο ενάγοντας ως εργοδοτούμενος του. Πληρώθηκε από την εργοληπτική εταιρεία τελευταία φορά στις 4.10.
23. Ήταν εξόφληση όλου του οφειλομένου σε αυτόν ποσού, το οποίο συμπεριλάμβανε και την εργασία καλουπώματος των κενών της πλάκας με τα 4 υπό κρίση πλακάζ. Τέλος ανέφερε ότι η εργοληπτική εταιρεία σε κάποιο στάδιο έφερε τούβλα στην οικοδομή. Ο Μ.Υ.4 Δημήτρης Δημητρίου διευθυντής της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας, κατέθεσε γραπτή δήλωση (έγγραφο 3). Αναφέρει σε αυτήν ότι την 1.11.2005, συνήψε συμφωνία εργολαβίας με την εναγομένη 3 Κατερίνα Ελευθεριάδου για την ανέγερση διπλής κατοικίας με ισόγειο και όροφο στην οδό Γεωργίου Αθάνα 3Α στο Στρόβολο. Υπεγράφη σχετικό συμφωνητικό έγγραφο (τεκμ.13), το οποίο ήταν η μοναδική συμφωνία που υπήρχε μεταξύ της εταιρείας του και της εναγομένης
24. Ουδέποτε συμφωνήθηκε κατά το μάρτυρα να γίνουν επιπλέον εργασίες αλλά ούτε και ο ίδιος προσωπικά αποδέχθηκε την εκτέλεση επιπλέον εργασιών. Το πιο πάνω συμφωνητικό έγγραφο, τερματίστηκε με απόφαση της Κατερίνας Ελευθεριάδου στις 5.9.
25. Ο ίδιος αποδέχθηκε τον τερματισμό στην παρουσία του αρχιτέκτονα του έργου, Ανδρέα Μουχτάρη. Μέχρι τις 5.9.2006 που ήταν εργολάβος της οικοδομής, ο εναγόμενος 1 ανέλαβε ως υπεργολάβος του έργου, την κατασκευή μέρους του ξυλότυπου. Συγκεκριμένα, ανέλαβε τους ξυλότυπους στους δοκούς της πλάκας, του ισογείου, περιμετρικά της προεξοχής πλάκας ισογείου, στα σκαλοπάτια, στις κολώνες του ορόφου κ.ά.. Η εργασία του καλουψή θα γινόταν με δικό του προσωπικό και υλικά και σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά σχέδια που του δόθηκαν από τον μάρτυρα. Συμφώνησε με τον εναγόμενο 1 ότι η εργασία υπεργολαβίας θα στοίχιζε €4.100,00 και το ποσό αυτό θα το πλήρωνε η εταιρεία του απευθείας στον ίδιο. Η συμφωνηθείσα τιμή που είχε με την εναγομένη 3 ήταν για £5.176,
26. Η διαφορά που προκύπτει ήταν για τρέχοντα έξοδα και το κέρδος του ως εργολάβος. Από την αρχή της συνεργασίας με την εναγομένη 3, υπήρξαν προβλήματα με σημαντικότερο αυτό της έγκυρης καταβολής των πληρωμών για εκτελεσθείσα εργασία. Για το γεγονός αυτό, ήταν ενημερωμένος και ο αρχιτέκτονας του έργου αφού του κοινοποιούσε αλληλογραφία που έστελνε στην εναγομένη 3 (τεκμ. 14-17). Ο εναγόμενος 1 δούλεψε ως υπεργολάβος στην εν λόγω οικοδομή μέχρι και τις 4.8.2006 όπου ολοκλήρωσε όλες τις προβλεπόμενες από το συμβόλαιο εργασίες. Για τις εν λόγω εργασίες, εξοφλήθηκε πλήρως από την εταιρεία του μάρτυρα. Στις 5.9.2006, η εναγομένη 3 στα πλαίσια συνάντησης που είχαν στα γραφεία του αρχιτέκτονα Ανδρέα Μουχτάρη, του ανακοίνωσε την απόφαση της να διακόψει το μεταξύ τους συμβόλαιο για λόγους ισχυριζόμενης κακοτεχνίας. Αποδέχθηκε την απόφαση αυτή. Ωστόσο, μέχρι τότε εκκρεμούσαν απλήρωτα τιμολόγια για εκτελεσθείσες εργασίες ύψους £8.500,
27. Για τον λόγο αυτό, διευθετήθηκε επιτόπια συνάντηση στις 7.9.2006 μεταξύ των δύο συμβαλλομένων και στην παρουσία του αρχιτέκτονα. Σκοπός ήταν να διαπιστωθεί η εκτελεσθείσα εργασία σε σχέση με τα απλήρωτα τιμολόγια. Κατά την επίσκεψη του στην υπό ανέγερση οικοδομή στις 7.9.2006, η εναγομένη 3 επανέλαβε την απόφαση της για διακοπή του συμβολαίου. Κατά την ίδια επίσκεψη και μετά από επιτόπια εξέταση δεν διαπιστώθηκε εργασία ξυλοτύπων στα κενά των δύο ακάλυπτων βεραντών, ούτε και πάνω από τη σκάλα. Από τις 7.9.2006, ο μάρτυρας προχώρησε στις κατάλληλες ενέργειες για απομάκρυνση του εξοπλισμού του από το εργοτάξιο. Η επιγραφή που έφερε τα στοιχεία της εταιρείας αφαιρέθηκε από τον ίδιο και δεν υπήρχε οποιαδήποτε ταμπέλα της εναγομένης 2 στον χώρο της οικοδομής. Άφησε το έργο στο στάδιο της ολοκλήρωσης του σκελετώματος και η τοιχοποιία δεν είχε ακόμα ξεκινήσει. Επιπλέον, οι ξυλότυποι είχαν αφαιρεθεί μέχρι τις 5.9.
28. Ενόσω ήταν εργολάβος στον χώρο, είχε εγκαταστήσει ένα είδος μετακινούμενου λυόμενου γραφείου που ανήκε στην εταιρεία του. Το εν λόγω γραφείο έφερε διαφημιστική πινακίδα της εταιρείας και μέχρι τις 5.9.2006 βρισκόταν εντός των ορίων της υπό ανέγερση οικοδομής. Λόγω του τερματισμού του συμβολαίου από την εναγομένη 3, αναγκάστηκε στις 7.9.2006 να απομακρύνει το λυόμενο γραφείο από την οικοδομή. Η μετακίνηση έγινε εκτός των ορίων της οικοδομής, σε δημόσιο πεζοδρόμιο με προοπτική την ολοκληρωτική μετακίνηση του και μεταφορά του σε άλλο εργοτάξιο. Στις 18.9.2006, απέστειλε επιστολή στην εναγομένη 3 με κοινοποίηση προς τον αρχιτέκτονα, στην οποία ανέφερε τα γεγονότα που μεσολάβησαν από τις 5.9.2006 μέχρι τις 18.9.
29. Προειδοποίησε επίσης ότι τυχόν επανέναρξη των εργασιών εκ μέρους της ιδίας στην οικοδομή δεν θα καλυπτόταν από την εταιρεία του και την ασφάλεια της. Ούτε η εταιρεία του θα έχει καμία ευθύνη για οποιοδήποτε ατύχημα ή άλλες παράνομες ενέργειες στον χώρο. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι η εναγομένη 2, στις 5.9.2006 δεν ήταν εργολάβος του έργου και απομάκρυνε όλο τον εξοπλισμό της στην υπό ανέγερση οικοδομή από τις 7.9.
30. Από τότε, η εταιρεία του δεν είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε οιανδήποτε εργασία στην υπό ανέγερση οικοδομή. Στις 26.9.2006 δέχτηκε τηλεφώνημα από τον υιό του εναγομένου 1, Τάσο Χρυσοστόμου. Ήταν ιδιαίτερα ταραγμένος και του ανέφερε ότι έγινε εργατικό ατύχημα στην υπό ανέγερση οικοδομή και ότι τραυματίστηκε κάποιος υπάλληλος τους. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει αν εκτελούνταν οιεσδήποτε εργασίες στην υπό κρίση οικοδομή αφού είχε αποχωρήσει από τις 5.9.
31. Η πρώτη του αντίδραση ήταν να διερωτηθεί για τον σκοπό της παρουσίας τους εκεί. Ο Τάσος του απάντησε ότι πήγαν για να αφαιρέσουν κάτι πλακάζ. Ο μάρτυρας διαπίστωσε αργότερα ότι η εργασία για την οποία βρίσκονταν στον χώρο, αφορούσε ξυλότυπα για το κλείσιμο κενών της οικοδομής για τα οποία εν πάση περιπτώσει δεν υπήρχε σχετική πρόνοια στο συμβόλαιο που υπέγραψε με την εναγομένη
32. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι ο εναγόμενος 1, ενημερώθηκε προσωπικά από τον ίδιο και γνώριζε ότι η εναγομένη 2 αποχώρησε από την οικοδομή από τις 5.9.
33. Όταν αποχώρησαν από το έργο λόγω του τερματισμού του συμβολαίου, έμειναν ακάλυπτα τα κενά των δύο βεραντών στην πλάκα του πρώτου ορόφου. Προσωπικά δεν ζήτησε ποτέ από τον εναγόμενο 1 να προβεί σε οιεσδήποτε εργασίες στην οικοδομή μετά από την αποχώρηση του. Ήταν η θέση του ότι κατά τη μέρα του ατυχήματος στις 26.9.2006, οι υπάλληλοι του εναγομένου 1 δεν βρίσκονταν στην οικοδομή για εκτέλεση εργασιών με οδηγίες της εναγομένης 2, αλλά με δική τους πρωτοβουλία. Μετά το τηλεφώνημα που δέχτηκε από τον Τάσο Χρυσοστόμου και ενώ συμπωματικά βρισκόταν στην περιοχή σε άλλο εργοτάξιο, επισκέφθηκε τον χώρο για να δει τι συμβαίνει. Φτάνοντας εκεί, διαπίστωσε ότι το εργοτάξιο είχε μεταβληθεί πλήρως σε σχέση με την κατάσταση που το άφησε στις 5.9.
34. Συγκεκριμένα, είδε να εκτελούνται οικοδομικές εργασίες χωρίς να γνωρίζει υπό την εποπτεία ποιου γίνονταν αφού δεν είδε επιγραφή άλλης εργοληπτικής εταιρείας. Παρόλα αυτά, εργασίες τοιχοποιίας βρίσκονταν σε εξέλιξη και στους δύο ορόφους της οικοδομής. Εντόπισε παλέτα με τούβλα εντός της οικοδομής και διαπίστωσε περαιτέρω ότι οι ακάλυπτες βεράντες είχαν κλείσει με μπετόν. Στον χώρο εκτός από τον Τάσο, βρήκε και τον επιθεωρητή εργασίας Καΐλα (Μ.Ε.1). Συνομίλησε με τον Τάσο προσπαθώντας να μάθει λεπτομέρειες για τον λόγο που βρισκόταν στην οικοδομή. Ο Τάσος του ανέφερε ότι είχαν λάβει εντολές από την εναγομένη 3 να προχωρήσουν στο κλείσιμο κενών που αφορούσαν την οικοδομή. Έτσι, στις 26.9.2006 βρίσκονταν στην οικοδομή για την αφαίρεση των ξυλοτύπων. Ο μάρτυρας αρνήθηκε ότι ανέφερε στον Τάσο, την φράση που κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι δεν είχαν σκαλωσιές και ότι παραδέχθηκε ευθύνη για το ατύχημα. Επανέλαβε ότι είχε αποχωρήσει από το εργοτάξιο μετά από εντολή της εναγομένης 3 στις 5.9.
35. Επανέλαβε επίσης ότι η τοποθέτηση των επίδικων ξυλοτύπων εκ μέρους του εναγομένου 1 δεν συμπεριλαμβανόταν στη μεταξύ τους συνεργασία και ουδέποτε ο ίδιος έδωσε εντολές στον εναγόμενο 3 να κλείσει οποιαδήποτε κενά στην οικοδομή. Στην αντεξέταση, ανέφερε ότι η διακοπή της συμφωνίας στις 5.9.06 έγινε προφορικά. Το γεγονός αυτό το αναφέρει και γραπτώς στην επιστολή του ημ. 18.9.2006 (τεκμ.19). Δεν είχε άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψει το εργοτάξιο αφού οι ιδιοκτήτες τον έδιωξαν από την δουλειά. Αρνήθηκε ότι ο ενάγοντας και ο Τάσος (Μ.Υ.1) πήγαν στο εργοτάξιο μετά που ο ίδιος έδωσε οδηγίες στον εναγόμενο 2 να αφαιρεθούν τα 4 πλακάζ. Αρνήθηκε επίσης ότι τα γραφεία με την ταμπέλα του ήταν στο οικόπεδο κατά την ημέρα του ατυχήματος. Ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος μετακίνησε το container από το οικόπεδο σε παρακείμενο πεζοδρόμιο. Δέχθηκε ότι υπέγραψε την απόδειξη ημ. 13.10.2006 (τεκμ. 22) για πλήρη εξόφληση της εκτελεσθείσας εργασίας. Το χειρόγραφο κείμενο γράφτηκε από τον αρχιτέκτονα ενώ οι δύο τελευταίες γραμμές είναι δικές του, με τις οποίες αναφέρει ότι ξοφλήθηκε πλήρως και δεν έχει άλλη απαίτηση. Ισχυρίστηκε όμως ότι το έγγραφο αυτό αφορούσε τον οικονομικό διακανονισμό και όχι τον τερματισμό της συνεργασίας που έγινε από τις 5.9.
36. Του υποβλήθηκε ότι σύμφωνα με το άρθρο 18 του συμβολαίου (τεκμ. 13) δεν μπορούσε να αναλάβει άλλος εργολάβος το έργο προτού πληρωθεί ο ίδιος. Ανέφερε ότι η εταιρεία του δεν έδωσε άδεια για να τελειώσει το έργο άλλος εργολάβος. Παρόλα αυτά, επέμενε ότι από την ημέρα που έφυγε, προχώρησαν οι εργασίες στο εργοτάξιο με άλλους εργολάβους. Αυτοί έφεραν τούβλα και ξεκίνησαν τοιχοποιία. Του υποβλήθηκε ότι δυνάμει του άρθρου 20 του συμβολαίου (τεκμ.13), όφειλε να υποχρεώσει τον υπεργολάβο του να έχει ασφάλεια εργοδότη. Η απάντηση του ήταν ότι είχε την εντύπωση ότι ο εναγόμενος 2 είχε ασφάλεια. Δεν θυμάται να την είδε ή να του ζήτησε να την φέρει. Επέμενε ότι όσο καιρό ήταν εργολάβος του έργου, υπήρχαν μέτρα ασφάλειας στο εργοτάξιο παρότι δεν καταρτίστηκε σχέδιο ασφάλειας. Από την ημέρα όμως που αποχώρησε δεν φέρει ευθύνη η εταιρεία του για οιονδήποτε συμβάν. Για τον σηπτικό λάκκο ανέφερε ότι έβαλε το ανάχωμα γύρω και τον σκέπασε με πόντους για να μην πέσει κάποιος μέσα. Όταν έφυγε από το εργοτάξιο μάζεψε τους πόντους και έμεινε το ανάχωμα. Επίσης είχε τοποθετήσει σανίδι περιμετρικά του ορόφου της οικοδομής για λόγους ασφάλειας. Πιθανόν όπως είπε να χρησιμοποίησε σανίδια του εναγομένου
37. Δέχθηκε ότι δεν τηρήθηκαν η πρόνοιες του συμβολαίου που αφορούσαν την καταγγελία του από οποιοδήποτε συμβαλλόμενο. Όμως ο ίδιος θεωρεί ότι τερματίστηκε από την στιγμή που η ιδιοκτήτρια ανέφερε κάτι τέτοιο ενώπιον του αρχιτέκτονα. Επέμενε ότι είχε ασφάλεια για τους εργοδοτουμένους του από την ημέρα που ξεκίνησε το έργο μέχρι την αποχώρηση του από το εργοτάξιο. Αρνήθηκε ότι η ασφάλεια του έγινε τον Ιούλιο του 2006 μετά δηλαδή που ξεκίνησαν οι εργασίες στο εργοτάξιο. Κατέθεσε κατά την αντεξέταση του από την συνήγορο της εναγομένης 1, ασφαλιστήριο έγγραφο (τεκμ.23), η ισχύς του οποίου ξεκινά από στις 17.7.
38. ισχυρίστηκε ότι υπήρχε και ασφαλιστήριο για την προηγούμενη περίοδο το οποίο ανανεώνεται αυτόματα. Του υποβλήθηκε ότι η επιστολή (τεκμ.18) δεν στάλθηκε ποτέ στην εναγομένη
39. Απάντησε ότι την έστειλε με ταχυδρομείο και επεστράφη πίσω. Την έστειλε όμως και με φαξ στον αρχιτέκτονα της που έπρεπε να την ενημερώσει. Παρότι είχε επαφή μαζί της με email, δεν το έστειλε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ως Μ.Υ.5 κατέθεσε η Ζωή Αντωνίου. Εργάζεται στο Υπουργείο Οικονομικών, στην Υπηρεσία Χορηγιών και Επιδομάτων και στη Διοίκηση του Υπουργείου. Η υπηρεσία της αναλαμβάνει τη μελέτη και έγκριση αιτήσεων για χορηγία ανέγερσης κατοικιών. Η εναγομένη 3 Κατερίνα Ελευθεριάδη υπέβαλε αίτηση για παροχή ειδικής χορηγίας για αγορά, ανέγερση κατοικίας (τεκμ. 25). Σύμφωνα με τη σφραγίδα του Υπουργείου Οικονομικών, η αίτηση παραλήφθηκε 20.6.
40. Την αίτηση υποστηρίζουν όπως απαιτείται από τη νομοθεσία, συνοδευτικά έγγραφα τα οποία υποβλήθηκαν μαζί. Παραλήφθηκε επίσης στις 7.10.2008 από το Υπουργείο Οικονομικών υπεύθυνη δήλωση (τεκμ. 26), του Ανδρέα Δημητρίου εκ μέρους της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας «Ανδρέας Δημητρίου & Υιοί Λτδ». Η μάρτυρας ανέφερε ότι η συγκεκριμένη υπεύθυνη δήλωση υποβλήθηκε ως προαπαιτούμενο της νομοθεσίας, σύμφωνα με την τελευταία τροποποίηση της, με την οποία πρέπει να πιστοποιήσει ότι ο εργολάβος που ανέλαβε την ανέγερση της κατοικίας ότι είχε τις δέουσες άδειες κατά την περίοδο που ενεπλάκη. Στην παρούσα περίπτωση ο εργολάβος αναφέρει ότι ενεπλάκη στην κατασκευή της οικίας από 1.11.2005 μέχρι 5.9.
41. Η πιο πάνω αίτηση εγκρίθηκε στις 31.10.
42. Στην αντεξέταση η μάρτυρας ρωτήθηκε ποιος προσκόμισε την αίτηση στο Υπουργείο. Απάντησε ότι δεν την παρέλαβε η ίδια. Πιθανόν να στάλθηκε ταχυδρομικώς από την εναγομένη 3 ή να υποβλήθηκε από την ίδια. Δεν γνωρίζει όμως ποιος υπέβαλε την αίτηση ούτε είναι στα καθήκοντα της υπηρεσίας να εξετάζει οιεσδήποτε διαφορές των εμπλεκομένων μερών. Ως Μ.Υ.6 κατέθεσε η Ελίνα Ελευθεριάδου, αδελφή της εναγομένης
43. Στη γραπτή της δήλωση (έγγραφο 4), αναφέρει ότι είναι η ίδια που ανέλαβε να μιλά με τον αρχιτέκτονα και τον εργολάβο για την πορεία των εργασιών της οικοδομής. Ήταν η θέση της ότι δεν καθυστέρησε ποτέ τις πληρωμές προς τους εργολάβους. Έδινε αμέσως τα πιστοποιητικά του αρχιτέκτονα στην τράπεζα, η οποία αναλάμβανε να εκδώσει σχετική επιταγή στο όνομα της εργοληπτικής εταιρείας. Η εργοληπτική εταιρεία είχε τον πλήρη έλεγχο του χώρου στον οποίο η μάρτυρας πήγαινε απλώς για να βλέπει πως προχωρούσαν οι εργασίες. Συνήθως, την συνόδευε ο αρχιτέκτονας και ο πατέρας της. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2006, αντιλήφθηκε ότι οι δύο βεράντες θα ήταν ακάλυπτες χωρίς ταβάνι. Ο κ. Δημήτρης (Μ.Υ.4), της ανέφερε ότι στα σχέδια του αρχιτέκτονα δεν προβλεπόταν ταβάνι από μπετόν. Αφού μίλησαν τηλεφωνικώς με τον αρχιτέκτονα, αυτός του έδωσε οδηγίες να κλείσουν με μπετόν το ταβάνι των δύο βεραντών. Συμφώνησαν στο έξτρα ποσό που θα πληρωνόταν η εργοληπτική εταιρεία και έδωσε οδηγίες στον κ. Δημήτρη να προχωρήσουν. Στο εργοτάξιο εκείνη τη στιγμή, υπήρχαν και άλλα πρόσωπα αλλά δεν θυμάται κατά πόσο ήταν κάποιος άλλος παρών στη συζήτηση τους. Από την αρχή δεν ήταν ευχαριστημένοι με τις εργασίες των εργολάβων και εξέφραζαν παράπονα στον αρχιτέκτονα και στον κ .Δημήτρη (Μ.Υ.4) για αρκετές κακοτεχνίες. Για τον λόγο αυτό, η εργοληπτική εταιρεία άλλαξε τον μέχρι τότε καλουψή με τον εναγόμενο
44. Οι κακοτεχνίες όμως συνεχίστηκαν. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2006 συναντήθηκαν με τον αρχιτέκτονα και τον εργολάβο και ξεκαθάρισαν ότι εάν δεν διορθώνονταν οι κακοτεχνίες θα διέκοπταν τη συνεργασία τους. Του έδωσαν, επί του προκειμένου χρόνο να διορθώσουν τις κακοτεχνίες. Δυστυχώς διαπίστωσαν ότι η εργοληπτική εταιρεία δεν έκανε τίποτε για να διορθώσει τα λάθη. Συναντήθηκαν, ως εκ τούτου, στο γραφείο του αρχιτέκτονα στις 13.10.2006 όπου έμαθαν για πρώτη φορά για το ατύχημα που έγινε στην οικοδομή. Συγκεκριμένα, όταν ζήτησαν να μην χρεωθεί ολόκληρη η αξία της ασφάλειας αφού θα σταματούσε η συνεργασία τους, της απάντησαν ότι δεν μπορεί αυτό να γίνει γιατί υπήρξε ατύχημα στο εργοτάξιο. Συμφώνησαν λοιπόν στο γραφείο του αρχιτέκτονα στις 13.10.2006 να πληρωθεί το υπόλοιπο της δουλειάς του εργολάβου και με την εξόφληση του ποσού να σταματήσουν από κοινού τη συνεργασία τους. Συμφωνήθηκε το ποσό που θα έπαιρνε η εργοληπτική εταιρεία και ο αρχιτέκτονας συμπλήρωσε ένα πιστοποιητικό με τα συμφωνηθέντα ποσά. Έτσι, στις 2.11.2006 ξανασυναντήθηκαν στο γραφείο του αρχιτέκτονα όπου εξοφλήθηκε η εναγομένη 2 και συντάχτηκε πιστοποιητικό, στο οποίο αναφέρεται ότι ο εργολάβος εξοφλήθηκε και αποχωρεί από την οικοδομή (τεκμ. 22). Η μάρτυρας ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τον ενάγοντα και τον εναγόμενο 1 και ούτε θυμάται ποτέ να τους είδε στο εργοτάξιο. Μέχρι και τη διακοπή του συμβολαίου, αποκλειστική κατοχή του εργοταξίου είχε η εναγομένη 2 και κανένας άλλος. Στην αντεξέταση ανέφερε ότι το οικόπεδο ήταν στο όνομα της αδελφής της και γι' αυτό η συμφωνία δεν υπογράφηκε από την ίδια αλλά μόνο από την αδελφή της. Πρώτη φορά έγινε νύξη για διακοπή συνεργασίας στις αρχές Σεπτεμβρίου
45. Δόθηκε κάποιος χρόνος για να διορθωθούν οι κακοτεχνίες χωρίς όμως ο εργολάβος να ανταποκριθεί. Η τελική διακοπή του συμβολαίου έγινε από στις 2.11.2006 όταν ο εργολάβος εξοφλήθηκε πλήρως. Η απαίτηση του ήταν να πληρωθεί μέχρι και το τελευταίο σεντ για να αποχωρήσει από την οικοδομή. Μέχρι εκείνη την ημερομηνία δεν μπήξε κανένας άλλος στην οικοδομή για να εργαστεί ως εργολάβος. Στην οικοδομή πήγαινε μια φορά την βδομάδα για να παρακολουθεί τις εργασίες. Δεν είδε να τοποθετήθηκε περίφραξη ούτε και κιγκλίδωμα στην ταράτσα του ισογείου. Είχε επίσης δύο λάκκους, οι οποίοι δεν ήταν σκεπασμένοι. Στην συνέχεια ισχυρίστηκε ότι μέχρι τις 26.9.06, ο εργολάβος διεξήγαγε ακόμα εργασίες στην οικοδομή. Τα τούβλα τα τοποθέτησε ο κ. Δημήτρης. Της είπε ότι έπρεπε να γινόταν διαχωριστικό εκεί που ήταν η σκάλα για να μπορεί να προχωρήσει η εργασία. Επέμενε ότι η ίδια μίλησε με τον αρχιτέκτονα και τον κ. Δημήτρη (Μ.Υ.4) και έδωσε οδηγίες να κλείσει το ταβάνι της βεράντας με μπετόν. Η εναγομένη 3 αδελφή της, εργαζόταν πολλές ώρες εκείνη την περίοδο και γι' αυτό η ίδια η μάρτυρας ανάλαβε τα ζητήματα που αφορούσαν το κτίσιμο της οικοδομής. Δεν την αφορούσε όπως είπε, ποιους εργάτες ή υπεργολάβους χρησιμοποιούσε ο κ. Δημήτρης αφού μιλούσε κατ' ευθείαν με τον ίδιο και με κανένα άλλο. Αρνήθηκε υποβολή ότι κατά την μέρα του ατυχήματος υπήρχε άλλος εργολάβος στην οικοδομή. Διόρισαν άλλο εργολάβο 7-8 μήνες αργότερα. Ο λόγος ήταν ότι ο πατέρας της είχε στο μεταξύ υποστεί εγκεφαλικό και δεν μπορούσε να ψάξει για εργολάβο. Ως Μ.Υ.7 κατέθεσε η εναγόμενη
46. Στην γραπτή της δήλωση (έγγραφο 5), αναφέρει ότι αγόρασε το υπό κρίση οικόπεδο μαζί με την αδελφή της, με σκοπό να κτίσουν διπλοκατοικία. Το οικόπεδο γράφτηκε στο όνομα της και έτσι ανέλαβε η ίδια την υπογραφή όλων των εγγράφων. Αφού πήγαν σε αρχιτέκτονα και ζήτησαν προσφορές, επέλεξαν ως εργολάβο την εναγομένη 2 εταιρεία με την οποία υπόγραψαν συμβόλαιο ημερ.1.11.2005 για ανέγερση της οικοδομής. Το συμβόλαιο υπογράφηκε από την ίδια ως ιδιοκτήτρια του οικοπέδου και τον Δημήτρη Δημητρίου εκ μέρους της εργοληπτικής εταιρείας, καθώς και τον κ. Μουχτάρη ως αρχιτέκτονα. Κατά τον επίδικο χρόνο, εργαζόταν σε δύο δουλειές και δεν είχε καθόλου χρόνο να ασχοληθεί με την οικοδομή. Γι' αυτό το λόγο, την επίβλεψη των εργασιών ανέλαβε πλήρως η αδελφή της με τη βοήθεια των γονιών τους. Η δική της συμμετοχή ήταν πολύ περιορισμένη, με την υπογραφή κυρίως όλων των εγγράφων. Όμως, πολύ σπάνια επισκεπτόταν την οικοδομή. Θυμάται παρόλα αυτά ότι κατά τη διάρκεια των εργασιών, οι εργολάβοι είχαν γραφείο με την ταμπέλα τους στο εργοτάξιο. Τις πληρωμές των εργολάβων τις ανέλαβε η αδελφή της. Οι επιταγές εκδίδονταν από την τράπεζα, η οποία τους παραχώρησε δάνειο. Με τον κ. Δημήτρη της εργοληπτικής εταιρείας, η ίδια προσωπικά βρέθηκε πολύ λίγες φορές. Ο ίδιος ήξερε ότι για όλα τα ζητήματα θα έπρεπε να έρθει σε επαφή με την αδελφή της. Είχε όμως επαφή και με την ίδια, όχι προσωπική αλλά μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (τεκμ. 23). Από την ημέρα που ξεκίνησαν οι εργασίες, το εργοτάξιο παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην εργοληπτική εταιρεία που είχε τον απόλυτο και πλήρη έλεγχο του χώρου. Παρότι η ίδια δεν επισκεπτόταν συχνά το εργοτάξιο, γνώριζε ότι οι εργασίες των εργολάβων δεν ήταν καλές και δεν άφηναν ικανοποιημένους, την αδελφή της και τον πατέρα της. Θυμάται ότι η αδελφή της παραπονέθηκε ότι οι βεράντες δεν είχαν ταβάνι από μπετόν. Έτσι η αδελφή της συνεννοήθηκε επί τόπου με τον κ. Δημήτρη εκ μέρους της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας, ο οποίος ανέλαβε να βάλει καλούπια και να τις καλύψει με μπετόν. Γνωρίζει επίσης ότι μέσω του αρχιτέκτονα, ζητήθηκε όπως η εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία διορθώσει κάποιες κακοτεχνίες στην οικοδομή. Δόθηκε χρόνος στους εργολάβους για να διορθώσουν τα προβλήματα που είχαν παρουσιαστεί. Αρχές του Οκτωβρίου 2006 διαπίστωσαν ότι δεν έγινε καμία αλλαγή από αυτές που ζητήθηκαν. Οπότε στις 13.10.2006, συναντήθηκαν στο γραφείο του αρχιτέκτονα οι γονείς της μαζί με τη αδελφή της και ο κ. Δημήτρης εκ μέρους της εργοληπτικής εταιρείας. Στη συζήτηση, διαφάνηκε ότι ο κ. Δημήτρης δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει καμία αλλαγή. Έτσι έγινε υπολογισμός της αξίας της εργασίας του και αποφασίστηκε να διακοπεί η συνεργασία, ταυτοχρόνως με την εξόφληση του εργολάβου. Σε εκείνη τη συνάντηση ημερ.13.10.2006, πληροφορήθηκαν οι δικοί της ότι έγινε ατύχημα στο εργοτάξιο. Στις αρχές Νοεμβρίου εξοφλήθηκε η εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία και έτσι έληξε η σύμβαση συνεργασίας που είχαν για οικοδόμηση της οικίας. Από τη στιγμή που ανέλαβε η εναγομένη 2 μέχρι και τις αρχές Νοεμβρίου που διακόπηκε το συμβόλαιο, κανένας άλλος δεν είχε αναλάβει οποιαδήποτε εργασία στην ανοικοδόμηση της οικίας. Οι ιδιοκτήτες μιλούσαν μόνο με τον κ. Δημήτρη, η εταιρεία του οποίου ήταν ο μοναδικός εργολάβος. Σε κανένα άλλο δεν έδωσαν οδηγίες παρότι στον χώρο εργάζονταν και υπεργολάβοι ως συνεργάτες της εναγομένης
47. Τον ενάγοντα, αλλά και τον εναγόμενο 1 δεν τους αναγνώρισε και τους είδε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο. Στις λίγες φορές που πήγε στην οικοδομή, ήταν αργά τα Σαββατοκύριακα όταν δεν εργαζόταν κανένας εκεί. Όσοι ανέφεραν ότι την είδαν, προφανώς αναφέρονταν στην αδελφή της. Ούτε και με τον κ. Καΐλα (Μ.Ε.1) έχει μιλήσει ποτέ. Δέχθηκε ότι ζήτησε επιχορήγηση για το έργο. Στα πλαίσια αυτά, επικοινώνησε με τον κ. Δημήτρη προκειμένου να της ετοιμάσει υπεύθυνη δήλωση, ως εργολάβος του έργου. Στη δήλωση αναφέρονται ημερομηνίες τις οποίες δεν έχει δει, ούτε και αποδέχεται. Ήταν η θέση της μάρτυρος ότι κατά την ημέρα του ατυχήματος, μοναδικός εργολάβος και κάτοχος του χώρου ήταν η εναγομένη 2 εργοληπτική εταιρεία και κανένας άλλος. Οι εργασίες που γίνονταν στο εργοτάξιο γίνονταν από τους υπαλλήλους ή τους υπεργολάβους της εναγομένης
48. Ποτέ δεν έγινε καμία ανάθεση εκ μέρους της ή από την ίδια σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και ουδέποτε πλήρωσε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο πέραν του κ. Δημήτρη (Μ.Υ.4) ως διευθυντή της εναγομένης
49. Στην αντεξέταση ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τον ενάγοντα ούτε και άλλους εργαζόμενους στην οικοδομή, πλην του κ. Δημήτρη από την εργοληπτική εταιρεία. Η ίδια δεν ήταν παρούσα στις συναντήσεις στο γραφείο του αρχιτέκτονα αλλά ενημερωνόταν από την αδελφή και τους πατέρα της. Η ίδια συμπλήρωσε την αίτηση για παροχή κρατικής χορηγίας. Μίλησε με τον κ. Δημήτρη για να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ως εργολάβος του έργου που ήταν αναγκαία για την έγκριση της αίτησης. Αγορεύσεις Ο συνήγορος του ενάγοντα στην αγόρευση του, αναφέρθηκε εκτεταμένα στη δοθείσα μαρτυρία. Ήταν η θέση του ότι όπως προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό, η μέθοδος που χρησιμοποιούσε ο εναγόμενος 1 για αφαίρεση των καλουπιών, ήταν λανθασμένος και επικίνδυνος. Επιπλέον, στην οικοδομή δεν υπήρχε περίφραξη του οικοπέδου ούτε κιγκλιδώματα ή έστω σκαλωσιές στον πρώτο όροφο. Πέραν του ότι το γεγονός αυτό συνιστά παράβαση των υποχρεώσεων που καθορίζει ο Νόμος, επιπλέον αποτελεί και την αιτία για το επίδικο ατύχημα. Αν υπήρχε το προβλεπόμενο από το νόμο κιγκλίδωμα κατ' ελάχιστο ύψος 1.10 μέτρα τότε ο ενάγοντας δεν θα έπεφτε στο κενό. Όσον αφορά τον αντισηπτικό λάκκο θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα αποτροπής του κινδύνου πτώσης σε αυτόν, όπως π.χ. περίφραξη ή κλείσιμο με σκέπαστρο. Η μαρτυρία της υπεύθυνης των Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Μ.Ε.3), ήταν σαφής και από τα κατατεθέντα από αυτήν τεκμήρια σε συσχετισμό με την υπόλοιπη μαρτυρία, καταδεικνύεται η ύπαρξη σχέσης εργοδότη εργοδοτουμένου μεταξύ του ενάγοντα και του εναγομένου
50. Όσον αφορά την ευθύνη της εναγομένης 2, υπάρχει μαρτυρία από όλους τους μάρτυρες, πλην του Δημήτρη Δημητρίου, ότι κατά τη μέρα του ατυχήματος τόσον η ταμπέλα, όσον και το γραφείο του, ήταν στον χώρο του εργοταξίου. Το πώς μπορούσε να τερματιστεί η συμφωνία προβλέπεται στο άρθρο 26 του τεκμηρίου
51. Το πότε λύθηκε το συμβόλαιο τεκμαίρεται από το τεκμήριο 22, το οποίο και υπογράφεται από τα εμπλεκόμενα μέρη και τον αρχιτέκτονα του έργου. Τα πιο πάνω σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία, καταδεικνύουν ότι κατά το επίδικο ατύχημα, εργολάβος της οικοδομής εξακολουθούσε να είναι η εναγομένη 2 εταιρεία, η οποία φέρει ευθύνη για το γεγονός ότι δεν τηρούνταν οι προδιαγραφές ασφάλειας στο εργοτάξιο. Αν παρόλα αυτά, το Δικαστήριο αποφασίσει ότι η συμφωνία μεταξύ των εναγομένων 2 και 3 τερματίστηκε νόμιμα πριν το ατύχημα, τότε την κατοχή του χώρου και συνεπακόλουθα την ευθύνη για τα μέτρα ασφαλείας, την είχε η εναγομένη
52. Αν το Δικαστήριο αποφασίσει ότι οιοσδήποτε των εναγομένων 2 και 3 δεν υπέχει ευθύνη, θα πρέπει κατά το συνήγορο να μην καταδικαστεί ο ενάγοντας σε έξοδα. Αυτό επειδή οι εναγόμενοι 2 και 3 στα δικόγραφα τους, επιρρίπτουν στην ουσία την ευθύνη ο ένας στον άλλο χωρίς να αμφισβητούν επί της ουσίας το γεγονός ότι δεν τηρούνταν τα μέτρα ασφάλειας στον χώρο. Ήταν ως εκ τούτου λογικό υπό τας περιστάσεις, ο ενάγοντας να συμπεριλάβει και τους δύο στην αγωγή του. Ο συνήγορος του εναγομένου 1 στην αγόρευση του, αναφέρθηκε στη νομολογία που αφορά την ερμηνεία σύμβασης εργοδότησης. Ήταν η θέση του συνηγόρου ότι όπως προκύπτει από τη μαρτυρία, ο ενάγοντας δεν ήταν εργοδοτούμενος του εναγομένου 1, αλλά αυτοεργοδοτούμενος που πληρωνόταν ανάλογα με την εργασία που εκτελούσε. Το γεγονός αυτό, προκύπτει επίσης από το ότι δεν του καταβάλλονταν κοινωνικές ασφαλίσεις, ούτε του παρέχονταν από τον εναγόμενο 1, τα αναγκαία εργαλεία για την εκτέλεση της εργασίας του. Στη συνέχεια, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι στην παρούσα περίπτωση ισχύει το δόγμα violenti non fit injuria. Ο ενάγοντας έθεσε τον εαυτό του σε κίνδυνο γιατί δεν πήρε, ως όφειλε, όλα τα δέοντα μέτρα για την προσωπική του ασφάλεια ως ένας συνετός εργάτης. Αυτό παρότι κατά το συνήγορο, ο τρόπος με τον οποίο ο ενάγοντας εκτελούσε την εργασία του δεν εγκυμονούσε κανένα κίνδυνο. Για τους ιδίους λόγους, τίθεται θέμα συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα, ο οποίος δεν πήρε για το ίδιο του συμφέρον λογικές προφυλάξεις και έτσι συνέβαλε στη ζημιά που έχει υποστεί. Αναλύοντας στη συνέχεια τη δοθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, ο συνήγορος εισηγήθηκε ότι ο εναγόμενος 1 (Μ.Υ.3), καθώς και ο Αναστάσιος Μάντολες (Μ.Υ.1), θα πρέπει να κριθούν αξιόπιστοι από το Δικαστήριο καθότι η μαρτυρία τους σκοπό είχε να βοηθήσει και όχι να περιπλέξει τη διαδικασία. Η συνήγορος της εναγομένης 2 εταιρείας στην αγόρευση της, αναφέρθηκε αρχικά στις σχετικές ειδοποιήσεις που δόθηκαν μεταξύ των συνεναγομένων δυνάμει της Δ.10 θ.2 για τον μεταξύ τους καταμερισμό ευθύνης. Στη συνέχεια, η συνήγορος αναφέρθηκε στην προσαχθείσα μαρτυρία, καθώς και σε νομολογία για την αξιολόγηση της. Ήταν η θέση της ότι όπως προκύπτει από το μαρτυρικό υλικό, ο ενάγων ήταν υπάλληλος του εναγομένου 1 που ήταν υπεργολάβος καλουπιών στην υπό ανέγερση οικοδομή. Ειδικότερα στο τεκμήριο 10, καθορίζεται με σαφήνεια ότι η απασχόληση του ενάγοντα προς τον εναγόμενο 1 ήταν απασχόληση μισθωτού προσώπου. Στο εν λόγω τεκμήριο, παρατίθενται με σαφήνεια τα κριτήρια τα οποία η Υπηρεσία Κοινωνικών Ασφαλίσεων έλαβε υπόψη της για να καθορίσει την πιο πάνω εργασιακή σχέση. Η συνήγορος σημείωσε ότι η εν λόγω απόφαση των Κοινωνικών Ασφαλίσεων δεν αμφισβητήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο από τον εναγόμενο
53. Επιπλέον σύμφωνα με το τεκμήριο 2, στην έκθεση γνωστοποίησης ατυχήματος που υπογράφει ο εναγόμενος 1, δηλώνεται ότι ο ενάγοντας ήταν υπάλληλος του. Ούτε η δήλωση αυτή έχει αμφισβητηθεί με οποιοδήποτε τρόπο και παραμένει ενώπιον του Δικαστηρίου ως πραγματικό γεγονός. Συνεπώς κατά τη συνήγορο, ο ενάγοντας δεν σχετίζεται καθόλου με την εναγόμενη 2 εργοληπτική εταιρεία και κατά τους επίδικους χρόνους, βρισκόταν αποκλειστικά υπό την εργοδότηση του υπεργολάβου εναγομένου 1, του οποίου τις οδηγίες εκτελούσε. Στη συνέχεια, η συνήγορος με αναφορά σε νομολογία ως προς την ευθύνη εργοδότη, ισχυρίστηκε ότι ο εναγόμενος 1 δεν παρείχε ασφαλές σύστημα εργασίας στον ενάγοντα. Ωστόσο, και ο ίδιος ο ενάγοντας όφειλε να λάβει κατάλληλα μέτρα στην εκτέλεση των καθηκόντων του. Όπως ο ίδιος κατέθεσε, είχε ξαναδουλέψει στην επίδικη οικοδομή και γνώριζε τον χώρο και τους κινδύνους που ενείχε ο τρόπος με τον οποίο εκτελούσε την εργασία του. Προκύπτει ως εκ τούτου κατά τη συνήγορο ότι υπέχει συντρέχουσας αμέλειας, το ποσοστό της οποίας θα καθοριστεί από το Δικαστήριο. Κατά το χρόνο του ατυχήματος, οι εργασίες που γίνονταν εκ μέρους του εναγομένου 1 έγιναν με τις συστάσεις και τη σύμφωνη γνώμη της εναγομένης 3, η οποία ήταν η κάτοχος του εργοταξίου εφόσον οι εργασίες της εναγομένης 2 τερματίστηκαν από τις 5.9.
54. Αλλά και σε αντίθετη περίπτωση, ο ενάγων για να δικαιούται αποζημιώσεις από την εναγομένη 2 θα πρέπει να αποδείξει την οποιαδήποτε αιτιώδη συνάφεια μεταξύ των ισχυριζόμενων παραλείψεων της εναγομένης 2 και του τραυματισμού του. Στην υπό εξέταση υπόθεση δεν προκύπτει οτιδήποτε σχετικό για ενέργεια ή παράλειψη της εναγομένης 2 που συνέβαλε στον τραυματισμό του ενάγοντα. Όσον αφορά την εναγομένη 3, παρότι στην υπεράσπιση της αναφέρει ότι δεν ήταν κάτοχος του υποστατικού για πρώτη φορά έθεσε ζήτημα ότι τη διαχείριση για την ανέγερση της οικοδομής την ανέλαβε αποκλειστικά η αδελφή της. Η νέα αυτή υπερασπιστική γραμμή θα πρέπει κατά τη συνήγορο να απορριφθεί από το Δικαστήριο ως μη δικογραφημένη. Η εναγομένη 3 ως κάτοχος του υποστατικού, απέτυχε να προσφέρει στα πρόσωπα που βρίσκονταν σε αυτό, ασφαλή χρήση. Αποδείχθηκε ότι δεν επέδειξε την αναγκαία υπό τας περιστάσεις φροντίδα για την ασφάλεια των προσώπων που θα χρησιμοποιούσαν τον χώρο. Η συνήγορος της εναγομένης 3 στη δική της αγόρευση, επεσήμανε ότι το βάσιμο ή όχι της αγωγής εναντίον της πελάτιδας της θα κριθεί από την απάντηση στο ερώτημα, του ποιος κατά τον επίδικο χρόνο είχε την κατοχή του χώρου στον οποίο έγινε το ατύχημα. Σύμφωνα με τη δοθείσα μαρτυρία, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να καταλήξει κατά την συνήγορο σε άλλο συμπέρασμα, πλην του ότι η εναγομένη 3 δεν είχε την κατοχή του εργοταξίου κατά το ατύχημα. Επεσήμανε επί του προκειμένου διάφορα σημεία από τη δοθείσα μαρτυρία, σύμφωνα με την οποία στον χώρο του εργοταξίου, υπήρχαν τα γραφεία και διαφημιστική πινακίδα της εναγομένης 2 εργοληπτικής εταιρείας. Επεσήμανε επίσης ότι παρά το γεγονός ότι εκφράστηκε πρόθεση για διακοπή του συμβολαίου, εντούτοις δεν υπάρχει μαρτυρία ότι όντως οι εργασίες διακόπηκαν πριν το επίδικο ατύχημα. Είναι επίσης σαφές από τη μαρτυρία ότι οποιεσδήποτε εργασίες γίνονταν στο εργοτάξιο, ήταν κατόπιν συμφωνίας της εναγομένης 3 ως ιδιοκτήτριας με την εναγομένη 2 εταιρεία ως εργολάβο. Ο εναγόμενος 1 ως υπεργολάβος δεν θα μπορούσε να πάρει οδηγίες κατευθείαν από την ιδιοκτήτρια αλλά παρά μόνο μέσω της εναγομένης
55. Όλες οι θέσεις της εναγομένης 2 για ακύρωση της σύμβασης και εγκατάλειψη του εργοταξίου πριν το ατύχημα, είναι εκ των υστέρων σκέψεις ώστε να αποφύγει τις ευθύνες της έναντι του ενάγοντα και να τις μεταθέσει στην εναγομένη
56. Με παραπομπή σε στοιχεία της μαρτυρίας εκ μέρους της εναγομένης 2 του Μ.Υ.4, Δημήτρη Δημητρίου, ισχυρίστηκε ότι αυτός ήταν ο μοναδικός μάρτυρας που υποστήριξε ότι κατά τον επίδικο χρόνο η εταιρεία του δεν είχε κατοχή της οικοδομής. Όμως ήταν πλήρως αντιφατικός και ήταν ξεκάθαρο κατά τη συνήγορο ότι δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Και ενώ ισχυρίστηκε ότι μετακίνησε από τον χώρο τα γραφεία και την πινακίδα του, όλοι ανεξαιρέτως οι υπόλοιποι μάρτυρες κατέρριψαν τον ισχυρισμό του αυτό. Όλοι ανέφεραν συγκεκριμένα ότι είδαν το container και την πινακίδα της εναγομένης 2 στον χώρο κατά τη μέρα του ατυχήματος. Όσον αφορά τον κατ' ισχυρισμό τερματισμό του συμβολαίου, η συνήγορος παρέπεμψε στο άρθρο 22 του εν λόγω εγγράφου (τεκμ. 13), το οποίο προνοεί για την κατοχή του εργοταξίου. Επιπλέον, στα άρθρα 26 και 27 καταγράφονται λεπτομερώς οι λόγοι και ο τρόπος με τον οποίο δύναται να λυθεί το συμβόλαιο. Συνεπώς, ακόμα και αν δεχτούμε ότι στις 5.9.2006 η εναγομένη 3 προφορικά εκδίωξε την εναγομένη 2 από την οικοδομή, σε καμία περίπτωση το γεγονός αυτό δεν καθιστά έγκυρο τον τερματισμό της σύμβασης. Η συνήγορος αναφέρθηκε στη συνέχεια στη μαρτυρία της εναγομένης 3, η οποία καταδεικνύει κατά την άποψη της ότι αυτή δεν είχε σε κανένα βαθμό έλεγχο του εργοταξίου κατά τον επίδικο χρόνο. Ζήτησε, ως εκ τούτου, απόρριψη της αγωγής εναντίον της εναγομένης 3 με έξοδα εναντίον του ενάγοντα. Αξιολόγηση μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία στην ζωντανή ατμόσφαιρα της Δίκης να παρακολουθήσω όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Όπως έχει νομολογηθεί, το έργο της αξιολόγησης είναι το σημαντικότερο καθήκον του Δικαστηρίου. Αυτό γιατί πρέπει αφού εξετάζοντας τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα, τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά του στη ζωντανή ατμόσφαιρα της Δίκης, να αναδείξει το αξιόπιστο ή όχι μιας εκδοχής υπό το πρίσμα της πείρας του και της ανθρώπινης φύσης που διαθέτει. Σχετική είναι μεταξύ άλλων η υπόθεση C. & A. Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου