ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ ΩΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ / ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ CYFAST CONSTRUCTION AND RECONDITION LTD ν. ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ κ.α., Αριθ.Αγωγής: 1047/15, 24/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A398 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ.Αγωγής: 1047/15 ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ ΩΣ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ / ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ CYFAST CONSTRUCTION AND RECONDITION LTD, ΕΝΑΓΩΝ - και -
- ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ,
- ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ,
- FIDESCORP LTD, ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΙ ------------------------------------ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 9 ΙΟΥΝΙΟΥ, 2015, ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΕΞΟΔΑ: Ημερομηνία: 24 Ιουνίου, 2016 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Εναγομένους 1 και 2: Χρίστος Καμπούρης για Kampouri & Gialeli LLC Για Καθ΄ ου η Αίτηση-Ενάγοντα: Στέλιος Βασιλακάς, για Ε. Φλουρέντζου & Σία ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές εξαιτούνται: (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Καθ΄ ου η Αίτηση-Ενάγοντα όπως, εντός 20 ημερών από την ημερομηνία εκδόσεως του Διατάγματος, παράσχει ασφάλεια για τα Έξοδα των Αιτητών στο ποσό των €29.985,62σ. (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως ανασταλεί κάθε περαιτέρω διαδικασία στην παρούσα αγωγή, μέχρις ότου δοθεί τέτοια ασφάλεια για Έξοδα. (Γ) Διάταγμα απόρριψης της αγωγής σε περίπτωση που ο Καθ΄ ου η Αίτηση δεν συμμορφωθεί με το Διάταγμα παροχής ασφάλειας για Έξοδα. (Δ) Οποιαδήποτε περαιτέρω θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο θεωρεί εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. (Ε) Έξοδα της παρούσας διαδικασίας πλέον ΦΠΑ. Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θθ. 2, 3 και 9(t), Δ.60, θθ. 1 και 5, στον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, Άρθρο 382, καθώς και στη νομολογία και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ισχυρισμοί Αιτητών Οι βασικοί ισχυρισμοί των Αιτητών όπως προβάλλονται από την Ένορκη Δήλωση της δικηγόρου Χριστίνας Σαββίδου η οποία συνεργάζεται με το δικηγορικό γραφείο των Αιτητών, είναι οι ακόλουθοι:
- Η Ενάγουσα εταιρεία, τελεί υπό τη διαχείριση του κ. Χριστάκη Ιακωβίδη ο οποίος ενεργεί ως παραλήπτης/διαχειριστής της, διορισθείς από πιστωτή της εταιρείας για ολόκληρη της περιουσία της.
- Η ως άνω εταιρεία διαθέτει ακίνητα το σύνολο των οποίων είναι υποθηκευμένο, ενώ επιπλέον οφείλει διάφορα ποσά δυνάμει δανείων εξασφαλισμένων με κυμαινόμενες επιβαρύνσεις.
- Συνολικά, φαίνεται ότι η Ενάγουσα εταιρεία οφείλει ποσά €10.034.165,32σ προς διάφορους τραπεζικούς οργανισμούς, ενώ είναι ιδιοκτήτρια ακίνητης περιουσίας.
- Φαίνεται δε, ότι η περιουσία της Ενάγουσας δεν επαρκεί για να ξοφλήσει τα πιο πάνω ποσά προς τους εξασφαλισμένους πιστωτές της και σε περίπτωση που η αγωγή της απορριφθεί, τότε οι Εναγόμενοι δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν τα Έξοδά τους.
- Ακόμη ένας λόγος που η Eνάγουσα εταιρεία θα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της είναι ότι έχει παύσει τις εργασίες της, και κατ΄ επέκταση, δεν έχει οποιαδήποτε έσοδα.
- Σύμφωνα με τους δικηγόρους των Αιτητών, τα Έξοδα τους αναμένεται να ανέλθουν στο ποσό των €29.985,62σ.
- Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι πιθανότητες επιτυχίας της παρούσας αγωγής, είναι μηδαμινές. Iσχυρισμοί Καθ΄ ου η Αίτηση Ο Καθ΄ ου η Αίτηση, Χριστάκης Ιακωβίδης, με Ένορκη Δήλωσή του που συνοδεύει την Ένσταση, προβάλλει τους ακόλουθους ισχυρισμούς:
- Παραδεχόμενος τα πλείστα γεγονότα που περιλαμβάνονται στην Αίτηση, αρνείται το δικαιολογημένο της Αίτησης.
- Ισχυρίζεται επιπρόσθετα ότι η Ενάγουσα εταιρεία τελεί υπό εκκαθάριση δυνάμει Διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 11.9.2013 με το οποίο διατάσσεται η διάλυσή της και διορίζεται ο Επίσημος Παραλήπτης ως Προσωρινός Εκκαθαριστής της περιουσίας της.
- Επομένως, και με βάση νομική συμβουλή που έχει λάβει, μετά την έκδοση του εν λόγω Διατάγματος, δεν θεωρείται πλέον ως αντιπρόσωπος (agent) της εταιρείας, αλλά αποκλειστικός αντιπρόσωπος του τραπεζικού ιδρύματος που τον έχει διορίσει ως Παραλήπτη/Διαχειριστή, δυνάμει Κυμαινόμενου Ομολόγου Επιβάρυνσης.
- Ως εκ τούτου, η οποιαδήποτε διαταγή για ΄Εξοδα πιθανόν να εκδοθεί από το Δικαστήριο προς όφελος των Αιτητών, θα είναι εναντίον του ιδίου υπό την ιδιότητά του ως Παραλήπτη/Διαχειριστή και θα δεσμεύει το τραπεζικό ίδρυμα που τον έχει διορίσει. Το Άρθρο 382 του Κεφ. 113, δεν εφαρμόζεται στα γεγονότα της παρούσας περίπτωσης, ο δε ίδιος και το τραπεζικό ίδρυμα που τον έχει διορίσει είναι φερέγγυοι και οι Αιτητές δεν έχουν προβάλει ισχυρισμό αφερεγγυότητάς τους.
- Περαιτέρω, δεν υπάρχει κίνδυνος για οποιοδήποτε διάταγμα για Έξοδα να παραμείνει ανεκτέλεστο, καθώς υπάρχει έγγραφη ανάληψη κάλυψης και αποζημίωσης της οποιασδήποτε υποχρέωσης εξόδων προκύψουν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, η οποία καλύπτει και την παρούσα περίπτωση και η οποία έχει δοθεί από την Τράπεζα Κύπρου.
- Αναφορικά με το ποσό που οι Αιτητές αναφέρουν ότι πρέπει να δοθεί ως ασφάλεια για έξοδα, ο Καθ΄ ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι αυτό είναι διογκωμένο. Νομική Πτυχή - Συμπεράσματα Οι βασικές διατάξεις στις οποίες στηρίζεται η Αίτηση είναι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, Δ.60, θθ. 1 και 5, καθώς και ο Περί Εταιρειών Νόμος, Κεφ. 113, Άρθρο
- Το Άρθρο 382 του Κεφ.113, προνοεί τα ακόλουθα: «Άρθρο 382: Όταν εταιρεία είναι ενάγουσα σε οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία, κάθε δικαστής που έχει δικαιοδοσία στο θέμα δύναται, αν φαίνεται με αξιόπιστη μαρτυρία ότι υπάρχει λόγος να πιστεύει ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου αν αυτός επιτύχει στην υπεράσπισή του, να ζητήσει να δοθεί ικανοποιητική εγγύηση για τα έξοδα εκείνα, και δύναται να αναστείλει όλες τις διαδικασίες μέχρι να δοθεί η εγγύηση.» Το Δικαστήριο, εξετάζοντας τέτοιου είδους αιτήσεις, θα πρέπει να έχει υπ΄ όψιν του τη γενική νομική αρχή ότι, δεν χωρεί διαταγή για την παροχή ασφάλειας για έξοδα, όπου η έκδοσή της απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο. Conway v. Ηλία
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1653, Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.α.
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1698). Κατά συνέπεια, μπορεί να λεχθεί ότι, εάν μία ενάγουσα εταιρεία δεν έχει τους οικονομικούς πόρους να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό ως ασφάλεια για έξοδα, η έκδοση τέτοιας διαταγής θα της στερήσει το δικαίωμα να προωθήσει την αγωγή της, στην οποία πιθανόν να έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας. Στην Iacovou Brothers (Constructions) Ltd v. Fashionwise Ltd
(2000)1(B) A.A.Δ. 1377, το Δικαστήριο αρνήθηκε να εκδώσει διάταγμα παροχής ασφάλειας για έξοδα εναντίον εταιρείας που είχε καταστεί ανενεργή, για το λόγον ότι δεν είχε αποδειχθεί η αφερεγγυότητα της, αφού ήταν μεν ανενεργή αλλά διέθετε περιουσία η οποία αποτελείτο από υφάσματα και μηχανήματα, αλλά και χρεώστες. Στην παρούσα περίπτωση, είναι παραδεκτό ότι η Ενάγουσα εταιρεία τελεί υπό εκκαθάριση με Προσωρινό Εκκαθαριστή τον Επίσημο Παραλήπτη. Αυτό, αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι σε περίπτωση που αποτύχει στην απαίτησή της δεν θα είναι σε θέση να καταβάλει τα Έξοδα των Εναγομένων. Το σχετικό απόσπασμα είναι σχετικό: Halsbury's Laws of England (3rd edition), Volume 6, Companies, paragraph 875: «The fact of a company being in liquidation is prima facie evidence that it will, if unsuccessful, be unable to pay the defendant's costs, even if the liquidation occurs while the action I spending". Στην υπόθεση The continental Insurance Company of Hampshire v. O' Regan
(1998)1(B) A.A.Δ. 1087, ο Νικολάου Δ., απαγγέλλοντας την ομόφωνη Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ανέφερε τα ακόλουθα obiter, στη σελ. 1094: «Κατά την άποψή μας, η έκδοση διαταγής για εξασφάλιση εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. Με εξαίρεση ορισμένες αναγνωρισμένες περιπτώσεις - της αφερέγγυας εταιρείας (βλ. άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113) του αναξιόχρεου μόνο κατ΄ όνομα ενάγοντος ή του εκδηλώσαντος με εσκεμμένες ενέργειες την πρόθεση να αποφύγει εν καιρώ τις όποιες δικές του εκ της αντιδικίας υποχρεώσεις - η οικονομική αδυναμία ενάγοντος δεν αποτελεί λόγο για εξασφάλιση των εξόδων εναγομένου: βλ. Michiels v. The Empire Palace Ltd [1892] 66 L.T.R. 132". Κατά τη γνώμη μου, το πιο πάνω απόσπασμα αφήνει να εννοηθεί ότι, σε περιπτώσεις αφερέγγυας εταιρείας, ίσως η κατάθεση ασφάλειας για έξοδα να είναι πιο αναγκαία. Το πιο πάνω απόσπασμα, αφού επαναλήφθηκε από τον ίδιο Δικαστή στην Επίσημος Παραλήπτης ως Εκκαθαριστής της K.S.S. Trading Ltd v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου Λτδ (Αρ.2)
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1446, αναφέρθηκαν επιπρόσθετα τα ακόλουθα στις σελ. 1456-1457: «Βέβαια, στην προκείμενη περίπτωση η οικονομική αδυναμία των εφεσειόντων αποτελούσε το έρεισμα του αιτήματος των εφεσιβλήτων για ασφάλεια εξόδων. Προβλέπεται, όπως προαναφέραμε, από το άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια. Πρέπει όμως να ερμηνεύεται με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την οικονομική αδυναμία ενάγουσας εταιρείας, όπως και την αντίστοιχη εύλογη ανησυχία αντίδικου για τα έξοδα του, αλλά και το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διατάγματος. Χρειάζεται ισορροπία.» Τα πιο πάνω δεικνύουν ότι το θέμα της παροχής ασφάλειας για έξοδα από εταιρεία που είναι ανίκανη να πληρώνει τα έξοδα του εναγομένου, επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Θεωρώ ότι οι πιο πάνω θέσεις της νομολογίας εφαρμοζόμενες στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης οδηγούν το Δικαστήριο στο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ έκδοσης διαταγής παροχής ασφάλειας για έξοδα. Υπάρχουν επαρκή στοιχεία (διορισμός Προσωρινού Εκκαθαριστή και ταυτόχρονα Παραλήπτη/Διαχειριστή καθώς και μεγάλα οφειλόμενα ποσά σε τραπεζικούς οργανισμούς που δεν καλύπτονται από την περιουσία της) που οδηγούν προς αυτή την κατεύθυνση. Όσον αφορά στο επιχείρημα ότι ο Χριστάκης Ιακωβίδης ως Παραλήπτης/Διαχειριστής και φερέγγυος είναι και καλύπτεται από έγγραφη ανάληψη κάλυψης εξόδων από την Τράπεζα Κύπρου, δεν θα υιοθετήσω αυτή τη θέση. Ο Χρ. Ιακωβίδης ως Παραλήπτης/Διαχειριστής ενεργεί ως αντιπρόσωπος της Ενάγουσας εταιρείας. Κατά κανόνα, δεν φέρει προσωπική ευθύνη, εκτός από ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις. Σε ενάντια περίπτωση θα καταστρατηγούντο οι βασικές αρχές της αντιπροσωπείας που φέρουν τον αντιπροσωπευόμενο (principal) να ευθύνεται για τις πράξεις του αντιπροσώπου (agent). Eπομένως η διαταγή για παροχή ασφάλειας εξόδων, θεωρώ ορθό όπως εκδοθεί σε βάρος της Ενάγουσας εταιρείας και όχι του Παραλήπτη/Διαχειριστή. Αναφορικά με το ύψος του ποσού που θα πρέπει να διαταχθεί ως ασφάλεια για έξοδα, θα συμφωνήσω με την πλευρά του Καθ΄ ου η Αίτηση ότι αυτό είναι κάπως διογκωμένο εφόσον ο υπολογισμός του από τους Αιτητές έγινε με βάση τα μέγιστα προβλεπόμενα ποσά. Θεωρώ ότι ποσό €20.000 είναι εύλογο υπό τις περιστάσεις. Με βάση όλα τα πιο πάνω: (Α) Η Ενάγουσα εταιρεία διατάσσεται όπως παράσχει προς τους Αιτητές-Εναγομένους 1 και 2, Ασφάλεια για Έξοδα για το ποσό των €20.000, υπό μορφή κατάθεσης του εν λόγω ποσού στο Δικαστήριο. (Β) Η εν λόγω Ασφάλεια για Έξοδα να κατατεθεί μέχρι τις 20 Ιουλίου, 2016, το αργότερο. (Γ) Μέχρι την παροχή της εν λόγω Ασφάλειας για Έξοδα, κάθε περαιτέρω διαδικασία στην παρούσα αγωγή, αναστέλλεται. (Δ) Σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμμόρφωση με τα πιο πάνω, τότε η αγωγή της Ενάγουσας εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 θα θεωρείται ως απορριφθείσα με Έξοδα σε βάρος της Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα, εκτός εάν στο μεταξύ εκδοθεί οποιοδήποτε άλλο διάταγμα επί του προκειμένου. (Ε) Τα Έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και σε βάρος της Καθ΄ ης η Αίτηση-εταιρείας. Αυτά να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο