ΙΩΑΝΝΗ Α. ΙΩΑΝΝΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 2959/09, 17/6/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A375 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2959/09 Μεταξύ: ΙΩΑΝΝΗ Α. ΙΩΑΝΝΟΥ Ενάγοντας και ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγομένης 17 Ιουνίου 2016 Για τον ενάγοντα: κος Ευσταθίου Για την εναγομένη: κα Γρηγορίου ΑΠΟΦΑΣΗ Η αξίωση του ενάγοντα εδράζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας. Διατείνεται εν προκειμένω ότι αμέλεια του εναγομένου είναι ό,τι ευθύνεται για τον τραυματισμό που υπέστη και κατ' επέκταση τον πόνο, την ταλαιπωρία και τη ζημία που ακολούθησε. Η μαρτυρία που προσκομίστηκε αποκαλύπτει ότι πλείστα τόσα γεγονότα είτε είναι παραδεκτά είτε δεν αμφισβητούνται. Ως εκ τούτου, πρέπον είναι πριν οτιδήποτε άλλο να συνοψιστούν τα γεγονότα που αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων. Ο χρόνος που ενδιαφέρει είναι η ημερομηνία 02.12.
- Κατ' εκείνο το χρόνο ο ενάγων ήταν κληρωτός στρατιώτης και υπηρετούσε στη μονάδα 211 Τάγμα Πεζικού, στον 1ο Λόχο και πιο συγκεκριμένα στο φυλάκιο
- Μάλιστα την 02.12.2008 διατάχθηκε να φυλάξει σκοπιά μεταξύ των ωρών 08:00 και 10:00 το πρωί. Αυτή η σκοπιά είναι ο χώρος που ενδιαφέρει, εφόσον εκεί επισυνέβη το ατύχημα του ενάγοντα. Ομονοούν οι διάδικοι ότι η σκοπιά που ο ενάγων διατάχθηκε να φυλάξει, βρισκόταν στο 2ο όροφο πολυκατοικίας υπό ανέγερση. Σε ποιο σημείο της πολυκατοικίας βρισκόταν η σκοπιά, ποια ακριβώς ήταν η διαρρύθμιση του χώρου και αν εκεί βρίσκονταν ξένα αντικείμενα, όπως γυψοσανίδες και άλλα, οι θέσεις των μερών δεν συμπίπτουν και ως εκ τούτου εξετάζεται πιο κάτω. Για την ώρα αποτελεί γεγονός ότι ενόσω ο ενάγων βρισκόταν στη σκοπιά, συγκεκριμένα η ώρα 09:40, καταπλακώθηκε από γυψοσανίδες. Στο χώρο βρισκόταν άλλος ένας στρατιώτης, εν προκειμένω ο Χρίστος Κλεάνθους, ο οποίος έτρεξε σε βοήθεια του ενάγοντα. Ο ενάγων ευθύς ενημέρωσε τους γονείς του οι οποίοι μετέβηκαν στο χώρο από όπου τον παρέλαβαν και ακολούθως τον μετέφεραν στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Εκεί ο ενάγων εξετάστηκε από τον ειδικό χειρουργό ορθοπεδικό, Δρ. Λοΐζο Χριστοδούλου (στη συνέχεια ο ιατρός). Από την εξέταση διεπιστώθη ότι υπέστη αποσπαστικό παρεκτωπισμένο οστεοχονδρικό κάταγμα έσω facet αστραγάλου δεξιάς ποδοκνημικής. Αναμφισβήτητη παρέμεινε η επεξήγηση της διάγνωσης από τον ιατρό και ως εκ τούτου υιοθετείται ως εύρημα του δικαστηρίου. Ό,τι σημαίνει η πάρα πάνω διάγνωση είναι πως μικρό τεμάχιο, στην προκείμενη περίπτωση 10 χιλιοστών, αποσπάστηκε και παρεκτοπίστηκε από την έσω επιφάνεια του αστραγάλου. Το τραύμα του ενάγοντα αντιμετωπίστηκε με χειρουργική επέμβαση κατά την οποία έγινε οστεοσύνθεση στο οστεοχόνδρινο τεμάχιο του έσω Facet αστραγάλου, χρησιμοποιώντας μια βίδα (titanium). Η χειρουργική επέμβαση διενεργήθηκε την 21.12.
- Από την 02.12.2008, δηλαδή ημερομηνία του ατυχήματος, μέχρι την 21.12.2008 που διενεργήθηκε η επέμβαση, το δεξί πόδι του ενάγοντα ήταν τοποθετημένο σε συνθετικό γύψο. Μετά την επέμβαση το τραυματισμένο άκρο τοποθετήθηκε σε νάρθηκα και συνεστήθη μη φόρτιση του σκέλους για 8 εβδομάδες. Δια αυτό το τελευταίο επεξηγήθηκε ότι ο ασθενής έλαβε οδηγίες να περπατάει με πατερίτσες και κάνοντας χρήση μόνο του αριστερού κάτω άκρου. Επιπλέον, δόθηκαν οδηγίες για φυσιοθεραπεία. Η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε τον ενάγοντα ότι συνεπεία του τραυματισμού υπέστη έξοδα. Αξιοπρόσεχτο είναι ότι ο ενάγων ουδέν ερωτήθηκε για τις αποδείξεις που προσκόμισε στο δικαστήριο. Διαπιστώνεται λοιπόν ότι ο ενάγων υπέστη τα ακόλουθα έξοδα. · Απόδειξη ημερομηνίας 02.12.2008 για ποσό €80,00 για ακτινογραφία άκρου ποδιού και ακτινογραφία ποδοκνημικής (βλ. τεκμήριο 2) · Απόδειξη ημερομηνίας 10.12.2008 για ποσό €120,00 για επίσκεψη και τοποθέτηση νάρθηκα από τον Δρα. Λοΐζο Χριστοδούλου (βλ. τεκμήριο 3) · Απόδειξη ημερομηνίας 19.12.2008 για ποσό €87,55 για έξοδα κλινικού εργαστηρίου (βλ. τεκμήριο 4) · Απόδειξη ημερομηνίας 22.12.2008 για ποσό €1.088,00 για φάρμακα και αναλώσιμα και έξοδα χειρουργείου, ακτινολογικού και χειρουργικού θαλάμου (βλ. τεκμήριο 5) · Απόδειξη ημερομηνίας 22.12.2008 για ποσό €40,00 για ακτινογραφία ποδοκνημικής (βλ. τεκμήριο 6) · Απόδειξη ημερομηνίας 23.12.2008 για ποσό €2.668,00 για εξόφληση χειρουργικής επέμβασης των ιατρών Λοΐζου Χριστοδούλου και Ανδρέα Παναγιώτου (βλ. τεκμήριο 7) · Απόδειξη ημερομηνίας 13.02.2009 για ποσό €23,00 για ακτινογραφία επαναληπτική μονή (βλ. τεκμήριο 8) · Απόδειξη ημερομηνίας 08.04.2009 για ποσό €23,00 για ακτινογραφία επαναληπτική μονή (βλ. τεκμήριο 9) · Απόδειξη ημερομηνίας 09.12.2008 για ποσό €275,00 για έξοδα M.R.I. LEFKOTHEA MEDICAL SERVICES LTD (βλ. τεκμήριο 10) · Απόδειξη ημερομηνίας 19.12.2008, για ποσό €60,00 για έξοδα Δρος Γεώργιου Α. Μούστρα για τον προεγχειρητικό έλεγχο (βλ. τεκμήριο 11) · Απόδειξη ημερομηνίας 30.01.2009 για ποσό €200,00 για έξοδα αναισθησιολόγου Δρος Braer (βλ. τεκμήριο 12) · Δέσμη αποδείξεων με ημερομηνίες από 20.02.2009 μέχρι 27.03.2009 συνολικού ποσού €624,00 για έξοδα φυσιοθεραπευτή Ρένου Κουρρα (βλ. τεκμήριο 13) Το σύνολο των πραγματικών εξόδων του ενάγοντα ανέρχεται σε €5.288,
- Όλα τα πιο πάνω συνιστούν αδιαμφισβήτητα και παραδεκτά γεγονότα και ως εκ τούτου υιοθετούνται ως ευρήματα του δικαστηρίου. Τώρα, οι δύο πλευρές κάλεσαν στο δικαστήριο από δύο μάρτυρες. Η μεν πλευρά του ενάγοντα κάλεσε τον ίδιο (ενάγοντα) και τον ιατρό, δηλαδή τον Λοΐζο Χριστοδούλου (ΜΕ2). Στον αντίποδα η υπεράσπιση κάλεσε δύο στρατιωτικούς. Αυτοί είναι· ο υπολοχαγός Χρίστος Μιχαηλίδης (ΜΥ1) και ο επιλοχίας Ιωάννης Λάζος (ΜΥ2). Ο ενάγων ανέφερε πως στο σημείο της σκοπιάς, δηλαδή στο χώρο που διατάχθηκε να φυλάξει σκοπιά, βρίσκονταν διάφορα αντικείμενα καθ' ότι η οικοδομή ήτο υπό ανέγερση και ο χώρος έμοιαζε με εργοτάξιο. Σύμφωνα με τον ενάγοντα, στο εν λόγω δωμάτιο βρίσκονταν διάφορα οικοδομικά εργαλεία όπως· ξύλα, σωλήνες ηλεκτρολόγου, μηχανές, καθώς και οι επίδικες γυψοσανίδες. Τούτες οι γυψοσανίδες ήταν τοποθετημένες στον τοίχο και αίφνης έπεσαν και τον πλάκωσαν. Αρνήθηκε υποβολή της υπεράσπισης ότι οι γυψοσανίδες βρίσκονταν σε άλλο δωμάτιο από εκείνο της σκοπιάς, καθώς ότι ο ίδιος είναι που μετακινήθηκε στο άλλο δωμάτιο. Εν τούτοις, δέχθηκε ότι οι γυψοσανίδες έπεσαν όταν ήρθε σε επαφή με αυτές, δηλαδή όταν τις άγγιξε. Υποδείχθηκε στον ενάγοντα σχετικό έγγραφο που τιτλοφορείται υπεύθυνη δήλωση. Δέχθηκε πως τούτο το έγγραφο φέρει την υπογραφή του και ως εκ τούτου κατατέθηκε ως τεκμήριο (βλ. τεκμήριο 15). Αξίζει όμως να υποδειχθεί εδώ εκείνο που αναφέρεται στην τελευταία παράγραφο του εν λόγω εγγράφου· «Για τον τραυματισμό μου, ο οποίος συνέβη σε χρόνο που εκτελούσα διατεταγμένη υπηρεσία, δεν έχω καμιά απαίτηση από την υπηρεσία ούτε θα έχω στο μέλλον.» Αυτή η δήλωση (τεκμήριο 15) είναι και η ουσία της υπεράσπισης, εφόσον είναι η θέση του εναγομένου πως ο ενάγων απάλλαξε τη Δημοκρατία από οιανδήποτε ευθύνη. Ο ενάγων αρνήθηκε ότι η δήλωση υπογράφηκε την ημερομηνία που αναφέρεται στο ίδιο το έντυπο, δηλαδή 27.01.2009, και δη στο χώρο του στρατοπέδου, αιτιώμενος ότι κατά τον χρόνο αυτό (27.01.2009), βρισκόταν κλινήρης στο σπίτι. Παρ' ότι όμως δεν θυμάται πότε και κάτω υπό ποιες περιστάσεις υπέγραψε το τεκμήριο 15, δέχεται ότι η υπογραφή είναι δική του και αναφέρει πως η πρώτη φορά που είδε το έγγραφο ήταν μετά την καταχώριση της αγωγής και ακολούθως έδωσε οδηγίες σε ειδικό γραφολόγο να εξετάσει το γνήσιο της υπογραφής. Εφόσον ο τελευταίος τον βεβαίωσε ότι η υπογραφή στο έντυπο είναι γνήσια, δέχεται πως ο ίδιος είναι που υπέγραψε το έντυπο, αλλά αρνείται την ημερομηνία και το χώρο, καθ' ότι δεν θυμάται το συμβάν και επιπλέον, το χρόνο που εκεί αναφέρεται ήταν κλινήρης. Περαιτέρω, ο ενάγων δέχεται ότι ο τραυματισμός του διερευνήθηκε από την Εθνική Φρουρά και πως σε αυτό το πλαίσιο έδωσε κατάθεση. Τούτη είναι το τεκμήριο
- Του υποδείχθηκε πως το τεκμήριο 16 φέρει ημερομηνία 27.01.2009, δηλαδή την ίδια ημερομηνία που φέρει και το τεκμήριο
- Παρ' όλα αυτά, ο ενάγων επέμεινε στη θέση του ότι την 27.01.2009 ήταν στο κρεβάτι του πόνου και δεν μπορούσε να μετακινηθεί, κατά συνέπεια αδύνατο είναι να μετέβη στο στρατόπεδο και να υπέγραψε τα δύο αυτά έγγραφα (τεκμήρια 15 και 16). Πέραν των πιο πάνω εγγράφων ο ενάγων προσκόμισε στο δικαστήριο και το τεκμήριο
- Όπως φαίνεται από την όψη του εγγράφου, είναι επιστολή που ενημερώνει ότι ολοκληρώθηκαν οι έρευνες δια εξακρίβωση των συνθηκών του τραυματισμού του ενάγοντα και η κατάληξη είναι πως το ατύχημα δεν οφείλεται στην υπηρεσία. Η επιστολή είναι ημερομηνίας 23.03.2009, ενώ στο πίσω μέρος φέρει υπογραφή και χειρόγραφη σημείωση του ενάγοντα, ότι έλαβε γνώση αλλά δεν αποδέχεται το περιεχόμενο τούτης. Σύμφωνα με τον ενάγοντα, κλήθηκε στο στρατόπεδο και υπέγραψε την εν λόγω επιστολή παρουσία του πατέρα του. Σε δεύτερο χρόνο, συγκεκριμένα ενόσω υπηρετούσε εναλλακτικά στο Υπουργείο Παιδείας, βρήκε το φάκελο του και μέσα σε αυτό την πιο πάνω επιστολή. Τότε τη φωτογράφησε και το τεκμήριο 14 είναι η φωτογραφία που έλαβε με το κινητό του τηλέφωνο. Ο ενάγων ερωτήθηκε και για τις επιπτώσεις του τραυματισμού του, με την υπεράσπιση να υποστηρίζει ότι δεν του απαγορεύθηκε η άσκηση και ότι ο ίδιος είναι που επέλεξε να μην αθλείται. Απέρριψε τις σχετικές θέσεις και ισχυρίστηκε ότι ο ιατρός του επέβαλε να μείνει μακριά από κάθε μορφής άθληση, ενώ υποστήριξε ότι μέχρι και σήμερα αδυνατεί να ασκήσει οιονδήποτε άθλημα λόγω του πόνου. Ο ιατρός ανέφερε πόσες φορές εξέτασε τον ενάγοντα, καθώς επίσης τα αποτελέσματα των εν λόγω εξετάσεων. Προς τούτο κατέθεσε δύο εκθέσεις και μια βεβαίωση που ετοίμασε. Τούτα είναι τα τεκμήρια 1, 17 και
- Όπως ανέφερε, έδωσε οδηγίες στον ενάγοντα να αποφύγει αθλητικές δραστηριότητες που προκαλούν πίεση στο πόδι, ενώ συνέστησε φυσιοθεραπεία. Εν τούτοις στις διάφορες εξετάσεις που έκανε στον ενάγοντα, μέχρι και την πιο πρόσφατη που ήταν στις 28.08.2015, διαπίστωσε ότι ο ενάγων παραπονείτο για διαλείπων άλγος και αυτό παρ' ότι ανέκτησε σχεδόν πλήρες εύρος κινήσεων. Σύμφωνα με τον ιατρό είναι περισσότερο πιθανό παρά όχι ο ενάγων να υποστεί οστεοαρθρίτιδα τραυματικής αιτιολογίας. Η αντιμετώπιση τούτης, ανέφερε ο ιατρός, επιτυγχάνεται με επέμβαση. Ποιο το κόστος τούτης της επέμβασης δεν ερωτήθηκε και ούτε ανέφερε. Ο υπολοχαγός Μιχαηλίδης (ΜΥ1) ανέφερε πως κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στο 211 τάγμα πεζικού, έφερε το βαθμό του ανθυπολοχαγού και ήταν διοικητής του 3ου λόχου. Υπό αυτή την ιδιότητα του ανατέθηκε η ανάκριση του ενάγοντα σε σχέση με το ατύχημα και γι' αυτό του έλαβε κατάθεση, δηλαδή το τεκμήριο
- Ήταν η θέση του μάρτυρα πως το τεκμήριο 16 λήφθηκε την 27.01.2009 στο στρατόπεδο, δηλαδή όπως αναφέρεται στο ίδιο το έντυπο. Επιπλέον ανέφερε ότι συνεννοήθηκε με τον επιλοχία Λάζο (ΜΥ2), άμα την έλευση του ενάγοντα στο στρατόπεδο να τον ενημερώσει, ώστε αφού ολοκληρωθεί η κατάθεση να μεταβεί στο γραφείο του επιλοχία για να υπογράψει την υπεύθυνη δήλωση, δηλαδή το τεκμήριο
- Σύμφωνα με το ΜΥ1 ούτω και έπραξε. Το δε τεκμήριο 15 το έλαβε εκ των υστέρων, δηλαδή μετά την υπογραφή τούτου, ώστε να το τοποθετήσει στο σχετικό φάκελο για να ολοκληρωθεί η δικογραφία. Ο μάρτυρας ερωτήθηκε και σε σχέση με το χώρο της σκοπιάς. Ήταν η θέση του ότι αν και γνώριζε τη σκοπιά, καθ' ότι μετέβαινε σε αυτή όποτε υπηρετούσε ως αξιωματικός υπηρεσίας, στο χώρο μετέβη και μετά το ατύχημα. Υποστήριξε πως η σκοπιά ήταν σε υπό ανέγερση πολυκατοικία, στο δεύτερο όροφο, και συγκεκριμένα ήταν το πρώτο δωμάτιο με θέα τα κατεχόμενα. Περιέγραψε το εν λόγω δωμάτιο ενώ πρόσθεσε ότι στο χώρο της σκοπιάς, δηλαδή στο συγκεκριμένο δωμάτιο, υπήρχαν βαρέλια με γαιόσακους μπροστά από την μπαλκονόπορτα, τα οποία χρησίμευαν σε κάλυψη του σκοπού. Τίποτα άλλο υπήρχε στο συγκεκριμένο δωμάτιο, ανέφερε ο μάρτυρας, ενώ πρόσθεσε ότι οικοδομικά υλικά, όπως· σάκοι τσιμέντου, γυψοσανίδες και αμαξάκι οικοδομής, βρίσκονταν σε άλλο δωμάτιο του ίδιου διαμερίσματος. Και ο ΜΥ2, επιλοχίας Λάζος, ερωτήθηκε για το τεκμήριο 15, δηλαδή την υπεύθυνη δήλωση, καθώς και για το τεκμήριο 14, δηλαδή το έγγραφο που φωτογράφισε ο ενάγων. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι και τα δύο υπογράφηκαν από τον ενάγοντα την ίδια ημερομηνία, δηλαδή την 27.01.2009 όταν κλήθηκε από τον ΜΥ1 να μεταβεί στο στρατόπεδο για κατάθεση. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι η υπεύθυνη δήλωση (τεκμήριο 15), είναι τυποποιημένο έγγραφο που επιβάλλεται να ετοιμαστεί βάσει διαταγής. Δέχθηκε όμως ότι τα γεγονότα τα έλαβε από τρίτους, όπως τον αξιωματικό γραμμής και τον ενάγοντα. Το τυποποιημένο μέρος είναι η δήλωση, δηλαδή η απαλλαγή ευθύνης. Ως εκ τούτου, ανέφερε, συνεννοήθηκε με το ΜΥ1 ώστε την ημέρα που θα καλούσε τον ενάγοντα για κατάθεση, να τον παραπέμψει και στο γραφείο του για να υπογράψει τη δήλωση, πράγμα που έγινε. Όταν ο ενάγων προσήλθε στο γραφείο του, ανέφερε ο μάρτυρας, του ανέγνωσε την υπεύθυνη δήλωση (τεκμήριο 15) και την υπέγραψε. Παράλληλα υπέγραψε ότι έλαβε γνώση και του τεκμηρίου 14 και σημείωσε ότι δεν το αποδέχεται. Τώρα, αν ορθά αντιλαμβάνομαι τα πράγματα το πρώτο που πρέπει να απαντηθεί είναι ό,τι σχετικό της υπεύθυνης δήλωσης (τεκμήριο 15). Εφόσον ο ενάγων δέχεται ότι το έγγραφο υπογράφηκε από τον ίδιο, ζητούμενο παραμένει το πότε, πού και υπό ποιες περιστάσεις υπογράφηκε. Ακολούθως, αρμόζει να αποφασιστεί η δικανική πτυχή του πράγματος, εν ολίγοις εάν το έγγραφο αναδεικνύει κώλυμα (estoppel) δια προώθηση της αγωγής. Νοουμένου ότι το πιο πάνω ερώτημα απαντάται αρνητικά, απάντηση που απελευθερώνει την αγωγή και ανοίγει το δρόμο για παραπέρα διερεύνηση, απόφανση οφείλεται και στα εξής ερωτήματα· πού ακριβώς ήταν η σκοπιά που προκλήθηκε το ατύχημα, πώς ήταν διαρρυθμισμένη και δη, κατά πόσο στον ίδιο χώρο βρίσκονταν γυψοσανίδες. Εν κατακλείδι, πρέπει να διαπιστωθεί η έκταση του τραυματισμού του ενάγοντα, με την προσοχή να επικεντρώνεται στις επιπτώσεις, τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη. Όλα τα πιο πάνω είναι όσα καλείται το δικαστήριο να αποφασίσει. Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα σπεύδω σε αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων με κριτήριο τα εγγενή της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικά (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιτότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια βλ. Phipson on Evidence, 16th edition, σελ. 333). Σημειώνω περαιτέρω ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίστηκε σε ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά αλλά επεκτάθηκε και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Τέλος, είχα πάντα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Δεν έχω καμία αμφιβολία για το ποιοι μάρτυρες είπαν την αλήθεια στο δικαστήριο. Οι ΜΥ1 και ΜΥ2 είναι μάρτυρες της αλήθειας, όπως βεβαίως και ο ιατρός. Κατ' αρχάς επισημαίνω ότι οι ΜΥ1 και ΜΥ2 ουδέν συμφέρον έχουν να εξυπηρετήσουν. Η εμπλοκή τους στην όλη υπόθεση οφείλεται στη θέση που κατείχαν κατά τον επίδικο χρόνο και όχι επειδή είχαν να κάνουν με το ατύχημα. Ο ΜΥ1, για παράδειγμα, δεν ήταν διοικητής του ενάγοντα, αλλά ήταν διοικητής στον 3ο Λόχο. Ο δε ΜΥ2 κατά πάντα ουσιώδη χρόνο εκτελούσε χρέη αξιωματικού 1ου γραφείου, το οποίο [γραφείο] είναι εκείνο που αναλαμβάνει συμπλήρωση και αρχειοθέτηση, μεταξύ άλλων, και των δικαστικών εγγράφων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο ανέλαβε να ζητήσει από τον ενάγοντα να υπογράψει την υπεύθυνη δήλωση. Εν ολίγοις, οι ΜΥ1 και ΜΥ2 καθηκόντως ανέλαβαν τη διερεύνηση και όχι επειδή σχετίζονταν οι ίδιοι. Ο δε ιατρός άφησε θετικές εντυπώσεις. Η μαρτυρία του αποκαλύπτει ότι τήρησε ίσες αποστάσεις και σεβάστηκε την υποχρέωση που είχε ως εμπειρογνώμονας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ειλικρίνεια με την οποία απαντά δια αναγκαιότητα μελλοντικής επέμβασης, καταλήγοντας ότι τούτη είναι πιο πιθανή παρά όχι. Από την άλλη η μαρτυρία του ενάγοντα σε σχέση με τα επίδικα ερωτήματα ήταν ασαφής, αόριστη και συγκεχυμένη. Απλή και μόνο ανάγνωση των πρακτικών της διαδικασίας φανερώνει ότι δεν απαντούσε ευθέως αλλά με γρίφους. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση που έδωσε στην ερώτηση αν άγγιξε τις γυψοσανίδες. Αντί απάντησης ναι ή όχι, παραπέμπει στον τοίχο ερωτώντας κατά πόσο θα θεωρείτο πρέπον να πέσει και ο τοίχος αν τον άγγιζε. Η ίδια απάντηση δίδεται όταν η ερώτηση τίθεται εκ νέου και μόλις στην τρίτη φορά απαντά καταφατικά, δηλαδή ότι άγγιξε τις γυψοσανίδες. Η μαρτυρία αποκαλύπτει ακόμη ότι ο ενάγων αδυνατεί να περιγράψει το δωμάτιο της σκοπιάς, αλλά και να προσδιορίσει τούτο εντός του υπό ανέγερση διαμερίσματος. Παρουσιάζεται εν προκειμένω απρόθυμος να δώσει οιεσδήποτε λεπτομέρειες και απλώς επαναλαμβάνει ότι οι γυψοσανίδες έπεσαν και τον πλάκωσαν. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αντιδιαστολή της μαρτυρίας του ενάγοντα με εκείνη του ιατρού, αποκαλύπτει ότι ο πρώτος είπε ψέματα. Ας δούμε όμως τη μαρτυρία συνολικά, πάντα υπό το φως των ερωτημάτων που έχουν τεθεί. Η ανεξάρτητη στάση και η εν γένει ακεραιότητα των ΜΥ1 και ΜΥ2, δεν επιτρέπει συμπέρασμα άλλο πλην του ότι τα τεκμήρια 15 και 16 υπογράφηκαν την 27.01.2009 στο στρατόπεδο. Με δεδομένο ότι ο ενάγων δέχεται ότι υπέγραψε τα δύο αυτά έγγραφα και απλώς δηλώνει άγνοια πότε και υπό ποιες περιστάσεις και περαιτέρω, αρνείται ότι τούτο έγινε την 27.01.2009, η θέση του αποδυναμώνεται, ιδιαίτερα εφόσον τα δύο έγγραφα (τεκμήρια 15 και 16) φέρουν την ίδια ημερομηνία [27.01.2009] και συντάχθηκαν από διαφορετικά πρόσωπα. Εκείνο όμως που καθορίζει τα πράγματα είναι ότι επί του προκειμένου ο ενάγων υποστήριξε ότι αδύνατο είναι να μετέβη στο στρατόπεδο, εφόσον κατ' εκείνο το χρόνο ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι. Μέχρι και την ανάγκη του, υποστήριξε, την έκανε στο κρεβάτι, καθ' ότι δεν μπορούσε να κινηθεί. Εν τούτοις σε αυτό είναι που ο ενάγων είπε ψέματα. Σύμφωνα με τον ιατρό, ο ενάγων τον επισκέφθηκε στο ιατρείο του την 06.01.2009, την 22.01.2009 και την 13.02.
- Μάλιστα την 22.01.2009 του αφαίρεσε το νάρθηκα. Διαπιστώνεται λοιπόν ότι ο ενάγων σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις, δύο εκ των οποίων πριν την επίδικη ημερομηνία (27.01.2009), σηκώθηκε από το κρεβάτι του πόνου. Αυτό όμως αποκαλύπτει ότι είπε ψέματα στο δικαστήριο, εφόσον όχι μόνο απέκρυψε τούτες τις επισκέψεις, υποστήριξε ότι αδυνατούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι, κάτι που φαίνεται ότι δεν ισχύει. Πέραν όμως των πιο πάνω, ο ιατρός ρητά ανέφερε ότι οι οδηγίες που έδωσε στον ενάγοντα δεν ήταν να καθηλωθεί στο κρεβάτι, αλλά απλώς να μην φορτίζει το σκέλος του, δηλαδή, επεξήγησε, να περπατάει με πατερίτσες κάνοντας χρήση το αριστερό κάτω άκρο. Και αυτή η πτυχή της μαρτυρίας αναιρεί, έστω εμμέσως, τον ισχυρισμό του ενάγοντα ότι αδύνατο είναι να μετέβη στο στρατόπεδο την 27.01.
- Προφανώς δεν ήταν αδύνατο. Είναι γι' αυτό το λόγο που η μαρτυρία του ενάγοντα απορρίπτεται ως αναληθής, εφόσον δεδομένο είναι ότι υπέγραψε τα τεκμήρια 15 και 16, γεγονός που δικαιολογεί συμπέρασμα ότι μετέβη στο στρατόπεδο την 27.01.2009, εφόσον αυτό αναφέρεται στην κατάθεση που έδωσε (τεκμήριο 16) την οποία θυμάται και δεν αμφισβητεί. Τώρα, οφείλω να παρατηρήσω ότι δεν διέλαθε την προσοχή μου το γεγονός πως το τεκμήριο 15, δηλαδή η υπεύθυνη δήλωση, φέρει δύο ημερομηνίες (17.01.2009 και 27.01.2009). Περί τούτου ως ορθή και εύλογη δέχομαι την επεξήγηση του ΜΥ2, δηλαδή ότι η πρώτη ημερομηνία συνιστά τυπογραφικό λάθος, εφόσον η ημερομηνία 27.01.2009 υποστηρίζεται και από τη γραπτή κατάθεση του ενάγοντα, δηλαδή το τεκμήριο 16, το οποίο φανερώνει ότι υπογράφηκε την 27.01.2009, καθώς ότι λήφθηκε στο στρατόπεδο. Εν πάση περιπτώσει, οι τυχόν νομικές επιπτώσεις που επισύρει η υπογραφή του εγγράφου δεν διαφοροποιούνται αν τούτο υπογράφηκε την 17.01.2009 αντί την 27.01.
- Γεγονός παραμένει ότι υπογράφηκε και αυτό ο ενάγων το αποδέχεται. Πέραν των πιο πάνω και παρ' ότι ο ΜΥ2 κρίνεται αξιόπιστος, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι δεν δέχομαι τη μαρτυρία του σε σχέση με το τεκμήριο 14, δηλαδή την επιστολή που φωτογράφισε ο ενάγων. Επί του προκειμένου είμαι της γνώμης ότι ο ΜΥ2 λανθάνεται. Αδύνατο είναι το τεκμήριο 14 να υπογράφηκε την ίδια ημέρα με τα τεκμήρια 15 και
- Αυτό γιατί το τεκμήριο 14 είναι το αποτέλεσμα των ερευνών και αυτό σημαίνει ότι αφότου λήφθηκε κατάθεση από τον ενάγοντα (τεκμήριο 16), εξετάστηκε και ακολούθως η Εθνική Φρουρά κατέληξε σε διαπιστώσεις που έθεσε γραπτώς, αρχειοθέτησε - σύμφωνα με το τεκμήριο 14 τούτο έγινε την 03.03.2009 - ενώ στη συνέχεια, δηλαδή την 23.03.2009, συνέταξε την επίδικη επιστολή, που φαίνεται να παραλήφθηκε την 02.04.
- Οι ενέργειες και οι ημερομηνίες που αναφέρονται στο έντυπο [τεκμήριο 14], δεν επιτρέπουν διαπίστωση ότι υπογράφηκε αυθημερόν με την υπεύθυνη δήλωση (τεκμήριο 15). Πιθανόν το τεκμήριο 14 να υπογράφηκε σε άλλο χρόνο, δηλαδή σε δεύτερη επίσκεψη του ενάγοντα στο στρατόπεδο. Το μόνο μέρος της μαρτυρίας του ενάγοντα το οποίο αποδέχομαι, έχει να κάνει με τον πόνο που εξακολουθεί να νιώθει και ότι αδυνατεί να ασκήσει κάποιο άθλημα. Και τα δύο αυτά ζητήματα επιβεβαιώθηκαν από τη μαρτυρία του ιατρού, ενώ και το τεκμήριο 18, δηλαδή η πιο πρόσφατη βεβαίωση του ιατρού, αναφέρει ότι ο ενάγων επανάκτησε σχεδόν πλήρες εύρος κινήσεων, κάτι που υποδηλοί ότι μέχρι πρόσφατα είχε μεγαλύτερο πρόβλημα, ενώ περιθώριο βελτίωσης εξακολουθεί να υφίσταται. Από την αξιόπιστη μαρτυρία διαπιστώνω ότι τα τεκμήρια 15 και 16 υπογράφηκαν από τον ενάγοντα την 27.01.2009 στο στρατόπεδο. Άγνωστο είναι πότε ακριβώς ο ενάγων υπέγραψε το τεκμήριο 14, σίγουρα όμως μετά την 02.04.2009 που παραλήφθηκε από το 211 τάγμα πεζικού. Σε ό,τι αφορά το δωμάτιο της σκοπιάς, η μαρτυρία του ΜΥ1 είναι καθ' όλα κατατοπιστική και αληθοφανής. Σε αντίθεση με την αοριστία και σύγχυση του ενάγοντα, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι ο χώρος της σκοπιάς δεν περιβαλλόταν από γυψοσανίδες. Τέτοια, καθώς και άλλα οικοδομικά υλικά, βρίσκονταν σε άλλο δωμάτιο. Αυτή τη θέση τη δέχομαι ως γεγονός. Τέλος, δέχομαι ότι ο ενάγων από τον τραυματισμό του και εντεύθεν αντιμετωπίζει διαλείπων άλγος και ότι λόγω τούτου παρέμεινε μακριά από οιονδήποτε άθλημα. Καίτοι σήμερα ανέκτησε σχεδόν πλήρες εύρος κινήσεων στο μέλλον πιθανόν είναι να χρειαστεί νέα επέμβαση λόγω οστεοαρθρίτιδας τραυματικής αιτιολογίας. Με διαπιστωμένο πλέον το πραγματικό πλαίσιο ό,τι απομένει να διερευνηθεί είναι η θέση της υπεράσπισης, δηλαδή κατά πόσο η υπεύθυνη δήλωση του ενάγοντα γεννά υποχρέωση που εξισούται με κώλυμα (estoppel). Αντίθετη είναι η θέση του ενάγοντα, ο οποίος επικαλείται το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα The Law Relating to Estoppel by Representation, 3η έκδοση, σελίδες 32 και
- Αναφέρεται εκεί ότι· «A statement of the representor's, or of a third person's, intention, readiness, or capacity to do or abstain from doing anything, or of his expectation as to any matter in futuro, is a representation of the then existence of such intention, readiness, capacity, or expectation; but any statement de futuro which was intended or expressed by the parties to constitute, or which cannot reasonably be construed otherwise than as constituting, a promise, is not a "representation" and cannot operate to found an estoppel, except a promissory estoppel. There are thus two types of statement as to the future. There is the kind of statement which can without violence to canons of construction be deemed an assertion of an existing state of will or purpose, and is therefore, in that sense and to that extent, a "representation": and, contrasted with, and distinguishable (though often not without difficulty) from this class is the form of statement which is shown to have been intended by the representor and understood by the representee, as a promise only, or which, whatever the parties in fact intended at the time, can only be treated as a promise on any fair principle of interpretation. The latter type is emphatically not a "representation".» Ευθέως απαντώ ότι η θέση του ενάγοντα δεν με βρίσκει σύμφωνο. Όχι γιατί διαφωνώ με το πιο πάνω απόσπασμα, αλλά γιατί κρίνω ότι παρερμηνεύει τούτο. Σημειώνω λοιπόν ότι η νομολογία αναγνωρίζει την υποχρέωση που επωμίζεται ο ενάγων, δηλαδή το πρόσωπο που στα συγγράμματα καλείται grantor (ο παραχωρών) (βλ. Phipson on Evidence 16η έκδ. 5ο κεφάλαιο, συγκεκριμένα 5-07 έως 5-33). Η υποχρέωση του παραχωρούντος συνίσταται στο ότι δεν επιτρέπεται να ανακαλέσει ή αναιρέσει όσα ρητά δήλωσε και γι' αυτό ακριβώς το λόγο είναι που κωλύεται να προχωρήσει επικαλούμενος πραγματική βάση που συγκρούεται με εκείνο που σε προηγούμενο στάδιο συμφώνησε. Επιπλέον η νομολογία διατυμπανίζει πως δεν υπάρχει άκαμπτος και απόλυτος κανόνας ότι η αρχή του κωλύματος δεν μπορεί να εγερθεί για εξουδετέρωση δικαιώματος που απορρέει από νομοθετική πρόνοια. Προκύπτει συνεπώς ότι όπου οι περιστάσεις το επιβάλλουν, το κώλυμα υπερισχύει έστω και αν το αγώγιμο δικαίωμα απορρέει από νομοθετική πρόνοια. Πέραν όμως των πιο πάνω, καθοδηγητική είναι και η υπόθεση Χ" Στυλλή ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ, Πολ. Έφ. 38/09, ημερομηνίας 22.05.
- Σε αυτή την υπόθεση η εφεσείουσα, εργοδοτούμενη της εφεσίβλητης, κινήθηκε εναντίον της τελευταίας αιτιώμενη ότι την δυσφήμησε με έγγραφο που δημοσίευσε. Εκκρεμούσης της δικαστικής διαδικασίας η εφεσείουσα απεχώρησε από την εργασία της στην εφεσίβλητη ως πλεονάζων προσωπικό και υπέγραψε έγγραφα απαλλαγής. Το κείμενο που υπέγραψε ανέφερε τα ακόλουθα· «(γ) Επιπρόσθετα ο Υπάλληλος δηλώνει ότι μετά από την πιο πάνω αναφερόμενη πληρωμή του ποσού των (ΛΚ 19.811) και ποσού ΛΚ 5.540 η Εταιρεία αποδεσμεύεται και απαλλάσσεται τελεσίδικα από οποιαδήποτε χρηματικά ποσά, και/ή αγωγές, και/ή δικαστικές και/ή άλλες διαδικασίες και/ή διεκδικήσεις οποιασδήποτε φύσης και/ή μορφής που ο Υπάλληλος είχε, τώρα έχει ή δυνατό να είχε κατά οποιοδήποτε χρόνο προηγουμένως, εναντίον της Εταιρείας για και/ή λόγω και/ή σε σχέση με οποιαδήποτε πράξη, ενέργεια, αιτία, υπόθεση ή οτιδήποτε πράγμα, μέχρι και συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας του παρόντος.» Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η εφεσείουσα εμποδίζετο να προχωρήσει την αγωγή της λόγω κωλύματος εκδηλώσεως σε έγγραφο (estoppel by deed). Η σχετική θέση επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο ανέφερε ότι· «Όταν διάδικος έχει αναλάβει εγγράφως δέσμευση, δεν μπορεί στη συνέχεια να ισχυριστεί ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στο συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι ορθά. Όπως έχει προσφυώς αναφερθεί στην αγγλική υπόθεση Gallie v. Lee
(1971)A.C. 1004, το πρόσωπο που υπογράφει έγγραφο, έχει την ευθύνη να προσέχει τι υπογράφει και εμποδίζεται από του να αρνηθεί την ευθύνη του με βάση το έγγραφο και σύμφωνα με το περιεχόμενό του. Ο κανόνας του νόμου της απόδειξης ότι δεν επιτρέπεται η αποδοχή μαρτυρίας που αντικρούει ή τροποποιεί τους όρους εγγράφου, αναπτύχθηκε για να προσδώσει βεβαιότητα στις καθημερινές συναλλαγές (Polykarpou v. Polykarpou
(1982)1 C.L.R. 182). Το όλο θέμα δεν έχει σχέση με την αξιοπιστία του εφεσείοντα, αλλά με την αδυναμία του να προωθήσει την αγωγή του λόγω κωλύματος. Δεν ενδιαφέρουν οι προθέσεις του, ούτε και οι συλλογισμοί που ακολούθησε πριν υπογράψει. Γεγονός παραμένει η υπογραφή της δήλωσης απαλλαγής «σε σχέση με οποιαδήποτε πράξη, ενέργεια, αιτία, υπόθεση ή οτιδήποτε πράγμα, μέχρι και συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας του παρόντος».» Tα πιο πάνω αποκαλύπτουν ότι και η υπόθεση Χ" Στυλλή αφορούσε δικαίωμα που πηγάζει από νόμο, εν προκειμένω το Κεφ. 148, όπως και η επίδικη υπόθεση. Όπως και αν ερμηνεύσει κανείς τα αναφερόμενα στην υπεύθυνη δήλωση του ενάγοντα (τεκμήριο 15), αδύνατο είναι να καταλήξει σε συμπέρασμα άλλο από το ότι απάλλαξε τη Δημοκρατία από πάσα ευθύνη. Η εκεί αναφορά «δεν έχω καμία απαίτηση . ούτε θα έχω στο μέλλον», ανταποκρίνεται ακριβώς σε αυτή την πρώτη κατηγορία που αναφέρεται στο απόσπασμα που ο ενάγων προσκόμισε, δηλαδή είναι «intention . as to any matter in futuro» και όχι «statement de futuro» (βλ. The Law Relating to Estoppel by Representation, πιο πάνω). Καταλήγω συνεπώς ότι το τεκμήριο 15 αποκαλύπτει τη δεδηλωμένη θέση του ενάγοντα, δηλαδή ότι δεν έχει απαίτηση από τη Δημοκρατία, γεγονός όμως που αναδεικνύει κώλυμα, estoppel by deed. Αυτό όμως το συμπέρασμα σφραγίζει την τύχη της αγωγής και οδηγεί τούτη σε απόρριψη. Παρ' ότι η αγωγή απορρίφθηκε, κρίνω σκόπιμο να μην αφήσω αδιερεύνητες τις υπόλοιπες πτυχές τούτης, ιδιαίτερα εφόσον πάντα υπάρχει η πιθανότητα ανατροπής των πιο πάνω κατ' έφεση. Δεν είναι πολλά εκείνα που χρειάζεται να ειπωθούν για την αμέλεια. Ως γνωστό το άρθρο 51 του Κεφ. 148 κωδικοποιεί τις σχετικές αρχές του κοινοδικαίου. Ωσαύτως διαπιστώνεται ότι τυγχάνουν εφαρμογής οι σχετικές αρχές του κοινού δικαίου. Είναι περαιτέρω φανερό ότι τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της αμέλειας είναι. ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας, παράβαση τούτου και πρόκληση ζημίας συνεπεία της παράβασης (βλ. Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings 12η έκδοση, σελίδα 684 και Ιωάννου ν. Κουννίδη
(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1215, 1230). Ποιο όμως είναι εδώ το καθήκον; Σύμφωνα με την πλευρά του ενάγοντα η ευθύνη της Δημοκρατίας έγκειται στο ότι απέτυχε να παράσχει σκοπιά ελεύθερη εμποδίων, εξ ου και επικαλείται τις γυψοσανίδες. Εν τούτοις τα πιο πάνω ευρήματα άλλα είναι που φανερώνουν. Ο χώρος της σκοπιάς, δηλαδή το δωμάτιο εντός του διαμερίσματος το οποίο έβλεπε τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός, ήταν ελεύθερο εμποδίων, δηλαδή δεν είχε γυψοσανίδες όπως ούτε άλλα οικοδομικά υλικά. Ως εκ των πιο πάνω καταλήγω ότι η Δημοκρατία εκπλήρωσε το καθήκον της έναντι του ενάγοντα και συνεπώς ο τελευταίος απέτυχε να αποδείξει παραβίαση τέτοιου από την οποία να προκλήθηκε ζημία. Εν πάση περιπτώσει, προχωρώ να εξετάσω και ζήτημα αποζημιώσεων, ώστε και επ' αυτού να υφίσταται κρίση. Κατ' επανάληψη έχει λεχθεί ότι οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται σε προηγούμενες υποθέσεις δεν αποτελούν αυστηρό νομικό προηγούμενο, εφόσον δύσκολα εντοπίζονται πανομοιότυποι τραυματισμοί σε πρόσωπα που έχουν τις ίδιες περιστάσεις και ανάγκες (βλ. G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1Β Α.Α.Δ. 948). Σε αυτό το πλαίσιο εστιάζω την προσοχή μου στον τραυματισμό του ενάγοντα και τις επιπτώσεις τούτου. Ιδιαίτερα έλαβα υπόψη μου ότι πρόκειται για νεαρό άνδρα ο οποίος αντιμετωπίστηκε με χειρουργική επέμβαση, καθώς ότι του τοποθετήθηκε βίδα. Περαιτέρω, από την 02.12.2009 μέχρι και την 22.01.2009, το τραυματισμένο σκέλος είχε τοποθετηθεί σε νάρθηκα. Η δε αναρρωτική άδεια που έλαβε ο ενάγων ήταν για 8 εβδομάδες. Παρ' ότι ανέκτησε πλήρες, σχεδόν, εύρος κινήσεων, εξακολουθεί να νιώθει διαλείπων άλγος. Τώρα, προτού καταλήξω σε σχέση με αυτό το ζήτημα κρίνω σκόπιμο να αναφέρω και το εξής· η νομολογία μας αναγνωρίζει ότι όπου διαπιστώνεται ανάγκη μελλοντικής επέμβασης, το ποσό τούτης επιδικάζεται ως μέρος των γενικών αποζημιώσεων (βλ. Φιλίππου ν. Μιχαήλ
(1997)1Α Α.Α.Δ. 540, 544). Εν τούτοις ο ενάγων οφείλει να αποδείξει ποιο είναι τούτο το ποσό. Στην προκείμενη περίπτωση η πλευρά του ενάγοντα δεν προσκόμισε μαρτυρία που να αναδεικνύει το κόστος της μελλοντικής επέμβασης. Μάλιστα αξίζει να λεχθεί ότι τίποτα σχετικό αναφέρθηκε, πλην του ότι θα χρειαστεί μελλοντική επέμβαση. Ως εκ τούτου κρίνω πως αυτή η πτυχή της αξίωσης δεν επιτυγχάνει και απορρίπτεται. Τώρα σε σχέση με το ύψος των αποζημιώσεων καθοδήγηση άντλησα από τις υποθέσεις Παναγιώτου ν. Φραγκέσκου κ.α.
(1999)1Α Α.Α.Δ. 687 και Κωνσταντίνου ν. Χριστοφή
(2003)1Α Α.Α.Δ. 11, των οποίων οι τραυματισμοί παρουσιάζουν μια κάποια ομοιότητα με τον τραυματισμό του ενάγοντα. Καταλήγω συνεπώς ότι αν η αξίωση επιτύγχανε, θα επιδικάζοντο στον ενάγοντα γενικές αποζημιώσεις ύψους €18.000, πλέον τις ειδικές που δεν αμφισβητήθηκαν, δηλαδή €5.288,55. Εν τούτοις, για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, η αγωγή απορρίπτεται. Έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του εναγομένου και εναντίον του ενάγοντα. (Υπ.) ........... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο