ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ, Αριθ. Αγωγής: 6837/14, 30/6/2016

(4), 9, στον Κανονισμό του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Διεθνή Δικαιοδοσία, Αναγνώριση και Εκτέλεση Αποφάσεων σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις 44/2001, Άρθρα 1, 2, 25, 26 και 59, στον Ε.Κ. 1393/2007, και στις αρχές του Δικαίου της Επιείκειας, τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Δικαιοδοσία Κυπριακών Δικαστηρίων Η κατ΄ ισχυρισμόν έλλειψη δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων είναι το βασικό επιχείρημα του Αιτητή και ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλα τα άλλα επιχειρήματά τους. Στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση αναφέρεται ότι ο Αιτητής είναι Έλληνας υπήκοος και έχει την κατοικία του στην Ελλάδα. Σε κάθε δε περίπτωση, δεν έχει οιαδήποτε σχέση με την Κύπρο και ουδέποτε ήταν υπήκοος ή κάτοικος Κύπρου. Με βάση τον Ε.Κ.44/2001, αποκλειστική δικαιοδοσία για εκδίκαση της παρούσας αγωγής, έχουν τα Δικαστήρια της Ελλάδας. Από την πλευρά τους, οι Καθ΄ ων η Αίτηση αντιστρέφουν το επιχείρημα ισχυριζόμενοι ότι η δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων πηγάζει ακριβώς από τον ίδιο τον Ε.Κ. 44/2001. Η νομολογία καθορίζει ότι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί διαφοράς προσδιορίζεται από τα γεγονότα που συνθέτουν την απαίτηση και πιο συγκεκριμένα από το κλητήριο ένταλμα και την έκθεση απαιτήσεως. Sartas Importers - Distributors Ltd v. Μαρουλλή

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1446, Sevegep Ltd v. United Sea Transport

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 729, Μούρτζινος ν. Global Cruises Ltd

(1992)1(B) A.A.Δ.

1. Στην παρούσα περίπτωση, η αγωγή καταχωρίστηκε με Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα δυνάμει της Δ.2, θ.6 και σ΄ αυτό εμφαίνονται όλοι οι ισχυρισμοί των Εναγόντων, οι οποίοι ως νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που λειτουργεί σύμφωνα με τις πρόνοιες της σχετικής νομολογίας, ήτοι του Περί της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (Δομή, Αρμοδιότητες, Εξουσίες, Οργάνωση και άλλα συναφή θέματα) Νόμου, 73(Ι)/2009 επιδιώκουν την είσπραξη ποσού €705.000 από τον Εναγόμενο υπό την ιδιότητά του ως «Μη Εκτελεστικού Προέδρου στο Διοικητικό Συμβούλιο της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd». Το εν λόγω ποσό είχε επιβληθεί στον Εναγόμενο από τους Ενάγοντες υπό τη μορφή διοικητικών κυρώσεων για παράβαση προνοιών της πιο πάνω νομοθεσίας. Kατά συνέπεια η βάση της αγωγής έχει προκύψει στην Κύπρο, ενώ το ποσό είναι πληρωτέο στην Κύπρο όπου εδρεύουν οι Ενάγοντες, με βάση, δε, τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας (Άρθρο 39 του Ν.73(Ι)/2009), το εν λόγω ποσό εισπράττεται ως «αστικό χρέος» με τη λήψη δικαστικών μέτρων. Προχωρώ τώρα στην εξέταση του βαθμού που επηρεάζεται η δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων από το γεγονός ότι ο Εναγόμενος είναι Έλληνας υπήκοος και έχει την κατοικία του στην Ελλάδα, ισχυρισμός που δεν αμφισβητείται. Ορθά οι Καθ΄ ων η Αίτηση αναφέρουν ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν σε ισχύ ο Ε.Κ.44/2001, αφού ο Ε.Κ. 1215/12, που εφαρμόζεται σήμερα, τέθηκε σε ισχύ από 10.1.
2. Σχετικό είναι το Άρθρο 5.3 του Ε.Κ. 44/2001, το οποίο προνοεί πότε ένα πρόσωπο που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους, μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος. Η ερμηνεία δε που δόθηκε στην εν λόγω πρόνοια στην υπόθεση Powertools Electro SRL v. Black & Decker (Eλλάς) Α.Ε.

(2013)1(Γ) Α.Α.Δ. 2182, θεωρώ ότι είναι σαφέστατη και δεν χρήζει περαιτέρω επεξήγησης. Παραθέτω το σχετικό κείμενο αυτούσιο: «Ο Κανονισμός 44/2001 σχετίζεται με την ανάγκη διευκόλυνσης διασυνοριακών διαδικασιών έτσι ώστε να εξασφαλίζονται οι βασικές αρχές της ελευθερίας διακίνησης ατόμων και προϊόντων, και να μην παρεμβάλλονται διαδικαστικές διαδικασίες, ιδιαίτερα τυπικής φύσης ή δυσκολίες στην αναγνώριση και εφαρμογή αποφάσεων που εκδίδονται σε άλλη χώρα από τη χώρα στην οποία επιζητείται η εκτέλεσή τους, στοχεύει κυρίως, στην απλοποίηση των διαδικασιών για σκοπούς αναγνώρισης και στη γρήγορη εκτέλεση οποιασδήποτε απόφασης μέσω μιας απλής και ενιαίας διαδικασίας. Το άρθρο 5

(3)προβλέπει τη δυνατότητα καταχώρισης αγωγής σε άλλο κράτος μέλος ως προς τις ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιωνεί αδικοπραξίας ενώπιον του Δικαστηρίου του τόπου όπου επεσυνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός. Στο βαθμό λοιπόν που η αγωγή βασίζεται σε αδικοπραξίες, δικαιοδοσία έχει η χώρα στην οποία έγινε ή δημιουργήθηκε η αδικοπραξία, με αποτέλεσμα πρόσωπο που κατοικεί σε έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος. Στην υπόθεση C-189/87, Athanasios Kalfelis v. Bankhaus Schroder

(1988)ECR 5565 αποφασίστηκε, με την τότε σε ισχύ Συνθήκη των Βρυξελλών από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ότι οι λέξεις "matters, relating to a tort, delict or quasi-delict" άρθρο 5

(3), καλύπτει όλες τις μορφές ευθύνης εκτός από τις συμβατικές. Ο κ. Αγγελίδης παραπέμποντας στην πρωτόδικη απόφαση, υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο είχε ταυτίσει στο μυαλό του «το ζημιογόνο γεγονός» με την έννοια της ζημιάς, άρα, εκεί όπου είχε επέλθει η ζημιά, εκεί δηλαδή που είχε την έδρα της η εφεσείουσα, κατά τρόπο λανθασμένο, εφ΄ όσον ο τερματισμός της υπάρχουσας συμφωνίας και η μη επικύρωση της νέας οφείλεται στο δόλο και την απάτη που επέδειξε η εφεσίβλητη, όπως εισήχθη με την ένορκη δήλωση που υποστήριζε τις σχετικές αιτήσεις, για σφράγιση του κλητηρίου. Δεν πρόκειται, εισηγείται η εφεσείουσα, για διαφορά από τη μη ανανέωση της συμφωνίας συνεργασίας αλλά για διαφορά που προέκυψε από υπογραφή της λύσης της παλαιάς σύμβασης και μη υπογραφή της νέας σύμβασης για νέα προϊόντα, λόγω των δολίων ενεργειών της εφεσίβλητης. Στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (ΔΕΚ) ημερ. 16.7.2009, Αρ. C-189/08, Zuid-Chemie BV κατά Philippo´s Mineralenfabriek NV/SA, την οποία παρέθεσε ο κ. Αγγελίδης, αποφασίστηκε ότι: «23. Ωστόσο, κατά πάγια νομολογία, στην περίπτωση κατά την οποία ο τόπος όπου έλαβε χώρα το γεγονός που δύναται να στοιχειοθετήσει ευθύνη εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας δεν συμπίπτει με τον τόπο όπου το γεγονός αυτό προκάλεσε ζημία, η περιλαμβανόμενη στο άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεως των Βρυξελλών έκφραση «τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός» πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι αφορά τόσο τον τόπο επελεύσεως της ζημίας όσο και τον τόπο του αιτιώδους γεγονότος, οπότε ο εναγόμενος δύναται να εναχθεί, κατ΄ επιλογήν του ενάγοντος, ενώπιον του δικαστηρίου του ενός ή του άλλου τόπου (βλ. μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 30ης Νοεμβρίου 1976, 21/76, Bier, αποκαλούμενη «Ορυχεία ανθρακικού καλίου της Αλσατίας», Συλλογή τόμος 1976, σ.613, σκέψεις 24 και 25 της 1ης Οκτωβρίου 2002, C-167/00, Henkel, Συλλογή 2002, σ.1-8111, σκέψη 44 της 5ης Φεβρουαρίου 2004, C-18/02, DFDS Torline, Συλλογή 2004, σ. 1-1417, σκέψη 40, και Kronhofer, προαναφερθείσα, σκέψη 16).». Σχετική επίσης και η C-1802 Danmarks Rederiforening, ενεργούσας για λογαριασμό της DFDS Torline A/S, κατά LO Landsorganisationen I Sverige, ενεργούσας για λογαριασμό της SEKO Sjofolk Facket for Service och Kommunikation. (Υπογράμμιση Δικαστηρίου.) Προκύπτει ξεκάθαρα ότι η εφεσείουσα δύναται να ενάξει την εφεσίβλητη ενώπιον του Δικαστηρίου, είτε του τόπου όπου επεσυνέβηκε η ζημιά, στη Ρουμανία, ή εκεί όπου τελέστηκε η αδικοπραξία, στη Λευκωσία.» Από τα πιο πάνω, είναι ξεκάθαρο ότι το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων εμπίπτει εντός των πλαισίων του Άρθρου 5.3 του Ε.Κ. 44/2001, ενώ, εφόσον το ζημιογόνο γεγονός και η αδικοπραξία επεσυνέβησαν στη Λευκωσία όπου αναφέρεται ότι είναι η έδρα των Εναγόντων, κατ΄ επέκταση, τα Κυπριακά Δικαστήρια και δη το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας κέκτηται δικαιοδοσίας για εκδίκαση της παρούσας αγωγής. Συνεπώς αυτός ο λόγος που προβάλλεται στην παρούσα Αίτηση απορρίπτεται. Άλλα θέματα που εγείρονται στην Αίτηση Αφής στιγμής το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα αγωγή, τότε ορθά ακολουθήθηκαν οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν, ήτοι η Μονομερής Αίτηση ημερομηνίας 17.10.2014 στη Γενική Αίτηση 938/2014 για σφράγιση και καταχώριση του Κλητηρίου Εντάλματος και η δοθείσα κατόπιν αυτής σχετική άδεια. Επιπρόσθετα, μετά την καταχώριση της παρούσας αγωγής, ορθά ζητήθηκε άδεια από το Δικαστήριο για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Με την Αίτησή του ο Αιτητής όμως, εγείρει και άλλα διαδικαστικά θέματα. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι η Αίτηση ημερομηνίας 15.12.2014 με την οποία δόθηκε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, στηρίχθηκε σε Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας οι οποίοι, συνεπεία του Ε.Κ. 1393/2007, έχουν καταστεί ανενεργοί αναφορικά με επιδόσεις σε κατοίκους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διαφωνώ με την πιο πάνω συλλογιστική. Είναι φανερό ότι ο Ε.Κ. 1393/2007 έχει σκοπό και στόχο την απλοποίηση και επιτάχυνση της επίδοσης εγγράφων (δικαστικών και εξωδικαστικών) μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι τη θεσμοθέτηση περίπλοκων διαδικασιών. Το δε Άρθρο 20, διατηρεί σε ισχύ όσες συμφωνίες και διαδικασίες προϋπήρχαν αυτού υπό την προϋπόθεση ότι αυτές δεν συγκρούονται με τις πρόνοιες του Κανονισμού. Οι δε αντίστοιχες πρόνοιες των Δ.5 και 6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προνοούν για τη διαδικασία επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, αποτελούν τέτοιο παράδειγμα και δεν έχουν καταστεί ανενεργές, όπως ο Αιτητής τις παρουσιάζει. Αναφορικά με τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι η επίδοση ταυτόχρονα του κλητηρίου εντάλματος και ειδοποίησης αυτού προκαλεί σύγχυση, θα διαφωνήσω ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Όπως αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση, (Παράγραφος 3), στον Εναγόμενο-Αιτητή επιδόθηκαν όλα τα σχετικά με την παρούσα αγωγή έγγραφα, τα οποία μάλιστα περιγράφονται αναλυτικά. Μεταξύ αυτών και το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12.1.2015 με το οποίο διατάχθηκε και/ή επιτράπηκε η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας τόσο του κλητηρίου εντάλματος, όσο και ειδοποίησης αυτού. Επομένως, μία απλή ανάγνωση όλων των εγγράφων που έχουν επιδοθεί δεν μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση. Εξάλλου, όπως λέχθηκε στην Alpha Bank Cyprus Ltd v. Dan κ.α.

(2013)1(Γ) Α.Α.Δ. 1935, 1947: «O ίδιος ο ΕΚ 1393/07 δεν κατονομάζει τα έγγραφα που θα πρέπει να επιδοθούν σε κάθε περίπτωση. Επομένως προκύπτει σαφώς ότι τα έγγραφα που θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να επιδίδονται, είναι αυτά που καθορίζονται στο διάταγμα του δικαστηρίου που διατάζει την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και κάθε έγγραφο που προβλέπεται από την εκάστοτε εθνική νομοθεσία ή διαδικαστικούς κανονισμούς.» Αυτό που στην ουσία έκαναν οι Ενάγοντες, είναι να συμμορφωθούν πλήρως με τις πρόνοιες του εκδοθέντος Διατάγματος, γι΄ αυτό ούτε αυτός ο λόγος που προβάλλεται στην Αίτηση, ευσταθεί. Ένα τελευταίο σημείο που χρήζει ανάλυσης είναι ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι οι θεσμοί στους οποίους στηρίχθηκε η μονομερής Αίτηση των Εναγόντων για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, δεν εφαρμόζονται στην παρούσα περίπτωση. Συγκεκριμένα η εν λόγω Αίτηση στηρίχθηκε στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.6, θ.1(c)(g)(h), που περιγράφουν αιτίες αγωγής που είναι άσχετες με την παρούσα αγωγή. Επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι ο Καν.1, του Ε.Κ. 1393/2007, εξαιρεί από την εφαρμογή του «διοικητικά θέματα» όπως είναι η φύση της παρούσας διαδικασίας. Η Αίτηση με την οποία δόθηκε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, στηρίχθηκε και στον Ε.Κ. 1393/2007, ο οποίος εφαρμόζεται σε «αστικά και εμπορικά θέματα». Το γεγονός ότι το ποσό του οποίου επιδιώκουν την είσπραξη οι Ενάγοντες είχε επιβληθεί ως διοικητικό πρόστιμο, δεν μεταβάλλει την ουσία. Όπως αναφέρεται πιο πάνω, ο ίδιος ο Νόμος 73(Ι)/2009, προνοεί ότι τα οφειλόμενα ποσά διεκδικούνται και εισπράττονται ως «αστικό χρέος». Επομένως, η παρούσα περίπτωση εμπίπτει στις περιπτώσεις που δύναται να διαταχθεί/επιτραπεί η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και σε βάρος του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή αλλά να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο