Πραξούλα Αντωνιάδου Κυριακού ν. Αθανάσιος Κυριακού κ.α., Αρ. Αγωγής: 3417/16, 29/7/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A458 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γερολέμου, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3417/16 Μεταξύ: Πραξούλα Αντωνιάδου Κυριακού Ενάγουσας και
- Αθανάσιος Κυριακού
- Aqua Masters Plc
- Γενικός Εισαγγελέας δια Τμήμα Εφόρου Εταιριών και Επίσημου Παραλήπτη Εναγομένων ---------------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 11/07/2016 ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡ. 12/07/2016 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29/07/2016 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κος Μ. Γεωργίου για Μάριος Γεωργίου και Συνεργάτες Για Εναγόμενους-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2: κος Κάσινος με κα Κυριακού για Ανδρέας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ ---------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ενάγουσα καταχώρησε γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, στις 11/07/2016, με το οποίο απαιτεί, εναντίον του Εναγόμενου 1, γενικές και ειδικές αποζημιώσεις τις οποίες υπέστη συνεπεία της σύγκλησης γενικής συνέλευσης των μετόχων της Εναγομένης 2, στις 04/07/2016, μετά τη λήξη της οποίας έγινε παράτυπη και παράνομη διαδικασία, χωρίς καμιά νομική ισχύ, από μειοψηφία των μετόχων της Εναγόμενης 2, την ίδια ημερομηνία, καθώς και συνεπεία παράβασης του καθήκοντος εμπιστοσύνης του Εναγόμενου 1 που υπέχει έναντι της Ενάγουσας, ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εναγόμενης
- Επίσης αξιώνει, εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, γενικές και/ή ειδικές και/ή τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη από παράβαση νομικού καθήκοντός τους και παράβασης του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, όπως και διακήρυξη του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 έχουν παραβεί τα καθήκοντά τους. Ακόμη, εναντίον των Εναγομένων 1, 2 και 3 ξεχωριστά ή ομού αξιώνει διατάγματα: (α) ότι η διαδικασία που έγινε παράτυπα από τη μειοψηφία των μετόχων μετά τη λήξη της Γενικής Συνέλευσης της Εναγόμενης 2 στις 04/07/2016, είναι παράνομη και άκυρη, (β) ότι οι αποφάσεις που λήφθηκαν από αυτή τη μειοψηφία είναι παράνομες και άκυρες, (γ) να απαγορεύεται και/ή να εμποδίζεται ο Εναγόμενος 3-Καθ' ου η Αίτηση 3 να προβεί σε οποιαδήποτε αλλαγή στον κατάλογο των μετόχων και/ή αξιωματούχων της Εναγόμενης 2, (δ) να διατάσσεται ο Εναγόμενος 3-Καθ' ου η Αίτηση 3 να διαγράψει οποιαδήποτε αλλαγή αξιωματούχων ή και μετόχων έχει γίνει μετά τις 04/07/2016 στην Εναγόμενη 2, (ε) να απαγορεύεται στους Εναγόμενους 1 και 2 να αποφασίσουν και/ή να εφαρμόσουν τους διορισμούς του υποτιθέμενου νέου διοικητικού συμβουλίου που αποφάσισε παράτυπα μειοψηφία των μετόχων μετά τη λήξη της γενικής συνέλευσης της εναγόμενης 2 στις 04/07/2016 και (στ) δήλωση ότι η Εναγόμενη 2 έχει δικαίωμα επίσχεσης των μετοχών του κου Κουμούσιη και/ή να απαγορεύεται στον Εναγόμενο 1 από του να εγγραφεί ως μέτοχος των μετοχών που ανήκαν στον Κουμούσιη πριν το δεόντως συγκροτημένο διοικητικό συμβούλιο της Εναγόμενης 2 επιληφθεί της άσκησης ή όχι του δικαιώματος επίσχεσης των μετοχών του Κουμούσιη. Την ίδια ημέρα, 11/07/2016, καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα η υπό κρίση μονομερής αίτηση, με την οποία εξαιτείται οκτώ
(8)διαταγμάτων, εκ των οποίων, την 12/07/2016, που ορίστηκε η μονομερής αίτηση, εκδόθηκε διάταγμα για τα αιτούμενα υπ' αριθμό 2, 4 και 5 διατάγματα της αίτησης, εκ των οποίων το 2 αφορά τους Εναγόμενους 1 και 2, τα δε 4 και 5 αφορούν τον Εναγόμενο 3, ενώ για τα υπόλοιπα, τα οποία δεν εκδόθηκαν μονομερώς, ορίστηκε η αίτηση για επίδοση στις 18/07/2016, όπως και το εκδοθέν διάταγμα που ορίστηκε επιστρεπτέο κατ' αυτήν την ημερομηνία. Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στη Δ.48 θ.1-4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 4, 7, 8 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στον Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, στις αρχές της επιείκειας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της Ενάγουσας-Αιτήτριας (στο εξής «Αιτήτριας») και του Λύσανδρου Κυριακού, γραμματέα, συνιδρυτή και ενός εκ των τριών διοικητικών συμβούλων της Εναγόμενης 2-Καθ' ης η Αίτηση 2 (στο εξής «Καθ' ης η Αίτηση 2), με τις οποίες επισυνάπτεται αριθμός Τεκμηρίων. Ως ήταν αναμενόμενο, οι Εναγόμενοι 1 και 2-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 (στο εξής «Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2), καταχώρησαν ένσταση στις 21/07/2016, με την οποία προβάλλονται δεκαπέντε
(15)λόγοι ένστασης, ως ακολούθως: «
(1)Οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60για την έκδοση και/ή οριστικοποίηση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν πληρούνται και/ή δε συνυπάρχουν και/ή δεν ικανοποιούνται.
(2)Η Ενάγουσα /Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια (clean hands) και δεν προέβηκε σε πλήρη και αληθή αποκάλυψη των γεγονότων (full and frank disclosure) που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ειδικότερα γεγονότων τα οποία βρίσκονται εν γνώσει της.
(3)Τα εκδοθέντα διατάγματα εμποδίζουν τους Εναγομένους 1 και 21 Καθ' ών η Αίτηση από του να εφαρμόσουν πρόνοιες του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, ειδικότερα το άρθρο 192
(4)και 192
(5)β και/ή τους εμποδίζουν από του να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματα τους όπως αυτά πηγάζουν από τον Περί Εταιρειών Νόμο και τις αρχές.
(4)Με τα εκδοθέντα διατάγματα ικανοποιούνται πλήρως ή σχεδόν πλήρως οι αβάσιμες νομικές βάσεις και αξιώσεις της αγωγής της Ενάγουσας/Αιτήτριας, προτού ακουστούν οι Εναγόμενοι 1 και 2/Καθ' ών η Αίτηση στην κύρια δίκη και/ή δημιουργούν τετελεσμένα και/ή καθιστούν την Υπεράσπιση στην αγωγή μάταιη και/ή εκ προοιμίου ατελέσφορη.
(5)Η Ενάγουσα/Αιτήτρια, δεν δικαιολόγησε την καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής και της αίτησης.
(6)Η Ενάγουσα/Αιτήτρια δεν ικανοποίησε ποσώς την προϋπόθεση του επείγοντος για εξασφάλιση προσωρινού διατάγματος, χωρίς ειδοποίηση. Χωρίς βλάβη της γενικότητας του λόγου αυτού, οι Εναγόμενοι 1 και 2/Καθ' ών η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η Ενάγουσα/Αιτήτρια προσήλθε στο Δικαστήριο με αδικαιολόγητη καθυστέρηση ως αναφέρεται πιο πάνω και αφότου οι Εναγόμενοι 1 και 2/Καθ' ών η Αίτηση απέστειλαν ειδοποίηση σύμφωνα με τον Περί Εταιρειών Νόμο για σύγκληση Ετήσιας Γενικής Συνέλευσης και εφ' όσον έχει ήδη γίνει σύγκληση της Ετήσιας Γενικής Συνέλευσης, δεν υφίσταται λόγος ή επείγουσα ανάγκη που να καθιστούσε αδύνατη την ακρόαση της αίτησης* της Ενάγουσας/Αιτήτριας μετά από ειδοποίηση των Εναγομένων 1 και 2/Καθ' ών η Αίτηση.
(7)Το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει ξεκάθαρα προς όφελος της ακύρωσης των εκδοθέντων διαταγμάτων, καθ'ότι η συνέχιση τους παραβιάζει κεκτημένα έννομα δικαιώματα των Εναγομένων 1 και 2/Καθ' ών η Αίτηση, τους εξαναγκάζει σε παραβίαση υποχρεώσεων τους εκ του νόμου και τους προκαλεί τεράστια οικονομική ζημιά με κίνδυνο να εμποδίζεται η Εταιρεία να συνεχίσει απρόσκοπτα τις εργασίες της και να διατηρήσει την θέση της στην αγορά και να προστατευθούν οι θέσεις εργασίας, ενώ αντίθετα η Ενάγουσα/Αιτήτρια δε θα υποστεί οποιαδήποτε ή αμελητέα ζημιά από την ακύρωση του.
(8)Η Ενάγουσα/Αιτήτρια δεν προσκόμισε οποιαδήποτε και/ή επαρκή μαρτυρία που ν' αποδεικνύει ότι μπορεί να συνεχίσει η ίδια τις εργασίες της Εταιρείας, πέραν της προβολής αόριστων ισχυρισμών.
(10)Η Ενάγουσα/Αιτήτρια παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα ένδικα μέσα εμπρόθεσμα και/ή καθόλου.
(11)Τα εκδοθέντα διατάγματα παραβιάζουν δικαιώματα και συμφέροντα τρίτων προσώπων, ήτοι των πιστωτών της Εναγομένης 2 Καθ' ών η Αίτηση.
(12)Η συνέχιση της ισχύος των, μεταξύ άλλων, εκδοθέντων διαταγμάτων προκαλεί και/ή θα προκαλέσει τεράστιες και/ή ανεπανόρθωτες ζημιές στους Εναγομένους 1 και 2/Καθ'ων η Αίτηση.
(13)Δικαιοσύνη μπορεί να απονεμηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο και/ή η Ενάγουσα/Αιτήτρια δεν έχει δείξει ότι θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και σε περίπτωση που ήθελε αποδειχθεί ότι η Ενάγουσα/Αιτήρια δικαιούται σε παροχή θεραπείας, αυτή μπορεί να έχει τη μορφή της χρηματικής αποζημίωσης.
(14)Η Αίτηση είναι αντικανονική και αντιβαίνει προς τους Θεσμούς και/ή τη σχετική Νομολογία.
(15)Η Ενάγουσα/Αιτήτρια εμποδίζεται και/ή δεν δικαιούται να αξιώνει τις συγκεκριμένες αξιώσεις και/ή διατάγματα και εμποδίζεται από του να ενεργεί δήθεν προς υπεράσπιση των συμφερόντων της Εναγόμενης 2 και/ή να επικαλείται τα συμφέροντα της Εναγόμενης 2 λόγω σύγκρουσης συμφερόντων και/ή λόγω του ότι δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα και/ή έννομο συμφέρον και/ή δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις της νομολογίας για έγερση παράγωγης αγωγής και/ή η Εναγόμενη 2 δεν έχει προστεθεί ως ενάγοντας.
(16)Η Ενάγουσα/Αιτήτρια εμποδίζεται και/ή δεν δικαιούται να αξιώνει τις συγκεκριμένες αξιώσεις και/ή διατάγματα και εμποδίζεται από του να ενεργεί προς υπεράσπιση των συμφερόντων του Μιχάλη Αντωνιάδη και/ή να επικαλείται τα συμφέροντα του Μιχάλη Αντωνιάδη λόγω του ότι δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα και/ή έννομο συμφέρον και/ή δεν ενάγει ως διαχειριστής της περιουσίας του.» Η ένσταση εδράζεται στα άρθρα 29 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στα άρθρα 4 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113, στην Ευρωπαϊκή Οδηγία 2009/101/ΕΚ, στη Δ.48 θ.1-4, 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στις αρχές της νομολογίας, στη σύμφυτη εξουσία, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1, Αθανάσιου Κυριακού, ιδρυτικού μέλους της Καθ' ης η Αίτηση 2 και εκτελεστικός πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Καθ' ης η Αίτηση 2, από την 01/03/2002, με την οποία επισυνάπτονται είκοσι επτά
(27)Τεκμήρια. Ο Εναγόμενος 3, αν και του επιδόθηκε το διάταγμα και η αίτηση, δεν καταχώρησε ένσταση. Το Δικαστήριο δεν θα προχωρήσει να καταγράψει είτε ως έχουν τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση, αντίστοιχα, είτε σε γενικές γραμμές την ουσία αυτών, οι οποίες τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, αφού θα επιληφθεί των ισχυρισμών και θεμάτων που αναφέρονται σε αυτές στη συνέχεια με ανάλογους σχολιασμούς με βάση και τις αγορεύσεις των δικηγόρων των δύο πλευρών. Ο δικηγόρος της Αιτήτριας επεσήμανε και υπέδειξε, ως κυριότερο θέμα, στο Δικαστήριο, το κατά πόσο, όντως, έγινε νόμιμη συμφωνία πώλησης και μεταβίβασης των μετοχών του Κουμούσιη προς τον Καθ' ου η Αίτηση 1, στις 30/11/2012, Τεκμήρια Β και 11 στην αίτηση, αφού αυτή δεν εγκρίθηκε από το διοικητικό συμβούλιο της Καθ' ης η Αίτηση 2, η οποία έχει δικαίωμα επίσχεσης των μετοχών του Κουμούσιη, ένεκα οικονομικών ατασθαλιών του τελευταίου στην Καθ' ης η Αίτηση 2 και στην εταιρεία Aqua Masters Qatar Co. WLL, στο Qatar, με βάση το άρθρο 15 του καταστατικού της Καθ' ης η Αίτηση 2, αλλά ούτε εκδόθηκε πιστοποιητικό για όλες τις μετοχές του Καθ' ου η Αίτηση 1, ως προβλέπεται στο άρθρο 11 του καταστατικού της Καθ' ης η Αίτηση 2 και τα άρθρα 26-29 αυτού και επίσης ούτε φαίνεται στο μετοχολόγιο που διατηρείται στον Έφορο Εταιρειών τέτοια αλλαγή. Αν θεωρηθεί, συνέχισε, ότι δεν έγινε τέτοια μεταβίβαση, τότε την πλειοψηφία των μετοχών την έχει η Αιτήτρια, ενώ στην αντίθετη περίπτωση την πλειοψηφία των μετοχών την έχει ο Καθ' ου η Αίτηση
- Έτσι, ανάλογα με το εύρημα, επί τούτου, του Δικαστηρίου, ανάλογο θα είναι και το αποτέλεσμα. Υπό το φως της θέσης της Αιτήτριας ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 δικαιούται σε επίσχεση των μετοχών του Κουμούσιη, ως εξηγήθηκε πιο πάνω, η μεταβίβαση των μετοχών του προς τον Καθ' ου η Αίτηση 1, η οποία ας σημειωθεί είναι ύποπτη με βάση του πότε έγινε η συμφωνία πώλησης και η πληρωμή τους με βάση την επιταγή ημερομηνίας 07/02/2013, Τεκμήριο 11 στην αίτηση, δεν μπορούσε να γίνει και δεν είναι νόμιμη και άρα, ως έχουσα πλέον την πλειοψηφία, καταδεικνύεται, μαζί με άλλους ισχυρισμούς που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και αφορούν αστικά ή και ποινικά αδικήματα, ως εκλαμβάνει το Δικαστήριο, τόσο η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση όσο και η ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Επίσης, καταδεικνύεται και το δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, γιατί από τη σπουδή που επέδειξε ο Καθ' ου η Αίτηση 1, να εκδιώξει την Αιτήτρια από τη θέση του διοικητικού συμβούλου και διευθύνουσας συμβούλου της Καθ' ης η Αίτηση 2, διαφαίνεται η πρόθεσή του να εκμεταλλευτεί τόσο την Καθ' ης η Αίτηση 2 όσο και την εταιρεία στο Qatar, εις βάρος των συμφερόντων της Αιτήτριας, η οποία διατελεί τα καθήκοντά της, στην εταιρεία στο Qatar, με επιτυχία. Τέλος, εισηγήθηκε ότι ορθότερο θα είναι, να εκδοθεί ένα διάταγμα με το οποίο να διατηρείται το status quo πριν από τη γενική συνέλευση ημερομηνίας 04/07/2016, με τέτοιους όρους, που θα διασφαλίζονται τα συμφέροντα όλων των μετόχων, δίνοντας συγκεκριμένα παραδείγματα όρων που θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στο διάταγμα. Από την άλλη, ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, με τη γραπτή του αγόρευση, αφού προβαίνει σε μία εισαγωγή για το θέμα της έκδοσης των υπό κρίση διαταγμάτων, στη συνέχεια επιχειρηματολογεί για τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, που προβλήθηκε και στην ένσταση, ότι η Αιτήτρια δεν κατέδειξε το κατεπείγον της έκδοσης του διατάγματος που εκδόθηκε και ότι δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε σχετικά Τεκμήρια, όπως τα Τεκμήρια 5 και Γ στην αίτηση και τα Τεκμήρια 3, 6, 9, 10 και 26 στην ένσταση, και σε άρθρα του καταστατικού, όπως τα άρθρα 15, 91 και 26-32, για να καταρρίψει τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας και του Λύσανδρου Κυριακού. Προβαίνει δε σε αναφορές σε θέματα που σχετίζονται με τη γενική συνέλευση, όπως και τα διαδραματισθέντα στη γενική συνέλευση της Καθ' ης η Αίτηση 2 στις 04/07/2016, για να καταδείξει τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η αλλαγή του διοικητικού συμβουλίου, οι οποίες όμως είναι αντίθετες με αυτές που αναφέρει η Αιτήτρια και ο Λύσανδρος Κυριακού. Ακόμη, αναφέρθηκε στις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εκδοθεί ένα διάταγμα, με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, για να εισηγηθεί ότι αυτές δεν πληρούνται, όπως και ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση 1 και
- Τέλος, εξέφρασε τη θέση ότι πρόκειται για εκδικητική, κακόβουλη και κακόπιστη αίτηση, η οποία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας για τους λόγους που εξηγεί. Ας σημειωθεί εξ αρχής, όπως είναι καλά γνωστό από τη νομολογία (βλ. El Fath Co. For International Trade S.A.E. v. E.D.T. Shipping Ltd κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1255, Ν.Α. Theophanous (Matic) Laundries Ltd v. Δημοκρατίας
(2000)3 ΑΑΔ 793 και Hamisi Mwinyi Selmani κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 235/13 και 236/13, ημερομηνίας 05/06/2015), ότι η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας και δεν μπορεί να συμπληρώσει τα όποια κενά υπάρχουν στην υπόθεση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audialteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ, αφού αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης το άρθρο 4 του Κεφ. 6, ότι το άρθρο αυτό έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και για την παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημιάς, ή δυσμενούς επηρεασμού που δυνατό, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα αυτό, να προξενηθούν σε πρόσωπο ή περιουσία, ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει το πρόσωπο αυτό ή περιουσία ή ενόσω εκκρεμεί η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και μπορεί να εκδοθεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/1960 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231 και Κτηματικές Επιχειρήσεις Ανδρέα Ευριπίδη Διογένους Λτδ v. Αρίστης Κώστα Ευθυμίου
(2009)1(Α) ΑΑΔ 234. Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231 και Kyriacos A. Lakatamitis v. Georghios Theodorou
(1983)1 CLR 520). Επομένως η αίτηση θα εξεταστεί υπό το πρίσμα του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Ν.14/1960. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, το οποίο αναφέρεται σ' οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά.
(1982)1 CLR 557). Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 132). Το άρθρο 32 του Ν.14/1960 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ' αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ' αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 CLR 321, Loucas Papastratis v. Glafkos Petrides
(1979)1 CLR 231, The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263, Loizos Stavrinou v. Stavros Chr. Asproghenis
(1985)1 CLR 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χατζηβασίλη
(1989)1(E) ΑΑΔ 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(Α) ΑΑΔ 225, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 2015, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 ΑΑΔ 280, Αντώνης Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd
(2009)1 AAΔ 1040, Χριστόφορος Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.
(2010)1 ΑΑΔ 1262, Νέστωρας Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ
(2011)1(Β) 1 ΑΑΔ 816, Προκόπης Μελανθίου v Μελάνθης Μελανθίου
(2011)1(Γ) 1 ΑΑΔ 2342 και Μάριος Αποστόλου v. Ροδούλας Ιωάννου
(2012)1(Α) 1 ΑΑΔ 604. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδη Θεωρή (ανωτέρω), παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other
(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263). (Α) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής (βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd κ.ά.
(1982)1 CLR 557 και Μαργαρίτα Χρίστου Πουργουρίδη κ.ά. v. Θέμιδος Βάσου Μέζου κ.ά.
(1994)1 ΑΑΔ 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα κ.ά. v. Άννα Χρυσάνθου κ.ά
(1996)1 ΑΑΔ 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/1960 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν' απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του Εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον Ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(Α) ΑΑΔ 317, 324, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848, ειπώθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. επίσης Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λου
(2011)1 ΑΑΔ 1066, P & MA. Restaurant Limited κ.ά. v Eric John Wakehah, Πολ. Έφεση 286/10, ημερ. 22/2/13, και Πέτρος Κωμοδρόμος v. Πάνου Παπαναστασίου, Πολ. Έφεση 110/10, ημερ. 3/1/14. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν' αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές, βλέπε γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Frixos Michael v. Brevinos Limited
(1969)1 CLR 578 και Chandubhai Bhimjiyani v. Solon Gregoriou
(1980)1 CLR 14 και την υπόθεση Αντώνη Χ''Κωνσταντή ν. Μαργαργίτας Χ''Κωνσταντή
(1998)1 ΑΑΔ 1827 στην οποία, όμως, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Έχει λεχθεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα εκκρεμούσης της αγωγής όπου το αιτούμενο διάταγμα ζητά το ίδιο διάταγμα στην αγωγή του. Δεν αποκλείει όμως τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος, ως εκείνο που ζητείται διά της αγωγής, όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν, ασκώντας το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία. ................................ Το θέμα αυτό κατά συνέπεια επαφίεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd (ανωτέρω), με επίκληση της υπόθεσης Κώστας Ελευθερίου Κυρίσαββας κ.ά. v. Χάρη Γεωργίου Κύζη
(2001)1(B) 1245, 1265-1257, αναφέρθηκε ότι: «Τέλος σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι ένα διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις.» Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με την Αίτηση του Χάρη Φεσά
(1990)1 ΑΑΔ 704 και Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο (βλ. μεταξύ άλλων The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263, σελ. 267-8, Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1 ΑΑΔ 225, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά.
(2002)1 ΑΑΔ 2015. Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation (ανωτέρω), ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.ά., υιοθετήθηκε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. v. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653, όπου λέχθηκε ότι: «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το Διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων, όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους (βλ. Δ.39 κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.P.A. v. Ferro Fashions Ltd
(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1858). Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd κ.ά
(1994)1 ΑΑΔ 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δερμοσακ Λτδ κ.ά.
(1992)1 ΑΑΔ 1453, σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 ΑΑΔ 606 και υπόθεση Κώστας Χατζήγαβριηλ κ.ά. ν. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1 ΑΑΔ 606, στην οποία εξετάζοντας το θέμα του κατεπείγοντος λέχθηκε ότι: «η καθυστέρηση των σχεδόν επτά μηνών έδειχνε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε το επείγον, παρατηρούμε ότι, σύμφωνα με τη μαρτυρία που συνόδευε την αίτηση, το χρέος ως λίγο πριν από την αγωγή δεν αμφισβητείτο και μάλιστα έγινε από τον 1ον εφεσείοντα προς την εφεσίβλητη πρόταση σταδιακής πληρωμής αλλά στο τέλος υπήρξε εκ μέρους του υπαναχώρηση με την αποποίηση ή άρνηση ευθύνης, οπότε κινήθηκε η αγωγή. Το ότι λοιπόν δεν κινήθηκε η αγωγή νωρίτερα δικαιολογείτο από το ότι οι σχέσεις και οι αντίστοιχες τοποθετήσεις των μερών δημιουργούσαν κατά τα φαινόμενα εύλογα την προσδοκία εξώδικης διευθέτησης, η οποία πρέπει βέβαια να ενθαρρύνεται. Όταν, κατόπιν μεταβολής στη στάση του 1ου εφεσείοντος εμφανίστηκε αδιέξοδο και κατέστη αναπόφευκτη η καταχώριση της αγωγής, πρόβαλλε τότε φυσιολογικά υπαρκτός και άμεσος ο κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων προς τα οποία στρεφόταν η μονομερής αίτηση για εξασφάλιση πληρωμής σε περίπτωση επιτυχίας στην αγωγή. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να επικριθεί ο χειρισμός στον οποίο προέβη το Επαρχιακό Δικαστήριο.» Ίδια ήταν η προσέγγιση και στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 ΑΑΔ 280, στην οποία αναφέρθησαν τα πιο κάτω: «.οι εφεσείοντες κατά τον υπολογισμό του διαρρεύσαντος χρόνου παραλείπουν να αναφερθούν στην ανταλλαγείσα αλληλογραφία που έγινε σε μια προσπάθεια επίλυσης των διαφορών τους, η οποία πήρε κάποιο χρόνο. Παραβλέπουν ακόμα ένα σημαντικότατο παράγοντα ότι η επίκληση της αρχής της επιείκειας για καθυστέρηση (laches) προϋποθέτει, πρώτον, μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας και δεύτερο, οι συνέπειες που προκάλεσε η καθυστέρηση να καθιστούν την παροχή της αιτούμενης θεραπείας άδικη (βλέπε I.C.F. Spry, The Principles of Equitable Remedies, 4η έκδοση, σελ.223). Στην παρούσα υπόθεση καταλήγουμε ότι δεν υπήρξε μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας, ενώ δεν υποστηρίκτηκε καν από τους εφεσείοντες ότι υπέστηκαν οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια από την καθυστέρηση.» Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited ν. Σκυροποιΐα «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 ΑΑΔ 785, αναφέρθηκε ότι: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μή ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μή μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων".» Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Στην υπόθεση Έλενα Αμβροσιάδου v. Martin Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13, το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. Έτσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα και μάλιστα πρώτο. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον. Εκεί που φαίνεται ότι κατά την αρχική έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο ν' αρνηθεί τη συνέχιση του προσωρινού διατάγματος (βλ. The Attorney General of the Republic a.a. (No.2) v. George Savvides
(1979)1 AAΔ 349, σελ. 367-371, Brink´s Mat Ltd v. Elcombe and others
(1988)1 WLR 1350, σελ. 1356-1357, που υιοθετήθηκαν και στις υποθέσεις Χριστιάνα Στυλιανού v. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 ΑΑΔ 583 και Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Στην τελευταία υπόθεση, σελ. 264-265 το Δικαστήριο, για το θέμα αυτό, ανέφερε τα εξής: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον Αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση.» Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας Αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Στην υπόθεση Dmitry Rybolovlev κ.ά. v. Elena Rybolovleva
(2010)1(A) ΑΑΔ 82, 96 γίνεται αναφορά στην υπόθεση M & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co
(1997)1 ΑΑΔ 1791, στην οποία αναφέρθηκε ότι εκείνο που πρέπει να αποκαλυφθεί σε κάθε περίπτωση είναι: «. γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» (Βλ. επίσης Olga Vasilyeva v. Ξενοφώντα Φοβερού κ.ά.
(2011)1 ΑΑΔ 1672 και Ιωάννης Κυριάκου Όξυνος κ.ά. v. Μαρίας Ρολη Λου (ανωτέρω). Η Καθ' ης η Αίτηση 2 συστάθηκε στις 04/07/1990, Τεκμήριο 1 στην ένσταση, και μετετράπη σε δημόσια εταιρεία στις 30/08/
- Αρχικοί μέτοχοί της ήταν ο Μιχάλης Αντωνιάδης, ο Αθανάσιος Κυριακού και ο Λύσανδρος Κυριακού, οι οποίοι ήταν και οι διοικητικοί σύμβουλοι της Καθ' ης η Αίτηση 2 μέχρι τις 07/04/2014 που απεβίωσε ο Μιχάλης Αντωνιάδης. Μετά το θάνατο του Μιχάλη Αντωνιάδη, στις 07/04/2014, Τεκμήριο 3 στην αίτηση, με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου, ημερομηνίας 14/04/2014, ανέλαβε πρόεδρος ο Καθ' ου η Αίτηση 1 και διορίστηκε ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου η Αιτήτρια, Τεκμήριο 3 στην ένσταση. Κατά την Αιτήτρια, όμως, αυτή, στις 18/06/2014, διορίστηκε και στη θέση της διευθύνουσας συμβούλου, με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου, Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωσή της που συνοδεύει την αίτηση, την οποία υπέγραψαν, αυτή, ο Λύσανδρος Κυριακού και ο Αθανάσιος Κυριακού. Στις 04/07/2016, κατόπιν ειδοποίησης ημερομηνίας 02/06/2016, Τεκμήριο 5 στην ένσταση, συγκλήθηκε ετήσια γενική συνέλευση με συγκεκριμένα θέματα. Κατά την έναρξη των εργασιών της διαφάνηκε η ένταση και η διαφωνία που θα επέρχετο μεταξύ των δύο στρατοπέδων, αφού τέθηκε θέμα, ποιος θα προήδρευε αυτής και υπήρχε διαφωνία ως προς τούτο. Από την πλευρά της Αιτήτριας θεωρούσαν ότι θα έπρεπε να προεδρεύσει ο γραμματέας της Καθ' ης η Αίτηση 2 και από την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση 1 ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου. Κατά τον Λύσανδρο Κυριακού, γραμματέα της Καθ' ης η Αίτηση 2, προήδρευσε της γενικής συνέλευσης και τηρούσε τα πρακτικά ο ίδιος, Τεκμήριο Α που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την αίτηση. Κατά τον Αθανάσιο Κυριακού προήδρευσε αυτός, Τεκμήριο 17 στην ένσταση. Σύμφωνα με το άρθρο 59 του καταστατικού, Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, που συνοδεύει την αίτηση, της γενικής συνέλευσης προεδρεύει ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου αν είναι παρών. Δεν κατέστη δυνατό από τα πρακτικά που επισυνάπτονται με τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση να διαφανεί τελικά ποιος προήδρευσε, αλλά σίγουρα ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου ήταν παρών. Όπως και να έχουν τα πράγματα λήφθηκαν οι παρουσίες των παρευρισκομένων μετόχων και η μεν Αιτήτρια δήλωνε παρούσα, εκτός από μέτοχος, και ως διευθύνουσα σύμβουλος, ο δε Καθ' ου η Αίτηση 1 εκτός από μέτοχος και ως εκτελεστικός πρόεδρος, με την αναφορά ότι η Αιτήτρια ποτέ δεν διορίστηκε διευθύνουσα σύμβουλος. Τότε διαφάνηκε η πλήρης αντίθεση και διαφωνία ως προς το κατά πόσο η πώληση των μετοχών του Κουμούσιη προς τον Καθ' ου η Αίτηση 1 ήταν έγκυρη, νόμιμη και σύμφωνη με το καταστατικό της εταιρείας και τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.
- Η Αιτήτρια και όσοι συμφωνούσαν με αυτήν, θεωρούσαν ότι δεν ήταν έγκυρη, αφού δεν εγκρίθηκε από το διοικητικό συμβούλιο, αφού δεν υπήρχε σχετικό πρακτικό του διοικητικού συμβουλίου στο αρχείο που διατηρεί ο γραμματέας Λύσανδρος Κυριακού και επίσης η Καθ' ης η Αίτηση 2 δικαιούτο σε επίσχεση των μετοχών του Κουμούσιη ένεκα οικονομικών ατασθαλιών που έκανε ο τελευταίος εις βάρος της Καθ' ης η Αίτηση 2 και στην εταιρεία του Qatar. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 και αυτοί που συμφωνούσαν με αυτόν, θεωρούσαν ότι ήταν έγκυρη και νόμιμη, αφού οι όποιες οικονομικές ατασθαλίες του Κουμούσιη αφορούσαν την εταιρεία του Qatar, όπου εργάζετο και δεν αφορούσαν την Καθ' ης η Αίτηση 2, για να μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή το άρθρο 15 του καταστατικού της Καθ' ης η Αίτηση 2 και επιπλέον υπήρχε συμφωνία μεταξύ τους και έγκριση της πώλησης και μεταβίβασης των μετοχών του Κουμούσιη προς τον Καθ' ου η Αίτηση
- Η σημασία της εγκυρότητας ή μη και της νομιμότητας ή μη της πώλησης των μετοχών του Κουμούσιη στον Καθ' ου η Αίτηση 1 είναι τεράστια, καθότι εάν αυτή είναι καταστατικά και νομικά ορθή, την πλειοψηφία των μετοχών στη γενική συνέλευση την έχει ο Καθ' ου η Αίτηση 1, με τους μετ' αυτού συμφωνούντες, και άρα οι αποφάσεις που λήφθηκαν από αυτή την ομάδα των μετόχων είναι νομικά δεσμευτικές για την Καθ' ης η Αίτηση 2, ενώ, από την άλλη, εάν αυτή δεν είναι καταστατικά και νομικά ορθή, τότε την πλειοψηφία των μετοχών τη διαθέτει η Αιτήτρια μαζί με αυτούς που συμφωνούν μαζί της και επομένως οι αποφάσεις που λήφθηκαν από αυτούς είναι οι δεσμευτικές για την Καθ' ης η Αίτηση
- Κατ' επέκταση, στην πρώτη περίπτωση, το νέο διοικητικό συμβούλιο το απαρτίζουν οι εκλεγέντες με την ψήφο του Καθ' ου η Αίτηση 1 και αυτών που συμφωνούν μαζί του και συνεπώς οι όποιες αποφάσεις που λαμβάνονται από αυτό το διοικητικό συμβούλιο είναι οι δεσμευτικές για την Καθ' ης η Αίτηση 2 και άρα οιαδήποτε ενέργεια εκ μέρους της Αιτήτριας και του Λύσανδρου Κυριακού είναι χωρίς καμία αξία και σημασία, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, το διοικητικό συμβούλιο είναι το ίδιο με αυτό που ήταν μέχρι και τις 04/07/2014 και άρα οι αποφάσεις αυτού είναι οι δεσμευτικές για την Καθ' ης η Αίτηση 2, με αποτέλεσμα ανάλογη να είναι και η πορεία της Καθ' ης η Αίτηση 2, όχι μόνο ως προς τα διοικητικά αλλά και για την παραπέρα πορεία της στη συνέχεια. Τη σημασία αυτού του θέματος επεσήμανε εύστοχα ο κος Γεωργίου, αγορεύοντας για την Αιτήτρια, στην προσπάθειά του να πείσει το Δικαστήριο ότι καθιστώντας απόλυτο το διάταγμα, ως προς το 2, 4 και 5 της αίτησης και εκδίδοντας διάταγμα για τα υπόλοιπα, διατηρείται το status quo από τη μια και από την άλλη δεν υπόκειται σε καμία ζημιά, είτε ο Καθ' ου η Αίτηση 1 είτε η Καθ' ης η Αίτηση 2, αφού με αυτό το διοικητικό συμβούλιο λειτουργούσε η Καθ' ης η Αίτηση 2 τα τελευταία δύο χρόνια, περίπου, χωρίς προβλήματα. Το Δικαστήριο έχει διεξέλθει με μεγάλη προσοχή κάθε ισχυρισμό που προβάλλεται τόσο στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση, όσο και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, καθώς και όλα τα Τεκμήρια που επισυνάπτονται με όλες τις ένορκες δηλώσεις που κατά κύριο λόγο σκοπό έχουν να τεκμηριώσουν ή να ενισχύσουν ή αντιστρόφως να διαψεύσουν τους ισχυρισμούς αυτών. Ως η ως άνω νομολογία, το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να επιληφθεί των δύο θεμάτων, που αποτελούν δικαιοδοτικό όρο ή βάθρο της αίτησης, ήτοι του κατεπείγοντος και της πλήρης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων, που προβάλλονται στην ένσταση. ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Σε σχέση με αυτό ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, με αναφορά στη νομολογία, υπέβαλε στο Δικαστήριο εισήγηση ότι η Αιτήτρια δεν έδειξε, διά μέσου της ένορκης δήλωσής της, ότι υπήρχε κατεπείγον στην έκδοση του διατάγματος, αφού, δεν αιτιολόγησε γιατί τώρα το θέμα κατέστη επείγον αφού, από το Τεκμήριο 5 στην ένσταση, φαίνεται ότι η Αιτήτρια έλαβε ή γνώριζε για την ειδοποίηση ημερομηνίας 02/06/2016, Τεκμήριο 5 στην ένσταση, για τη σύγκληση της ετήσιας γενικής συνέλευσης, από τον γραμματέα της Καθ' ης η Αίτηση 2, από τότε, όπως και ότι είχε γνώση ότι θα τερματίζετο ο διορισμός της με βάση το άρθρο 91 του καταστατικού της Καθ' ης η Αίτηση 2 και μπορούσε να αποταθεί στο Δικαστήριο ενωρίτερα, για την οποία καθυστέρηση δεν έδωσε καμία εξήγηση. Όσον αφορά τη σημασία του χρόνου, για τέτοια αίτηση, δεν είναι η ημερομηνία της ειδοποίησης, 02/06/2016, για τη σύγκληση της ετήσιας γενικής συνέλευσης στις 04/07/2016, που πρέπει να ληφθεί υπόψη, αλλά η ημερομηνία 04/07/2016, κατά την οποία έλαβαν χώρα τα ως άνω περιγραφόμενα διαδραματισθέντα γεγονότα, τα οποία εκτενώς και διαφορετικά εμφαίνονται στο Τεκμήριο Α στην αίτηση και στο Τεκμήριο 17 στην ένσταση, που οδήγησαν την Αιτήτρια στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης, καθώς και αυτά που έγιναν από τους Καθ' ων η ECLI:CY:AD:2016:D147, Αίτηση 1 και 2, μετά τις 04/07/
- Επιπλέον αναφέρω ότι δεν είναι μόνο το στοιχείο του χρόνου που λαμβάνεται υπόψη, και αυτό βέβαια σε σχέση με το κατεπείγον για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος, αλλά, πέραν αυτού, ένα προσωρινό διάταγμα εκδίδεται μονομερώς και για άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις. Τέτοιες ιδιάζουσες περιστάσεις είναι, από μόνες τους, τα όσα επεσυνέβησαν κατά τη διάρκεια της γενικής συνέλευσης και οι μετέπειτα ενέργειες των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, καθώς και τα όσα έχουν τη δυνατότητα να πράξουν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, τα οποία μπορεί να είναι μοιραία για τα συμφέροντα της Αιτήτριας. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, εκτός του ότι δεν υπήρχε καθυστέρηση στην καταχώρηση της αγωγής και της υπό κρίση αίτησης και ότι καταδεικνύεται το κατεπείγον στην έκδοση του διατάγματος, υπάρχουν και ιδιάζουσες περιστάσεις, όπως είναι τα όσα διαδραματίστηκαν στις 04/07/2016, ακολούθησαν ή θα ακολουθήσουν από τις αποφάσεις του νέου διοικητικού συμβουλίου, τα οποία ίσως δεν θα μπορούν να αναστραφούν σε περίπτωση που το νέο διοικητικό συμβούλιο εκλέγηκε παράτυπα και παράνομα. Επομένως αυτός ο λόγος της ένστασης απορρίπτεται. Η ΑΙΤΗΤΡΙΑ ΔΕΝ ΗΛΘΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ Σε ότι αφορά τη θέση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 ότι η Αιτήτρια δεν ήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, αυτές μπορούν να συνοψιστούν στα εξής: (α) Δεν έφερε σε γνώση του Δικαστηρίου την απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της Καθ' ης η Αίτηση 2 ότι αυτή διορίστηκε από τους συμβούλους και όχι από τη γενική συνέλευση των μετόχων, και το άρθρο 91 του καταστατικού που ρυθμίζει αυτό το θέμα. (β) Κατέθεσε παραπλανητικά άσχετες αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου εκ των οποίων η μία αντικαταστάθηκε, οι οποίες απλά την εξουσιοδοτούσαν να αντιπροσωπεύει την Καθ' ης η Αίτηση 2 στο Qatar, Τεκμήρια 1 και 2 που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωσή της στην αίτηση. (γ) Παρουσίασε τον εαυτό της ως διευθύνουσα σύμβουλο, ενώ στην υπόθεση 491/15, Τεκμήριο 11 στην ένσταση, αρνείται τούτο, ενώ, σύμφωνα με το Τεκμήριο 15 στην ένσταση, υπογράφει ως διοικητική σύμβουλος. (δ) Παραπλανητικά ο Λύσανδρος Κυριακού παρερμηνεύει τα άρθρα 26-32 του καταστατικού της Καθ' ης η Αίτηση 2, αφού η τελευταία δεν είχε κανένα δικαίωμα επίσχεσης επί των μετοχών του Κουρούσιη αφού το οποιοδήποτε χρέος του αφορούσε την εταιρεία στο Qatar και επίσης η ίδια η εταιρεία αποποιήθηκε οποιασδήποτε απαίτησης εναντίον του. (ε) Η μεταβίβαση των μετοχών του Κουμούσιη στον Καθ' ου η Αίτηση 1 ήταν εν γνώσει του τότε διοικητικού συμβουλίου και ουδεμία ειδοποίηση για άρνηση εγγραφής της μεταβίβασης παρέλαβε ποτέ ο Καθ' ου η Αίτηση 1, η δε Αιτήτρια και ο σύζυγός της απέκρυψαν την τελευταία ετήσια έκθεση του 2012, η οποία φέρει την υπογραφή του συζύγου της ως γραμματέα, στην οποία φαίνονται οι μέτοχοι της Εναγόμενης 2 μέχρι 31/01/2012, η οποία κατατέθηκε τον Φεβρουάριο του 2013, μετά την ετήσια γενική συνέλευση ημερομηνίας 01/02/2013, όταν εγκρίθηκαν οι λογαριασμοί του
- Ο δε Λύσανδρος Κυριακού υπέγραψε ως γραμματέας και διοικητικός σύμβουλος της Καθ' ης η Αίτηση 1, τη σχετική καταχώρηση στον έφορο εταιρειών της ετήσιας έκθεσης του 2012 (ΗΕ32), ημερομηνίας 31/12/2012, όπου καταγράφεται καθαρά ο αριθμός των μετοχών τις οποίες κατέχει ο Καθ' ου η Αίτηση 1, ως συνέπεια της εν λόγω μεταβίβασης, γεγονός το οποίο επίσης απεκρύβη από το Δικαστήριο. (στ) Ψευδώς παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο ότι η μεταβίβαση έγινε εν αγνοία του διοικητικού συμβουλίου αφού η σχετική συμφωνία ήταν υπογραμμένη και από τον Λύσανδρο Κυριακού ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Καθ' ης η Αίτηση 2, επίσης ο Λύσανδρος Κυριακού στις 18/04/2016 και η Αιτήτρια στις 03/03/2015 πρότειναν να αγοράσουν τις μετοχές του Αθανάσιου Κυριακού στην αξία που τις αγόρασε από τον Χαρίλαο Κουμούσιη, Τεκμήρια 12 και 13 στην ένσταση, ακόμη στην Υπεράσπιση στην υπόθεση 491/2015 ο δικηγόρος Μάριος Γεωργίου ανέφερε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 κατέχει 42% μετά που αγόρασε τις μετοχές από τον Χαρίλαο Κουμούσιη, Τεκμήριο 11 στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση
- (ζ) Επιπλέον δεν αναφέρθηκε ότι ο Κουμούσιης εργάζετο μονίμως στο Qatar και ότι ήταν γενικός διευθυντής και υπάλληλος της Aqua Masters Qatar Co WLL και οποιεσδήποτε υποχρεώσεις είχε ήταν προς αυτήν, Τεκμήριο 4 στην ένσταση. (η) Τέλος παραπλανητικά η Αιτήτρια αναφέρεται ότι το έγγραφο μεταβίβασης μετοχών, Τεκμήριο 11 στην ένορκη δήλωσή της, διαφέρει από το συμφωνητικό έγγραφο αγοράς όλων των μετοχών, αφού είναι δύο διαφορετικά έγγραφα τα οποία έχουν διαφορετικό σκοπό. Θα πρέπει να λεχθεί ότι, με όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις, που συνοδεύουν την αίτηση και τα επισυναπτόμενα, με αυτές, Τεκμήρια, αναφέρονται όλα τα σχετικά γεγονότα που περιστρέφονται γύρω από τις τρεις προϋποθέσεις, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Dmitry Rybolovlev κ.ά. v. Elena Rybolovleva (ανωτέρω), ήτοι το βάσιμο του δικαιώματός της, όπως διαγράφεται στην αγωγή, η σοβαρότητα του ζητήματος, και η πιθανότητα επιτυχίας της αίτησης, και είναι εν πρώτοις οι δικοί της ισχυρισμοί και κατά δεύτερο τα Τεκμήρια, που επισυνάπτονται και αποτελούν το καταστατικό, Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, τη συμφωνία μεταξύ της Καθ' ης η Αίτηση 2 και του Κουμούσιη, τη συμφωνία μεταξύ της εταιρείας του Qatar και του Κουμούσιη και τη συμφωνία πώλησης των μετοχών του Κουμούσιη στον Καθ' ου η Αίτηση 1, Τεκμήριο Β στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, τον κατάλογο μετόχων ημερομηνίας 31/12/2009, Τεκμήριο Δ στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, ως ο τελευταίος κατάλογος μετόχων που φαίνεται στον Έφορο Εταιρειών, αν και φαίνεται ότι υποβλήθηκε την 01/02/2013 έντυπο ΗΕ32Δ στον Έφορο Εταιρειών, Τεκμήριο 9 στην ένσταση, που φέρει σφραγίδα και υπογραφή ημερομηνίας 19/07/2016 μόνο στην πρώτη σελίδα, με επισυναπτόμενο κατάλογο μετόχων, εν τούτοις, αυτός ο κατάλογος, δεν φαίνεται να είναι σφραγισμένος και υπογραμμένος από τον Έφορο Εταιρειών ή βεβαίωση ότι είναι αυτός ο τελευταίος κατάλογος μετόχων, αν και μπορούσαν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 να εξασφαλίσουν, με έρευνα στον Έφορο Εταιρειών, τον τελευταίο κατάλογο μετόχων που υπάρχει σε αυτόν, η απόφαση για την αναβολή της γενικής συνέλευσης, Τεκμήριο Ε στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, και η μετέπειτα συνέχισή της, με την εκλογή νέου μέλους στο διοικητικό συμβούλιο της Καθ' ης η Αίτηση 2, Τεκμήριο Ζ στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, η επιστολή ημερομηνίας 08/07/2016 από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 προς τον Λύσανδρο Κυριακού, Τεκμήριο Η στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, οι δύο αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου ημερομηνίας 18/06/2014, Τεκμήρια 1 και 2 στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας, το έγγραφο μεταβίβασης μετοχών μεταξύ του Κουμούσιη και του Καθ' ου η Αίτηση 1, Τεκμήριο 11 στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας. Το κύριο και ουσιαστικό δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο η Αιτήτρια διορίστηκε στο διοικητικό συμβούλιο της Καθ' ης η Αίτηση 2, ο οποίος άλλωστε αφού αναφέρεται στο θάνατο του Μιχάλη Αντωνιάδη στις 14/04/2014 και μη αναφορά σε σύγκληση γενικής συνέλευσης για αυτό το θέμα, με βάση το καταστατικό που επισυνάπτεται, ως Τεκμήριο Γ στην αίτηση, εξάγεται τούτο, αλλά πρώτα απ' όλα ότι είναι μέτοχος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Ούτε παραπλάνησε το Δικαστήριο με άσχετες, όπως αποκαλούνται, αποφάσεις του διοικητικού συμβουλίου, αφού τις επισύναψε και το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να τις αναγνώσει. Ούτε έχει σημασία πώς παρουσίασε τον εαυτό της η Αιτήτρια, ήτοι ως διευθύνουσα σύμβουλος και στο Τεκμήριο 15 στην ένσταση υπέγραψε ως διοικητικός σύμβουλος, αφού το ένα δεν αναιρεί το άλλο, ανεξάρτητα, βέβαια, από την ορθή διάσταση των πραγμάτων. Επίσης, το θέμα της επίσχεσης, η Αιτήτρια το συνέδεσε με το άρθρο 15 του καταστατικού της Καθ' ης η Αίτηση 2 με έρεισμα τη συμφωνία ημερομηνίας 30/11/2012, μεταξύ της Καθ' ης η Αίτηση 2 και του Κουμούσιη, Τεκμήριο Β της ένορκης δήλωσης του Λύσανδρου Κυριακού, στην οποία φαίνεται ο Κουμούσιης να παρέβη το καθήκον πίστης και εμπιστοσύνης και έναντι της Καθ' ης η Αίτηση 2 και όχι μόνο έναντι της εταιρείας του Qatar, ως η θέση των Καθ' ων η Αίτηση 1 και
- Ούτε η γνώση που είχε ο Λύσανδρος Κυριακού για τις συμφωνίες, Τεκμήριο Β στην ένορκη δήλωσή του και τις συμφωνίες πώλησης και μεταβίβασης, Τεκμήρια Β και 11 στην αίτηση, αλλοιώνει τα πράγματα, αφού η σημασία που αποδίδεται από την Αιτήτρια, συγκεκριμενοποιείται στη μη ύπαρξη έγκρισης της πώλησης και μεταβίβασης των μετοχών του Κουμούσιη στον Καθ' ου η Αίτηση 1, από το διοικητικό συμβούλιο, εν απουσία σχετικού πρακτικού του διοικητικού συμβουλίου και πιστοποιητικού μετοχών, ως τη συμφωνία της Καθ' ης η Αίτηση 2 με τον Κουμούσιη αναφέρεται, Τεκμήριο Β στην αίτηση. Άλλο η γνώση και άλλο η ορθή και νόμιμη υλοποίηση τούτων. Επομένως, αν για οποιαδήποτε άλλα ζητήματα δεν έγινε αναφορά, εφόσον δεν σχετίζονται με αυτά τα τρία στοιχεία, δεν επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο το θέμα αυτό και δεν καταδεικνύει ότι η Αιτήτρια δεν ήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Δεν διαφεύγουν της προσοχής του Δικαστηρίου, οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, για τα γεγονότα είτε που εξελίχθηκαν κατά τις 04/07/2016 είτε προηγουμένως. Όμως το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση των ισχυρισμών της μιας ή της άλλης πλευράς. Αυτό είναι έργο που θα επιτελέσει το Δικαστήριο που θα εκδικάσει την αγωγή. Έπεται ότι δεν ευσταθεί και απορρίπτεται και αυτός ο λόγος της ένστασης. Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ανατρέχοντας στην αξίωση, όπως αυτή πλέον φαίνεται στην αγωγή που καταχωρήθηκε στις 11/07/2016, επί γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, κατά την κρίση του Δικαστηρίου αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, αφού στους ισχυρισμούς που περιέχονται σε αυτήν γίνεται μια γενική αναφορά εκ μέρους της Αιτήτριας στα διαδραματισθέντα στις 04/07/2016, που κατ' αυτήν έληξε με την αναβολή της, (ενώ για τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 συνεχίστηκε και στη θέση της Αιτήτριας εκλέγηκε άλλο άτομο στο διοικητικό συμβούλιο), που κατ' αυτήν δεν υπήρχε η δέουσα έγκριση, από το διοικητικό συμβούλιο, της πώλησης και μεταβίβασης των μετοχών του Κουμούσιη στον Καθ' ου η Αίτηση 1, αφού δεν παρουσιάστηκε οιοδήποτε πρακτικό της Καθ' ης η Αίτηση 2, για έγκριση τούτων, στη βάση και της συμφωνίας μεταξύ της Καθ' ης η Αίτηση 2 και του Κουμούσιη, Τεκμήριο Β στην ένορκη δήλωση του Λύσανδρου Κυριακού, αλλά, κατ' αυτήν, ούτε επίσημο έγγραφο από τον Έφορο Εταιρειών που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, διαφαίνεται, από τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας που προβάλλονται στην αγωγή και στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση, ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα της επιτυχίας και επομένως πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, έχοντας κατά νου πόσο πολύ μπορεί να επηρεαστούν τα συμφέροντα της Αιτήτριας, εις βλάβη της, από τυχόν αποφάσεις που θα πάρει το νέο διοικητικό συμβούλιο και ότι, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί η Αιτήτρια, αφού το κυριότερο δεν είναι οι αποζημιώσεις, οι οποίες εν πάση περιπτώσει δεν μπορούν να υπολογιστούν, αλλά η αλλαγή σύνθεσης του διοικητικού συμβουλίου, με τα αποτελέσματα που μπορεί να επιφέρει τούτη η αλλαγή, όπως αναφέρεται αμέσως πιο πάνω, κρίνεται ότι πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. ΕΥΛΟΓΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ Αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις, στρέφεται, τώρα, στο κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο η συνέχιση ισχύς του εκδοθέντος διατάγματος και έκδοσης των υπολοίπων, έχοντας κατά νου τους σχετικούς παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ των οποίων είναι και οι ακόλουθοι: (α) Η καθυστέρηση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπήρξε καμιά καθυστέρηση. (β) Οι αποζημιώσεις. Όσον αφορά αυτόν τον παράγοντα, όπως αναφέρεται και ανωτέρω, δεν είναι το κύριο στοιχείο σε αυτήν την αγωγή, ούτε τίθεται θέμα για αφερεγγυότητα των Καθ' ων η Αίτηση 1 και
- Το ζήτημα εδώ, είναι καθαρά θέμα διοίκησης της Καθ' ης η Αίτηση 2, εκ της οποίας διοίκησης θα εξαρτηθεί η πορεία της και τα συμφέροντα της Αιτήτριας που δεν μπορούν να αποζημιωθούν με χρήμα, ενώ από την άλλη δεν καταδείχθηκε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 θα υποστούν οιαδήποτε ζημιά αν εκδοθεί το διάταγμα. (γ) Το status quo. Ένας άλλος παράγοντας, όπου φαίνεται να είναι ισοσταθμισμένοι οι άλλοι παράγοντες, που συνήθως λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο, είναι η διατήρηση του status quo. Στην περίπτωση αυτή, βεβαίως, δηλαδή η διατήρηση της κατάστασης των πραγμάτων, είναι ως έχει αναφερθεί πιο πάνω, ήτοι το διοικητικό συμβούλιο, πριν από τις 04/07/2016, το οποίο, ως διαφάνηκε, λειτουργούσε χωρίς προβλήματα, αφού οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 δεν πρόβαλαν αντίθετο ισχυρισμό. Πρέπει να τονισθεί εμφαντικά ότι, κατά την άσκηση του ισοζυγίου της ευχέρειας, το Δικαστήριο έχει κατά νου όλο το υλικό που βρίσκεται ενώπιον του και διαδραματίζει τον ουσιαστικό ρόλο στην προσπάθειά του να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας, η οποία θα προκύψει, αν φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα (βλ. υπόθεση Χρίστου Ευστρατίου ν. Dicran Oyzounian and Company Limited, εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση 292/2010, ημερομηνίας 20/01/2014 και Milton Investment Company Ltd κ.ά. ν. Dryden Group Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A220, Πολιτική Έφεση 424/2011, 27/03/2014). Στην υπόθεση Recnex Trading Limited κ.ά. ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ Πολιτική Έφεση 71/11 ημερομηνίας 16/04/14, αναφέρεται ότι: «Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Έχοντας αυτά κατά νου, βρίσκω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της Αιτήτριας. Δεν είναι όμως χωρίς ασφαλιστική δικλείδα, για τα συμφέροντα των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, που θα εκδοθούν τα διατάγματα, ως κατωτέρω θα καταγραφούν, όπως άλλωστε ήταν και εισήγηση του κου Γεωργίου. Κατά συνέπεια, το διάταγμα ημερομηνίας 12/07/2016 καθίσταται απόλυτο. Επίσης εκδίδεται διάταγμα ως ακολούθως: Διάταγμα του Δικαστηρίου που απαγορεύει άμεσα και/ή παρεμποδίζει τους Εναγόμενους 1 και 2-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, είτε μέσω των διευθυντών, συμβούλων, αντιπροσώπων, εκπροσώπων, υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών ή οποιοσδήποτε εξ αυτών, να εφαρμόσουν παράτυπες αποφάσεις που φαίνεται να λήφθηκαν από μειοψηφία των μελών μετά τη λήξη της γενικής συνέλευσης ημερομηνίας 04/07/2016 η οποία είχε ήδη αναβληθεί για τις 25/07/2016, και συγκεκριμένα την παράτυπη απόφαση μετόχων που συνιστούν μειοψηφία να αντικαταστήσουν την Ενάγουσα-Αιτήτρια, η οποία είναι η διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας, με τον κο Ευαγόρα Χατζησπυρίδη, μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Διάταγμα που απαγορεύει άμεσα στην Εναγόμενη 2-Καθ' ης η Αίτηση 2, είτε μέσω των διευθυντών, συμβούλων, αντιπροσώπων, εκπροσώπων, υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών ή οποιοσδήποτε εξ αυτών να πάρει οποιαδήποτε απόφαση και/ή να προβεί σε οποιαδήποτε πράξη και/ή σύμβαση και/ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, με την σύνθεση διοικητικού συμβουλίου όπως παράτυπα αποφασίστηκε από μέλη που συνιστούν μειοψηφία μετά τη λήξη της γενικής συνέλευσης μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Διάταγμα του Δικαστηρίου που απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και 2-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, είτε μέσω των διευθυντών, συμβούλων, αντιπροσώπων, εκπροσώπων, υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών ή οποιοσδήποτε εξ αυτών από του να πωλήσουν, αποξενώσουν, επιβαρύνουν, υποθηκεύουν την ακίνητη περιουσία της εταιρείας μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Διάταγμα του Δικαστηρίου που απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και 2-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, είτε μέσω των διευθυντών, συμβούλων, αντιπροσώπων, εκπροσώπων, υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών ή οποιοσδήποτε εξ αυτών από του να πωλήσουν, αποξενώσουν, επιβαρύνουν, υποθηκεύουν την κινητή περιουσία της εταιρείας πλην ενός ποσού ύψους €15,000, αναγκαίου για την πληρωμή του μισθολογίου της εταιρείας και των συνήθων εμπορικών συναλλαγών της εταιρείας μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Διάταγμα που απαγορεύει στην εναγόμενη 2 είτε μέσω των διευθυντών, συμβούλων, αντιπροσώπων, εκπροσώπων, υπαλλήλων και/ή υπηρετών αυτών ή οποιοσδήποτε εξ αυτών από του να μεταβιβάσει επ' ονόματι του Καθ' ου η Αίτηση 1 τις μετοχές του κου Κουμούσιη μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Υπό τον όρο ότι δεν θα λαμβάνονται αποφάσεις με τις οποίες θα επέρχεται μείωση, αποξένωση, υποθήκευση ή με οιονδήποτε τρόπο επιβάρυνση, οιασδήποτε, κινητής ή ακίνητης, περιουσίας της Καθ' ης η Αίτηση 2, πλην των αναγκαίων εξόδων για εύρυθμη και απρόσκοπτη λειτουργία της Καθ' ης η Αίτηση
- Πλέον €1.200 έξοδα πλέον ΦΠΑ υπέρ της Ενάγουσας-Αιτήτριας και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο