← Κύπρος

CYPROPERTIES LTD ν. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, Αρ. Αίτησης: 304/09, 31/5/2016

CYPROPERTIES LTD ν. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, Αρ. Αίτησης: 304/09, 31/5/2016 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2016:A335 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 304/09 Μεταξύ:- CYPROPERTIES LTD Αιτήτρια/Εφεσείουσα - Και- Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Καθ΄ ου η Αίτηση/Εφεσίβλητου ---------------------- Ημερομηνία: 31/05/2016 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Εφεσείουσα: κος Ορφανίδης για LicaLawPartnersOrphanides (για να ακούσει απόφαση η κα Νεοφύτου) Για Καθ΄ ου η Αίτηση-Εφεσίβλητο: κα Γρηγορίου για Γενικό Εισαγγελέα (για να ακουσει απόφαση η κα Παπαστεφάνου) ---------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτήτρια-Εφεσείουσα με την παρούσα αίτηση αιτείται: «Α) Απόφαση και/ή Δήλωση και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή διαγράφει την ως άνω αναφερόμενη απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση με την οποία ο Καθ' ου η Αίτηση αναφερόμενος στην αίτηση του αιτητή αρ. Α 1400/03 αρνήθηκε το αίτημα των αιτητών/εφεσειόντων να απαλειφθεί ο δρόμος που φαίνεται να επηρεάζει το τεμάχιο 5892 του Φ/Σχ 21/60W1 του τμήματος 4 του Δήμου Έγκωμης. Β) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει εύλογη και δίκαιη το Δικαστήριο.» Η αίτηση εδράζεται στα άρθρα 3, 4, 5, 8, 50, 50Α, 51, 61 και 80 του Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ.224, στους Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς, στον Περί Επαρχιακών Κτηματολογικών Γραφείων Αμμοχώστου και Κερύνειας (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμο του 1984 και 1986, στη Δ.48 θ.1-4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλονται οι ακόλουθοι επτά

(7)λόγοι αίτησης-έφεσης: «
  1. Ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι εσφαλμένος και/ή εσφαλμένα έφθασε στο συμπέρασμα ότι ο υπό αναφορά δρόμος αποτελούσε μέρος δημόσιου δρόμου.
  2. Η διαδικασία και ο τρόπος που ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ακολούθησε για να φθάσει στην απόφαση του είναι εσφαλμένη και/ή δεν έλαβε υπ' όψιν τα πραγματικά και νομικά γεγονότα της υπόθεσης και/ή δεν έλαβε υπ' όψιν σχετικούς με το θέμα φακέλους όπως ο φάκελος 3622/02, ΑΧ 1241/99, ΑΔΧ 13/
  3. ΑΧ 746/
  5. Εσφαλμένα ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας συνέδεσε τον Φάκελο ΜΑ 89/81 με την παρούσα υπόθεση και/ή δεν έλαβε υπ' όψιν τους Φακέλους.
  6. Η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας στερείται αιτιολογίας και/ή της δέουσας αιτιολογίας και/ή έλαβε την απόφαση του χωρίς να γίνει επιτόπια έρευνα.
  7. Η απόφαση δεν έλαβε υπ' όψιν ότι στο τίτλο ιδιοκτησίας δεν αναφέρετε πουθενά η ύπαρξη δημόσιου δρόμου.
  8. Η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι προϊόν πλάνης και/ή πλάνης περί τον Νόμο και/ή περί τα πράγματα.
  9. Γενικά η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι εσφαλμένη και/ή λανθασμένη.» Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Θωμά Κωστάππη, με την οποία επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων. Η ένορκη δήλωση παρατίθεται αυτούσια: «Εγώ ο κάτωθι υπογεγραμμένος Θωμάς Κωστάππης από τη Λευκωσία ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:
  10. Είμαι Διευθυντής της Αιτήτριας / Εφεσείουσας Εταιρείας στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση/Έφεση, γνωρίζω πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος και σε θέση να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.
  11. Στις 15/10/2002 υποβάλαμε αίτηση με αριθμό Α1400/03 με την οποία ζητούσαμε όπως απαλειφθεί τοπογραφική λεπτομέρεια από το κτηματικό σχέδιο όσον αφορά ύπαρξη δρόμου αναφορικά με το τεμάχιο 5134 (όπως ήταν τότε) του Τμήματος D του φ/σχ 21/52W2, 60 W1 (όπως ήταν τότε) μαζί με τους τότε συνιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και Frenaritis Constructions Ltd (αντίγραφο της οποίας επισυνάπτω στην παρούσα ως Παράρτημα «Α») το περιεχόμενο της οποίας υιοθετώ και επαναλαμβάνω για σκοπούς της παρούσης Ένορκης Δήλωσης και το οποίο αποτελεί μέρος αυτής.
  12. Στις 18/10/2002 υποβάλαμε μαζί με την Μονή Μακεδονιτίσσης υπαγόμενη στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και την Frenaritis Constructions Ltd επιστολή /αίτηση για διαγραφή σειράς λάκκων και των τυχόν δικαιωμάτων που αφορούσε αρκετά τεμάχια μεταξύ αυτών και του υπό διαχωρισμό τεμάχιο
  13. Σχετικός είναι ο φάκελος του Κτηματολογίου ΑΧ 3622/02, (αντίγραφο επισυνάπτεται ως Παράρτημα «Β».
  14. Το Κτηματολόγιο με επιστολή βεβαίωσης ημερομηνίας 26/10/2000 και αρ. φακέλου ΑΧ 1241/99 που αφορούσε το διαχωρισμό του τεμαχίου 5134 σε 4 νέα τεμάχια καθόρισε την έκταση του νέου τεμαχίου 5134Γ (τώρα 5892) εντός του οποίου φαίνεται να υπάρχει στο κτηματολογικό σχέδιο δρόμος, σε 21,510 τ.μ. και στο τοπογραφικό που μας απέστειλαν φαίνεται η αποτύπωση του υπό εξέταση δρόμου ως ιδιοκτησία μας και όχι ως δημόσιος δρόμος. Επισυνάπτω στην παρούσα ως Παράρτημα «Γ» τα ανωτέρω αναφερόμενα. Περαιτέρω αναφέρω ότι πουθενά στους τίτλους ιδιοκτησίας είτε παλαιούς είτε νέους αναγράφεται ότι από την έκταση του τεμαχίου εξαιρείτε η έκταση του κατ' ισχυρισμό του εφεσίβλητου δημόσιου δρόμου.
  15. Είναι η θέση μου ότι την 01/09/1946 ο κατ' ισχυρισμό δημόσιος δρόμος ήταν ιδιωτικός και ουδέποτε μετατράπηκε σε δημόσιο και περαιτέρω έχει καταργηθεί επί της ουσίας και δεν υπάρχει πέραν των 40 ετών. Είναι περαιτέρω ισχυρισμός μου ότι προ σαραντακονταετίας οι τότε ιδιοκτήτες όλης της περιοχής που ήταν η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και η Μονή Μακεδονιτίσσης χρησιμοποιούσαν τον εμφαινόμενο στο τοπογραφικό σχέδιο αποκλειστικά για την κάρπωση της ιδιοκτησίας τους.
  16. Όπως φαίνεται και στο επισυναπτόμενο παράρτημα Β οι ιδιοκτήτες του κατ' ισχυρισμό δημοσίου δρόμου ζήτησαν την διαγραφή της σειράς λάκκων ως και των τυχόν δικαιωμάτων και είναι ισχυρισμός μου ότι θα έπρεπε ο Διευθυντής Κτηματολογίου και Χωρομετρίας αφού διέγραψε τους λάκκους να διαγράψει και τα τυχόν δικαιώματα και να θεωρήσει ως τέτοιο τον υπό αναφορά κατ' ισχυρισμό του δημόσιο δρόμο.
  17. Περαιτέρω επιθυμώ να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι στις 07/11/2002 υπεβλήθη μαζί με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και την Frenaritis Constructions Ltd επιστολή/αίτηση με αρ. φακέλου ΑΔΧ13/03 για την οποία ουδέποτε λάβαμε ως ένας εκ των αιτητών απάντηση και στην οποία φαίνεται καθαρά στην παράγραφο 3Α(ν) όλοι μαζί οι τότε αιτητές ζητούσαμε και πάλι να απαλειφθεί η τοπογραφική λεπτομέρεια .(Επισυνάπτω στην παρούσα ως Παράρτημα «Δ» την αίτηση.
  18. Είναι ισχυρισμός μου ότι ο εφεσίβλητος κατά την εξέταση της αίτησης μας με αρ. Α1400/03 δεν έλαβε υπόψη και/ή δεν μελέτησε επαρκώς την αίτηση ως το Παράρτημα Δ. Αντιθέτως εκδόθηκε επ' ονόματι μας ξεχωριστός τίτλος ιδιοκτησία τον οποίο επισυνάπτω στην παρούσα ως Παράρτημα «Ε» όπου δεν φαίνονται να υπάρχουν φρεάτια (αφού αυτά είχαν διαγραφεί με προηγούμενη αίτηση μας) αλλά φαίνεται ότι η τοπογραφική λεπτομέρεια του κατ' ισχυρισμό δρόμου δεν διαγράφηκε. Κατά παράδοξο τρόπο όμως δεν αφαιρείται από το εμβαδόν του ακινήτου το εμβαδόν του κατ' ισχυρισμό δημόσιου δρόμου.
  19. Περαιτέρω για σκοπούς πλήρους ενημέρωσης επισυνάπτω στη παρούσα ως Παράρτημα Στ την Αίτηση ημ. 24/2/2005 με αρ. ΑΧ 746/05
  20. Ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι εσφαλμένος και/ή εσφαλμένα έφθασε στο συμπέρασμα ότι ο υπό αναφορά δρόμος αποτελούσε μέρος δημόσιου δρόμου.
  21. Η διαδικασία και ο τρόπος που ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ακολούθησε για να φθάσει στην απόφαση του είναι εσφαλμένη και/ ή δεν έλαβε υπ 'όψιν τα πραγματικά και νομικά γεγονότα της υπόθεσης και /η δεν έλαβε υπ' όψιν σχετικούς με το θέμα φακέλους όπως ο φάκελος 3622/02, ΑΧ 1241/99.ΑΔΧ 13/03 ,ΑΧ 746/05
  22. Εσφαλμένα ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας συνέδεσε τον Φάκελο ΜΑ 89/81 με την παρούσα υπόθεση και /η δεν έλαβε υπ' όψιν όλους τους σχετικούς Φακέλους
  23. Η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας στερείται αιτιολογίας και/ή της δέουσας αιτιολογίας και /η έλαβε την απόφαση του χωρίς να γίνει επιτόπια έρευνα.
  24. Η απόφαση δεν έλαβε υπ'όψιν ότι στο τίτλο ιδιοκτησίας δεν αναφέρετε πουθενά η ύπαρξη δημόσιου δρόμου.
  25. Η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι προϊόν πλάνης και/ή πλάνης περί τον Νόμο και/ή περί τα πράγματα.
  26. Γενικά η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι εσφαλμένη και/ή λανθασμένη.
  27. Επιφυλάσσω το δικαίωμα μου να παρουσιάσω στο Δικαστήριο την απαιτούμενη μαρτυρία προς απόδειξη των πιο πάνω ισχυρισμών μου.
  28. Για τους λόγους που αναφέρω ανωτέρω θεωρώ ότι η προσβαλλόμενη απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση η οποία εμφαίνεται στην ειδοποίηση του ημερομηνίας 25/2/2009 ( Παράρτημα Ζ) είναι άδικη και εσφαλμένη και θα πρέπει να ακυρωθεί και/ή τροποποιηθεί.» Ως ήταν αναμενόμενο ακολούθησε η ένσταση του Καθ΄ ου η Αίτηση-Εφεσίβλητου η οποία εδράζεται στα άρθρα 3, 4, 5, 8, 50, 50Α, 51, 61 και 80 του Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ.224, στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας του 1956, στη Δ.48 θ.1-4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Προβάλλονται τρεις
(3)λόγοι ένστασης οι οποίοι καταγράφονται, ως έχουν, κατωτέρω: «
  1. Η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, είναι ορθή και νόμιμη.
  2. Η Αίτηση/Έφεση είναι αστήρικτη και αδικαιολόγητη.
  3. Ο καθ' ου η αίτηση, αρνείται όλους και καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς των Αιτητών που περιέχονται στις παραγράφους 1 έως 7 αμφοτέρων συμπεριλαμβανομένων.» Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Ελένης Χρίστου με την οποία επισυνάπτεται αριθμός τεκμηρίων και η οποία παρατίθεται πιο κάτω: «Η πιο κάτω υπογεγραμμένη, Ελένη Χρίστου, από τη Λευκωσία, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:
  4. Είμαι Κτηματολογικός Γραφέας στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας, γνωρίζω πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.
  5. Στις 15.10.2002, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια των 123539/181567 μερίδια και η Εταιρεία Frenaritis Constructions Ltd για τα 58028/181567 μερίδια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 4/5793, αρ. τεμαχίου 5134 του Φ/σχ. 21/52 W2 60WI του Τμήματος «4» του Δήμου Έγκωμης και η Εταιρεία Cyproperties Ltd ως αγοράστρια Εταιρεία μέρους του πιο πάνω ακινήτου δυνάμει του ΠΩΕ 937/7.10.99, ζήτησαν με αίτηση τη διαγραφή του δρόμου που φαίνεται με τα σημεία Α.Β στο σχέδιο, Παράρτημα «Α». Για το σκοπό αυτό ανοίχθηκε ο φάκελος Α1400/03, ημερομηνίας 3.12.
  7. Για το πιο πάνω ακίνητο, οι ιδιοκτήτες είχαν εξασφάλισαν την πολεοδομική άδεια ΛΕΥ 643/99, ημερομηνίας 18.9.2000, την άδεια διαχωρισμού 68, ημερομηνίας 8.5.2002, καθώς και την ανανεωμένη άδεια διαχωρισμού 288, ημερομηνίας 29.9.2004, για διαχωρισμό μέρους του ακινήτου σε 25 οικόπεδα και για το σκοπό αυτό κατέθεσαν την αίτηση ΑΧ 746/
  9. Σύμφωνα με τον όρο 501 της Πολεοδομικής Άδειας ΛΕΥ/643/99 δεν θα εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης του διαχωρισμού προτού ο δρόμος που διέρχεται διαμέσου του ακινήτου και επηρεάζει τα οικόπεδα με αρ. 13, 14 και 15 καταργηθεί μετά από σχετική έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου. Επίσης, σύμφωνα με τον όρο 502 της Πολεοδομικής Άδειας η σειρά λάκκων που διασχίζει το υπό αναφορά τεμάχιο πρέπει να καταργηθεί. Για υλοποίηση του όρου 501, κατατέθηκε η αίτηση ΑΔΧ 13/03 και για τον όρο 502 η αίτηση ΑΧ 3622/
  11. Με την αίτηση ΑΔΧ 13/03, κατατέθηκε το σχέδιο Παράρτημα «Β» στο οποίο καμία αναφορά γίνεται από τους αιτητές για το υπό εξέταση μέρος του δημόσιου δρόμου. Η πιο πάνω αίτηση, συμπληρώθηκε και η Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου 61451, ημερομηνίας 14.2.2005, κοινοποιήθηκε στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και την Εταιρεία Frenaritis Constraction Ltd, στις 24.3.2005, Παράρτημα «Γ» και «Δ».
  12. Για υλοποίηση του όρου 502 (διαγραφή της σειράς λάκκων) κατατέθηκε η αίτηση ΑΧ 3622/
  13. Μαζί με την αίτηση κατατέθηκε και το σχέδιο, Παράρτημα «Ε», στο οποίο φαίνεται με τα σημ. Φ-Χ και Ψ-Ω η σειρά λάκκων που ζητείται η διαγραφή της. Μετά από επιτόπια έρευνα αφού λήφθηκαν οι αναγκαίες συγκαταθέσεις η ζητηθείσα διαγραφή της σειράς λάκκων έγινε και εκδόθηκε το νέο σχέδιο, Παράρτημα «ΣΤ».
  14. Όσον αφορά τον ισχυρισμό της εφεσείουσας ότι δεν έχουμε διαγράψει μαζί με τη σειρά λάκκων και το μέρος του δρόμου, αναφέρω τα πιο κάτω: Με το φάκελο Α 775/ 56 η Ιερά Μονή Μακεδονιτίσσης ζήτησε το διαχωρισμό του τεμαχίου 93 του Τμήματος «4» Έγκωμη, σε δύο νέα τεμάχια σύμφωνα με το σχέδιο Παράρτημα «Ζ». Επίσης, ζήτησε να χωρομετρηθούν το αντλιοστάσιο και ο χώρος στον οποίο υπάρχει κτισμένη δεξαμενή, τα οποία έγιναν από το Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας. Επιπρόσθετα, ζήτησε να χωρομετρηθεί και εγγραφεί χώρος πλάτους 5 ποδών ένθεν και ένθεν της σειράς λάκκων. Ο σκοπός που ζήτησε τα πιο πάνω, είναι για να τιτλοποιηθούν στο όνομα της Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας. Η αίτηση Παράρτημα «Η», είναι σχετική.
  15. Αφού έγινε η χωρομετρική εργασία, ετοιμάσθηκε το σχέδιο, Παράρτημα «Θ», στο οποίο φαίνονται η σειρά λάκκων του τεμαχίου 281 και ο χώρος ένθεν και ένθεν αυτών, πλάτους 5 ποδών με κίτρινο χρώμα. Επίσης, στο ίδιο σχέδιο φαίνεται το αντλιοστάσιο με τεμάχια 93Β (νέο 291), η δεξαμενή με τεμάχιο 93C, η σειρά λάκκων και ο υπόγειος αγωγός με μπλε χρώμα, καθώς και το τεμάχιο 93Α (νέο 292).
  16. Μετά τη συμπλήρωση της χωρομετρικής εργασίας, έγινε επιτόπια εξέταση και εξεδόθησαν οι πιο κάτω τίτλοι: (α) Αρ. Εγγραφής 4/348/12.11.56, Έγκωμη, τεμάχιο 291, τόπος δεξαμενή και τρεχάτο νερό, Παράρτημα «I». (β) Αρ. Εγγραφής 4/349/12.11.56, Έγκωμη, τεμάχιο 292, χωράφι εξαιρουμένης της σειράς λάκκων, Παράρτημα «Κ». (γ) Αρ. Εγγραφής 3/339/12.11.56, Κ. Λακατάμεια, τεμάχιο 286, χωράφι εξαιρουμένης της σειράς λάκκων σε έκταση 5 ποδών εκατέρωθεν, Παράρτημα «Λ». (δ) Αρ. Εγγραφής 3/340/12.11.56, Κ. Λακατάμεια, τεμάχιο
  17. Σειρά λάκκων και λωρίδα γης πλάτους 5 ποδών εκατέρωθεν, Παράρτημα «Μ». (ε) Με τον τύπο Ν 251Α, Παράρτημα «Ν», το τεμάχιο 292, παραχώρησε δικαίωμα διαβάσεως στο τεμάχιο 291 δια των υπαρχόντων δρόμων.
  18. Τα όσα αναφέρονται στις παραγράφους 6 και 7, διαψεύδουν τα όσα αναφέρει η εφεσείουσα στην παράγραφο 8 της Ενόρκου Δηλώσεως του κ. Θωμά Κωστάππη, ότι ο δρόμος του οποίου ζητείται η διαγραφή χρησιμοποιείτο για τη σειρά των λάκκων. Ο δρόμος σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο και το Field Book που ετοιμάσθηκε την 1η Μαρτίου 1932, υπήρχε και είχεν χωρομετρηθεί και σχεδιασθεί με ανοιχτό συνδετικό σημείο (open Cleff), που υποδηλοί ότι η έκταση του δρόμου δεν συμπεριλαμβάνεται στην έκταση του τεμαχίου όπως ισχυρίζεται η εφεσείουσα στην παράγραφο 6 της Ενόρκου Δηλώσεως. Τα Παραρτήματα «Ξ», «Ο», «Π» και «Ρ», είναι σχετικά.
  19. Με την αίτηση ΜΑ 89/81 Παράρτημα «Σ», η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου ως ιδιοκτήτρια διαφόρων τεμαχίων, ζήτησε την κατάργηση διαφόρων δρόμων μεταξύ των οποίων ήταν και ο δρόμος που διάσχιζεν το τεμάχιο 2855 του Τμήματος «4», Έγκωμη. Με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αρ. 34229, ημερ. 4.10.1990, Παράρτημα «Τ», παραχωρήθηκαν μεταξύ άλλων και τα τμήματα του δημοσίου δρόμου που φαίνονται με τα σημεία Α-Β, Γ-Δ και Ε-Στ, στο σχέδιο Παράρτημα «Υ». Σε αντάλλαγμα, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, παραχώρησε έκταση 2870 τ.μ. από το τεμάχιο 486 του Τμήματος «3» Κ. Λακατάμεια. Τα υπό παραχώρηση τμήματα του δημόσιου δρόμου, αποτελούν συνέχεια του δημόσιου δρόμου του οποίου ζητείται η διαγραφή. Το αρχικό σχέδιο Παράρτημα «Θ», είναι σχετικό. Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου παρά τις διαφωνίες της δέχθηκε και συγκατατέθηκε στην υλοποίηση της Απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου. Τα Παραρτήματα «Α1 έωςΑ7», είναι σχετικά.
  20. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στις παραγράφους 6, 7, 8, 9 και 10 το υπό κατάργηση μέρος του δρόμου με τα σημεία Α-Β στο σχέδιο Παράρτημα «Α», είναι Κρατική Ιδιοκτησία. Η αποτύπωση των δημοσίων δρόμων ή μονοπατιών με μονή ή διπλή διακεκομμένη γραμμή πάνω στα Κυβερνητικά Χωρομετρικά Σχέδια, εξυπακούει κρατική ιδιοκτησία, για χρήση από το κοινό. Το άρθρο 8 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ. 224, καθορίζει την έννοια αυτή. Ο δημόσιος δρόμος ή μονοπάτι έχει δύο έννοιες. Η πρώτη είναι ότι αποτελεί κρατική ιδιοκτησία και η δεύτερη είναι εκείνη της δημόσιας χρήσης. Εφόσον δε, για οποιουσδήποτε λόγους η δημόσια χρήση εγκαταλείπεται, τότε η ιδιότητα αυτή παύει να υφίσταται και παραμένει πλέον ως κρατική ιδιοκτησία.
  21. Επειδή, το μέρος του δρόμου του οποίου ζητείται η διαγραφή είναι κρατική ιδιοκτησία, με την επιστολή μας ημερομηνίας 25.2.2009, κλήθηκε η εφεσείουσα Εταιρεία να καταθέσει αίτηση για αγορά. Όμως αντί τούτου, κατάθεσε την παρούσαν αίτηση /έφεση αρ. 304/09.» Στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της Αιτήτριας-Εφεσείουσας γίνεται, ουσιαστικά, επανάληψη των λόγων, για τους οποίους αιτείται την ακύρωση και/ή διαγραφή της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, που καταγράφονται στην αίτηση και την ένορκο δήλωση που τη συνοδεύει καθώς επίσης και στις συνέπειες της μη αντεξέτασης του ενόρκως δηλούντα κ. Θωμά Κωστάππη. Επιπλέον αναφέρεται σε ουσιώδη, όπως τα χαρακτηρίζει, γεγονότα και θεωρεί ότι ο, επί του τοπογραφικού σχεδίου, δρόμος, είναι τοπογραφική λεπτομέρεια που πρέπει να απαλειφθεί, όπως και σε κάποια άλλα γεγονότα τα οποία θέτει υπόψη του Δικαστηρίου. Τέλος κάνει αναφορά στη στάση και τις απαντήσεις της ενόρκως δηλούσας, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση-Εφεσίβλητου, κατά την αντεξέτασή της και εισηγείται ότι οι αιτητές δικαιούνται να επιτύχουν στην αίτησή τους. Από την άλλη, η συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση-Εφεσίβλητου, στη γραπτή αγόρευση της, αφού αναφέρεται στο τι ζητείται και τι περιλαμβάνει η αίτηση, ακολούθως κάνει αναφορά στα γεγονότα, σύμφωνα πάντα με τη δική της θέση, καθώς επίσης και στην αντεξέταση της ενόρκως δηλούσας. Τέλος, αφού καταγράφει τα σχετικά άρθρα, στη συνέχεια προβαίνει σε ανάλυση των θέσεων που καταγράφονται στην ένσταση και των ισχυρισμών που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, με συγκεκριμένες εισηγήσεις, με επίκληση σχετικής νομολογίας, σύμφωνα με τις οποίες το Δικαστήριο θα πρέπει να επικυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθότι είναι ορθή και ότι τα έξοδα θα πρέπει να επιβαρύνουν την Αιτήτρια-Εφεσείουσα. Νομική Πτυχή Η Αιτήτρια-Εφεσίουσα προχώρησε στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης-έφεσης με το σκεπτικό ότι, όπως καταδεικνύεται από τη νομολογία, η έφεση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου αποτελεί τη μόνη οδό για αναθεώρηση απόφασης του Διευθυντή προκειμένου να ελεγχθεί, όχι μόνο η νομιμότητα, αλλά και η ορθότητα της απόφασης (βλ. Σάββας Χρ. Παπαγεωργίου ν. Ιωάννη Πατσαλίδη
(2001)1 ΑΑΔ 1365). Όπως και ότι, όσον αφορά τον έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας της απόφασης του Διευθυντή, που παρέχεται από το άρθρο 80 του Κεφ. 224 στο Δικαστήριο, το Δικαστήριο εφαρμόζει τις αρχές που διέπουν τον δικαστικό έλεγχο των διοικητικών πράξεων, καθώς και την εξουσία αντικατάστασης της κρίσης του Διευθυντή, όπου υπάρχουν ισχυροί λόγοι, έχοντας υπόψη, προφανώς, τις σχετικές επί του θέματος υποθέσεις Georghios Chr. Kafieros a.a. ν. Androulla A. Theocharous a.o.
(1978)1 CLR 619, Charalambos Christodoulou Peyiotis a.a. v. Andreas Christodoulou Polemidis
(1982)1 CLR 442, Μενέλαος Γεωργίου Αθανάση κ.ά. ν. Μάμα Βαρνάβα Χατζημάμα κ.ά.
(1990)1 ΑΑΔ 208, Νεόφυτος Αγαπίου Κουμής ν. Αδούλα Κυριάκου Κούντουρου
(1992)1 ΑΑΔ 1312, Ελένη Νίκου Σάββα κ.ά. ν. Ουρανίας Γεωργίου Κώστα
(2003)1 ΑΑΔ 1944, Τρύφωνας Πατσαλίδης ν. Μαρικκούς Κωστή Δαμασκηνού κ.ά.
(2004)1 ΑΑΔ 1248, Ελένη Θεοδώρου Κουντουρίδη κ.ά. ν. Χρυσήλιου Ιωάννου Νικολάου
(2008)1 ΑΑΔ 412 και Πίτσα Γεωργίου Είκοσι κ.ά. ν. Βύρωνα Αργυρού Αργυρίδη
(2012)1 ΑΑΔ 1859. Η πραγματική όμως διάσταση της διαφοράς αναδεικνύεται από τον πρώτο (1ο) λόγο αίτησης και τις παραγράφους 5 και 6 της ένορκης δήλωσης, του Θωμά Κωστάππη, που συνοδεύει την αίτηση, η οποία με απλά και λίγα λόγια είναι ότι ο δημόσιος δρόμος, του οποίου ζητήθηκε η διαγραφή, ως αποτελούσα τοπογραφική λεπτομέρεια, από το Διευθυντή, ο οποίος απέρριψε τούτο και καταχωρήθηκε η υπό εξέταση αίτηση, αποτελεί μέρος της ακίνητης ιδιοκτήσιας της Αιτήτριας-Εφεσείουσας, ο οποίος χρησιμοποιείτο ως ιδιωτικός δρόμος, προς εξυπηρέτηση, τότε, αναγκών και τίποτε παραπάνω. Δηλαδή η Αιτήτρια-Εφεσείουσα διεκδικεί το δημόσιο δρόμο ως μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας της. Από την άλλη, ο Καθ' ου η Αίτηση-Εφεσίβλητος, ισχυρίζεται ότι, ως τέτοιος, δηλαδή δημόσιος δρόμος, αποτελεί κρατική ιδιοκτησία. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί αναπόδραστα το Δικαστήριο στην εξέταση, ως πρώτου θέματος, αν ορθά η Αιτήτρια-Εφεσείουσα καταχώρισε την παρούσα Αίτηση-Έφεση. Το Άρθρο 61 του Κεφ. 224 προνοεί τα ακόλουθα: «Εξουσία προς διόρθωση λαθών και παραλείψεων 61.-
(1)Ο Διευθυντής δύναται να διορθώσει οποιοδήποτε λάθος ή παράλειψη στο Κτηματικό Μητρώο ή σε οποιοδήποτε βιβλίο ή σχέδιο του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου, ή σε οποιοδήποτε πιστοποιητικό εγγραφής, και κάθε τέτοιο Μητρώο, βιβλίο, σχέδιο ή πιστοποιητικό εγγραφής που διορθώθηκε με τον τρόπο αυτό έχει την ίδια εγκυρότητα και ισχύ όπως αν το λάθος αυτό ή η παράλειψη αυτή να μην είχε γίνει.
(2)Όταν λόγω λάθους, παράλειψης, ψευδούς βεβαίωσης ή ψευδούς παράστασης που έγινε καλή τη πίστει ή δόλια, διενεργηθεί οποιαδήποτε εγγραφή σε οποιοδήποτε βιβλίο Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου, ο Διευθυντής δύναται, μετά την διαπίστωση των αληθινών γεγονότων, να προβεί σε ακύρωση της εγγραφής αυτής καθώς και κάθε πιστοποιητικού που σχετίζεται με την εγγραφή αυτή.
(3)Καμιά τροποποίηση, διόρθωση ή ακύρωση δεν διενεργείται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου
(1)ή
(2)εκτός αν δοθεί από το Διευθυντή προηγούμενη ειδοποίηση τριάντα ημερών σε οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο δυνατό να επηρεάζεται από αυτή, και οποιοδήποτε πρόσωπο δύναται, εντός της περιόδου των τριάντα ημερών από την ημερομηνία κατά την οποία δόθηκε η ειδοποίηση αυτή, να καταχωρήσει ένσταση στο Διευθυντή ο οποίος για τούτο εξετάζει αυτή και δίνει ειδοποίηση για την απόφαση του επί αυτής στον ενιστάμενο.» Το Άρθρο 80 του Κεφ. 224 προβλέπει τα εξής: «Εφέσεις κατ' αποφάσεων του Διευθυντή 80. Κάθε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο κατά οποιασδήποτε διαταγής, ειδοποίησης ή απόφασης του Διευθυντή, που διενεργήθηκε, δόθηκε ή λήφθηκε δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού δύναται, εντός τριάντα ημερών από την ημερομηνία κοινοποίησης σε αυτόν της διαταγής αυτής, ειδοποίησης ή απόφασης να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο και το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει επί αυτής τέτοιο διάταγμα ως ήθελε είναι δίκαιο αλλά, κανένα Δικαστήριο δεν επιλαμβάνεται οποιασδήποτε αγωγής ή διαδικασίας επί οποιουδήποτε ζητήματος σε σχέση με το οποίο ο Διευθυντής έχει εξουσία να ενεργεί δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού, εκτός με έφεση όπως προνοείται στο άρθρο αυτό: Νοείται ότι το Δικαστήριο δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι λόγω απουσίας από τη Δημοκρατία, ασθένειας ή άλλης εύλογης αιτίας το παραπονούμενο πρόσωπο εμποδίζετο από του να υποβάλει έφεση εντός της περιόδου των τριάντα ημερών, να παρατείνει την προθεσμία εντός της οποίας δύναται να υποβληθεί έφεση υπό τέτοιους όρους όπως αυτό ήθελε θεωρήσει σκόπιμο.» Στην υπόθεση Άριστος Αβραάμ Λιασίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1989)1(Ε) ΑΑΔ 185, 191, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στην κρινόμενη υπόθεση ο εφεσείων εμφανίζει την υπόθεσή του ως να αφορά απλή διαφορά συνόρων, της oπoίας μπορεί να επιληφθεί ο Διευθυντής βάσει του άρθρου 58 του Νόμου, αλλά στην ουσία εκείνο που αξιώνει είναι να προστεθεί στην ακίνητη ιδιοκτησία του, τεμ. 96, έκταση 20 στρεμμάτων που περιλαμβάνεται στον τίτλο εγγραφής της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό τεμάχιο 110. Τέτοιου είδους διαφορές δεν εμπίπτουν για επίλυση στην αρμοδιότητα του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Δες: Κάτοικοι του Χωριού Καρπάσια κ.α. ν. Εκκλησιαστικής Επιτροπής Aγίας Μαρίνας, Eκκλησlας του Διόριος κ.α.
(1971)1 Α.Α.Δ. 411, όπου αναφέρεται και η υπόθεση Χάσσιτωφ, και Μιχαηλίδης ν. Τταπούρα
(1980)1 Α.Α.Δ. 610. Στην υπόθεση Χάσσιτωφ η απόφαση του Διευθυντή λήφθηκε δυνάμει του άρθρου 61 του Νόμου, ενώ στην Κάτοικοι του χωριού Καρπάσια βάσει του άρθρου 41
(1). Τόσο σ' αυτές τις δύο υποθέσεις όσο και στην Μιχαηλίδης ν. Τταπούρα η φιλoσoφία των αποφάσεων είναι ότι σοβαρές διαφορές που αφορούν στην κυριότητα ακίνητης ιδιοκτησίας δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Διευθυντή, αλλά σ' αυτή του Δικαστηρίoυ.» Στην υπόθεση Θέκλα Νεοφύτου ν. Διευθυντή Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 842, 845, ο Εφεσίβλητος είχε στείλει στην Εφεσείουσα ειδοποίηση για την πρόθεσή του να διορθώσει τον τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου της στο χωριό Τάλα της Πάφου, κατά τρόπο ώστε μέρος της αυλής να αφαιρεθεί και να χαρακτηριστεί σαν δημόσιος δρόμος. Παρά την ένσταση της Εφεσείουσας ο Εφεσίβλητος προχώρησε στη διόρθωση. Ασκήθηκε αίτηση-έφεση και το Πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απόφαση του Εφεσίβλητου ήταν ορθή. Ακολούθησε η έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου η Εφεσείουσα εισηγήθηκε ότι επρόκειτο περί διαφοράς που αφορούσε ιδιοκτησία ακινήτου, η οποία δεν ενέπιπτε στην άσκηση της αρμοδιότητας του Εφεσίβλητου, δυνάμει του άρθρου 61 του Κεφ. 224, αλλά στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανάφερε τα ακόλουθα: «Από τα πιο πάνω γεγονότα διαπιστώνουμε πως ο εφεσίβλητος 1 διεκδικεί προς όφελος της Δημοκρατίας μέρος του κτήματος, που η εφεσείουσα ισχυρίζεται πως η ίδια και οι προκάτοχοι της κατέχουν νόμιμα από το 1905, και περιλαμβάνεται στον τίτλον εγγραφής της. Η διεκδίκηση της Δημοκρατίας δεν μπορεί να προωθηθεί με την επίδικη απόφαση του εφεσίβλητου 1. Η Δημοκρατία μπορεί, αν επιθυμεί, να αξιώσει την ισχυριζόμενη ιδιοκτησία της ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου, το οποίο, αφού ακολουθήσει τη νενομισμένη γνωστή διαδικασία θα αποφανθεί επί της ουσίας της διαφοράς κυριότητας πάνω σ' αυτή.» Στην υπόθεση Μιχαήλ Σάββα Σαουρος ν. Μαρίας Κώστα Φιλίππου, ως διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντος Κωστή Λοΐζου (Μενου)
(2009)1 ΑΑΔ 203, η οποία αφορούσε αίτηση στο Κτηματολόγιο για εγγραφή επ' ονόματι της Ανδριανής, θυγατέρας του αποβιώσαντος Κωστή Λοΐζου, κτήματος στο χωριό Λύμπια δυνάμει δωρεάς από τον πατέρα της ενόσω ζούσε και/ή δυνάμει κατοχής πέραν των 30 ετών, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα πιο κάτω: «Το πρωτόδικο δικαστήριο στηρίχθηκε στις υποθέσεις Κραμβιάς κ.ά. v. Θεοδοσίου
(2000)1 Α.Α.Δ. 267 και Αλκιβιάδου κ.ά. v. Κωνσταντίνου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 2133, για να στηρίξει την κατάληξη του ότι ο Διευθυντής δεν είχε νομικό έρεισμα βάσει του Αρθρου 49 να προχωρήσει στην εγγραφή του κτήματος στην Ανδριανή και στη συνέχεια στους Εφεσείοντες. Στην Κραμβιάς κ.ά. v. Θεοδοσίου, ανωτέρω, αναφέρθηκαν στις σελίδες 273-274, τα εξής, αναφορικά με την αναρμοδιότητα των κτηματολογικών αρχών να επιλύουν περιουσιακές διαφορές:- «Κρίνουμε, όμως, ορθό, πριν περατώσουμε την απόφαση αυτή, να σχολιάσουμε το γεγονός ότι οι κτηματολογικές αρχές, παρά τις διαπιστώσεις που έγιναν από το 1970 στην Abraham Hassidoff v. Paul Antonie-Aristide Santi and Others
(1970)1 C.L.R. 220 - ότι οι κτηματολογικές αρχές είναι αναρμόδιες να επιλύουν περιουσιακές διαφορές, κάτω από οποιαδήποτε διάταξη του νόμου - συνεχίζουν να το πράττουν. Σε πρόσφατη απόφασή μας στη Φανή v. Διευθυντή του Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1760, υποδείξαμε ότι: 'Τα περιουσιακά δικαιώματα αποτελούν μέρος των αστικών δικαιωμάτων του ατόμου, η διάγνωση των οποίων ανάγεται αποκλειστικά στη δικαιοδοσία αρμόδιου δικαστηρίου - (βλ. Άρθρο 30.2 του Συντάγματος).'» Επίσης, στην υπόθεση Αλκιβιάδου κ.ά. v. Κωνσταντίνου, ανωτέρω, επιβεβαιώθηκαν τα πιο πάνω με ακόμη πιο σαφή τρόπο:- «Αναντίλεκτο είναι το συμπέρασμα ότι, από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας, οι εξουσίες του Διευθυντή βάσει του Νόμου, ως ήταν διαμορφωμένος κατά το χρόνο εκείνο, περιορίστηκαν προς εναρμόνιση με το Σύνταγμα. Προσαρμόστηκαν οι διατάξεις του Κεφ. 224, ώστε να αποκλείεται η επίλυση διαφορών, αναγομένων στην ιδιοκτησία ακίνητης περιουσίας, από τον Διευθυντή. Τέτοιες διαφορές εντάσσονται αποκλειστικά στην πολιτική δικαιοδοσία αρμόδιου δικαστηρίου, ως ορίζει το Σύνταγμα - (βλ. Άρθρο 30.2 του Συντάγματος).» Κατά την κρίση μας, το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά προσδιόρισε το νομικό καθεστώς με βάση το οποίο θα έπρεπε να κριθεί η απόφαση του Διευθυντή και ορθά κατέληξε ότι ο Διευθυντής δεν είχε δικαίωμα να επιληφθεί και να επιλύσει την κτηματική διαφορά που προέκυψε μεταξύ των διαδίκων, αφού το θέμα ξέφευγε των αρμοδιοτήτων του.» Στην υπόθεση Σταυρούλλα Θεμιστοκλέους Θέμη ν. Πόπης Αντωνίου Χριστοδούλου
(2010)1 ΑΑΔ 1177, η οποία αφορούσε καθορισμό συνόρων όμορων κτημάτων, κατόπιν διόρθωσης λάθους στα σχετικά βιβλία του Κτηματολογίου, που δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα λανθασμένης χωρομετρίας και σχεδίου, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα εξής: «Η επίλυση των επίδικων διαφορών συνεπάγεται δικαστική κρίση επί της υπάρχουσας μαρτυρίας και γενικά επί των δεδομένων της υπόθεσης, γεγονός που ανάγει τη διαφορά σε διαφορά ιδιοκτησιακής φύσης υπαγόμενη στην αποκλειστική αρμοδιότητα των Δικαστηρίων. Με δεδομένη την κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η επίλυση των διαφορών στην παρούσα υπόθεση συνεπάγεται κρίση επί της υπάρχουσας μαρτυρίας και συνεπώς η επίδικη διαφορά υπάγεται στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και όχι του Διευθυντή του Κτηματολογίου, κατάληξη η οποία βρίσκει απόλυτα σύμφωνο το Εφετείο, η απόφαση για μη αξιολόγηση του κάθε ενός μάρτυρα χωριστά κρίνεται υπό τις περιστάσεις ορθή.» Στην υπόθεση Νικολέττα Ιωάννου κ.ά. ν. Κυριακής Αποστόλη Σιακκαλη κ.ά., Πολιτική Έφεση αρ. 290/09, ημερομηνίας 11/09/2013, επαναλήφθηκαν τα όσα αναφέρονται στις πιο πάνω υποθέσεις. Επίσης, στην υπόθεση Διευθυντής Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ν. Μιχαλάκη Γεωργίου Σταύρου κ.ά. και Ανθούλλας Γεωργίου Σταύρου (ενδιαφερόμενου μέρους), ECLI:CY:AD:2015:A211, Πολιτική Έφεση Αρ. 156/2010, ημερομηνίας 24/03/2015, ειπώθηκαν τα κατωτέρω: «Υπάρχει πλούσια νομολογία για τις δυνατότητες του Διευθυντή να διορθώσει λάθη ή παραλείψεις του Κτηματολογίου. Στην υπόθεση Papaloizou v. Themistokleous 22 CLR 177, κρίθηκε ότι το άρθρο 59 του παλαιού Νόμου, που αντιστοιχεί στο σημερινό άρθρο 61 του Κεφ. 224, προσφέρεται όπου υπάρχει ισχυρισμός για λάθη στα βιβλία ή σχέδια του Κτηματολογίου. Όπως εξηγήθηκε περαιτέρω στη Λοΐζου ν. Πολεμίτη
(1998)1Γ ΑΑΔ 1349, ένα τέτοιο θέμα εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Διευθυντή στον οποίο και θα πρέπει να παραπέμπεται και «μόνο αφού αυτός αποφασίσει μπορεί το θέμα να αχθεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου με Έφεση». Όμως σε αρκετές περιπτώσεις δεν είναι σαφείς οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ περιουσιακής διαφοράς και παράλειψης ή λάθους του Κτηματολογίου, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί αρκετή νομολογία επί του θέματος. Στη Hassidoff v. Santi and others
(1970)1 CLR 220, η οποία αφορούσε διπλή εγγραφή, κρίθηκε ότι η περίπτωση ήταν προφανώς περίπτωση που τα δικαιώματα των διαδίκων θα έπρεπε να αποφασιστούν από δικαστήριο στα πλαίσια αγωγής. Θεωρήθηκε ότι δεν θα ήταν ασφαλές υπό τις συνθήκες της υπόθεσης εκείνης, που απαιτείτο η λήψη και αξιολόγηση μαρτυρίας και μάλιστα μη αποδεκτής κατά το δίκαιο της απόδειξης, να αφεθεί το θέμα για να αποφασιστεί από το Διευθυντή με απλή σύγκριση στοιχείων που υπήρχαν στους φακέλους του Κτηματολογίου. Τα νομολογηθέντα στη Hassidoff, επιβεβαιώθηκαν στη συνέχεια στη Socratous v. Mezou
(1975)1 CLR 62, στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής, σε ελεύθερη μετάφραση:- «Έχοντας εξετάσει τις υποθέσεις εκείνες, έχουμε την εντύπωση ότι η τάση που προκύπτει από τις πρόσφατες αυθεντίες είναι ότι όταν χρειάζεται να ακουστεί μαρτυρία από το διευθυντή αναφορικά με νομικά δικαιώματα σε γη, για να είναι σε θέση να διορθώσει οποιοδήποτε λάθος ή παράλειψη στο Κτηματολογικό Μητρώο ή σε οποιοδήποτε πιστοποιητικό εγγραφής, ο μηχανισμός που προβλέπεται από το α.61 δεν πρέπει να ενεργοποιείται, γιατί η θεραπεία επαφίεται στα Πολιτικά Δικαστήρια με όλες τις ασφαλιστικές δικλείδες που αφορούν ένορκη μαρτυρία, αποδεκτότητα μαρτυρίας και γενικά τους βασικούς κανόνες απονομής της δικαιοσύνης. Το Δικαστήριο αυτό δεν έχει αμφιβολία ότι, τόσο ως θέμα αρχής και αυθεντίας, οι δηλώσεις που αναφέρονται από πρόσφατη νομολογία είναι ορθές, και τις υιοθετεί.» Στην Παναγιώτου ν. Χ΄΄Κυριάκου
(1991)1 ΑΑΔ 362, αναφέρθηκε ότι η διαδικασία του άρθρου 61 του Κεφ. 224 περιορίζεται στις περιπτώσεις εκείνες που το λάθος μπορεί εύκολα να βρεθεί και να διορθωθεί από στοιχεία εντός του Κτηματολογίου, χωρίς να παρίσταται ανάγκη για έρευνα εκτός του Κτηματολογίου και λήψη μαρτυρίας η οποία ενίοτε μπορεί να είναι και περίπλοκη (βλ. επίσηςΦελλά κ.α. ν. Χ΄΄Σάββα
(2002)1Γ ΑΑΔ 2075). Είναι σαφές από τα πιο πάνω, ότι οι περιουσιακές διαφορές π.χ. διπλή εγγραφή, αμφισβήτηση ιδιοκτησίας, αμφισβήτηση έκτασης γης κ.α., ξεφεύγουν των σκοπών του άρθρου 61, εφόσον η αγωγή είναι το καλύτερο μέσο με το οποίο μπορούν να επιλυθούν τέτοιου είδους ιδιοκτησιακές αντεκδικήσεις.» Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω κρίνεται ότι η απόφαση του Διευθυντή ξεφεύγει από τις εξουσίες και αρμοδιότητες που δίδονται σε αυτόν από το άρθρο 61 του Κεφ. 224, αφού από τη μια η Αιτήτρια-Εφεσείουσα διεκδικεί το δημόσιο δρόμο ως μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας της και από την άλλη ο Καθ' ου η Αίτηση-Εφεσίβλητος προβάλλει ότι ο δρόμος αυτός αποτελεί κρατική ιδιοκτησία, για την ιδιοκτησία του οποίου θα πρέπει να ακουστεί και να αξιολογηθεί μαρτυρία στα πλαίσια ακρόασης ενώπιον Δικαστηρίου και όχι εξέτασης, ουσιαστικά, του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του εκ μέρους του Διευθυντή. Ότι η Αιτήτρια-Εφεσείουσα διεκδικεί το δημόσιο δρόμο ως μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας της, ενισχύεται και από τα άρθρα 3, 4, 5, 8 και 50 του Κεφ. 224 επί των οποίων, μεταξύ άλλων, εδράζεται η νομική βάση της αίτησης. Ότι ο δημόσιος δρόμος ανήκει στη Δημοκρατία αναφέρεται ευθαρσώς στο άρθρο 8 του Κεφ.
  1. Είναι δε επί αυτού του ιδιοκτησιακού καθεστώτος που ο Καθ' ου η Αίτηση-Εφεσίβλητος αντιτάσσεται στην επιδιωκόμενη θεραπεία που επιζητεί η Αιτήτρια-Εφεσείουσα. Θα πρέπει επίσης να λεχθεί ότι ο Διευθυντής μπορεί να αποφασίσει μόνο για όσα του παραχωρούνται από το Νόμο και έφεση κατά απόφασης του Διευθυντή χωρεί μόνο όταν αυτή διενεργήθηκε, δόθηκε ή λήφθηκε δυνάμει των διατάξεων του Νόμου αυτού, όπως π.χ. για δημιουργία ή κατάργηση ή αλλαγή κατεύθυνσης διόδου, δυνάμει των άρθρων 11, 11Α, 12 και 14 του Κεφ.
  2. Ο Διευθυντής δεν έχει εξουσία αποξένωσης, με απόφασή του, κρατικής ιδιοκτησίας. Η εξουσία αυτή ανήκει στο Υπουργικό Συμβούλιο. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, κρίνω ότι η αίτηση-έφεση, μοιραία, δεν μπορεί να επιτύχει και αναπόφευκτα οδηγείται, χωρίς άλλο, σε απόρριψη. Αν και συνηθίζεται, το Δικαστήριο να προχωρεί και να εξετάζει τα εγερθέντα θέματα, έτσι ώστε σε περίπτωση έφεσης, να μπορεί το Εφετείο να αποφασίσει τελεσίδικα, για αποφυγή νέου δικαστικού αγώνα, εν τούτοις στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ενδείκνυται, ως εξάγεται από την υπόθεση Σταυρούλλα Θεμιστοκλέους Θέμη ν. Πόπης Αντωνίου Χριστοδούλου (ανωτέρω). Κατά συνέπεια η αίτηση-έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ΄ ου η Αίτηση-Εφεσίβλητου και εναντίον της Αιτήτριας-Εφεσείουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.